Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၅</h2> <h2 style="text-align: center;">သူတို့အားလုံးက အလားအလာရှိတဲ့ပါရမီရှင်တွေပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဤခရီးစဉ်မှ အကျိုးအမြတ်များစွာရရှိခဲ့ကြသော စုယဲ့နှင့် စုမန်တို့မှာ မျက်နှာများဝင်းပနေကြတော့သည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ အစ်ကိုကြီးချန်၏ဘေးတွင်ကပ်ထိုင်လိုက်ကြပြီး ထုံးစံအတိုင်း မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခြင်းများကို စတင်လိုက်ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... သူတို့ကို ဘာလို့ ဖေးရှန်ဂိုဏ်းအထိ လိုက်ခွင့်မပေးတာလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>စုမန်က စပ်စုသည့်အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကအားနည်းလွန်းလို့ ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့ကိုအထင်သေးနေတာလား”</p> <p> </p> <p>တကယ့်တော့ အစ်ကိုကြီးချန်မှာ သူ၏ပွဲဦးထွက်ဟန်ထုတ်မှုနှင့် ပစ္စည်းများလုယူခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမှန်အတိုင်းမပြောပေ။ သူမစကားကိုကြားသောအခါ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... မင်းပြောတာမှန်တယ်”</p> <p> </p> <p>စုယဲ့က ဂုဏ်ယူသောမျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ မျက်စိထဲကိုဝင်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကိုခဲယဉ်းတာပဲ။ အင်မော်တယ်ဘုရင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တွေဆိုတာ ဘာအရေးပါလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟီးဟီး... ဘိုးဘေးကြီးကတော့ အင်မော်တယ်လောကမှာ အသန်မာဆုံးလူဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>လင်ဟန်ဟန်မှာမူ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ်ဝေဖန်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်းတို့ နှစ်ယောက်က အစစ်အမှန်အင်မော်တယ်လေးတွေပဲရှိသေးတာကို 'အင်မော်တယ်ဘုရင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တွေက ဘာအရေးပါလို့လဲ' လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ဘယ်သူကများ မင်းတို့ကို ဒီလိုသတ္တိတွေ ပေးလိုက်တာလဲ။ သို့သော်လည်း ဘိုးဘေးကြီး၏ ကျေနပ်နေသောအမူအရာကိုကြည့်ရုံဖြင့် ဤအလွန်အမင်း မြှောက်ပင့်မှုများကို သူမကန့်ကွက်ကြောင်း သိသာလှသည်...</p> <p> </p> <p>ဟူး... ငါ ဒီတစ်ခေါက်ခရီးစဉ်မှာ တကယ်ပဲ တွက်ချက်မှုမှားသွားခဲ့တာပဲ...</p> <p> </p> <p>သူတို့မထွက်ခွာမီ သူ၏ဆရာဖြစ်သူ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်ယွမ်ရှန့်ပြောခဲ့သော အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ ဤအရာကိုဆိုလိုခြင်းဖြစ်နေသည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထိုစဉ်က လျစ်လျူရှုခဲ့မိခြင်းပင်။ ကုချင်းယွဲ့ကတော့ မလိုက်လာခဲ့သဖြင့် အခွင့်အရေးလွဲချော်သွားပြီး သူကတော့ လိုက်လာခဲ့ပါလျှက် လက်ဗလာနှင့်ပြန်နေရသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကိုတွေးမိလိုက်တိုင်း သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လက်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်ချင်တော့သည်။ အကယ်၍ သူသာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စုယဲ့နှင့် စုမန်တို့လို မြှောက်ပင့်ပေးနေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်၌ ရတနာတွေအပြည့်ဖြင့် ပြန်လာရမည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>အဆင့် ၆ အင်မော်တယ်လက်နက်တွေနဲ့ ဝတ်စုံတွေ၊ ထိပ်တန်းမှော်ရတနာတွေ၊ အဆင့် ၇ ဆေးလုံးတွေ...</p> <p>ဒီလို ဆက်ဆံမှုမျိုးက တကယ်ကို မနာလိုဖြစ်စရာပဲ...</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ နောင်ဖြစ်လာမယ့် လမ်းညွှန်မှုတွေနဲ့ ထိပ်သီးလေးယောက်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကိုတော့ ထည့်ပင်မတွက်ရသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါမှမဟုတ်... ငါလည်း စမ်းကြည့်ရမလား...</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း... ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးကတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲ၊ အလယ်အင်မော်တယ်လောကကို အမိန့်ပေးနေတာ၊ ဘယ်သူမှမလွန်ဆန်ဝံ့ကြဘူး”</p> <p> </p> <p>ဤရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့် လှေပျံပေါ်ရှိလူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ယွမ်ကျဲနှင့် ယွမ်ဝူတို့လို အကြီးအကဲများမှာလည်း သူတို့နားကြားမှားသလားဟုပင် တွေးလိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါတွေက တကယ်ပဲ လင်ဟန်ဟန်ရဲ့ ပါးစပ်ကထွက်လာတာလား...</p> <p> </p> <p>ဤထိပ်သီးတပည့်ရင်းကြီးမှာ အမြဲတမ်း မောက်မာတတ်ပြီး မည်သူ့ကိုမှ မျက်နှာသာပေးလေ့မရှိသူဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ဆရာယွမ်ရှန့်ပင် သူ့ကိုအလိုလိုက်ထားရ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက တကယ်ပဲ သူမြှောက်ပင့်နေတာလား။ တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့လေ...</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချန်သည်လည်း ဤရုတ်တရက်အော်ဟစ်သံကြောင့် လန့်သွားမိသည်။ သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လင်ဟန်ဟန်ကို သိပ်ပြီးသတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ထိုသူ၏ မောက်မာမှုနှင့် မာနကိုတော့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဆီးနှင်းထဲတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသည့် ထင်းရှူးပင်ကြီးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အခြေအနေနှင့်အညီ လိုက်လျောညီထွေမနေတတ်ဘဲ ကိုယ့်မူကိုယ်စွဲကိုသာ ကိုင်စွဲထားမည့်သူမျိုးဟု ထင်ရသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းသည် မြှောက်ပင့်ရမှာ ဝန်လေးနေသော လူများကို လေးစားမှုပေးသည့်အနေဖြင့် အတင်းအကျပ်မလုပ်ခိုင်းတတ်ပေ။ ထိုလူက တကယ်ပဲ အရှုံးပေးလာလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့။</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချန်သည် စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်သွားမိသည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော တိုးတက်မှုတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကောင်လေး... မင်းရဲ့မြှောက်ပင့်မှုက နည်းနည်း တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်မနေဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ကြွေးကြော်သံတွေ အော်နေရုံပဲဆိုတော့ ကြားရတာ နားထဲမှာတစ်မျိုးကြီးပဲ”</p> <p> </p> <p>“တခြားလူတွေသာ မသိရင် ငါ့ကို တန်ခိုးစွမ်းအားတွေ အဆုံးမရှိတဲ့ ရှင်ကျိုးအဖိုးကြီးလို့ ထင်ကုန်တော့မှာပေါ့... စုယဲ့နဲ့ စုမန်ကိုကြည့်စမ်း၊ သူတို့က မြှောက်ပင့်တဲ့နေရာမှာ ဆရာကြီးအဆင့် မရောက်သေးပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ချီးကျူးတဲ့အချက်အလက်တွေက ခိုင်ခိုင်မာမာရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ တကယ့်ကို သဘာဝမကျလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်များအောက်တွင် လင်ဟန်ဟန်၏ တည်ကြည်သောမျက်နှာမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုနေရာမှာတင် မြေမြုပ်သွားချင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ငါ ရူးသွားပြီလား။ ငါ့စိတ်တွေ ဝေဝါးကုန်တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ့ရဲ့ မူလမာနတွေကို တကယ်ပဲ မေ့သွားတာလား...</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဘိုးဘေးကြီးကျန်းက သူ့ရှေ့သို့ပျံသန်းလာပြီး သူ၏ပုခုံးကို ကြင်နာစွာပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက တကယ့်ကို ကောင်းပါတယ်။ ငါ ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး မင်းရဲ့ပြောင်းလဲမှုနဲ့ တိုးတက်မှုတွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဖေးရှန်ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ်ဒေါက်တိုင်ကြီး ဖြစ်လာမယ့်သူဆိုတော့လည်း မဆန်းပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းအပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီးထားထားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီပေါင်ကွမ်းဓားက ငါ့အတွက်တော့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို ဆုအဖြစ်ပေးလိုက်မယ်။ မင်းရဲ့ကြိုးစားမှုကို ဆက်ထိန်းထားပြီး ငါ့ရဲ့အထင်အမြင်တွေကို အမှားမဖြစ်စေနဲ့ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>“ဘာ...”</p> <p> </p> <p>“ပေါင်ကွမ်းဓားလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါက မုန့်ချင်းသုံးခဲ့တဲ့ အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်ဓား မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>သူတို့ နောက်ကွယ်မှ အကြီးအကဲသုံးဦးဖြစ်သော ယွမ်ကျဲ၊ ယွမ်ဝူနှင့် ယွမ်ဟယ်တို့မှာ ထိုနေရာမှာတင် သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။ ဖေးရှန်ဂိုဏ်းတွင် အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်လက်နက်ကို အသုံးပြုနိုင်သူ တစ်ဦးမှမရှိသေးပေ။ ဂိုဏ်းချုပ် သို့မဟုတ် မဟာအကြီးအကဲပင်လျှင် မပိုင်ဆိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ တပည့်ရင်းဖြစ်သော လင်ဟန်ဟန်က တကယ်ရသွားပြီလား။ ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ သူ ဘယ်လိုတွေများ တိုးတက်ခဲ့လို့လဲ။ ခုနက စကားလုံး တောင့်တောင့်ကြီးနဲ့ မြှောက်ပင့်လိုက်ရုံနဲ့လား။ ဒါက ဒီလောက်အထိ ထိရောက်တာလား...</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့တွင်လွင့်မြောနေသော ပေါင်ကွမ်းဓားကိုကြည့်ရင်း၊ ထို့နောက် ဘိုးဘေးကြီး၏ ပြုံးရွှင်နေသော အသိအမှတ်ပြုအကြည့်ကိုကြည့်ရင်း၊ လင်ဟန်ဟန် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်ကြိုးစားနေသော မောက်မာသည့်စိတ်ဓာတ်မှာ လုံးဝပြိုလဲသွားတော့သည်။ နှင်းထူထူထဲက ထင်းရှူးပင်ကြီးမှာ တိတ်တဆိတ် ဦးညွှတ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>လိုက်လျောညီထွေမနေတာတို့၊ မူဝါဒတွေပျောက်ဆုံးကုန်တာတို့ဆိုတာ အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်လက်နက်ရှေ့မှာတော့ လွင့်ပါးသွားတဲ့တိမ်တိုက်တွေလိုပါပဲ။ ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ဘိုးဘေးကြီးလေ။ မျိုးဆက်သစ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဦးဆောင်မှုကိုမလိုက်နာရင် ဘယ်သူ့နောက်လိုက်ရမှာလဲ...</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်လုံးများတောက်ပသွားပြီး တုန်ယင်နေသောလက်များဖြင့် ဓားကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ကျွန်တော် လုံးဝအပျက်မခံပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လင်ဟန်ဟန်မှာ စုယဲ့နှင့် စုမန်တို့လောက် သူနှစ်သက်သည့်သူမဟုတ်။ မြှောက်ပင့်စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် ဤကဲ့သို့သောဆုလာဘ်မျိုးကို သူပေးမည်မဟုတ်ချေ၊ သူက လာဘ်ပေးလာဘ်ယူအဖိုးကြီးမဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပထမအချက်မှာ ဤလူ၏မြှောက်ပင့်မှုမှာ အမှန်တကယ်ကို ရှားပါးလှပြီး အားပေးရန်လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူသည် ပါရမီကို သိပ်ပြီးတန်ဖိုးမထားသော်လည်း ဤလူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် စရိုက်မှာ တကယ့်ကို ရှားပါးသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအချက်မှာ သူသည် ကြီးမားသော ဆုလာဘ်ကို အသုံးပြု၍ ပုံစံကောင်းတစ်ခု ပြသလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ပြန်ရောက်သွားရင် ဖေးရှန်ဂိုဏ်းက တခြားတပည့်တွေက သူတို့ရဲ့ ထိပ်သီးတပည့်ကြီး လင်ဟန်ဟန်တောင်မှ မြှောက်ပင့်တတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ မြင်လိုက်ရင်၊ ဒါက ပုံစံကောင်းတစ်ခု ဖြစ်မသွားဘူးလား...</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ပေါင်ကွမ်းဓားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဆုပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်ဟန်ဟန်ရရှိသည့်ဆက်ဆံမှုကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲသုံးဦးမှာ ဆက်ပြီး အောင့်မထားနိုင်ကြတော့ပေ။ ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ရှေ့တွင် သူတို့၏ဂုဏ်ဒြပ်ကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုအပ်ပါဦးမလား။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျဲက ပထမဆုံး အကျယ်ကြီး မြှောက်ပင့်လိုက်သည်...</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခါ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့နောက်ကို လိုက်လာပြီးမှပဲ အင်မော်တယ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး အရိုအသေပေးခံရတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတော့တယ်”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ဝူကလည်း အားကျမခံ...</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးရဲ့အစွမ်းနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပါတယ်၊ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ဟယ်မှာမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုက်ခိုက်သည့် နည်းလမ်းဖြင့်ပင်...</p> <p> </p> <p>“အစကတော့ ဘိုးဘေးကြီးက မဆင်မခြင်လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ ကျွန်တော်က တကယ့်ကို အမြင်ကျဉ်းမြောင်းခဲ့တာပဲလို့ ခံစားမိတော့တယ်။ လှောင်အိမ်ထဲက ကြက်ငှက်တွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကျယ်ပြောမှုကို ဘယ်လိုလုပ်သိနိုင်ပါ့မလဲ...”</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချန်သည် ယွမ်ဟယ်၏ စကားကြောင့် မှင်သက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>တောက်... ဒီလူက အလားအလာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ၊ အရင်တုန်းက အင်မော်တယ်မိုကိုတောင် သတိရမိတယ်...</p> <p> </p> <p>ဤသုံးယောက်မှာ အစက သူ့ကိုစောင့်ကြည့်ရန် လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းသိသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ဖေးရှန်ဂိုဏ်းသားများဖြစ်ကြပြီး ဂိုဏ်းအပေါ်တွင် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက် မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ ငါ့နောက်ကိုလိုက်လာတာ၊ ကုသိုလ်မရရင်တောင်မှ မင်းတို့ရဲ့ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကိုတော့ အသိအမှတ်ပြုရမယ်”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများ အသိုင်းအဝိုင်းတွင်လည်း ပုံစံကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်လက်နက်များ မရှိတော့သော်လည်း သူသည် အဆင့် ၆ အချို့ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ဆုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးချင်းစီမှာ အဆင့် ၆ အင်မော်တယ်ဓားများကို ပျော်ရွှင်စွာကိုင်ဆောင်ရင်း ကျေးဇူးတင်စကားများ ဆိုကြတော့သည်။ ဒါဆိုရင် ဘိုးဘေးကြီးနဲ့ဆက်ဆံတဲ့ မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းက ဒါကိုး။ ငါ အရင်က ဘာတွေ လုပ်နေမိတာလဲ။ သုံးယောက်လုံး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဆန်းစစ်နေကြတော့သည်။ သူတို့၏ အရင်က အပြုအမူများမှာ ညံ့ဖျင်းလွန်းသဖြင့် လင်ဟန်ဟန်လောက် ဆုမရခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>ယုံကြည်ရသော လူရင်းများအဖြစ် ရာထူးတက်သွားကြသော အစေခံမလေးနှစ်ဦးဖြစ်သည့် စုယဲ့နှင့် စုမန်တို့မှာမူ သူတို့နှင့် မနှိုင်းယှဉ်ဝံ့ကြဘဲ ထိုလူကြီးမင်းများကိုသာ လေးစားစွာ ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် လူတိုင်းမှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောလာကြသဖြင့် လှေပျံပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်ကနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ လင်ဟန်ဟန်ပင်လျှင် အကြီးအကဲများ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန် ဟာသအချို့ ပြောပြခဲ့သေးသည်။ အကြီးအကဲနှင့် တပည့်များအကြား ခွဲခြားမှုမရှိတော့ဘဲ မိသားစုတစ်ခုတည်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ဖေးရှန်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ လှေပျံပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ် ယွမ်ကျိနှင့် မဟာအကြီးအကဲ ယွမ်ရှန့်တို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ထွက်ကြိုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... ပြန်ရောက်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>“အပြင်မှာ အရှင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ ကိစ္စတွေအကုန်လုံး ကျွန်တော်တို့ ကြားသိပြီးပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအကြီးအကဲ ယွမ်ရှုနှင့် တတိယအကြီးအကဲ ယွမ်မုတို့ ဦးဆောင်သော အကြီးအကဲအုပ်စုမှာလည်း နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရိုသေစွာဖြင့် ရပ်စောင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးကို ကြိုဆိုပါတယ်...”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save