Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ယန် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်း သွားငှားရသော ဝူယွမ်(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုလှိုင်းဂယက်က ဝူယွမ်၏ အကြည့်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်တွင် ပျံဝဲနေသော လိပ်ပြာစုံတွဲသည် တောင်ပံများခတ်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းအတွင်း မြုပ်နှံခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန် ထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအစွမ်းသက်ရောက်မှုမှာ အချိန်အကြာကြီး မခံလိုက်ဘဲ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး လိပ်ပြာနှစ်‌ကောင်မှာ လန့်ဖြန့်သွားကာ တောင်ပံများခတ်၍ အရပ်မျက်နှာနှစ်ခုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက သုံးစက္ကန့်လောက်တောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တာပါလား...” ယင်းရွှမ်းဇီ ဝူယွမ်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လိပ်ပြာများမှာ အားနည်းလွန်းသော်လည်း ၎င်းတို့ကို သုံးစက္ကန့်ခန့်ကြာအောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်းမှာ အလွန် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကျောက်တိုင်ကို အသက်သွင်းမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ထိုသို့ လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ပေးလိုက်သော သစ်သားပြားက မူလ သစ်သားပြားနှင့် မတူညီတော့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်စက္ကန့်စာ သစ်သားပြားကို ပေးလိုက်သည်မှာ သေချာသော်ငြား ဝူယွမ်၏ လက်ထဲရောက်သည်နှင့် ပိုပြီး ရှည်ကြာသွားကာ သုံးစက္ကန့်စာ သစ်သားပြားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြင်းကျောက်တိုင်ကို သူ မြင်ပင် မမြင်လိုက်ရပေ။ ဝူယွမ်က သူ၏ နီ၀မ်နယ်ပယ်အတွင်းမှနေ၍ တိုက်ရိုက်ပင် အသက်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်လေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်၊ မင်း ဒီလောက်မြန်မြန် ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့မိဘူး၊ ကြည့်ရတာ ဒီတိတ်ဆိတ်ခြင်းကျောက်တိုင်က မင်းနဲ့ အရမ်းကို ကိုက်ညီပုံရတယ်...” ယင်းရွှမ်းဇီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲရောက်ဖို့ ခြောက်လကျော်လောက် လိုပါသေးတယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့အားလုံး အရမ်း သတိထားကြရမယ်နော်၊ ငါတို့က ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ပြသဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“တပည့်တွေကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ခေါ်လာပေးဖို့ပဲ လိုတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းအရာကို ပြောဆိုချိန်တွင် ယင်းရွှမ်းဇီ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်ညို့မှိုင်းနေသော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က လေးနက်စွာ ကတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းကို ငါယုံကြည်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ယွမ်ဂိုဏ်းကိုလည်း မင်းသတိထားရမယ်၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ယွမ်ဂိုဏ်းကလည်း ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးကို မွေးထုတ်ပေးထားတယ် ကြားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ အားအကောင်းဆုံး တပည့်တွေကို လူငယ်ဘုရင် သုံးပါးနဲ့ ဝိညာဉ်စစ်သူကြီး ရှစ်ပါးလို့ ခေါ်တယ်... အဲ့ဒီအထဲက ဝိညာဉ်စစ်သူကြီး ရှစ်ပါးက ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဌာနခွဲ ရှစ်ခုက ထိပ်တန်း တပည့်တွေဖြစ်ပြီး အဲ့ထဲက ဘယ်သူကမှ ချင်းယိ ဒါမှမဟုတ် မုလီတို့ထက် မနိမ့်ကျကြဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ လူငယ်ဘုရင်သုံးပါးက ပိုပြီးတော့တောင် အားကောင်းသေးတယ်... သူတို့အားလုံးကို ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသုံးပါးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သင်ကြားပေးထားတာ”</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ချင်းစီက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပါရမီတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်၊ အရှေ့ဘက် ရွှမ်းဒေသရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်တွေထဲမှာ သူတို့က ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်တွေပဲ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီက ရှောင်ရှောင်နဲ့ ဝမ်ယန်တို့ထက် ပိုပြီး အားကောင်းလောက်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ သူတို့နဲ့ တွေ့ရင် မင်း းသတိထားရမယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါတို့တောင်ဂိုဏ်းက အတော်လေးကို နစ်နာခဲ့ရတယ်၊ ကျိုးထုံ ရှိခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲတုန်းကမှ ငါတို့ တောင်ဂိုဏ်းက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့တာ...”</p> <p> </p> <p>“သူက သူငယ်ချင်းတစ်စုကို စုစည်းပြီး ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်ဘုရင် သုံးပါးထဲက တစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့ပြီး တတိယမြောက် တစ်ယောက်ကို ထွက်ပြေးရအောင် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးထုံအကြောင်းကို ပြောဆိုချိန်တွင် ယင်းရွှမ်းဇီသည်လည်း ဂုဏ်ယူမှုနှင့်အတူ နောင်တရမှု အချို့ကိုပါ ခံစားနေရလေသည်။ ဤတပည့်သည် သူ ဂုဏ်ယူရဆုံးသော တပည့်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတပည့် သင့်တော်သလို လှုပ်ရှားလိုက်ပါ့မယ်...” ဝူယွမ်က ထပ်မံ၍ ကတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဝူယွမ်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်အချို့ ထားရှိနေခဲ့ပြီး ဝူယွမ်က ယွမ်ဂိုဏ်းကို ကြီးကြီးမားမား အထိနာသွားစေရန် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>... ဝူယွမ်သည် ယင်းရွှမ်းဇီ၏ စံအိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ထံသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လင်းတုန်မှာ ထိုနေရာတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး၊ ရှောင်ယန်အတိုက်ခံလိုက်ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် လင်းတုန်က လျင်မြန်စွာ ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ... ငါ့ကို အသေးစိတ်ပြောပြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည်လည်း လေးနက်သွားခဲ့၏။ ရှောင်ယန်မှာ သူ၏ ကျားညီလေးပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ရှောင်တျောင်းက နတ်ဆိုးဝိညာဉ် အမှတ်အသားကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ကို အခုလေးတင် ဆက်သွယ်လာတယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူနဲ့ ရှောင်ယန်က သားရဲတစ်သောင်း တောင်တန်းကြီးမှာ လေ့ကျင့်နေကြတာတဲ့၊ ရှောင်တျောင်းက ရှောင်ယန်ဘေးမှာ မရှိနေတဲ့ အချိန်တိုလေးမှာ ရှောင်ယန်က ရတနာတစ်ခုကို တွေ့သွားပြီး အားကောင်းတဲ့ သားရဲကြီး တစ်ကောင်ရဲ့ နယ်မြေထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားခဲ့တယ်တဲ့၊”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီမှာ သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတယ်... တကယ်လို့ ရှောင်တျောင်းသာ အချိန်မီ ရောက်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှောင်ယန် အသက်အန္တရာယ်ပါရှိသွားနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ယန်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ သားရဲကြီးက အရမ်းအားကောင်းပြီး အထူးစွမ်းရည် တချို့လည်း ရှိပုံရတယ်... ရှောင်တျောင်းက သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရတာ အတော်လေး ခက်ခဲနေလို့ ကျွန်တော်တို့ကို အကူအညီလှမ်းတောင်းတာ”</p> <p> </p> <p>“တောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ကောင်းကင်ခန်းမက သန့်စင်ယွမ်ရတနာဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို ငှားပြီး အဲဒီသားရဲကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကူညီပေးစေချင်နေတာ...”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ယန်တွေ့ခဲ့တဲ့ ရတနာက ကျွန်တော်တို့အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်လို့လည်း သူက ပြောတယ်... အဲ့ဒီ သားရဲကြီးကို သတ်နိုင်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒါကို ရနိုင်တယ်တဲ့...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါတို့ မြန်မြန် လှုပ်ရှားကြတာပေါ့... အဲနှစ်ကောင်လည်း အပြင်မှာ ဒုက္ခရောက်နေကြရှာမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး၊ သန့်စင်ယွမ်ရတနာဆိုတာ ကောင်းကင်ခန်းမရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာလေ... ငါတို့လို တောင်ဂိုဏ်းက တပည့်နှစ်ယောက်ကို သူတို့က ငှားပေးချင်မှ ငှားပေးမှာ...” လင်းတုန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အကြံပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးက ညီမလေးဟွမ်ဟွမ်နဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ်မလား... သူမဆီကနေ ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို ငှားလို့ရမလားမသိဘူး... သွားပြီး ချဉ်းကပ်ကြည့်ပါလား...”</p> <p> </p> <p>“မင်းနဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရှောင်ရှောင်လည်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေပုံရတယ်နော်... သူမဆီက သွားငှားဖို့ကိုရော မင်း မတွေးမိဘူးလား...” ဝူယွမ်က လင်းတုန်ကို ကြည့်ကာ ပြန်လည် ချေပလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရှောင်ရှောင်နဲ့ ကျွန်တော်က ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီမလေးဟွမ်ဟွမ်တို့လို မကြာခဏ တိတ်တဆိတ် သီးသန့် တွေ့နေကြတာမှ မဟုတ်တာ...” လင်းတုန်ကလည်း ပြန်လည် ငြင်းခုံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တော့ ခန်းမစစ်ဆေးပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် သူသည် ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရှောင်ရှောင်နှင့် သီးသန့် တစ်ကြိမ် တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး သူတို့နှစ်ဦး သိုင်းပညာများ ဖလှယ်ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွန့်၊ ငါမသိဘူးလို့မထင်နဲ့နော်... ခန်းမစစ်ဆေးပွဲတုန်းက မင်းတို့ရဲ့ပြိုင်ပွဲမှာ မင်းက သူမရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုအောက်မှာ ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးခဲ့တယ်မလား...”</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ၊ ဒုတိယညီလေး၊ မင်းပြောင်းလဲသွားပြီပဲ၊ အရင်ကဆို မင်းက တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်တော့မှ တုံ့ဆိုင်းမနေတတ်ဘူး... အခုတော့ မင်းက မိန်းမတွေကြောင့် လွှမ်းမိုးခံနေရပြီ၊ မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ နှေးကွေးသွားပြီပဲ...” ဝူယွမ်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကြီးကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အစ်ကိုကြီးမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့် မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိနေတာကိုး၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ သိုင်းပညာရပ်တွေကို ထိခိုက်လာမှာ မကြောက်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာပေါက် မကြောက်ဘူးပေါ့၊ သူတို့က ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ တိုးတက်မှုအတွက် အထောက်အကူတောင် ဖြစ်စေဦးမှာ... ငါက အစ်ကိုကြီးလေ၊ ဒါတွေကို ငါ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ငါ စောင်းသွားငှားဖို့ ဟွမ်ဟွမ်ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်... ငါ့ကိုစောင့်နေ...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောပြီးနောက် ဝူယွမ်သည် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။ “ဒါဆိုရင် ငါလည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>... “မနက်စောကြီး ကျွန်မကို လာရှာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်ကို သတိထားမှုရော သိချင်စိတ်ဖြင့်ပါ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စတစ်ခုပေါ်လာလို့ပါ... နေ့လယ်ဘက်ဆိုရင်ကျ အဆင်မပြေဘူးလေ၊ ငါတို့ တိတ်တိတ်လေး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့...” ဝူယွမ်က တံခါးပေါက်၏ ဘယ်ညာကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင့်မှာ ပြောစရာရှိရင်လည်း ပြောလေ... ရှေ့မတိုးလာနဲ့...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် ခုတင်ဘေးသို့ဆုတ်သွားပြီး ဝူယွမ်နှင့် အကွာအဝေး တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ပုံစံမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် သူမကို အခွင့်ကောင်းယူရန် အခွင့်အရေးကို အမြဲတစေ ရှာဖွေနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အလွန်အမင်း ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မရှိသော်ငြား သူမကို အမြဲတစေ အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားစေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သတိထားနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်ကတော့ သတိထားနေစဉ်မှာပင် ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် ဝူယွမ်လှုပ်ရှားလာမည်ကို အနည်းငယ် မျှော်လင့်နေမိသေး၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော ခံစားချက်လေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ မလာမှာကိုကြောက်သလို လာပြီး ရှုပ်ပွသွားမှာကိုလည်း ကြောက်နေမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ငါ့ကို နေ့တိုင်း ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို သတိထားနေတာပဲ... ငါက မင်းဆီကနေ စောင်းလေး လာငှားတာပါဟာ၊ အများကြီး မတွေးပါနဲ့...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညသန်းခေါင်ကြီး စောင်းကို ဘာလုပ်မလို့လဲ... ရှင်က စောင်းမှ မတီးတတ်တာ၊ ရှင့်ပုလွေကိုပဲ သွားမှုတ်နေ...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းရဲ့စောင်းကို ငှားတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ ကောင်းကင်ခန်းမရဲ့ သန့်စင်ယွမ်ရတနာဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို လာငှားတာ... မင်း အဲဒါကို ယူလို့ပေးလို့ရမလား၊ ငါ ရက်နည်းနည်းလောက် ငှားချင်လို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းလား...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးလေးများမှာ ပင့်တက်သွားခဲ့သည်။ ဝူယွမ်၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် သူမ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သန့်စင်ယွမ်ရတနာ၏ အဖိုးတန်မှုကို သူမ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည် မဟုတ်လော။ ကောင်းကင်ခန်းမမှ တပည့်အချို့ဆိုလျှင် ဤပစ္စည်းကိုပင် မြင်တွေ့ခွင့် မရကြချေ။ ယခုအခါ ဝူယွမ်က ၎င်းကို တကယ်ပင် ငှားရမ်းလိုနေသည်လော။</p> <p> </p> <p>“ငါ အလျင်လိုနေလို့ပါ၊ မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိလား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က အလျင်စလို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးချီလဲ့က သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းက ကောင်းကင်ခန်းမရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးရတနာလေ၊ တစ်ခါတလေ ဂိုဏ်းတွင်းက အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ယောက်က ငှားချင်ရင်တောင် ဦးလေးချီလဲ့က ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါ မင်းဆီကို လာခဲ့တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို ရှင့်အတွက် အသုံးချပေးစေချင်တာလား...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် မော့တက်လာပြီး နေရောင်ခြည်က မျက်နှာအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ ပျားဖယောင်း အလင်းတန်းလေးတစ်ခုအလား အလင်းဝန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ထိုမိန်းမပျိုလေးကို အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် ပြုလုပ်ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ “ကောင်းကင်ခန်းမမှာ ငါ ရင်းနှီးတာဆိုလို့ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလေ... အဲ့ဒီတော့ မင်းရဲ့အဆက်အသွယ်တွေကိုပဲ ငါအသုံးချရတော့မှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save