Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(410)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>လင်းကျန်းအန်း ထပ်မံစုံစမ်းကြည့်ချိန်တွင် ထိုစက်ရုံ၏ ဈေးနှုန်းမှာ သူတို့ထက် များစွာသက်သာပြီး ဆေးဝါးအရည်အသွေးမှာလည်း သူတို့နှင့် မကွာခြားကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံအနေဖြင့် မည်သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည်ဆိုသည်မှာ အခြေအနေများစွာအပေါ် မူတည်၍ ဆုံးဖြတ်မည်ကို လင်းကျန်းအန်း နားလည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဈေးနှုန်းက သက်သာပြီး အရည်အသွေးမှာလည်း မဆိုးပါက လင်းကျန်းအန်းဘက်မှ စိတ်ပျက်နေလျှင်ပင် ဝင်ပြော၍ မရတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ နားမလည်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စက်ရုံမှ ဈေးနှုန်းမှာလည်း အတော်လေး သက်သာနေပြီဟု သူ ယူဆထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်က အစောပိုင်းတွင် အမြတ်နည်းနည်းသာ ယူရန်နှင့် ဆေးရုံများနှင့် ရေရှည် ပတ်သက်မှု တည်ဆောက်ရန်၊ စက်ရုံ၏ နာမည်ကို တည်ဆောက်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ ပမာဏ များများရောင်းချခြင်းဖြင့် ဈေးနှုန်း အားနည်းချက်ကို ပြန်လည်ကုစားရန် စီစဉ်ထားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးက သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်သူ ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုဈေးနှုန်းမျိုးဖြင့်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် အမြတ်ရော ရရှိနိုင်ပါမည်လား။</p> <p> </p> <p>တပ်မဟာခေါင်းဆောင်၏ အသံကို ကြားချိန်တွင် လင်းကျန်းအန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို အသာခါရမ်းပြလိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ဖက်လူ ပေးတဲ့ ဈေးနှုန်းက တကယ်ကို သက်သာလွန်းနေတယ်၊ လောလောဆယ်တော့ သူတို့ကို ယှဉ်ဖို့ မလွယ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါတို့လည်း ဈေးလျှော့ပြီး ဆေးရုံနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အရင် အရယူလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>တပ်မဟာခေါင်းဆောင်မှာ စိုးရိမ်လွန်းသောကြောင့် တစ်ဖက်လူကဲ့သို့ ဈေးလျှော့ရန် အကြံပြုလာခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းကျန်းအန်းက ထိုစကားကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်ဘူး၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က အခု တစ်ဖက်လူနဲ့အပြိုင် ဈေးလျှော့လိုက်မယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်း ပုံမှန်ဈေးအတိုင်း ပြန်တိုးချင်တဲ့အချိန်မှာ ဆေးရုံက ကျေနပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊</p> <p> </p> <p>သူတို့က ဈေးတွေ အရမ်းတက်လာတယ်လို့  ခံစားရပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ဖြတ်တောက်သွားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ပျက်ပြားခြင်းထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ အမြင်တွင် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာတို့ ထိခိုက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စီးပွားရေး လုပ်ရာတွင် “ဂုဏ်သိက္ခာ” က အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ လင်းကျန်းအန်းအနေဖြင့် ထိုဆေးရုံနှစ်ခုမှ ဖောက်သည်များကို ပြန်လည် မရယူနိုင်တော့လျှင်ပင် တစ်ဖက်လူကဲ့သို့ ဈေးလျှော့သည့် အပြုအမူမျိုးကိုမူ လုံးဝ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အကယ်၍ သူတို့က ဈေးလျှော့လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူက သိသွားပါက သူတို့ကလည်း ထပ်မံ၍ ဈေးလျှော့ကြဦးမည် ဖြစ်၍ ဈေးကွက် စနစ်တစ်ခုလုံးကို ပျက်ပြားသွားစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဈေးလျှော့ခြင်းမှာ နည်းလမ်းကောင်း မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါကလည်း မဖြစ်၊ ဟိုဟာကလည်း မဖြစ်ဆိုမှတော့ .. ငါတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို အဲဒီ ဆေးဝါးစက်ရုံက လုယူသွားတာကို ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေရတော့မှာလား</p> <p> </p> <p>အိုက်ယား.. ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ၊ ဒီနှစ်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ နှစ်သစ်ကူးနိုင်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ရိတ်သိမ်းချိန်လည်း ဖြစ်တော့မယ်လို့ ထင်ထားတာကို..  ဘာလို့ ဒီလို ကိစ္စဆိုးတွေနဲ့ ကြုံရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>တပ်မဟာခေါင်းဆောင်မှာ အရှေ့တွင် ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ခေါင်းဆောင်အား နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပါတယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတဲ့ ဆေးရုံတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်လေ၊</p> <p> </p> <p>ဒီဆေးရုံနှစ်ခုကိုတော့ လောလောဆယ် လက်လျှော့လိုက်ကြရအောင်.. နှစ်သစ်ကူးဖို့ တစ်လလောက် ကျန်သေးတယ်ဆိုတော့ တခြားနေရာတွေကို သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်ပါဦးမယ်</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မဲ့ ဆေးရုံအသစ် ရလာတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ တပ်မဟာရဲ့ အခြေအနေက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေပါပြီ၊ တပ်မဟာတစ်ခုလုံး လယ်လုပ်နေရတဲ့ အချိန်တုန်းကထက်တော့ ပိုဆိုးမသွားတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ လယ်လုပ်ခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ ဘဝမှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့၏ အတိတ်ကို မေ့ပျောက်၍ မဖြစ်ပါချေ။ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သတိရပြီး ချိုမြိန်မှုကို ခံစားတတ်ရန်နှင့် ရောင့်ရဲတတ်ရန် သင်ယူခြင်းမှာလည်း သူတို့အတွက် အလွန် အရေးကြီးပေသည်။</p> <p> </p> <p>တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က သူ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ဒေါသများမှာ ပြေလျော့သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေ၏။ လင်းကျန်းအန်း ပြောသည်မှာ အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။ သူသည်က ဆေးဝါးစက်ရုံလုပ်ငန်း စတင်အောင်မြင်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့် လောဘတက်လာခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မကောင်းပါချေ။ သူတို့သည်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိန်းကျောင်းနိုင်ရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်က လင်းကျန်းအန်းအား အားနာသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ.. မင်းပြောသလိုပဲထားရအောင်၊ ငါလည်း စိတ်ရှုပ်သွားလို့ပါ..</p> <p> </p> <p>မင်း ပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ဘဝက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေပြီ၊ ရောင့်ရဲတတ်အောင် သင်ယူရမယ်”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်ကို မြင်ရမှသာ လင်းကျန်းအန်းလည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ခေါင်းဆောင်အား နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ပစ္စည်းများကို အလျှင်အမြန် ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ဈေးကွက်သစ် ရှာဖွေရန်အတွက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားလင်းက သူ ပြန်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်ရက်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ပစ္စည်းများ ထပ်မံ ထုပ်ပိုးနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယသား.. ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ပြန်ထုပ်နေတာလဲ၊ ခရီးဝေးကိုထပ်သွားဦးမလို့လား”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ သူ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများကို အဘွားအိုအား မပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အဘွားအို သိသွားပါက စိုးရိမ်နေရုံသာရှိမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူက ဆင်ခြေပေး၍ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီရက်ပိုင်း နှစ်သစ်ကူးလည်း နီးနေပြီဆိုတော့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ.. ခဏလောက်တော့ အလုပ်များဦးမယ် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်း၏ ပုံစံက ထူးထူးခြားခြားမရှိသည်ကို မြင်လျှင် အဘွားအိုလည်း စိတ်အေးသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒီတစ်ခါကျရင် ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ၊ ဘယ်တော့လောက်ကိုပြန်လာမလဲ၊ အချိန်ရရင် ရန်ရန်ဆီလည်း ဝင်ကြည့်လိုက်ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်တို့ နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း  ဘယ်ရက်လောက်မှာ ခွင့်ရမလဲမသိဘူး၊ သူမ ပြန်လာမှပဲ  မိသားစု ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဘွားအိုက ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း လင်းရန်အနေဖြင့် နှစ်သစ်ကူးတွင် ပြန်လာနိုင်မည်ဟု သိပ်ပြီး မမျှော်လင့်ရဲပါချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ စားသောက်ဆိုင်က နှစ်သစ်ကူးတွင် ပိတ်လေ့မရှိကြောင်းကို သူမ ကြားဖူးထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဤနှစ်က သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သည့် ပထမဆုံးနှစ် ဖြစ်သော်လည်း မိသားစု စုံစုံလင်လင်ဖြင့် ဆုံစည်းပြီး အတူ စားသောက်နိုင်ရန်အတွက် မျော်လင့်ချက်နည်းပါးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် အဘွားလင်းတစ်ယောက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းလည်း သူမအား မည်သို့ နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် အသာပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အချိန်ကျရင် ရန်ရန်ကို မေးကြည့်လိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းကျန်းအန်းက ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာလေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ထံတွင် ထောက်ခံစာ သွားယူပြီးနောက် မြို့ပေါ်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် တခြားသော နေရာများသို့ သွားလိုလျှင် မြို့ပေါ်သို့ သွား၍ ရထားစီးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် မြို့သို့ သေချာပေါက် သွားရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ မြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လုံးဝမှောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မြို့ပေါ်၌ တစ်ည အိပ်စက်ပြီးမှ မနက်ဖြန် မနက်တွင်မှ ဘူတာရုံသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက လင်းရန်၏ အိမ်နှင့် အနီးဆုံးရှိ တည်းခိုခန်းတွင် အခန်းငှားရမ်းလိုက်ပြီးနောက် လင်းရန်၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ သမီးဖြစ်သူ၏အိမ်သို့ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်လည်း အိမ်တွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေ... ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ လင်းကျန်းအန်းကို အထဲသို့ အမြန်ခေါ်လိုက်ပြီး ဟင်းချက်နေသော လင်းရန်ဆီသို့ လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်... အဖေ ရောက်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>အဖေ ရောက်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေ... ရောက်လာပြီလား၊ မြန်မြန် ဝင်ထိုင်ပါဦး၊ ထမင်းက အခုပဲ ကျက်တော့မှာ”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းသာ အလုပ်များနေသည် မဟုတ်ပါချေ။ လင်းရန်သည်လည်း အလွန်ပင် အလုပ်များနေသောကြောင့် သူတို့သားအဖ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာနေခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်း ယခုကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အလုပ်ကိစ္စကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။ သို့သော်လည်း လင်းရန်၏ ထင်မြင်ချက်အရ လင်းကျန်းအန်းက အမြဲတစေတည်ငြိမ်လေးနက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသောသူ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ၏ လုပ်ငန်းတွင် ပြဿနာများ ရှိနေပြီး တခြားသော ဆေးရုံများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ကြိုးပမ်းနေရလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် အားနာနေခြင်းမရှိဘဲ ထမင်းစားပွဲတွင် တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ စုန့်ရှီးယန်ကတော့ လုံးဝ ဝင်မထိုင်ရဲပါချေ။ သူက လင်းကျန်းအန်းကို အသင့်အနေအထားဖြင့် ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယောက္ခမဖြစ်သူက တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်လိုလျှင် သို့မဟုတ် တစ်ခုခု လိုအပ်လျှင် မျက်နှာသာရအောင် ကူညီပေးရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယောက္ခမ၏ ရှေ့တွင်တော့ သူသည်က “စုန့်ရှီးယန်” မဟုတ်ပါချေ။ နှိမ့်ချတတာသော သမက်တစ်ဦးသာဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အမ်.. အဖေ လက်ဖက်ရည် သောက်မလား”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းနှင့် နှစ်ဦးတည်း ရှိနေရသည်က အတော်လေး အနေခက်သောကြောင့် စုန့်ရှီးယန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲရန် စကားစလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် လင်းကျန်းအန်းက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ခဏနေရင် ထမင်းစားတော့မှာကို ငါ့ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်နေတာလား၊ မင်းက ငါ့ကို ထမင်း နှစ်လုပ်လောက် လျှော့စားစေချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်: “...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို သက်သေပြုပါတယ်။</p> <p> </p> <p>သူ့မှာ အဲဒီလို အတွေးမျိုး လုံးဝမရှိပါဘူး။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို “ဦးလေးလင်း” လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက သူ့အပေါ်မှာ အရမ်း ကြင်နာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူ့လား။</p> <p> </p> <p>အခု သမက်ဖြစ်သွားမှ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဝမ်းနည်းသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းရန်က သူ့အား ဟင်းများ ကူသယ်ပေးရန် လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။ ထိုအချိန်မှ စုန့်ရှီးယန်လည်း အမြန်ပင် ပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ...ကျွန်တော် သွားကူလိုက်ဦးမယ်နော်၊ အဖေ အရင် နားနေပါဦး”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အလျင်စလိုပြေးသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးလာသည်ကို မြင်လျှင် လင်းကျန်းအန်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိပြီး ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေးကတော့...</p> <p> </p> <p>ဘယ်လောက်ပဲ အရည်အချင်း ရှိရှိ၊ သူ့ရှေ့မှာတော့ ရိုးရိုးသားသား နေရမှာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဟမ့်! သူ့သမီး ရန်ရန်ကို ဘာလို့ အစောကြီး လာပြီးလက်ထပ်ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p> သူ့ကို အဲဒီလောက်မြန်မြန် မျက်နှာသာပေးဦးမှာ မဟုတ်ဘူး!</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save