Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၅၀) - ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်း၊</h2> <h2 style="text-align:center">ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်နှင့် မြေကမ္ဘာအူတိုင် သန့်စင်အရည်(၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်းတွင် ရေတွက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော အားကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေပြီး သူတို့ကို မသတိထားမိဘဲ နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုထားပြီး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“အင်း... သွားကြစို့...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ ကျောဘက်တွင် နတ်ဆိုးတောင်ပံတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်သည်လည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုဖြင့် တောက်ပသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနောက်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ပြာနဂါးတောင်ပံတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူက တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရာ အားကောင်းသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“လာခဲ့လေ...” ဝူယွမ်က ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလုပ်မလို့လဲ...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်မှာ လန့်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါက ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးရဦးမှာလား... မင်းဘာသာ တက်လာခဲ့ပါ၊ ငါတို့ အလျင်လိုနေတယ်...” ဝူယွမ်က ခါးအနည်းငယ် ကုန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း အနီးသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများက ဝူယွမ်၏ လက်မောင်းများ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးအား ရစ်ပတ်လာသည်ကို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် သူမလန့်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။ ဝူယွမ်၏ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါက သူမထံသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အလျင်အမြန် ကာထားလိုက်ကာ ဝူယွမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ မီးတောင်တစ်ခုအလား ပူထူနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က မဖွယ်မရာလုပ်ရပ်များ လုပ်ဆောင်လာမည်ကိုလည်း သူမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ အရှိန်က ပိုမြန်တယ်လေ... မင်းကို ငါ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားပေးမယ်၊ တောင်ဂိုဏ်းက သားရဲတစ်သောင်း တောင်တန်းကြီးနဲ့ အတော်လေး ဝေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ဝင်းမှည့်နေသော ပန်းသီးလေးတစ်လုံးအလား နီရဲနေသည့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ မျက်နှာလေးကို ရယ်ချင်ပက်ကျိ အရိပ်အယောင်များဖြင့် ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်သာ် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများဖြင့် ဝူယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူက စကားအမှားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အပြတ်ရှင်းလင်းပစ်ရန် အသင့်ရှိနေသည့်အလား သူမက စောင်းကြိုးများကို သတိထားကိုင်တွယ်ကာ တီးခတ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ချက်ချင်းပင် များစွာ လေးနက်သွားပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ “မင်းစိတ်ချလို့ရပါတယ်... မင်းလို ဆံပင်အဝါနဲ့ ကောင်မလေးကို ငါက စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းက နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် ထွားလာဖို့ လိုသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။ ကောင်းကင်ပြာနဂါးတောင်ပံများကို တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်နှင့် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အ... နာလိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>“ဆံပင်အဝါနဲ့ ကောင်မလေး... မင်းက ခွေးလား၊ ဘာလို့ လူကို လျှောက်ကိုက်နေရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ ထက်ရှလှသော သွားလေးများက သူ့အားအနည်းငယ် နာကျင်စေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက ကျွန်မကို ဆံပင်အဝါနဲ့ ကောင်မလေးလို့ ခေါ်တဲ့အတွက်ပဲ... အဲ့ဒါ ရှင့်ကို အပြစ်ပေးတာ၊ ဒီမိန်းမပျိုလေးက အရွယ်ရောက် အခမ်းအနားကိုတောင် ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားပြီနော်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေပြီး မာနကြီးသော အသံလေးက ကောင်းကင်ယံတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>........</p> <p> </p> <p>သားရဲတစ်သောင်း တောင်တန်းကြီးသည် အရှေ့ဘက်ရွှမ်ဒေသ၏ အနောက်တောင်ဘက် အရပ်တွင် တည်ရှိပြီး တောင်ဂိုဏ်းနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာလှပေသည်။  </p> <p>သို့သော် ဝူယွမ်၏ လက်ရှိ အမြန်နှုန်းနှင့် နတ်ဆိုးတောင်ပံများ၏ အားဖြည့်မှုတို့ကြောင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်က ရှေ့မှ လမ်းပြပျံသန်းနေပြီး ဝူယွမ်က ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ပွေ့ချီထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲတစ်သောင်း တောင်တန်းကြီးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လင်းတုန်သည် ရှောင်တျောင်း၏ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်အမှတ်အသား လှိုင်းဂယက် ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ကို စတင် အာရုံခံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး၊ ဟိုဘက်မှာ...”</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်က သူ၏ နဂါးတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း ပျံသန်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နောက်ဆုံး၌ အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည့် လူရိပ်နှစ်ခုကို ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး...”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယညီလေး...”</p> <p> </p> <p>“တတိယညီလေး...”</p> <p> </p> <p>“စတုတ္ထညီလေး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက မရီးလား...” (သေချာတယ် ဒါရှောင်ယန်မေးတာ)</p> <p> </p> <p>... သူတို့ငါးဦးသည် တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် ဆုံတွေ့ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အပြန်အလှန် နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ညီအစ်ကိုများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတွေ့ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ထိုနှစ်ဦးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ရှောင်ယန်မှာ ပိုမိုကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံမဏိရဲတိုက်ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေကာ သူ၏ အသံမှာလည်း နက်ရှိုင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှောင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ယခင်ကထက် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော၊ သိသာထင်ရှားသည့် အမာရွတ်များ ပိုမိုများပြားနေခဲ့ပြီး ဤအမာရွတ်များက ရှောင်ယန်ကို ပိုမိုကြမ်းတမ်းပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါအချို့ကို ခပ်ရေးရေး ပေါင်းထည့်ပေးနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်တျောင်းမှာမူ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ နတ်ဆိုးတစ်ပါးအလား ချောမောလှပနေကာ သူ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင်တော့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပျင်းရိပျင်းတွဲ အမူအရာလေး ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင် ရှောင်တျောင်းနောက်သို့ လိုက်ခြင်းသည် သုံးရက်လျှင် နှစ်ကြိမ်ခန့် အရိုက်ခံရခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်၏ ဘဝမှာ သိပ်ပြီး အဆင်ပြေချောမွေ့နေပုံ မရပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယညီလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်မကော...”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အစ်မက ကလေးမွေးတော့မယ်...” ဝူယွမ်က ထိုစကားကို စိတ်ထဲတွက်သာပြောလိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုသာ တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး ပိုင်ယွမ်ကို မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ထဲမှ အပြင်သို့ ခေါ်မထုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် အနားမှာရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အစ်မက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတယ်၊ သူမက ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ... မင်းကော...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့်အတူ တက်ကြွပြီး ကြီးပွားချမ်းသာသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသည့် ပိုင်ယွမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှောင်တျောင်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသော ရှောင်ယန်မှာမူ သနားစရာကောင်းသည်ဟုသာ ဖော်ပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်မှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ သို့ပင် မရောက်ရှိသေးချေ။</p> <p> </p> <p>“အစ်မက ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်တော့မလို့လား...” ရှောင်ယန်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ရှောင်တျောင်းကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အစ်ကိုကြီးနောက်သို့ လိုက်ရသည်က ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာ ရှိလေသည်။  </p> <p>“ဒီတတိယအကိုက နည်းနည်းတော့ မယုံရသလိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်... မင်းက မင်းရဲ့အစ်မနဲ့ သွားယှဉ်လို့ရမလား...” ရှောင်တျောင်းက ရှောင်ယန်ကို စူးရှစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဘယ်လိုကျားမျိုးလဲ... မင်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို မင်းမသိဘူးလား၊ မင်းအစ်မက ကျားဖြူတစ်ကောင်လေ၊ အရှင်သခင်တျောင်းထက်တောင် ပိုပြီးအားကောင်းသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ ဒီကောင်မလေးကို ခေါ်လာရတာလဲ... အရင်တုန်းက သူမက အစ်ကိုကြီးအပေါ် သိပ်ပြီး သဘောကောင်းပုံမရပါဘူး၊ အစ်ကိုကြီးက သူမကို ဟိုလိုဒီလိုတွေ လုပ်လိုက်တာလား...”</p> <p> </p> <p>ရှောင်တျောင်းက အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြားရှိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ညွှန်ပြသော သူတို့၏ ဘာသာစကား လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့် အမူအရာ ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ရဲမှာလဲ...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ထိုသည်ကိုနား‌လည်နေပြီး ရှောင်တျောင်းကို စူးရှစွာ ကြည့်ကာ မာနကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဖခင် ပြုလုပ်ပေးထားသော အကာအကွယ်များ အထပ်လိုက် ရှိနေသဖြင့် ဝူယွမ်က မည်သို့ အောင်မြင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“မလိုအပ်တာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ ရှောင်တျောင်း၊ ‘ဒီကောင်မလေး’ ဆိုတာက ဘာလဲ... ယဉ်ကျေးမှု မရှိလိုက်တာ၊ မရီးလို့ ခေါ်လိုက်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က လေးနက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အို... မရီး...”</p> <p> </p> <p>“ဘာ... ဘာကိုမရီးလဲ... ဝူယွမ်၊ ရှင်ထပ်ပြီး မလိုအပ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ပြန်သွားပြီး အဖေ့ကို တိုင်ပြောလိုက်မှာနော်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်မှာ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာလေး နီရဲသွားကာ စောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဝူယွမ်ထံသို့ သတင်းစကား ပါးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သတင်းစကား ပါးခြင်းကတစ်ပိုင်း၊ သူမ၏ အပြင်ပန်း အမူအရာက တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းနေသော်လည်း ရှောင်တျောင်းနှင့် ရှောင်ယန်တို့ကို ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... အထင်မလွဲကြပါနဲ့၊ ဝူယွမ်နဲ့ ငါက ဂိုဏ်းတူမောင်နှမတွေဆိုတော့ ရိုးရိုး သံယောဇဉ်ပဲ ရှိကြတာပါ...”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာလေးမှာ တကယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်လွန်းလှပေသည်။ ဤမြင်ကွင်းက ဝူယွမ်ကို မျက်လုံးလှန်သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အခု နင်က ဘယ်သူ့ကို ဟန်ဆောင်ပြနေတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“မိန်းမတွေ... တကယ်ကို နားလည်ရခက်လိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ စနောက်တာတွေ ရပ်ကြတော့... ဒါက ငါတို့တောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယမင်းသမီးလေး ယင်းဟွမ်ဟွမ်ပဲ၊ သူမ ကျေးဇူးကြောင့်သာ ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို ယူလာနိုင်ခဲ့တာ၊ မဟုတ်ရင် ယူလာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး...” ဝူယွမ်က ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြောပြပါဦး... မင်းတောင် အဲ့ဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလား၊ ပြီးတော့ အခု မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်အထိ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာပြီလဲ...”</p> <p> </p> <p>ရှောင်တျောင်းက ဖြေကြားလိုက်၏။ “အပြည့်နီးပါး ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာပါပြီ... ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်က လူတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ရာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခေါက်က အဓိကအားဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ အကောင်တစ်ကောင်နဲ့ တွေ့သွားလို့ပါ၊ ဒါပေမယ့် အခု အစ်ကိုကြီးတို့က ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို ယူလာပြီဆိုတော့ ပြဿနာ ပြေလည်သွားပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ပြိုင်ဘက်က သားရဲတစ်သောင်းတောင်တန်းကြီးရဲ့ အရှင်သခင်တစ်ကောင်ပဲ၊ အဲ့ကောင်က အစစ်အမှန် ပုံစံက ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက် ဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်မှာ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ကောင် အမိန့်အောက်မှာ စုစည်းနေတဲ့ သားရဲတွေလည်း ရှိသေးတယ်... အားအကောင်းဆုံးကတော့ စစ်သူကြီးနှစ်ကောင်ပဲ၊ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ လောက် ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“လူခေါင်းနဲ့ ဇီးကွက်တွေ၊ ဇီးကွက်အသံအစီအရင်လား... ဒါကြောင့် နင်က ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်းကို လိုချင်နေတာပေါ့...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးဘူး... ထက်မြက်တယ်...” ရှောင်တျောင်းက လက်မထောင်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီ ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်က လူခေါင်းနဲ့ဇီးကွက်သားရဲ တစ်သိန်းကို မွေးမြူဖို့ အားထုတ်မှု အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ်၊ ဒီဇီးကွက်သားရဲတွေက အသံလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုတွေမှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာအသံ တောင်တန်းကြီးရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်အသံအစီအရင်လို့လည်း ခေါ်တဲ့ ဇီးကွက်အသံအစီအရင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အရမ်းအားကောင်းလွန်းတယ်၊ ကျွန်တော်တောင် အဲ့ဒါကို ထိုးဖောက်မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ၊ အရေးကြီးဆုံးအချက်က အဲ့ဒီမှာ ရတနာတစ်ခု ရှိနေတာပဲ... မြေကမ္ဘာအူတိုင် သန့်စင်အရည်လေ...”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက အစ်ကိုကြီးတို့အတွက်လည်း အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်...”</p>


Save