Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်နှင့် မြေကမ္ဘာအူတိုင် သန့်စင်အရည်(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးအရ ယခုကိစ္စမှာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် သူ့ကို သေချာပေါက် ကူညီပေးမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤမာနကြီးသော မိန်းမပျိုလေးက သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ စနောက်လိုနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချစ်သူရည်းစားများကြားတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မစနောက်ဘဲ ပြန်မချော့ဘဲ နေမည်ဆိုလျှင် အချစ်ရေး၏ အရသာကို ခံစားရမည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက ဘာလို့ ရှင့်အပေါ် အဲဒီလောက် ကောင်းပေးရမှာလဲ...” </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းသဖွယ် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဆံနွယ်လေးများကို သပ်တင်လိုက်ပြီးနောက် ဝူယွမ်ကို ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြကာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာလေးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်အပေါ် ကောင်းပေးဖို့ဆိုတာ အဖြေတစ်ခု လိုအပ်လို့လား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။ “ဒါဆို ဘာလို့ ငါက မင်းဆီကို အရင်ဆုံး ရောက်လာရတာလဲဆိုတာကို မင်း ဘာလို့မမေးတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မဆီကို အရင်ဆုံး ရောက်လာရတာလဲ...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါပထမဆုံး စဉ်းစားမိတဲ့သူ ဖြစ်နေလို့ပေါ့...” ဝူယွမ်က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိ ချက်ချင်းပင် ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ချယ်ရီသီးလေးတစ်လုံးအလား နီရဲသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အချစ်ရေးတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... ကျွန်မ ရှင့်အတွက် နောက်တံခါးပေါက် တစ်ခု ဖွင့်ပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ဘယ်ညာသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝူယွမ်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လှည့်ကာ လိပ်ပြာလေး တစ်ကောင်အလား ပေါ့ပါးစွာ ပျံဝဲသွားလေသည်။ ဝူယွမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အတော်ကျယ်ဝန်းသော ကောင်းကင်ခန်းမအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။  </p> <p>ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် သူတို့သည် လုံခြုံရေး အလွန် တင်းကျပ်လှသော ကောင်းကင်ခန်းမ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်ငြားလည်း ယင်းဟွမ်ဟွမ်က လမ်းပြပေးနေသောကြောင့် သူတို့သည် မည်သည့် အတားအဆီးနှင့်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် သူ့အား ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ခန်းမကြီးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဇောက်ထိုးမှောက်ထားသော ပန်းကန်လုံးပုံစံ အလင်းတန်း အကာအကွယ်တစ်ခုက လွှမ်းခြုံထား၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ </p> <p>ဤအလင်းတန်း အကာအကွယ်ပေါ်မှ အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို သူအာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အလွန် အားကောင်းလှသော အတားအဆီး အစီအရင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ခန်းမ၏ အရေးကြီးသော နယ်မြေကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ယင်းဟွမ်ဟွမ်က သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်ချောင်းလေးများကို မြှောက်လိုက်ရာ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းတုံးလေး တစ်တုံးက သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက အလင်းတန်း အကာအကွယ်နှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ အကာအကွယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလင်းတံခါးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ စကတ်ကို မတင်ကာ အလင်းတန်း အကာအကွယ် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ခန်းမတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်ကလည်း သူမ၏ အနောက်မှ နီးကပ်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို နောက်တံခါးပေါက် ဖွင့်ပေးနိုင်တာပဲ...။”</p> <p> </p> <p>ခန်းမကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ဧရာမတိုင်လုံးကြီးများစွာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုင်လုံးကြီးများပေါ်တွင် နက်နဲလွန်းသော ရူန်းစာလုံးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းတို့မှာ ကြီးမားလှသော အစီအရင်တစ်ခုနှင့် တူညီနေခဲ့၏</p> <p> </p> <p>ဤတိုင်လုံးကြီးများ အားလုံးတွင် ရတနာများ ပါဝင်နေသည်။ အားအနည်းဆုံး အရာများမှာ ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာလက်နက်များ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အများစုမှာ သာမန်ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာလက်နက်များသာ ဖြစ်ကြပြီး ယင်းရွှမ်းဇီက ဝူယွမ်အတွက် ရွေးချယ်ပေးခဲ့သော ရတနာများလောက် မကောင်းမွန်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခန်းမကြီးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက ခန်းမကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ကျောက်စိမ်းတိုင် တစ်တိုင် တည်ရှိနေပြီး တိုင်ထိပ်တွင်တော့ မီးတောက်များကဲ့သို့ နီရဲနေသော ရှေးဟောင်းစောင်းတစ်လက် ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းစောင်းပေါ်တွင် တောင်ပံ ဖြန့်ကျက်ထားသော ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်၏ ပုံစံကို ရေးဆွဲထားသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုအတောင်ပံများသည် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များအလား တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းထံမှ အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်ကို တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးသွားစေမည့် အရိပ်အယောင်များပင် ပြသနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်း...”</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော လှိုင်းဂယက်မျိုးသည် သန့်စင်ယွမ်ရတနာ တစ်ခုထံမှသာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အဲ့ဒါကို တိတ်တိတ်လေးယူသွားမယ်... ပြီးတော့ သုံးလို့ပြီးသွားရင် တိတ်တိတ်လေး ပြန်လာထားမယ်၊ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ဦးလေးချီလဲ့ သိမှာမဟုတ်ဘူး...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ပါးနပ်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ငါတို့ မိသွားရင် မင်း အပြစ်ပေးခံရမှာလား...” ဝူယွမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့... တကယ်လို့ အပြစ်ပေးခံရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ ယင်းဟွမ်ဟွမ်ပဲ အပြစ်ပေးခံရမှာပါ၊ ဝူယွမ် မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါကို ယူပြီးသွားကြရအောင်...” ဝူယွမ်က ချက်ချင်း သဘောတူညီကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“နှလုံးသားမရှိတဲ့လူကြီး...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန် ယူလိုက်... ငါက မင်းကို စနေတာပါဟာ၊ တကယ်လို့ ငါတို့ မိသွာပြီး မင်းအဖေက မင်းကို ရိုက်မယ်ဆိုရင် ငါက မင်းအပေါ်ကနေ အုပ်မိုးပြီး ကာကွယ်ပေးထားပါ့မယ်...” ဝူယွမ်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖွီး... ဘယ်သူက ရှင့်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို လိုချင်နေလို့လဲ... ဖွီး၊ ဖွီး... ဘယ်သူက ရှင့်ကို အပေါ်ကနေ အုပ်ခိုင်းနေလို့လဲ...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က အကြိမ်ကြိမ် တံတွေးထွေးလိုက်ရာ သူမ၏ တံတွေးများမှာ ဝူယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ပင် လွင့်စင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝူယွမ်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းရောင် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ရုတ်တရက် လက်သင်္ကေတ တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းသည် အောက်သို့ ပျံဝဲလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပေါ့ပါးစွာ ကျဆင်းလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့... ရှင့်မှာ အရေးတကြီး ကိစ္စရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ မြန်မြန်သွားပြီး မြန်မြန်ပြန်လာကြတာပေါ့...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း အပြင်သို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း လိုက်လာဖို့ မလိုဘူး မဟုတ်ဘူးလား... ဒီတစ်ခေါက်က နည်းနည်းအန္တရာယ်များတယ်၊ မင်းနဲ့ အတူတူ အချိန်အတော်ကြာ ကစားခဲ့ရတော့ ငါလည်း စောင်းနည်းနည်းပါးပါး တီးတတ်နေပါပြီဟ...” ဝူယွမ်က ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ဆွဲထားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နွေးထွေးသွားခဲ့သော်လည်း အန္တရာယ်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် ပို၍ပင် လိုက်သွားချင်စိတ် ပြင်းပြလာခဲ့၏။ သူမသည် ဝူယွမ်၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> “ရှင် ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို ဘာအတွက်သုံးမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိပေမယ့် နောက်ပိုင်း ဒါရဲ့ပိုင်ရှင်က ကျွန်မ ဖြစ်လာမှာမို့လို့ နင့်ကို ပြောပြရအုမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ ဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသောသူက ကျွန်မပဲ၊ အဲ့ဒီလူက ကျွန်မအဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားကို ဖျက်ပစ်နိုင်လောက်အောင် အားကောင်းနေရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>“နင့်အဖေက တကယ်ကို နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ...” ဝူယွမ်က မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤယင်းရွှမ်းဇီသည် တကယ်ကို သမီးများအား ချစ်လွန်းသော ဖခင် တစ်ဦးပင် ဖြစ်၏။ ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ပစ္စည်းများ အားလုံးနီးပါးတွင် သူ၏ အမှတ်အသားများ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မအဖေအကြောင်း ရှင်ပြောခွင့်မရှိဘူးနော်...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်၏ ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“လူကြီးသူမတွေကို မရိုမသေ လုပ်တယ်ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ သွားလို့ရပြီလား... အချိန်မဆွဲနေနဲ့တော့၊ တကယ်လို့ ဦးလေးချီလဲ့က ငါတို့ကို တွေ့သွားရင် ငါတို့ ထွက်သွားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများထဲတွင် အပြစ်ကင်းစင်သော အရိပ်အယောင်များ တောက်ပလျက် အပြင်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်ကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ လေဟာနယ်မှာ ရုတ်တရက် လှိုင်းထသွားပြီး လူရိပ်နှစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူတို့မှာ ယင်းရွှမ်းဇီနှင့် ကောင်းကင်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင် ချီလဲ့တို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်မလေးကတောပ အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အိမ်မှာ ဆက်ထားလို့ မရတော့ဘူးပဲ...” ယင်းရွှမ်းဇီက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက တကယ်ပဲ ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်ကို ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်း ယူသွားခွင့် ပေးလိုက်တော့မလို့လား၊ ကျွန်တော် သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားသင့်သလား...” ချီလဲ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး... သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ၊ ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းထဲမှာ ငါ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ငါ အာရုံခံနိုင်မှာပါ၊ ပြီးတော့ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ကိုတောင် ဝူယွမ်က ယူသွားပြီးပြီပဲ၊ နောက်ထပ် ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းတစ်လက်က ဘာများ အရေးပါတော့မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီက ကျက်သရေရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချီလဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် ရှိနေတော့ ဝူယွမ် ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားက မင်းထက်တောင် နိမ့်ကျမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်... မင်း သွားသွား မသွားသွား အတူတူပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို စကားမျိုးကြီးလဲ... ငါက ဘာမှ အသုံးမကျဘူးပေါ့... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရယ်၊ နည်းနည်းလောက်တော့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောပါဦးလား”</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့အားပြောသူမ#! ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့် ချီလဲ့မှာ သူ၏ရင်တွင်းမှ စကားများကို ဖွင့်ဟပြောဆိုရဲခြင်း မရှိပေ။ </p> <p>သူသည် သူ၏တပည့်ဖြစ်သူကိုသာ မကျေမနပ် ညည်းတွားနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွမ်ဟွမ်၊ ဒီကောင်မလေးက ငါတို့ကောင်းကင်ခန်းမက တပည့် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ ဝူယွမ်ကို ငါတို့ရဲ့ ရတနာ ခိုးဖို့ ကူညီပေးနေသေးတယ်၊ သူမ ဘယ်လိုများ ဒီလို ဖြစ်လာရတာလဲ... ငါကြည့်ရသလောက် ဒီကောင်မလေးက အပြင်လူကိုပဲ အားပေးအားမြှောက် လုပ်နေတော့တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... သူမ ပြန်လာရင်တော့ သူမကို သေချာဆုံးမဖို့ လိုမယ်နော်၊ မဟုတ်ရင် တစ်နေ့ကျရင် အဲဒီ ဝူယွမ်ဆိုတဲ့ကောင်လေးက သူမကို ခိုးပြေးသွားပြီး သူမက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို အဘိုးလို့ လာခေါ်တဲ့အချိန်ကျရင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ဘာမှ မသိဘဲ နေနေရလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့က အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို သတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းရွှမ်းဇီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် လှန်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ မည်သည့် စကားမျှ မဆိုခဲ့သော်ငြညး သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မြင်းကောင်ရေ သန်းပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာနေပြီး.. ချီလဲ့က စကားပြောတတ်ရဲ့လား၊ ဒီခန်းမသခင်က သူ့နေရာကို ဆက်ပြီး မလိုချင်တော့ဘူးထင်တယ်... ခင်ဗျားရဲ့ သမီးကမှ ခင်ဗျား ကွယ်ရာမှာ လက်ထပ်သွားမယ့်သူဗျ... တောင်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်ဘက် ဒေသမှာလေ...”</p> <p> </p> <p>...........</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၊ လင်းတုန်နှင့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်တို့သည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မတို့ကို ဘယ်သူမှ မတွေ့လိုက်ပါဘူး...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က မီးတောက်များကဲ့သို့ နီရဲနေသော ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများဖြင့် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အံ့ဩတကြီးနှင့် ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က စကားမပြောခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဖခင်က သေချာပေါက် သိနေမည်ကို သူ သိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့ အစ်ကိုကြီး... ရှောင်တျောင်းနဲ့ တခြားသူတွေကို အရင်ကူညီဖို့က အရေးကြီးတယ်...” လင်းတုန်က တောင်ဂိုဏ်းရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့အား တမင်တကာ ထွက်သွားခွင့် ပြုထားခြင်း ဖြစ်ရမည်ကို သူလည်း နားလည်သဘောပေါက်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save