Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခန်းမစစ်ဆေးပွဲ ချန်ပီယံ</h2> <h2 style="text-align: center;">ယောက္ခမလောင်းကြီးရှေ့တွင် လိမ္မာရိုကျိုးနေသော သမက်လောင်းလေး(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တောင်ထွတ်ပေါ်တွင်မူ တပည့်များစွာသည် ဝမ်ယန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော သိုင်းပညာရပ် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်၀န်းများထဲတွင် အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ တုန်ခါနေခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအနက်ရောင် လူရိပ်ကြီးက သူတို့အား အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေခဲ့၏။စ</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီ၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဤအမည်နာမကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချီလဲ့၊ ချန်ကျန်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြလေသည်။ “မိစ္ဆာနက်...”</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက အလွန်နာမည်ကြီးလှသော ဤကြောက်မက်ဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအကြောင်းကို သူတို့လည်း သိရှိထားကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့က တစ်ယောက်တည်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။ “ဝမ်ယန်က သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာအမွေအနှစ်ကို ရခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့မိဘူး...”</p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်း၏ မဟာကျမ်းကြီး လေးစောင်သည် တောင်ဂိုဏ်းကို အရှေ့ဘက် ရွှမ်ဒေသရှိ စူပါဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခုစာရင်းတွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင်တော့ ဝမ်ယန်သည် သူတို့ ကောင်းကင်ခန်းမ၏ ‘ကောင်းကင် ဧကရာဇ်ကျမ်း’ ထက် မည်သို့မျှ ယုတ်လျော့ခြင်းမရှိသော သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ရရှိထားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်သည်လည်း ကံကောင်းမှုများနှင့် ကြီးမားသော အခွင့်အလမ်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝမ်ယန်သည် စွမ်းအင်များ စုစည်းမှု ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p>မိစ္ဆာကိုယ်ထည်တစ်ခုအလား အနက်ရောင် ဧရာမအရိပ်ကြီးသည် ဝမ်ယန်၏ အထက်တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း အချိန်ကာလများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သကဲ့သို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရှိန်အဝါကြီးမှာ အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် လေငွေ့တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော့နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသိုင်းပညာရပ်ကို ထုတ်လိုက်ရခြင်းက သူ့အတွက် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်စေပုံရပြီး သူ၏ စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို စားသုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်သည် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝူယွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ “မိစ္ဆာနက်ကြေးမုံ၊ မိစ္ဆာနက် ဆင်းသက်လာခြင်း...”</p> <p> </p> <p>လွှမ်းမိုးနိုင်သော အနက်ရောင် အလင်းတန်းများသည် အနက်ရောင် ဧရာမအရိပ်ကြီးအတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်သွားကြ၏။  </p> <p>ထို့နောက် အနက်ရောင် အရိပ်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးတစ်စုံအလား နီရဲရဲ အလင်းတန်းနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်ပတ်လည်တွင် ဝေ့ဝဲနေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရှိန်အဝါကြီးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရှိန်အဝါအောက်တွင် အောက်ဘက်ရှိ တပည့်များမှာ သူတို့၏ ယွမ်စွမ်းအင် လည်ပတ်မှုများပင် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ စွမ်းအင် အပြည့်အ၀ မရသေးသလို သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းက သူတို့ကို အားကောင်းလှသော ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားရစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တပည့်များမှာ အာခေါင်များ ခြောက်သွေ့လာပြီး သူတို့၏ ရင်တွင်းရှိ တုန်လှုပ်မှုမှာလည်း အလွန် ကြီးမားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့နှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးဝမ်ယန်ကြားရှိ ကွာဟချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရပ်၏ စွမ်းအား လှိုင်းဂယက်လေးများကပင် သူတို့၏ ခုခံနိုင်စွမ်းကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ ၀ရမ်းစာရင်းတွင် ဒုတိယမြောက် အကြောက်ရဆုံးသူ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သည်မှာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်သော စွမ်းအား၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် မူလက ဝူယွမ်အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့ကြသော တပည့်များစွာမှာ ယခုအခါ ယုံကြည်မှုများ မယိမ်းယိုင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး၀ူယွမ်က ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာနက်အရိပ်ကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား...”</p> <p> </p> <p>ဧရာမမိစ္ဆာနက်အရိပ်ကြီးက ရဲရဲနီနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဝူယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သောင်းကျန်းနေသော ယွမ်စွမ်းအင်များက ကောင်းကင်ယံတွင် စုစည်းသွားကြပြီး ဝူယွမ်၏ ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည့် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာနက်အရိပ်ကြီးက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ဧရာမလက်ဝါးကြီဖြင့် ဝူယွမ်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးကြီး အောက်သို့ ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ တောင်ထွတ်ကြီးမှာ အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားပြီး မြေပြင်ကျယ်ကြီးမှာလည်း ဧရိယာအတော်များများ ပျက်ဆီးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပေတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခုက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး သောင်းကျန်းနေသော မြေနဂါးကြီးတစ်ကောင်အလား လျှပ်စီးသဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ဝူယွမ်ထံသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအားများ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရသော်လည်း အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလာသော အနက်ရောင် ဧရာမလက်ဝါးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အနည်းငယ် လေးနက်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးဘူးပဲ... စွမ်းအား အတော်လေး ပြင်းထန်တယ်”</p> <p> </p> <p>“မဟာရှေးဟောင်းကျမ်း...”</p> <p> </p> <p>“နတ်ဆိုးအတောင်ပံ...”</p> <p> </p> <p>“ ‘ရှင်း’ အက္ခရာ လျှို့ဝှက်ချက်...”</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ဝူယွမ်သည် သိုင်းပညာရပ် သုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကာလများပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။  </p> <p>အံ့ဖွယ်ကောင်းသော တံဆိပ်သင်္ကေတများက ဝူယွမ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေပြင်းစွမ်းအားများက သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်လာကာ အနက်ရောင် အတားအဆီးများကို သွားရောက် ထိတွေ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ရှိစွမ်းအင်များကို လင်းတုန်က မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းအား အသုံးပြု၍ တစ်ကြိမ် စုပ်ယူထားပြီးပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းမှတစ်ဆင့် စွမ်းအားများကို အတင်းအဓမ္မ စုစည်းရန်မှာ ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မဟာရှေးဟောင်းကျမ်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထည့်သွင်းမစဉ်းစားသော၊ ဖျက်ဆီးတတ်သော ဝိသေသ လက္ခဏာရပ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် များစွာ မှီခိုရပြီး လုံလောက်သော အားကောင်းသည့် စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ရန်အတွက် ဆွဲငငါအသုံးပြုဖို့ရာ စွမ်းအင်များ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအခါ ဝူယွမ်သည် မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းကို အသုံးပြု၍ အက်ကွဲနေသော မြေကြီးထံမှ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယန် ဆင့်ခေါ်ထားသော မိစ္ဆာနက်ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကြီး၏ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ လောကထိတ်ခေါင်တွင် ထိတ်တန်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်ရန်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို သူ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် ကျွမ်းကျင်မှုများကို အသုံးချကာ အခက်အခဲများကို ကျော်လွှားရန် အမြဲတစေ ကြိုးစားနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားသော အနက်ရောင် အတားအဆီးများသည် စွမ်းအင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ထံသို့ စီးဝင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို နတ်ဆင်ဖိနှိပ်ခြင်း အကျဉ်းထောင် ပညာရပ်က စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ကျောဘက်တွင် ပုံပေါ်လာသော နတ်ဆိုးတောင်ပံများကို အားဖြည့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးတောင်ပံများသည် ဤကဲ့သို့သော မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည့် အမှောင်စွမ်းအားမျိုးကို အတိအကျ လိုအပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p>ထို့ကြောင့်ထို့ကြောင့် ဝမ်ယန်၏ ပိတ်ဆို့မှုသည် ဝူယွမ်ကို ချုပ်နှောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ရုံသာမက သူ့ကို စွမ်းအားများ ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သလိုပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးတောင်ပံများ၏ အစွန်းရောက် အမြန်နှုန်းက ဝူယွမ်ကို အောက်သို့ ကျဆင်းလာသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးမှ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ‘ရှင်း’ အက္ခရာ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးတောင်ပံများ၏ အစွန်းရောက် အမြန်နှုန်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ သူ၏ အမြန်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းတင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ဝူယွမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးက အောက်သို့ ကျဆင်းလာပြီး တောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော တိုက်ပွဲရင်ပြင်ကြီးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားစေကာ မြေကြီးမှာလည်း အက်ကွဲသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူယွမ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ၀မ်ယန်သည် လေဟာနယ်ကိုသာ ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>တပည့်များစွာက ဝူယွမ်ကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း အံ့ဩတကြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူယွမ် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ထိုလျှပ်တစ်ပြက် အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ဝူယွမ်သည် တကယ်ကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရှိန်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး တပည့်များ အရိပ်ပင် မမြင်လိုက်ရလောက်အောင်ကို မြန်ဆန်လွန်းနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်သည်လည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ဝူယွမ်က သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ မည်သို့ ရုန်းထွက်သွားခဲ့သည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမပြုမိလိုက်ပေ။  </p> <p>သူ ဝူယွမ်၏ ပုံရိပ်ကို လိုက်လံရှာဖွေရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ သူ၏ ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသော အေးစက်မှုကြီးကိုလည်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် သူ၏ ကျောဘက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ထက်ရှသော ဓားထိပ်ဖျားလေးက သူ၏ကျောပြင်ကို ဖိကပ်နေကာ အနည်းငယ်ပင် စိုက်ဝင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားထိပ်ဖျားလေးက ဝူယွမ်၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော ခိုင်မာသည့် ခြေလှမ်းများကို မည်သူကမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ နီးကပ်လွန်းသော အကွာအဝေးတွင် ပြိုင်ဘက်၏ ဓားက သူ့ကို ထိမိမှသာ သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ အစွမ်းမျိုးက တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအမြန်နှုန်းသည် သူ အာရုံခံနိုင်သော အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟူး...</p> <p> </p> <p>တပည့်များမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ဝူယွမ်၏ စွမ်းအားသည် သူတို့ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>တောင်ထွတ်အလယ်တွင် စောင့်ကြည့်နေကြသော ယင်းရွှမ်းဇီနှင့် ခန်းမသခင်လေးဦး၊ အထူးသဖြင့် ခန်းမသခင် လေးဦးလုံးပင်လျှင် ယခုလေးတင် ဝူယွမ်ပေါက်ကွဲထုတ်လွှတ်လိုက်သော အမြန်နှုန်းကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ပင်လျှင် ဝူယွမ်၏ လှုပ်ရှားမှု လမ်းကြောင်းကို မမြင်တွေ့လိုက်ရပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။ “တကယ်လို့ အဲ့ဒီအမြန်နှုန်းနဲ့သာ ငါ့ဆီကိုလာမယ်ဆိုရင် သူ့ဓားက ငါ့ကို မထိုးဖောက်သွားခင် ငါ့ရဲ့ စောင်းကိုတောင် ထုတ်ဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူမနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ်ကို ကလေးကစားသလို ကစားနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဝမ်ယန်သည် သူ၏ ယွမ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ရှုံးနိမ့်ကြောင်းဝန်ခံလိုက်လေသည်။ “မင်းက တကယ်ကို အားကောင်းလွနတာပဲ၊ ငါ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်က ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်၏။ “တောင်ဂိုဏ်းက နောက်ဆုံးတော့ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း တောင်ဂိုဏ်းအပေါ်တွင် သံယောဇဉ် ရှိနေခဲ့သော်ငြား ဤနှစ်များတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ ကံကြမ္မာဆိုးအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခဲ့ပြီး တောင်ဂိုဏ်းဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့နေခြင်းအပေါ် ဒေါသထွက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်းမှာ အနည်းငယ် သူရဲဘောကြောင်လွန်းနေခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သူ ဝမ်ယန် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်တောင်မှ အမုန်းတရားများကို သယ်ဆောင်သွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား တောင်ဂိုဏ်း၏ အခက်အခဲများကို သူ နားလည်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကြမ္မာဆိုးက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း သူ့နည်းသူ့ဟန်ဖြင့် လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင် သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း တောင်ဂိုဏ်းတွင် သူထက် ပိုမိုအားကောင်းသော၊ အတိအကျဆိုလျှင် များစွာ ပို၍အားကောင်းသော တပည့်တစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူဝမ်းသာနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အနည်းဆုံးတော့ ဒီတစ်ကြိမ် ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ တောင်ဂိုဏ်းက ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့ကို ကြောက်ရွံ့နေတော့မှာ မဟုတ်သလို ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေ အများကြီးလည်း သေဆုံးရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>အလားတူပင် တောင်ဂိုဏ်း၏ အထက်လူကြီးများနှင့် တပည့်များအားလုံးသည် ဝူယွမ်ကို လေးစားချီးကျူးမှု၊ စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်မှုတို့ဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ အောင်ပွဲမှာ ထိုက်တန်လွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်စားချေလိုစိတ်လိုစိတ်များ ရှိနေသေးသော ဝမ်ယန်အား တောင်ဂိုဏ်း တပည့်များကို မဦးဆောင်နိုင်ရန် သူတို့အားလုံး မျှော်လင့်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားရန်လည်း မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် ထိုအရာအားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချန်ကျန်းသည် တပည့်များစွာကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မေးဖို့မလိုတော့ဟု ခံစားရသော်လည်း စည်းမျဉ်းအရ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီပွဲစဉ်မှာ ဝူယွမ် အနိုင်ရတယ်၊ တခြား ဘယ်သူကများ သူ့ကို စိန်ခေါ်ချင်သေးလဲ...”</p> <p> </p> <p>ချန်ကျန်းက ဆက်လက်၍ ကြေညာလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ ဝူယွမ်က ဒီခန်းမစစ်ဆေးပွဲရဲ့ နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူ ဖြစ်သွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံးမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။  </p> <p>ထို့နောက် ချန်ကျန်း၏ အိုမင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီခန်းမစစ်ဆေးပွဲရဲ့ ချန်ပီယံဟာ လေပြင်းခန်းမက ဝူယွမ် ဖြစ်သွားပြီလို့ ငါ အတည်အလင်း ကြေညာလိုက်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ထိပ်တန်း တပည့်တစ်ဦးအနေနဲ့ ဝူယွမ်ဟာ ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ကာလအတွင်းမှာ ငါတို့ တောင်ဂိုဏ်း တပည့်တွေအပေါ် အမိန့်ပေး ကွပ်ကဲပိုင်ခွင့်ကို ရလိမ့်မယ်၊ ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်မယ့် တပည့်အားလုံးကို ဝူယွမ်က ဦးဆောင်ရမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ စည်းကမ်းပိုင်းကိုလည်း သူကပဲ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save