Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၆) - ခန်းမစစ်ဆေးပွဲ ချန်ပီယံ၊</h2> <h2 style="text-align: center;">ယောက္ခမလောင်းကြီးရှေ့တွင် လိမ္မာရိုကျိုးနေသော သမက်လောင်းလေး(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကြေညာချက်က ဝူယွမ်၏ အဆင့်အတန်းကို တောင်ဂိုဏ်း၏ အလေးစားရဆုံး တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် ခိုင်မာစွာ အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် လက်ခံလိုက်လေသည်။ “တပည့် အမိန့်ကိုနာခံပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲများတွင် အဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများစွာ သူ့ထံတွင် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မဟာယန်ပြည်ထောင်စု၏ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ပြည်ထောင်တစ်ရာတိုက်ပွဲ တစ်လျှောက်လုံး တစ်နှစ်တာကာလအထိ ကြံ့ကြံ့ခံ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ့ထံတွင် ရင့်ကျက်သော ကွပ်ကဲမှု အတွေ့အကြုံများနှင့် ကောင်းမွန်စွာ ဦးဆောင်နိုင်မည့်ဆိုသည့် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ကျန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဝူယွမ်ကို ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခန်းမစစ်ဆေးပွဲရဲ့ နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူဟာ ဆုလာဘ်တစ်ခုကို ရလိမ့်မယ်၊ မင်း တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက် အနားယူသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ စွမ်းအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာပြီဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ စံအိမ်ကို သွားလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝူယွမ်ကို လေးစားအားကျမှု အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် သူတို့ လေပြင်းခန်းမအတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေများကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါခန်းမသခင်...” </p> <p>ဆုလာဘ်ဆိုသည်မှာ ကောင်းသောအရာပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝမ်ယန်သည် သူ၏ လေးလံသော ဓားကြီးကို ထမ်းလျက် တိုက်ပွဲရင်ပြင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က အားပေးသည့်အပြုံးလေးဖြင့် သူ့ကို လှမ်းခေါ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ဝမ်ယန်၊ စိတ်မပျက်ပါနဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ကျနော်မဟုတ်ဘူး၊ ယွမ်ဂိုဏ်းပါ၊ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အခြေအနေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားအုံး"</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲကမှ ခင်ဗျား တကယ် တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ ဝူယွမ်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ နောက်ဆုံးတွင် အချိန်အတော်ကြာမှသာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့် သူသည် အကျင့်တူသောသူများပင် ဖြစ်သည်။ ဤစကားများက သူ၏ ရင်တွင်းရှိ ညို့မှိုင်းအုံ့ဆိုင်းနေသော အလွှာတစ်ခုကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ယွမ်ဂိုဏ်းပင်ဖြစ်ပြီး အမြဲတစေ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေတတ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာမလို အရိပ်အယောင်များ တွေ့လိုက်ရသော်လည်း အဆုံးတွင်တော့ မည်သည့် းအပြုံးမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝူယွမ်ကို ခေါင်းတစ်ချက်သာ လေးနက်စွာဖြင့် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ “အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းသတ်ခိုင်းတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ သတ်ပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်ကလည်း အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ </p> <p>ယောက်ျားအချင်းချင်းကြားတွင် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေစရာ မလိုသလို အရာရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်အောင် ပြောပြနေစရာလည်း မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုရင်းကို အားလုံးက နားလည်သဘောပေါက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ဂိုဏ်း...</p> <p> </p> <p>ဤအရာက သူတို့ ရှင်းလင်းပစ်ရမည့် ပြိုင်ဘက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမစစ်ဆေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ လေပြင်းခန်းမသည် ခန်းမလေးခု၏ ထိပ်ဆုံးနေရာသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဤအရာက လေပြင်းခန်းမမှ တပည့်များကို အပြည့်အဝ ခေါင်းမော့ထားနိုင်စေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲအတွင်းရှိ ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့၏ အားကောင်းသော စွမ်းဆောင်ရည်များသည်လည်း တပည့်များကြားတွင် တောမီးအလား လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမစစ်ဆေးပွဲကို ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော သောင်းနှင့်ချီသည့် အပြင်စည်းတပည့်များသည် တရားဝင် အတွင်းစည်းတပည့်များ၏ ပိုမိုချဲ့ကားကာ ယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မရှိလောက်အောင် ပြောဆိုမှုများအောက်တွင် ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့ကို တောင်ဂိုဏ်း၌ ယင်းရွှမ်းဇီပြီးလျှင် ဒုတိယ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် ရှုမြင်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ပီယံတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝူယွမ်သည် သူ၏ ပြိုင်ပွဲဆုလာဘ်ကို တောင်းခံရန်အတွက် ဝူတောင်ပေါ်ရှိ ယင်းရွှမ်းဇီ၏ စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းပိုင်း၊ နက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် လှပသော ရှုခင်းများရှိကာ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်း၍ ကျက်သရေရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> ခန်းမများနှင့် နန်းတော်များ ပြည့်နှက်နေသော အခြားတောင်ထွတ်များနှင့် မတူဘဲ ဤနေရာတွင် ဝါးအိမ်လေး တစ်လုံးသာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အေးအေးလူလူရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပြန့်နှံ့နေပြီး လာရောက်လည်ပတ်သူတိုင်း၏ တင်းမာနေသော စိတ်နှလုံးကို ပြေလျော့သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝူယွမ်မှာမူ စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြင့် ပတ်၀န်းကျင်အလှကို ခံစားရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်တို့၏ လျှို့ဝှက်ဆက်ဆံရေး စတင်ခဲ့ချိန်မှစ၍ သူ့အတွက် ယင်းရွှမ်းဇီကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤယောက္ခမလောင်းကြီးက သူ့ကို အတွေးများ တင်းမာလာစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီက သူ့အား အသေအလဲ ရိုက်နှက်သွားမည်ကို သူ တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ဖြူစင်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကွယ်ရာတွင် ကျန်းယွဲ့၊ ရွှမ်းစု၊ ပိုင်ယွမ်၊ မုချန်ချန်နှင့် အခြားသူများလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သူ့လို ‘ပင်လယ်ဘုရင်’(တစ်နည်းအားဖြင့် စားဘဲ) မျိုးကို ယောက္ခမလောင်းကြီးက သေချာပေါက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရှင်းလင်းပစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီသည် ကျန်းလဲ့ သို့မဟုတ် မုလဲ့တို့ကဲ့သို့ အင်အားစုငယ်လေးတစ်ခုမှ ယောက္ခမမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စူပါဂိုဏ်းကြီးဖြစ်သည့် တောင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဖြစ်ပြီး လောကထဲရှိ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သမီးကို အနိုင်ကျင့်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီ၏ အသံက ၀ါးအိမ်အတွင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အပြင်မှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... ဝင်လာခဲ့လေ။”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝါးအိမ်လေးအတွင်းတွင် အလင်းရောင်မှာ နူးညံ့နေခဲ့၏။ အရှေ့ဘက်တွင် ဝါးဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော စားပွဲတစ်လုံး ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယင်းရွှမ်းဇီသည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေကာ အရှိန်အဝါမှာ ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကြီးအလား အတိုင်းအတာ မသိနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် သူ၏ မောက်မာမှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိသော သမက်လောင်းလေး တစ်ဦးအလား ရင်တွင်း၌ ရိုသေလေးစားမှုများကို ထားရှိကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ ရိုသေစွာဖြင့် နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တပည့် ဝူယွမ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝူယွမ်ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ ထိုင်ခုံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ထိုင်ပါဦး...”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤတပည့်အပေါ် အလွန်အမင်း အထင်ကြီးလေးစားမိသော်လည်း သူ၏ ကျင့်စဉ်များ၊ သိုင်းပညာရပ်များနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တို့တွင်သာမက သူ၏ အပြုအမူများကပါ အနည်းငယ် နားလည်ရခက်နေသည်ဟု ခံစားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဂိုဏ်းထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာစဉ်က သူသည် မောက်မာပြီး စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်း မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင်ပင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေဆဲဖြစ်ကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မည်သည့် သိမ်ငယ်မှုမျှမရှိဘဲ စကားပြောဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး တောင်ဂိုဏ်း၏ အရေးကြီးကိစ္စရပ်များကိုပင် သူနှင့် ဆွေးနွေးရဲသည့် သတ္တိမျိုး ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ဤကာလအတွင်း တောင်ဂိုဏ်းရှိ သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် လွှမ်းမိုးနိုင်မှုမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာခဲ့ပြီး ယခုအခါ တောင်ဂိုဏ်း၏ ပထမတပည့်ရင်း ဖြစ်လာချိန်တွင်မူ သူ၏ အရှေ့၌ ပို၍ပင် ရိုရိုကျိုးကျိုး နေတတ်လာခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။</p> <p> </p> <p>ယုတ္တိကျကျ စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် ပို၍ပင် မောက်မာလာသင့်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝူယွမ်၏ စိတ်နေသဘောထားက ယင်းရွှမ်းဇီကို အလွန် ကျေနပ်သွားစေခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲတွင် သူ့ကို အဖွဲ့အား ဦးဆောင်ခွင့်ပေးရန် ပိုမိုယုံကြည်မှု ရှိလာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အောင်မြင်မှုများ ရရှိလာချိန်တွင် မောက်မာဝင့်ကြွားခြင်း၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်ဆောင်ခြင်းမျိုး မရှိဘဲ ပိုမိုနှိမ့်ချလာတတ်ခြင်းမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။  </p> <p>ဝူယွမ်သည် ခေါင်းဆောင်ကောင်း တစ်ဦးဖြစ်လာရန် အလားအလာရှိသူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းကို မတ်မတ် ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီက သူ့ကို ခြွင်းချက်မရှိ ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်လေသည်။ “အင်း... အရမ်းကောင်းတယ်၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်လာရုံသာမက မင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကလည်း အတော်လေးကို ရင့်ကျက်လာပုံရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲလာမှုသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိ၏ အောင်မြင်မှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင်ပင် နိမ့်ချစွာ နေထိုင်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းက ဂုဏ်သတင်းနှင့် အောင်မြင်မှုများအပေါ် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်းကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းရင်း တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ... ဖိအားတွေ ပိုများလာတယ်လို့ ကျနော် ခံစားနေရရုံပါ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားမှာ သူ၏ ရင်ထဲမှ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာသော စကားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ယင်းရွှမ်းဇီက သူ့ကို ပို၍ အထင်ကြီးလေးစားလေလေ၊ သူသည် ‘ပင်လယ်ဘုရင်’ တစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်းကို ယင်းရွှမ်းဇီ သိရှိသွားချိန်တွင် သူ ပို၍ သနားစရာကောင်းသည့်ပုံစံဖြင့် သေဆုံးရလေလေပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုဖိအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီက သူ့အား နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖိအားတွေကို ခံစားရတာ ပုံမှန်ပါပဲ၊ စွမ်းအားကြီးတဲ့သူတွေက  တာ၀န်တွေ ပိုများလာတာပဲလေ၊ မင်းက အခု တပည့်တွေကြားထဲမှာ လေးလံတဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းပိုးထားရတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီ၊ တပည့် အတော်များများက မင်းအပေါ်ကို အားကိုးနေကြတယ်ဆိုတော့ မင်းက ပိုပြီးစဉ်းစားဆင်ခြင်ရမှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ ဖိအားကို နားလည်ပေးနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားရ၏။ ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည်လည်း ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ထမ်းပိုးထားရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>(ဒီယောက္ခမနဲ့ သမက်လောင်းကတော့ ဟုတ်နေပီ)</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီက ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် မင်း အရမ်းကြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာတော့ မလိုပါဘူး၊ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာခဲ့ပြီဆိုတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက အခု တောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“မင်းက တောင်ဂိုဏ်းကို ထိခိုက်နစ်နာစေမယ့် အလုပ်မျိုး မလုပ်သရွေ့ ဒီဂိုဏ်းက မင်းရဲ့အနောက်မှာ အမြဲတမ်း ရပ်တည်နေပေးမှာပါ၊ မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် မင်းကို ငါ ထောက်ခံပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဝူယွမ်က ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဖြည့်စွက်တွေးတောလိုက်မိလေသည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ သမီးကိုကော... တကယ်လို့ ကျနော်က ခင်ဗျားသမီးကို ယူမယ်ဆိုရင်ကော အဲ့ဒါကိုပါ ထောက်ခံပေးမှာလား...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ နှုတ်မှတော့ လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့်သာ ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်ရလေသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ၎င်းအတွင်းမှ အလင်းတန်း သုံးခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် လေထုထဲ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ပြောလိုက်လေသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ဒီတစ်ကြိမ်အတွက် မင်းရဲ့ ဆုလာဘ်ကို အရင်ပေးလိုက်ရအောင်...”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဆက်လက်ရှင်းပြလေသည်။ “ဒီပစ္စည်း သုံးခုစလုံးက အရမ်း ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ အရာတွေချည်းပဲ၊ အဲ့ဒီအထဲကနေ မင်း တစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ရွေးချယ်စရာ သုံးခုထဲက တစ်ခု ရွေးရမယ်လား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် လေထဲသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် အလင်းတန်းအစုအဝေး သုံးခု ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး အလင်းတန်းအစုအဝေးထဲတွင် မီးတောက်များကဲ့သို့ နီရဲနေသော ပေတံငယ်လေးတစ်ခုရှိသည်။ ထိုပေတံလေးပေါ်တွင် မီးတောက်ပုံစံ ပုံစံငယ်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်အမင်း ပူပြင်းကာ ပြင်းထန်သော လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို ခပ်ရေးရေး ထုတ်လွှတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရသည်မှာ နဂါးနက်ဟိန်းသံကောင်းကင်တံဆိပ်ထက် အနည်းငယ်ပင် မနိမ့်ကျသော ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာလက်နက်ကောင်း တစ်ခုဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယတစ်ခုမှာ လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းအရွယ်အစားခန့်ရှိသော အနက်ရောင် သံချပ်ကာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင် လှိုင်းများသည် ၎င်းအတွင်းမှ စိမ့်ထွက်နေပြီး မြွေများအလား မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤပစ္စည်းမှာ ကာကွယ်ရေးအတွက် အသုံးပြုရသော ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာလက်နက် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး အလင်းတန်းအစုအဝေး အတွင်းတွင်မူ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော အနက်ရောင် သစ်သားပြားလေး တစ်ခု ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသစ်သားပြားပေါ်တွင် မှုန်ဝါးဝါး ရူန်းစာလုံးအချို့ကို ရေးထွင်းထားပုံရပြီး ၎င်းကို ကြည့်ရသည်မှာ သာမန် သစ်သားပြားလေး တစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ဝူယွမ်သည် သူ၏ စူးရှလွန်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြောင့် ထိုသစ်သားပြားလေးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အတော်လေး ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလှိုင်းဂယက်က သူ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပင် တစ်ချက် ခုန်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ အဲဒီတစ်ခုပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် ဤရတနာကို မှတ်မိသွားခဲ့ချေပြီ၊ ၎င်းမှာ ‘တိတ်ဆိတ်ခြင်းကျောက်တိုင်’ ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save