Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(408)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>လင်းရန်တစ်ယောက် စုန့်ရှီးယန်၏မေးခွန်းကိုကြားလျှင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်ဆုံး၌ စုန့်ရှီးယန်အား သူမ၏ ဝမ်းဗိုက် အခြေအနေကို ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဝမ်းဗိုက်ထဲ၌  အမှန်တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေမည်ဆိုပါက စုန့်ရှီးယန်သည်လည်း ကလေး၏ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သိပိုင်ခွင့် ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ ရှိနေခြင်းက သူမအတွက် အကြံပေးမည့်သူ တစ်ဦး တိုးလာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စုန့်ရှီးယန်၏ တုံ့ပြန်မှုက သူမထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေခဲ့လိမ့်မည်ဟုတော့ လင်းရန် မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာ! ဒါဆို အခု ကိုယ်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ မင်းကို အိပ်ရာပေါ်မှာ အနားယူလို့ရအောင် ကိုယ် ပွေ့ချီပြီးလိုက်ပို့ပေးရမလား”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်: “...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းပြီ။ ဒီကိစ္စကို သူမဘာသာ  ဖြေရှင်းရတော့မဲ့ပုံပဲ။</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန် မနက်ကျမှ ဆေးရုံကိုသွားကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လင်းရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် စုန့်ရှီးယန်အား ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က ဘာလို့ ဒီနေ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး ပြန်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား။</p> <p> </p> <p>ထိုမေးခွန်းကို မေးမြန်းခံရချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်သည်လည်း ဖုံးကွယ်ထားရန် စိတ်ကူးမရှိသောကြောင့် လင်းရန်အား အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် ကိစ္စတစ်ခုရှိနေလို့၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကိစ္စ သက်သက်ပါပဲ.. ကိုယ် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ် မင်း စိတ်မပူပနဲ့”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်က အလုပ်ကိစ္စဟု ပြောလာသောကြောင့် လင်းရန်လည်း ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စုန့်ရှီးယန်၏ အလုပ်မှာ အမြဲတစေလျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမ မေးမြန်းလျှင်ပင် ကူညီနိုင်မည့် ကိစ္စမျိုးလည်း မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမ စုန့်ရှီးယန်ကို ယုံကြည်ပေသည်။ သူသည်က ဤပြဿနာများကို  သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ စုန့်ရှီးယန်က ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ အိပ်စက်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်အစောပိုင်းတွင် လင်းရန်နှင့် စုန့်ရှီးယန်တို့က ဆေးရုံသို့ စောစောစီးစီး ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆေးရုံသို့သွားသည့် လမ်းခရီးတွင် စုန့်ရှီးယန်၏ တုံ့ပြန်မှုက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို လင်းရန် သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက လမ်းဘေးဝဲယာရှိ အခြေအနေများကို အမြဲတစေ အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အနည်းငယ်စိမ်းသက်ပုံရသော လူများနှင့် ဆုံသည့်အချိန်တိုင်းတွင် သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေတတ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်တစ်ယောက် သူ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် မသိစိတ်မှ စိုးရိမ်လာကာ သူ့အား တီးတိုး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် လင်းရန်အား အသေးစိတ် ပြောပြရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သတင်းအချက်အလက် တချို့ကိုတော့ သူမအား ပြောပြလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းကိုငုံ့၍ လင်းရန်ကို တီးတိုးပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီရက်ပိုင်း မြို့ထဲမှာ လူစိမ်းတွေရှိနေတယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ တာဝန်က အဲဒီလူတွေကို ရှာဖွေဖို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>လူစိမ်းတွေ ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူက မြို့ထဲရှိ သူခိုးများအကြောင်းကို ပြောလာခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မကြာမီပင် ဤကဲ့သို့သော သူခိုးငယ်လေးများမှာ စစ်တပ်၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် မရှိကြောင်းကို သူမ ပြန်လည် သတိရမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဆိုလျှင် ဤထက်ပို၍ ပြင်းထန်သော ကိစ္စများလား၊ သို့မဟုတ် ပို၍ ကြီးမားသော လူဆိုးများ ပေါ်ပေါက်နေခြင်းများလား။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်က သူတို့ကဲ့သို့သော သာမန်လူများ၏ ဘဝကို သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မည်လား။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်၏ စိုးရိမ်စိတ်များက ပိုများလာရသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်လည်း သူမ၏ အမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် လင်းရန်ကို ပြောပြမိသည်ကို နောင်တရမိသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ တာဝန်များမှာ မြို့ထဲ၌သာ လှုပ်ရှားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ ဘေးနားတွင်ရှိနေသရွေ့ လင်းရန်အား မည်သူကမျှ ဒုက္ခမပေးနိုင်ကြောင်း သိရှိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မကြောက်ပါနဲ့၊ ကိုယ် ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ၊ အခု မြို့ထဲကနေ ဘယ်ကိုမှ ထွက်သွားမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားမှသာ လင်းရန်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ရှင့်ကိုယ်ရှင်လည်း ဂရုစိုက်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါ”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောရင်းနှင့် မြို့တော်ဆေးရုံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်ဆေးရုံသို့ ရောက်သည်နှင့် စုန့်ရှီးယန်က ကျိုးကျယ်ပင်းထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ စိတ်ချရသော ဆရာဝန်တစ်ဦး ရှာဖွေပေးရန်အတွက် တောင်းဆိုခိုင်းရန်  တွေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းရန်က သူ့ကို လျှင်မြန်စွာ တားဆီးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာကျွန်မ သိတယ်! ကိစ္စတိုင်းမှာ ဒေါက်တာကျိုးကို သွားပြီး ဒုက္ခမပေးနဲ့၊ သူက ရှင့်ရဲ့ နောက်လိုက်မှ မဟုတ်တာ!”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်ပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောမိသွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>  နောက်ပိုင်းတွင်  စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် ကျိုးကျယ်ပင်းအား “ဦးလေး” ဟူ၍ခေါ်ဆိုရလာနိုင်ချေရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်၏ အနေရခက်နေမည့် မျက်နှာထားကို တွေးမိရုံဖြင့် လင်းရန်တစ်ယောက် စိတ်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် စုန့်ရှီးယန်သည်ကား ထိုကိစ္စများကို မတွေးတောမိဘဲ စိုးရိမ်စိတ်သာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က ကျိုးကျယ်ပင်းထံ မသွားလိုသောကြောင့် သူလည်း အတင်းအကြပ် မလုပ်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် လင်းရန်က လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က လင်းကျန်းဖူအား ကုသပေးခဲ့သော အမျိုးသမီး ဆရာဝန်မကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အခြေအနေများကို ပြောပြပြီးနောက် ဆရာဝန်၏ ကောက်ချက်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ဆရာဝန်မကြီးက သူမအား စစ်ဆေးကာ အသေးစိတ် မေးမြန်းပြီးနောက် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ အခုထိ ကလေးမရှိသေးပါဘူး၊ ဗိုက်က အအေးမိသွားတာကြောင့် တစ်မျိုးဖြစ်နေတာ နေလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် နေလို့ မကောင်းတာ”</p> <p> </p> <p>ဟင်?</p> <p> </p> <p>လင်းရန် ကြောင်အမ်းသွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အမှားမျိုးကို လုပ်မိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါချေ။ သူမ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားရကာ ဘေးနားတွင်ရှိနေသော စုန့်ရှီးယန်ကိုပင် လှည့်မကြည့်ရဲတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက သူမ ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန် မည်မျှအထိ ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်ကို ဘုရားသခင်သာ သိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတွင် နားလည်မှုလွဲခြင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စုန့်ရှီးယန်သည်က အနည်းငယ်လောက် နှမြောနေပုံရသော်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသကဲ့သို့လည်း ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူ၏ သိသာလွန်းသော သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် စိတ်မပျက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် လင်းရန်၏ မျက်ခုံးလေးများက တောင်ကုန်းလေးများကဲ့သို့ စုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် လက်လှမ်း၍ ဖြေလျှော့ပေးချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုက အိမ်တွင် မဟုတ်ဘဲ ဆေးရုံ၌ဖြစ်နေသောကြောင့် လက်ကို လှုပ်ယမ်းရုံသာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လင်းရန်အား တည်ငြိမ်စွာကြည့်ပြီးပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကလေးဆိုတာ အချိန်မရွေး ရောက်လာနိုင်ပါတယ်၊ ကိုယ်က မင်းကိုပဲ ပျော်စေချင်တာ”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်အနေဖြင့် စုန့်ရှီးယန်၏ ထိုစကားများက သူမအား ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသွားစေခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရပေပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဤဖြစ်ရပ်က အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေ၏။သို့သော်လည်း အနည်းဆုံး ဤဖြစ်ရပ်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်တွင် သူမ၌ အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့လျှင် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို သိရှိသွားခဲ့ကာ အသိပညာဗဟုသုတများလည်း ပိုမို ရရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက ဆရာဝန်မကြီး၏ အပြုံးများပြည့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို  ကျွန်မ စားသောက်ဆိုင်ကိုပဲ တစ်ခါတည်း သွားလိုက်တော့မယ်နော်၊  ရှင်ရော ဘယ်ကိုသွားမလဲ”</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာရင်းဖြင့် လင်းရန်က စုန့်ရှီးယန်၏ နောက်ထပ် ခရီးစဉ်ကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ရက်ပိုင်းအတွင်း စုန့်ရှီးယန်က မြို့ထဲ၌သာ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်မည်ဖြစ်ကြောင်းကို သိထားသော်လည်း သူ၏ အသေးစိတ် အစီအစဉ်နှင့် သွားလာမည့် လမ်းကြောင်းကိုတော့ သူမ မသေချာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်က ခေတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လင်းရန်အား အပြစ်ရှိသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်.. မင်း ဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားရတော့မယ် ထင်တယ်.. ကိုယ့်မှာ သွားစရာ နေရာတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်အနေဖြင့် စုန့်ရှီးယန် အားလပ်နေလျှင်ပင်  သူ့အား လိုက်ပို့ခိုင်းရန် စိတ်ကူးမရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်းသွားနေကျဖြစ်သောကြောင့် လမ်းကိုမမှတ်မိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့အတူ နေ့လယ်ခင်းတွင် လမ်းလျှောက်သွားခြင်းကလည်း  အန္တရာယ် မရှိနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မ အရင် သွားနှင့်မယ်၊  ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဂရုစိုက်ဦး၊ ပြီးတော့ ညနေပိုင်း ဘယ်အချိန်ပဲ ပြန်လာလာ.. တံတိုင်းကို ကျော်မတက်နဲ့တော့ ၊ တံခါးကိုပဲ ခေါက်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ နှလုံးသားက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကို ခံနိုင်ရည် ရှိလောက်မည်လားဟု သူမ မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်၏ ကတိပေးစကားကို  ရရှိပြီးနောက် လင်းရန်လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်၏ ပုံရိပ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ရမှသာ စုန့်ရှီးယန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းတည်ငြိမ်သွားခဲ့ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆေးရုံထဲသို့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး..မင်း ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ၊ ခွင့်ယူလာတာလား”</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းထဲတွင်ရှိနေသော ကျိုးကျယ်ပင်းတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော စုန့်ရှီးယန်အား ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ဒီကောင်စုတ်လေးက  ခွင့်ရက်တွေအရမ်းများလွန်းနေပြီး မြို့ထဲကို  ခဏခဏ လာနေတာမဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကောင်စုတ်လေး အသစ်ပြောင်းရွှေ့သွားသော နေရာတွင်ရှိနေသော တာဝန်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို လေးလံပြီး အန္တရာယ်လည်းများကြောင်း သူ၏ မိဘများထံမှ ကြားသိထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက ဘာလို့ အရင်ကထက်တောင် အားလပ်ချိန်များ ပိုပြီးများလွန်းနေရတာလဲ။ သူ့ရဲ့ မိဘတွေ ကြားထားတဲ့သတင်းက  မှားယွင်းနေတာများလား။</p> <p> </p> <p>“ငါ  မင်းဆီက အကူအညီတောင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်လေးနက်သွားသည်ကို မြင်လျှင် ကျိုးကျယ်ပင်းသည်လည်း ကိစ္စ၏ ပြင်းထန်မှုကို ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အလျှင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပြောပါဦး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှသာ စုန့်ရှီးယန်သည်က သူ၏ တာဝန်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်တချို့ကို ကျိုးကျယ်ပင်းထံတွင် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save