Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၉၉</h2> <h2 style="text-align: center;">အရာအားလုံးပြောင်းလဲသွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူ့ဆရာက အဆင့် ၆ အင်မော်တယ်လက်နက်ကို သုံးနေရတုန်းမှာ သူ့တပည့်က အဆင့် ၇ လက်နက်ကို သုံးနေပြီတဲ့။ ဒါက ဘယ်လိုယုတ္တိမျိုးလဲ။ အကယ်၍ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်မှန်းသာ သူသိခဲ့ရင် ဂိုဏ်းရဲ့အရေးကိစ္စတွေ အကုန်ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လိုက်သွားမိမှာအမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် လင်ဟန်ဟန်သည် အကြီးအကဲများ၏ အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ရန် အရည်အချင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲများသည် အခြေအနေကို ခဏမျှအာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် လေ့ကျင့်ရေးဆောင်သို့ အင်တိုက်အားတိုက် ချီတက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲအများအပြား အပြေးအလွှားရောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ တပည့်များမှာ ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခုခုဖြစ်ပျက်နေပြီဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ ထို့နောက် ယွမ်ရှန့်က လင်ဟန်ဟန်၏ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အရေးတကြီးမေးမြန်းလိုက်သည်...</p> <p> </p> <p>“အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်လက်နက်ရခဲ့တာ တကယ်ပဲလား”</p> <p> </p> <p>အခြားအကြီးအကဲများကလည်း သူ့ကိုဝိုင်းထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်ရှင်းပြစမ်း၊ အဲဒါကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ဘိုးဘေးကြီးက ဆုပေးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“လက်ထဲကဓားက အဲဒီဓားလား”</p> <p> </p> <p>“အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်ဓားရဖို့အတွက် ဘယ်လိုကုသိုလ်ထူးတွေလုပ်ခဲ့လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>လင်ဟန်ဟန်တစ်ယောက် လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းအုံမေးမြန်းခြင်းခံနေရသည်ကိုကြည့်ရင်း ကုချင်းယွဲ့မှာ လုံးဝဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ခုနကဘာကြားလိုက်တာလဲ။ အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်ဓားဟုတ်လား။ သူ့လက်ထဲကဓားက အဆင့် ၆ မဟုတ်ဘဲ အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်ဓား ဖြစ်နေတာလား။ အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်ဓားဆိုတာ အင်မော်တယ်ဘုရင်တွေသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်လေ။ ဒါက ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။ အဲဒီသူခိုးကြီးက သူ့ကိုတကယ်ပဲ အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်ဓား ပေးလိုက်တာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒါက တကယ့်ကို ပြက်လုံးတစ်ခုပဲ...</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏ဆရာဖြစ်သူ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်ယွမ်ကျိပင် လူအုပ်ထဲတွင်ပေါ်လာပြီး ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်၏အရှိန်အဝါမျိုး လုံးဝမရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“လင်ဟန်ဟန်... အဲဒီအင်မော်တယ်ဓားကို လဲလှယ်ဖို့ဆန္ဒရှိလား”</p> <p> </p> <p>“ငါစုဆောင်းထားတဲ့ ရတနာတွေထဲကနေ ကြိုက်တာကို စိတ်ကြိုက်ရွေးနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဘာလို့ ဘိုးဘေးကြီးက ဒီလောက်အဖိုးတန်တဲ့ရတနာမျိုး ဆုပေးရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လင်ဟန်ဟန်မှာတော့ လုံးဝမလဲလှယ်ချင်ပေ။ သို့သော် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခဲ့လို့ ရခဲ့တာလို့တော့ မပြောနိုင်ဘူးမဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး စိတ်ကြည်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဓားတစ်လက်ပဲရခဲ့တာပါ...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှန့်မှာ ဒေါသထွက်သွားရသည်...</p> <p> </p> <p>“မင်းက လူစကားပြောနေတာလား” (ဒီလောက်ရတာကို အားမရသေးဘူးလားဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။)</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... စိတ်လျှော့ပါဦး။ အကယ်၍ ဆရာသာ စုယဲ့နဲ့ စုမန်တို့ ဘာတွေရခဲ့လဲဆိုတာသိရင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ နားလည်သွားပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း အာရုံလွှဲရန်အတွက် ထိုနည်းလမ်းကိုပင် ရွေးချယ်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုမိန်းကလေး နှစ်ယောက်မှာ အဆင့် ၇ လက်နက်တွေမရခဲ့ပေမဲ့ ရခဲ့တာတွေက တကယ်ကိုမနည်းပေ။</p> <p> </p> <p>“စုယဲ့နဲ့ စုမန်... အဲဒါ ဘယ်သူတွေလဲ”</p> <p> </p> <p>တပည့်တွေ ဒီလောက်များတာ၊ အပြင်စည်းတပည့်မလေး နှစ်ယောက်၏အမည်ကို အကြီးအကဲအများစုက မသိကြချေ။ ဂိုဏ်းချုပ် ယွမ်ကျိကသာ ချက်ချင်းသတိထားမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းပြောတာ ဟိုဓားအစေခံနှစ်ယောက်ကို ပြောတာလား”</p> <p> </p> <p>သူက မယုံနိုင်စွာဖြင့်ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနှစ်ယောက်တောင် ဆုတွေရခဲ့ကြတာလား”</p> <p> </p> <p>ဒီတစ်ခါ လိုက်သွားတဲ့သူအကုန်လုံး ဆုတွေရခဲ့ကြတာလား။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အသက်ဝဝရှူနိုင်သွားသော ယွမ်ဟယ်က မနာလိုစွာဖြင့်...</p> <p> </p> <p>“သူတို့တောင် ရတာလားလို့ မမေးပါနဲ့။ သူတို့က အခုချိန်မှာ အချစ်ဆုံးတွေပဲ၊ သူတို့ရတဲ့ ဆုတွေက ငါတို့ထက်တောင် သာသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်က အဆင့် ၆ အင်မော်တယ်ဓား နှစ်လက် ပေးတယ်၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်ကျိယွင်က အဆင့် ၆ အင်မော်တယ်ဝတ်စုံ နှစ်စုံ ပေးတယ်၊ မိစ္ဆာဘုရင်ရှောင်ခွန်းက ထိပ်တန်းမှော်ရတနာ နှစ်ခု ပေးတယ်၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်ဟွားယင်းက အဆင့် ၇ အင်မော်တယ်ဆေးလုံး နှစ်ပုလင်း ပေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ပစ္စည်းတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှိသမျှအကြီးအကဲတွေအကုန် ရူးမတတ်ဖြစ်သွား၏။ ပစ္စည်းတိုင်းက သူတို့ကိုမနာလိုဖြစ်စေဖို့ လုံလောက်နေလေပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်ယွမ်ကျိဖြစ်စေ၊ ယွမ်ရှန့်နှင့် ယွမ်ရှုတို့လို ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တွေဖြစ်စေ ဘယ်သူမှ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မနေနိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“သူတို့မှာ ဘယ်လိုအရည်အချင်းတွေရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့က အပြင်စည်းတပည့်လေးတွေပဲလေ၊ ဒီဆုလာဘ်တွေက များလွန်းမနေဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ အဲဒီ စီနီယာပညာရှင်ကြီးတွေကရော ဘာလို့ သူတို့ကိုဆုပေးရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>အပြင်စည်း အကြီးအကဲအချို့မှာတော့ လောဘစိတ်တွေ ဝင်လာကြသည်။ လင်ဟန်ဟန်က တပည့်ရင်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့မထိရဲပေ။ သို့သော် စုယဲ့နှင့် စုမန်က အပြင်စည်းတပည့်တွေပဲ၊ မူလကတည်းက သူတို့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ ရှိခဲ့တာလေ။ အကယ်၍ သူတို့ကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့၊ ဖြားယောင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် လိမ်ညာဖို့ ဆိုရင်တော့... လွယ်ကူမှာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>“ဒီဆုလာဘ်တွေက အရမ်းကြီးမားလွန်းတယ်၊ သူတို့ထိန်သိမ်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... သူတို့ ဒါတွေကို ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေကို ဘေးကင်းအောင် ငါတို့ဆီမှာလာအပ်ထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>သူတို့ရဲ့မျက်နှာထားတွေကိုကြည့်ပြီး ယွမ်ဟယ်က သူတို့ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သိလိုက်သည်။ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲပြောလိုက်၏...</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် တစ်ခုတော့သတိပေးပါရစေ၊ အဲဒီနှစ်ယောက်က အရင်လိုမဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးက ကိုယ်တိုင်မှာထားတယ်၊ အကယ်၍ ဘယ်သူမဆို သူတို့ကိုထိရဲရင် သူကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့မယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ထိုအကြီးအကဲများမှာ ချက်ချင်းပင်နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။ ယွမ်ကျဲက သူတို့ကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ချက် ထပ်ပြောဦးမယ်၊ မိစ္ဆာဘုရင်ချာလီက သူတို့ကို ထျန်းယိုတိုကင်နှစ်ခု ပေးထားတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး သူတို့ကို ယူမဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း ကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားကြပေါ့”</p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ဘယ်သူမှ ဘာမှမပြောရဲတော့ပေ။ တပည့်တွေကတော့ အသက်ရှူကျပ်လာသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းယိုတိုကင်ဆိုတာ ယူမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အမှတ်အသားပဲ၊ အဲဒါက ယူမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မိစ္ဆာတွေကိုတောင် အမိန့်ပေးနိုင်တယ်လေ။ ဒီလိုရတနာမျိုးကိုတောင် ဆုပေးတယ်ဟုတ်လား။ ဒီအရာနဲ့တင် အဲဒီအစေခံမလေးနှစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်တဲ့အာဏာက...</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ယွမ်ကျိထက်တောင် များနေပြီမဟုတ်ပါလား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယွမ်ကျိက ဖေးရှန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကိုပဲ အမိန့်ပေးနိုင်တာလေ၊ ယူမဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့တော့ ဘယ်လိုမှမယှဉ်နိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>အပြင်ကို တစ်ခေါက်လမ်းလျှောက်ထွက်သွားရုံနဲ့ အပြင်စည်းတပည့်မလေးနှစ်ယောက်က ဖေးရှန်ဂိုဏ်းမှာ အဆင့်အတန်းအမြင့်ဆုံးလူတွေ ဖြစ်သွားတာလား။ ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းတယ် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>မူလကတော့ ယွမ်ရှန့်၊ ယွမ်ရှုနှင့် အခြားသူတွေက အခြေအနေကိုမေးမြန်းဖို့ အစေခံမလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူဖို့ကြံရွယ်ထားကြတာ။ အခုတော့ ဒါကမသင့်တော်ဘူးလို့ သူတို့ ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရသည်။ သေသေချာချာစဉ်းစားကြည့်ရင် သူတို့ကပဲ အဲဒီကလေးမလေးတွေဆီကို သွားတွေ့ရမလား။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲတွေ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ရှိသမျှတပည့်တွေအကုန် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်...</p> <p> </p> <p>“ငါ စုယဲ့နဲ့ စုမန်ကို သိတယ်၊ ငါတို့ အတူတူတောင် ကျင့်ကြံခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“တောက်... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ခုနက ငါနားကြားမှားတာ မဟုတ်ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနှစ်ယောက်လား။ သူတို့ရဲ့အစွမ်းက ငါ့လောက်တောင်မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို မပြောနဲ့လေ။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့က သူတို့အနားတောင်ကပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် ဆုတွေအများကြီး၊ ပြီးတော့ ထျန်းယိုတိုကင်ပါ ရတယ်ဆိုတော့... တကယ်ကို သစ်ကိုင်းပေါ်က ရွှေကျီးကန်းဖြစ်သွားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးကျန်းနဲ့ လိုက်သွားရုံလေးနဲ့ သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာက ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါမျိုးဖြစ်မယ်မှန်းသိရင် ငါလည်း ငိုပြီးလိုက်ခွင့်တောင်းမိမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး၊ ရူးတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏အပြင်ဘက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ကုချင်းယွဲ့ကတော့ သူမရဲ့ဝိညာဉ် ပျောက်ဆုံးနေသလိုဖြစ်နေသည်။ လူအုပ်ကြီးက ဆူညံနေပေမဲ့ သူမကတော့ ဘာမှမကြားရသလိုပင်။ သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် စုယဲ့နှင့် စုမန်ကို သိသည်၊ သူတို့က သူမကို အမြဲအလုပ်အကျွေးပြုခဲ့ကြသူတွေလေ။ အဲဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်အကြောင်းကို သူမအကုန်သိသည်။</p> <p> </p> <p>ပြောရရင်တော့ အဲဒီ လှပတဲ့မျက်နှာလေးတွေကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ပါရမီ၊ စရိုက် သို့မဟုတ် ဉာဏ်ရည် အကုန်လုံးက သာမန်ပဲရှိတာ။ သူမနေရာမှာအစားဝင်ပြီး ကျန်းချန်နောက်ကို လိုက်သွားရမယ်လို့ကြားတုန်းက သူမ သူတို့ကို သနားတောင် သနားမိသေးသည်။ အဲဒီသူခိုးကြီးနဲ့ ဒီလောက်ရက်အများကြီး အတူနေရတာ တကယ်ကိုသနားစရာပဲလို့လေ...</p> <p> </p> <p>အခုတော့ သူမ သနားခံရမယ့်သူက သူမကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေမှန်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရ၏။ အဲဒီဆုလာဘ်တွေဖြစ်တဲ့ အင်မော်တယ်ဓားတွေ၊ အင်မော်တယ်ဝတ်စုံတွေ၊ မှော်ရတနာတွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေအကုန်လုံးက သူမအတွက်တော့ ငြင်းပယ်ဖို့ခဲယဉ်းလှတဲ့အရာတွေဖြစ်ပြီး ထျန်းယိုတိုကင်ဆိုတာ သူမအိမ်မက်တောင်မမက်ရဲတဲ့အရာမျိုး။ အကယ်၍ သူမသာလိုက်သွားခဲ့ရင်...</p> <p> </p> <p>ဒီအတွေးဝင်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူမလဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိက သူ့တပည့်မလေးရဲ့ပုခုံးကိုပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကိုဆက်ပြီးအပြစ်မတင်ရက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အခွင့်အရေးက ရှေ့ကိုရောက်လာပါလျက်နဲ့ တွန်းထုတ်ခဲ့မိတာဆိုတော့၊ ဒါက ကံကြမ္မာလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါတော့။ ကံကြမ္မာက အဲဒီအခွင့်အရေးကို နင်နဲ့မထိုက်တန်ဘူးလို့ သတ်မှတ်ပေးလိုက်တာနေမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ဒါကိုပြောပြီးနောက် သူပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူဘိုးဘေးကြီးဆီကို အမြန်သွားတွေ့ဖို့ လိုနေပြီလေ။ ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ရာထူးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အရှိန်အဝါမှေးမှိန်လာနေပြီ၊ သူထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>သူရောက်သွားတဲ့အခါ ယွမ်ရှန့်၊ ယွမ်ရှုနဲ့ တခြားအကြီးအကဲတွေက သူ့ထက်ခြေတစ်လှမ်းစောပြီး ရောက်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘိုးဘေးကြီးက ကျင့်ကြံနေတာမဟုတ်ဘဲ သူ့အဆင့်ကလည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အဆင့် ၅ ရွှေအင်မော်တယ်မှ အဆင့် ၉ ရွှေအင်မော်တယ်အထိ ရောက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိကတော့ ဒါကိုအံ့ဩမနေပေ။</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက ရွှေအင်မော်တယ်အဆင့်ပဲ ရှိနေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူအစကတည်းကထင်ထားတာလေ။ အခုက သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါကို နည်းနည်းလေး ပိုထုတ်ပြလိုက်တာပဲ နေမှာပေါ့။</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချန်က ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကုသိုလ်မှတ် ၁၃,၀၀၀ ကျော်ပဲ ထပ်ရခဲ့တာကို သူဘယ်လိုလုပ်သိပါ့မလဲ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save