Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၁</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းတို့က တကယ်အစွမ်းထက်ကြတာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျိယွင်၏စကားများက ဟွာယင်နှင့် ချာလီတို့ကို ချက်ချင်းပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်စေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဖိုးကြီး... မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာစကားလာများနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းကဆို မင်းက ငါ့နောက်မှာတန်းစီနေခဲ့ရတာလေ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကိုသာငါသိခဲ့ရင် မင်းရဲ့ရှေးဟောင်းဧကရာဇ်ဂိုဏ်းကို အရင်ကတည်းကမြေလှန်ပစ်ခဲ့မှာ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... ငါလည်း ဒီအဖိုးကြီးကို ကြည့်မရတာကြာပြီ”</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောဆိုလိုက်သောစကားများမှာ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အကြီးအကဲများကို ချွေးပြန်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်းတို့စကားပြောရင် ငါတို့နှလုံးအားနည်းတာကို ထည့်စဉ်းစားပေးလို့မရဘူးလား...</p> <p> </p> <p>ဘေးမှကြည့်နေကြသောလူများမှာ အမှန်တရားကိုမသိကြသော်လည်း အချို့အချက်များကိုတော့ရိပ်မိ၏။ ဤထိပ်သီးလေးယောက်စလုံးသည် တစ်စုံတစ်ရာသောအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းကိုရိုသေနေကြသော်လည်း သူတို့အချင်းချင်းမှာ တစ်ဖက်တည်းမဟုတ်ကြ။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေးတင်းမာ၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူတို့ခန့်မှန်းသည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ အောက်လောက နယ်မြေပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်သည် မည်သည့်အခါမှတစ်သားတည်းဖြစ်မနေခဲ့။ ဟင်းလင်းပြင်အင်မော်တယ်နယ်မြေထဲသို့မဝင်ရောက်မီက သူတို့ကြားတွင် မည်သည့်ဆက်ဆံရေးမျှမရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့ အတူတူပေါင်းမိခဲ့ကြရခြင်းမှာ ထိုစဉ်က အထက်အင်မော်တယ်လောကမှ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်များ၏ တိတ်တဆိတ် ပစ်မှတ်ထားဖိနှိပ်မှုများကြောင့်သာ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ထိုလူများမှာလည်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းသန်းတစ်ရာခန့်အချိန်အတွင်း အချို့မှာ သေသည်အထိ အဆက်အသွယ်မလုပ်ခဲ့ကြသလို အချို့မှာလည်း ရန်သူများဖြစ်လာခဲ့ကြ၏။ အချင်းချင်းကူညီခြင်း သို့မဟုတ် ညီအစ်ကိုရင်းချာကဲ့သို့ ရင်းနှီးကြခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဪ... မင်းတို့ပဲကိုး”</p> <p> </p> <p>“ဟာ... ဟား... ဟား...”</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချန် အနည်းငယ်အားနာသွားမိသည်။ သူတို့က ဤသို့တက်ကြွနေကြသော်လည်း သူကတော့ သူတို့ကိုမမှတ်မိဖြစ်နေသည်မှာ ရှက်စရာကောင်း၏။ သူ့မျက်နှာကို အဖတ်ဆယ်ရန်အတွက် သူမှတ်မိနေသည့်ပုံစံဖြင့် ဟန်လုပ်ကာရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်နေကြသောလူများမှာမူ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ခင်ဗျားရဲ့သရုပ်ဆောင်ချက်က တကယ်ကိုသိသာလွန်းပါတယ်...</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကလည်း ဒီဓားအတွက်လာတာလို့ ငါထင်နေတာ”</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲရှိ ဟုန်ကျွယ်ဓားကိုမြှောက်ပြလိုက်၏။ ရှောင်ခွန်း၊ ဟွာယင်နှင့် ချာလီတို့၏ တုံပြန်မှုမှာ အစောပိုင်းက အင်မော်တယ်ဘုရင်ကျိယွင်၏တုံ့ပြန်မှုနှင့်ထပ်တူပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ဆယ်ဆလောက်ပိုပြီးသတ္တိပိုကောင်းနေရင်တောင် အရှင့်ရဲ့ပစ္စည်းကို လုယူဖို့မဝံ့ရဲပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က အရှင့်ကိုလာပြီးထောက်ခံပေးတာပါ”</p> <p> </p> <p>“အပြင်ကလူတွေက အရှင့်ကိုလုဖို့လာကြတာလား”</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာတိမ်တိုက်နန်းတော်၊ မင်ဟိုင်ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၊ ဖယောင်းတိုင်တောင်မိစ္ဆာတွေ... တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ရိတ်သိမ်းမှုပဲ”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာဘုရင်ချာလီပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ရာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လျှံထွက်နေတော့သည်။ သူ့အကြောင်းမသိသူဆိုလျှင် သူသည် လူသားများကို အစားအစာအဖြစ်ကြည့်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။ ထို့‌နောက် သူစကားပြောနေဆဲမှာပင် ထိုနေရာမှ ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိစ္ဆာတိမ်တိုက်နန်းတော်ရှိရာဘက်၌ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ကျန်သုံးယောက်၏မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိယွင်က အရင်ဆုံးတုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး... သူ မျက်နှာသာရဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ခွန်းသည်လည်း မိစ္ဆာနယ်မြေကပင်ဖြစ်သော်လည်း သူအလွန်စိတ်တိုသွားကာ...</p> <p> </p> <p>“ချာလီ... မင်းက တကယ်ကိုသတ္တိရှိတာပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းရဲ့ရှေ့မှာ မင်းက အရင်ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်ရဲတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဖယ်စမ်း... ငါတိုက်ခိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဟွာယင်သည်လည်း နောက်မှထပ်ကြပ်မကွာလိုက်ပါသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦးလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကျိန်ဆဲနေကြရင်းဖြင့် မင်ဟိုင်ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၊ ဖယောင်းတိုင်တောင်မိစ္ဆာများနှင့် အခြားအဖွဲ့အစည်းများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ထိုလူများမှာ အင်မော်တယ်ဓားကိုရယူရန် လာခဲ့ကြသူများဖြစ်ပြီး မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက် ထားရှိခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးချန်ကတော့ သူတို့တိုက်ခိုက်နေသည်ကို တားဆီးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုလေးယောက် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိအဖွဲ့အစည်းများမှာ ကပ်ဘေးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ကြရတော့သည်။ ထိုအဖွဲ့များတွင် အင်မော်တယ်ဘုရင် သို့မဟုတ် မိစ္ဆာဘုရင်များ ပါမလာခဲ့ကြချေ။ သူတို့သည် ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အမြတ်ထုတ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ပစ်မှတ်ထားခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြ။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အခုပဲထွက်သွားပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“အသက်ချမ်းသာပေးပါ...”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က ငါတို့ဖယောင်းတိုင်တောင်မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်ရဲတာလား။ ငါတို့ နောက်ကွယ်မှာ မူလမိစ္ဆာဂိုဏ်းရှိတာကို မင်းတို့မသိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါက အထင်လွဲတာပါ... ဒါက အထင်လွဲတာပါ”</p> <p> </p> <p>“အထင်လွဲတာ ဟုတ်လား။ မင်းတို့က ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းကို ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ခဲ့ကြတာလေ၊ မင်းတို့ကို အကြိမ်ပေါင်းတစ်သောင်းသတ်ရင်တောင် မလုံလောက်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိပ်သီးလေးယောက် တိုက်ပွဲဝင်နေစဉ်မှာပင် ကျန်ရှိနေသော ယူမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ မိစ္ဆာအရှင်မြတ်များနှင့် ရှေးဟောင်းဧကရာဇ်ဂိုဏ်းမှ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်များသည်လည်း သူတို့၏ ဘိုးဘေးကြီးများနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြ၏။ သူတို့သည် သိုးအုပ်ထဲရောက်သွားသော ကျားများကဲ့သို့ပင် စိတ်ကြိုက်သတ်ဖြတ်နေကြတော့သည်။ အလောင်းများမှာ တစ်လောင်းပြီးတစ်လောင်း ကျဆင်းလာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ လုံးဝအမြစ်ပြတ်သုတ်သင်သည့်မြင်ကွင်းမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှူးဂိုဏ်းအတွင်းမှ အဖွဲ့ခွဲခေါင်းဆောင်ယန်ဝေမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ချွေးပြန်နေ၏။ ထျန်းရှူးဂိုဏ်း၏ ရွှေရောင်ဂုဏ်သတင်းသည်ပင်လျှင် ဤမျှလောက်မလုံခြုံဟု သူပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အခြားဧည့်သည်များမှာလည်း ထိုလူများရူးသွပ်သွားပြီး သူတို့ကိုတိုက်ခိုက်လာမည်ကိုစိုးရိမ်ကာ တုန်လှုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲမှာ ထျန်းရှူးဂိုဏ်း၏အပေါ်တည့်တည့်တွင်ဖြစ်ပွားနေသော်လည်း မြောင်ယွီနှင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်ရဲ့ရန်တို့မှာ တိတ်တဆိတ်သာကြည့်နေနိုင်ကြ၏။ သူတို့သည် ကြားနေဝါဒကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်လိုက်နာခဲ့မိသဖြင့် ဝမ်းသာနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အင်မော်တယ်ဓားကိုလိုချင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းကိုလုယူရန်ထက် ဝယ်ယူရန်သာ ကြိုးစားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ မဟုတ်ပါက ယခုတိုက်ခိုက်ခံနေရသူများထဲတွင် သူတို့လည်း ပါဝင်နေပေလိမ့်မည်။ ချမ်လန်ကောင်းကင်နယ်မြေ၏ အခြေအနေမှာ ထာဝရပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးကောင်းကောင်းသိလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသည်။ အစောပိုင်းက ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ထားခဲ့သောအဖွဲ့များထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လွတ်မြောက်ခြင်းမရှိဘဲ အားလုံးအသတ်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အပေါ်မှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များပြည့်နှက်နေသော ထိပ်သီးလေးယောက်ကိုကြည့်ကာ လင်ဟန်ဟန်၊ ယွမ်ကျဲ၊ ယွမ်ဝူနှင့် အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်နေကြရသည်။ ရက်စက်လွန်း၏။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းတာက သူတို့က ငါတို့ဘက်ကဖြစ်နေလို့ပဲ၊ သူတို့သာ ရန်သူဖြစ်မယ်ဆိုရင် ဖေးရှန်ဂိုဏ်းကတော့ သူတို့ရှေ့မှာခဏလေးတောင်ခံမှာမဟုတ်ဘူး...</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့လုံးဝအရှုံးပေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ယွမ်ကျိနဲ့ အကြီးအကဲချုပ်ယွမ်ရှန့်တို့က ဘိုးဘေးကြီးကို အစကတည်းက ဒီလောက်အထိရိုသေနေခဲ့ကြတာကိုး...</p> <p>သူတို့ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ဖြစ်နေတာပဲ...</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက တကယ့်ကိုကျယ်ပြန့်တဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတာပဲ၊ အပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ချက်ချင်းတွေ့တာ...</p> <p>သူ့ရဲ့ဝါစဉ်က ဘယ်လောက်တောင်မြင့်လို့ အင်မော်တယ်ဘုရင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တွေကတောင် သူ့စကားကိုနားထောင်နေရတာလဲ...</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိကြသည်။ သူတို့သည် ဤခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဘိုးဘေးကြီးကဲ့သို့ပင် ခေါင်းမော့ရင်ကော့ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြပါလိမ့်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ တိတ်တဆိတ်နောင်တရမိကြသည်။ သူတို့သည်လည်း စုယဲ့နှင့် စုမန်တို့ကဲ့သို့ ဘိုးဘေးကြီးကိုမြှောက်ပင့်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်...</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်ရှိတွင် အစ်ကိုကြီးချန်၏စိတ်အခြေအနေမှာ သိပ်ပြီးမသာယာလှသည်ကို သူတို့မသိကြ။</p> <p> </p> <p>လူတစ်စုမှာ ပစ္စည်းများကို ပျော်ရွှင်စွာသိမ်းဆည်းနေကြသည်ကိုကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများလှုပ်ခတ်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ သွေးထွက်နေတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုထိပ်သီးလေးယောက်မှာ အခြေအနေကို လုံးဝနားမလည်ကြသဖြင့် သူစိတ်တိုနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထိုလေးယောက်မှာ တာဝန်ပြီးဆုံးကြောင်းသတင်းပို့ရန်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဆင်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကျွန်တော်တို့တာဝန်ကျေခဲ့ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ရန်သူတွေကို လုံးဝသုတ်သင်ပစ်လိုက်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့တွေက ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းကို ရန်ပြုရဲကြတယ်ဆိုတော့ နောက်ကျရင် သူတို့ရဲ့ဌာနချုပ်တွေကိုပါ သွားပြီးအမြစ်ပြတ်သုတ်သင်လိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချန်မှာ စိတ်ထဲကကျိတ်၍ကျိန်ဆဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ တာဝန်ကျေခဲ့တယ်ဟုတ်လား...</p> <p>ငါကိုယ်တိုင် သူတို့ကို မသတ်နိုင်တာလည်းမဟုတ်ဘဲနဲ့၊ အလွန်ဆုံးမှတစ်ကြိမ်သေရုံပဲရှိတာ...</p> <p>အဲဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးက ငါ့ဟာဖြစ်သင့်တာလေ...</p> <p>မင်းတို့က ငါ့ပစ္စည်းတွေကိုလုယူသွားပြီးတော့မှ ငါ့ဆီမှာလာပြီး ပဏာလာယူနေသေးတယ်ပေါ့...</p> <p> </p> <p>သူသည် နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဪ... အဲဒီလိုလား။ မင်းတို့က တကယ်အစွမ်းထက်ကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိယွင်၊ ရှောင်ခွန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ကြောင်အသွား၏။ ၎င်းသည် သူတို့မျှော်လင့်ထားသော ချီးကျူးစကားမျိုးမဟုတ်။ သူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့က ခွင့်ပြုချက်မရဘဲတိုက်ခိုက်မိလို့ သူ၏အစွမ်းပြသခွင့်ကို လုယူလိုက်သလိုဖြစ်သွားပြီး မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားတာလား။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း... ကျေးဇူးပြုပြီးခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ အရှင့်ဆီကခွင့်ပြုချက်မယူဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့မိပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... နောက်ခါဆိုရင် အရှင့်ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဘာမှမလုပ်တော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဘေးမှလူများမှာ ၎င်းကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ဘဝကို ‌နောက်တစ်ကြိမ်သံသယဝင်သွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်းတို့ အင်မော်တယ်ဘုရင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တွေက ဒီလောက်အထိနှိမ့်ချနေရတာလား...</p> <p>အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ပါးနဲ့တွေ့ရင်တောင်မှ ဒီလောက်အထိဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး...</p> <p> </p> <p>မတတ်နိုင်ပေ၊ သူတို့သည် အစ်ကိုကြီးချန်က တက်လှမ်းလာသူများအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ထိုလူများကို နယ်ရုပ်များကဲ့သို့အသုံးချခဲ့သည့် ခေတ်ကာလကို မကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသောကြောင့် မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ငါမင်းတို့ကိုမထိန်းချုပ်နိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချန်လှည့်ထွက်လိုက်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ဆိုင်အတွင်းပြန်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ရဲ့အတောင်အပံတွေက သန်မာနေပြီပဲ၊ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါမှာလည်း စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာဖို့မလိုတော့ဘူးပေါ့။ ဒါက တကယ်ကောင်းတာပဲမဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ထိပ်သီးလေးယောက်၏မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းဖြူဖျော့သွားပြီး သူ့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်ဝင်သွားကြတော့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း အမှန်တကယ်ဒေါသထွက်နေချေပြီ။ သူ၏စကားအရ သူတို့ကို သူနှင့်အတူခေါ်မသွားတော့မည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အတွက်တော့ အစ်ကိုကြီးချန်မှာ သူတို့ရိုသေလေးစားရမည့် တစ်ဦးတည်းသောအကြီးအကဲဖြစ်သည်။ သူတို့၏အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ်ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီး သူတို့ကိုမြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်မှာ ပြောနေရန်ပင်မလိုတော့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြရပြီဖြစ်ရာ သူ၏စွန့်ပစ်ခြင်းကိုမခံလိုကြ။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း... ကျွန်တော်တို့မှားသွားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်နေရာမှာမှားသွားမှန်းမသိပေမဲ့ အရှင်သာပြောလိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ချက်ချင်းပြင်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့ တကယ်ပဲကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တာပါ။ ငါကပဲအိုသွားတာပါ...”</p> <p> </p> <p>စုယဲ့နှင့် စုမန်တို့က အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးက ငယ်ပါသေးတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးအိုမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မတော့ ဘိုးဘေးကြီးထက်ပိုချောတဲ့ အင်မော်တယ်တစ်ယောက်မှမတွေ့ဖူးသေးဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဘိုးဘေးကြီးက လက်တစ်ချောင်းတောင်မလှုပ်ရဘဲ ဒီလိုကပ်ဘေးကြီးကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာလေ။ အရှင်က တကယ့်ကိုမြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လာတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ယောက်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင်အောင့်ထားခဲ့ရပြီး ယခုမှပင် သူ့ကို မြှောက်ပင့်ရန်အခွင့်အရေး ရရှိသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save