Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြွေးရှင်ကြီးဖြစ်နေတာကိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တန်ဖိုးကြီးလှသော လက်ဆောင်များစွာကိုလက်ခံရရှိပြီးနောက် စုယဲ့နှင့် စုမန်တို့မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြရသည်။ သူတို့အနေနှင့် ထူးထူးခြားခြားလုပ်ပေးထားသည်လည်းမရှိဘဲ ယခင်ကဆိုလျှင် အပြင်စည်းမှအဆင့်နိမ့်တပည့်များအဖြစ် ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်အနည်းငယ်အတွက် တစ်နေကုန် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြရ၏။ ယခုကဲ့သို့အခြေအနေမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သူတို့တွင် အတွေ့အကြုံလုံးဝမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့စိုးရိမ်တာက ဘိုးဘေးကြီးက နားမထောင်မှာကိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာဘုရင်ရှောင်ခွန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“မစိုးရိမ်ပါနဲ့... မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ စကားကောင်းလေး အနည်းငယ်လောက် ပြောပေးရုံပါပဲ။ အကယ်၍ မအောင်မြင်ရင်တောင်မှ ဒီလက်ဆောင်တွေက မင်းတို့ဟာတွေပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မင်းတို့ကိုအပြစ်မတင်ပါဘူး။ မြန်မြန်သွားကြတော့”</p> <p> </p> <p>ထိပ်သီးလေးယောက်မှာ အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးငယ်များကို လှည့်ဖျားနေသည့် ထူးဆန်းသောအဖိုးကြီးများအသွင် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ချော့မော့ကာ ထိုနှစ်ဦးကို တတိယထပ်ရှိ နားနေဆောင်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အစ်ကိုကြီးချန်မှာ ယခုအတောအတွင်း သူရရှိထားသော ကုသိုလ်မှတ်များကိုရေတွက်နေပြီး ၁၅,၀၀၀ ကျော်နေလေပြီ။ သူသည် စနစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရမလား သို့မဟုတ် ဆေးလုံးများနှင့် စည်းမျဉ်းအပိုင်းအစများကိုလဲလှယ်ပြီး သူ၏နယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်ရမလားဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေ၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ကို အရင်မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က အားပေးအဖွဲ့ထဲရှိလူတွေပင် အဆင့် ၉ မိစ္ဆာအရှင်မြတ်များနှင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်များဖြစ်နေကြပြီး သူကတော့ ယခုအထိ အဆင့် ၁ ရွှေအင်မော်တယ် ဖြစ်နေသေးသည့်အတွက် အရှက်ရဖို့ကောင်းသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့် ၄ စည်းမျဉ်းအပိုင်းအစတစ်ခုသည် ပင်မစည်းမျဉ်းဆယ်ခုကို မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်၏။ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် ပင်မစည်းမျဉ်းများအားလုံးမှာ မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်ရောက်ရှိနေရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်အရောင်းဆိုင်ရှိ လဲလှယ်နှုန်းကိုကြည့်လိုက်ရာ အဆင့် ၄ အပိုင်းအစတစ်ခုလျှင် ကုသိုလ်မှတ် ၂၀ ဖြစ်ရာ အခု ၄၀ ချက်ချင်းလဲလှယ်လိုက်ပြီး ပင်မစည်းမျဉ်း ၄၀၀ ကို မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ အရင်ဆုံးမြှင့်တင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အဆင့် ၁ ရွှေအင်မော်တယ်ဖြစ်နေသေးသော်လည်း ပင်မစည်းမျဉ်းများ အလျင်အမြန်တိုးတက်သွားမှုကြောင့် လက်ရှိအစွမ်းမှာ အရင်ကထက် အနည်းဆုံး အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့လေပြီ။ အင်မော်တယ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်မူ၊ ပစ္စည်းများထဲတွင် အင်မော်တယ်ဆေးလုံးများစွာရှိသော်လည်း သူ၏အုတ်မြစ်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်း၏။ ကိုယ်ခံပညာကိုးမျိုးစလုံးမှာ အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်တွင်ရှိနေသဖြင့် ဆေးလုံးအားလုံးကိုသုံးလိုက်လျှင်ပင် နောက်ဆုံးနယ်ပယ်မှာ အဆင့် ၂ ရွှေအင်မော်တယ်အထိသာ ရောက်ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး သူသည် ကုသိုလ်မှတ်များကိုအသုံးပြုကာ အင်မော်တယ်စွမ်းအင်နှင့် အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ကိုမြှင့်တင်ပေးသည့် အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်ဆေးလုံး ၁,၀၀၀ စီ လဲလှယ်ပြီးသုံးစွဲလိုက်ရာ သူ နယ်ပယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အဆင့် ၆ ရွှေအင်မော်တယ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သူ၏ကုသိုလ်မှတ်မှာလည်း ၁,၀၀၀ သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအဆင့်မြှင့်တာက အရမ်းနှေးလွန်းတယ်။ ကုသိုလ်မှတ်တွေ ပိုရအောင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် အဆင့် ၁ ရွှေအင်မော်တယ်မှ အဆင့် ၆ ရွှေအင်မော်တယ်အဖြစ် ရောက်သွားသည်ကို တခြားသူများကြားလျှင် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ပါရမီဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း၊ ရွှေအင်မော်တယ်အဆင့် တစ်ဆင့်တက်ဖို့ဆိုတာ နှစ်ပေါင်းသောင်းနဲ့ချီပြီးကြာမြင့်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား...</p> <p> </p> <p>တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများက သူ့အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်မတို့ ဝင်လာလို့ရမလားရှင့်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦးကို အခန်းထဲသို့ပေးဝင်လိုက်ပြီး သူက ပြုံးလျက်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ အောက်မှာမနေဘဲ အပေါ်ကိုပြေးတက်လာကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ခဏလေးခွဲလိုက်ရတာကိုပဲ ငါ့ကိုသတိရနေလို့လား”</p> <p> </p> <p>ဤစကားများက မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို တကယ်ပင်ထိမှန်သွားစေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိပ်သီးလေးယောက်နှင့် ယူမဟာမိတ်အဖွဲ့မှမိစ္ဆာများကို ရင်ဆိုင်ရသည်ကိုအသာထား၍ လင်ဟန်ဟန်နှင့် ယွမ်ကျဲတို့ကို ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူတို့စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်နေကြရသည်။ သူတို့သည် ဖေးရှန်ဂိုဏ်းမှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ဂုဏ်ဒြပ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက စွဲထင်နေခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းမှားပြောမိလျှင် အဆူခံရမည်ကို သူတို့ကြောက်ရွံ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ ဤဘိုးဘေးကြီးကျန်း၏ရှေ့တွင်သာ စိတ်အေးလက်အေးနေနိုင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးချန်က သူတို့အပေါ်တွင် မည်သည့်ဂုဏ်ဒြပ်မျှမပြဘဲ ရင်းနှီးသောအစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူတို့နှင့်စကားပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ဘိုးဘေးကြီးဘေးမှာမရှိရင် ကျွန်မတို့စိတ်ထဲမှာ လုံးဝမလုံခြုံသလိုခံစားရလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ သူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး ဘေးမှာရှိနေမှပဲ ကျွန်မတို့မှာ အသက်ဝင်သလိုခံစားရတာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ဆွဲဆောင်မှုက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်၊ မှောင်မိုက်တဲ့ညထဲက မီးအိမ်လေးလိုပဲ... ကျွန်မတို့ပိုးဖလံလေးတွေက မတွန်းလှန်နိုင်ဘူးဖြစ်နေတာ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ မျက်နှာပြောင်လှသော အသားအရေနှင့်ပင် ဤစကားများမှာ အလွန်အမင်း ချိုသာလွန်းနေသည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း... သူကတော့ ဒါကို တကယ်ပဲ သဘောကျနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောပါဦး... အောက်ထပ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ သူတို့ရရှိထားသော လက်ဆောင်များအားလုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ပြလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုစီနီယာလေးယောက်က ကျွန်မတို့ကို ရတနာတွေအများကြီးပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ စကားကောင်းလေးတွေပြောပေးဖို့ ဆိုပြီးတော့...”</p> <p> </p> <p>“ဟာ... သူတို့က မင်းတို့ကို လက်ဆောင်တွေပေးကြတယ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဒါကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချန်သည်လည်း အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ဒီလိုလုပ်ဆောင်ချက်က တကယ်ကို ထူးခြားလှပေသည်။ ထိုလူတွေက တကယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်တတ်ကြတာပဲ။</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန်ထရပ်လိုက်ကြပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်သရုပ်ဆောင်ပြကြတော့သည်။ တစ်ယောက်က လက်ဆောင်လက်ခံသူအဖြစ်သရုပ်ဆောင်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်က ထိပ်သီးလေးယောက်လုံးနေရာတွင် လူစားလဲကာ ထိုစဉ်ကအခြေအနေကို ဖန်တီးပြ၏။ စကားလုံးတစ်လုံးမှမကျန်အောင်ပြောပြသည့်အပြင် ထိုစဉ်ကအမူအရာများကိုပါ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းပေါ်လွင်အောင် တုပပြကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်မှင်သက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကိုရိုးသားကြတာပဲ။ ငါက စကားနဲ့ပဲပြောပြခိုင်းတာလေ၊ မင်းတို့ကတော့ ပြဇာတ်ပါကပြနေကြတာပဲ...</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ငါနားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>စုယဲ့သည် သူ၏ဘယ်ဘက်တွင်ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်စိုးရိမ်စွာဖြင့်ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်မတို့ တစ်ခုခုမှားသွားတာလားဟင်”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့လက်ဆောင်တွေကို ခွင့်ပြုချက်မရဘဲယူလိုက်မိတာ... အကယ်၍ အရှင့်ရဲ့အစီအစဉ်တွေကို နှောင့်နှေးသွားစေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ကိုအပြစ်ပေးပါ ဘိုးဘေးကြီး...”</p> <p> </p> <p>စုမန်သည်လည်း လက်ဆောင်များအားလုံးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး အမှားဝန်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့မယူရဲဘူးဖြစ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုငြင်းလိုက်ရင် ဒေါသထွက်ပြီး ကျွန်မတို့ကိုသတ်ပစ်မှာကြောက်လို့”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ဒါတွေကို ဘိုးဘေးကြီးကိုယ်စား ကျွန်မတို့လက်ခံထားခဲ့တာပါ၊ အခု အရှင့်လက်ထဲကိုပြန်အပ်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်... ယူထားလိုက်ကြပါ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲလားရှင့်”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေးကြီး”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ဝမ်းသာအားရအော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားကိုကြားရတော့မှသာ ထိုရတနာများကို သူတို့ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် အမှန်တကယ် လက်ခံဝံ့ကြလေသည်။ ကျန်းချန်က တိတ်တဆိတ်ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မဆိုးဘူး၊ အခြေအနေကိုသိတတ်ကြသားပဲ...</p> <p> </p> <p>“နောက်ကျရင်လည်း သူတို့က တခြားလက်ဆောင်တွေပေးချင်တယ်ဆိုရင် အကုန်လုံးယူထားလိုက်...”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်သေးဘူး... မင်းတို့ တစ်ခုခုကိုသဘောကျတယ်ဆိုရင် သူတို့ဆီကနေတောင်းယူလို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကမပေးဘူးဆိုရင် ငါတောင်းခိုင်းတာလို့သာပြောလိုက်”</p> <p> </p> <p>“ရှင်...”</p> <p> </p> <p>စုယဲ့နှင့် စုမန်တို့မှာ မယုံနိုင်သောအမူအရာများဖြင့် ကြောင်အသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက သိပ်ပြီးမကောင်းဘူးမဟုတ်လားရှင့်”</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်ဘုရင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တွေဆီကနေ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပစ္စည်းသွားတောင်းဖို့ဆိုတာ ရူးချင်စရာပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက အတော်လေး ယဉ်ကျေးမှုမရှိရာ မရောက်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒါတွေက သူတို့ငါ့ကိုပေးဖို့ အကြွေးတင်နေတဲ့အရာတွေပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့က ဘိုးဘေးကြီးကို ပိုက်ဆံတွေအကြွေးတင်နေတာလားဟင်”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏မျက်လုံးအစုံမှာ ခန့်မှန်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါဆို ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့ရဲ့ကြွေးရှင်ကြီးပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့က ဘိုးဘေးကြီးကို ဒီလောက်အထိရိုသေနေကြတာကိုး...</p> <p> </p> <p>သူ့ဟာဖြစ်သင့်သောပစ္စည်းများအကြောင်းတွေးတောရင်း ကျန်းချန်က အံကြိတ်ကာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ငါ့ကို အကြွေးတွေအများကြီးတင်နေတာ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် နောက်ကျရင် အားနာနေဖို့မလိုဘူး။ တခြားသူတွေပေးတာမှန်သမျှအကုန်ယူ၊ မပေးရင်လည်းတောင်းလိုက်”</p> <p> </p> <p>ကောင်းပြီ... မင်းတို့ ငါ့ကို အကြွေးတင်နေတဲ့အရာတွေကို ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကနေတစ်ဆင့် အတိုးပြန်ယူခိုင်းရမယ်...</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်က စနစ်ကအသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ သူ့လူတွေပဲမဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့ အနည်းငယ် မျှော်လင့်မိ၏။ ဘိုးဘေးကြီး၏စကားအရဆိုလျှင် ထိုလူများမှာ အကြွေးတွေအများကြီးတင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို စကားကောင်းလေးတွေပြောပေးဖို့ဆိုပြီးတော့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ရတယ်လို့သာပြောလိုက်၊ နောက်ကျရင်လည်း အခြေအနေကို ပိုပြီးသိတတ်အောင်လုပ်ဖို့ ပြောလိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ဦး အောက်ထပ်ဆင်းသွားသောအခါ ထိပ်သီးလေးယောက်နှင့် အဆင့် ၉ မိစ္ဆာအရှင်မြတ်များ၊ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်များအုပ်စုမှာ သူတို့ကို ချက်ချင်းဝိုင်းလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက အခုထိဒေါသထွက်နေတုန်းပဲလား”</p> <p> </p> <p>စုယဲ့က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးက ရပါတယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ နောက်ကျရင် အခြေအနေကို ပိုပြီးသိတတ်အောင်လုပ်ဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာဘုရင်ရှောင်ခွန်းမှာ ကြောင်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဘာတွေမှားသွားတယ်လို့ ပြောသေးလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>စုမန်က ကျန်းချန်၏မူရင်းစကားများကို တိုက်ရိုက်ကိုးကားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးပြောတာကတော့ ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို အကြွေးတွေအများကြီးတင်နေတာတဲ့၊ ဒါကြောင့် ဒါတွေကို သူ့ကိုယ်စားသိမ်းထားပေးသလိုမျိုး စိတ်အေးလက်အေးယူထားလိုက်လို့ ပြောပါတယ်”</p> <p> </p> <p>အာ... ဒါက...</p> <p> </p> <p>လင်ဟန်ဟန်၊ ယွမ်ကျဲနှင့် အခြားသူများမှာမူ ချက်ချင်းပင် အဆင့်မြင့်နားလည်မှုတစ်ခုကို ရရှိသွားကြတော့သည်။ ဘိုးဘေးကြီးက အဆင့် ၁  ရွှေအင်မော်တယ်လေး ဖြစ်နေတာတောင် အင်မော်တယ်ဘုရင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တွေက သူ့ကို ဒီလောက်မျက်နှာသာပေးနေရတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ တကယ်တော့ သူတို့က အရင်ကတည်းက အကြွေးတွေတင်နေခဲ့ကြတာကိုး။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုရင် အကြွေးတင်နေတဲ့လူတွေက ဆရာကြီးတွေမဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save