Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဇီးကွက် အသံအစီအရင် ပျက်စီးသွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ရွှေ‌တစ္ဆေဇီးကွက်၏ တပ်ကူများ(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် အနက်ရောင် အသံလှိုင်း ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုအလား တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်အသံလှိုင်းများသည် အနက်ရောင် ဧရာမမြွေကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မိစ္ဆာအသံ တောင်တန်းကြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားနေကြ၏။  </p> <p> </p> <p>ဤအနက်ရောင် အသံလှိုင်းများသည် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အံ့မခန်း ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူခေါင်းနှင့်ဇီးကွက်တစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံက ကြောက်စရာ မကောင်းသော်လည်း လူခေါင်းနှင့် ဇီးကွက် တစ်သိန်း၏ အော်ဟစ်သံများကို အသံသစ်ပင်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဧရာမ အသံချဲ့စက်ကြီးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် အသံချဲ့လိုက်သော ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုအလား အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်တျောင်း စစ်ကူတောင်းခဲ့သည်မှာလည်း အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို အတော်လေး ဒုက္ခပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအသံလှိုင်းအစီအရင်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဝူယွမ်မှာလည်း ၎င်းကို ထိုးဖောက်နိုင်မည့် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p>အသံလှိုင်းများမှာ အလွန် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်ထက် စွမ်းအားကြီးမားနေလျှင်တောင်မှ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိပါက ဤဇီးကွက် အသံအစီအရင်ကို မည်သို့မျှ အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“နင့်အလှည့်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ရှောင်တျောင်းနှင့် အခြားသူများကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ရန် အချက်ပြပေးလိုက်ပြီး ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ရှေ့သို့ ထွက်ခွင့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ စောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... မင်းတို့က ဒီဘုရင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆံပင်ဝါဝါ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို တကယ်ကြီး လွှတ်လိုက်တာလား... ဒါက ဒီဘုရင်အတွက် အပိုအစာများလား... ဒီဘုရင်က လူသား မိန်းမပျိုလေးတွေကို သဘောကျတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိသားပဲ...”</p> <p> </p> <p>လှပနုနယ်သော မျက်နှာလေးနှင့်အတူ အဖြူရောင် ဝတ်စုံပါးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ကြည့်ရင်း ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်က သွားရည်ကျကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကလည်း ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ရမ္မက်ကြီးသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများမှာ ပယင်းကျောက်များအလား ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်လေးများက သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ သန့်ရှင်းသော အသွင်အပြင်လေးက မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးမှ ဤလူယုတ်မာများ၏ သွေးများကို ဆူပွက်လာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူများနှင့် သားရဲများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ကောင်းသောသူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် အတိတ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်ပေါင်းများစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကဲ့သို့ တက်ကြွလှပသော မိန်းမပျိုလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ ရမ္မက်ဆန္ဒများမှာ ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး... လား... လား... </p> <p>သူတို့မှာသူတို့မှာ သွားရည်များ ကျလာကြပြီး လေချွန်ကာ အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျသော ညစ်ညမ်းသည့် စကားမျိုးစုံကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းမဟေ့ မိန်းမ... ညီအစ်ကိုတို့၊ မိန်းမဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“သူဌေးကြီး... သူမကို ကျနော့်ဆီမှာသာ ထားခဲ့လိုက်ပါ၊ ကျနော်တို့ သူမကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်ပေးပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ငါ သူမကို သေချာလေး နှိပ်စက်ပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>... ဝူယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုခြင်း အငွေ့အသက်များ လင်းလက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်နေပြီး ညစ်ညမ်းသော စကားများကို အများဆုံး ပြောဆိုနေသူ အချို့ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဇီးကွက် အသံအစီအရင်ကြီး ပြိုကွဲသွားသည်နှင့် ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်များကို သေချာ သန့်ရှင်း ပေးရန် သူ စီစဉ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ ချစ်သူအား ကာကွယ်လိုသည့် ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ခိုင်မာသော ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒင်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က စောင်းကြိုးများကို စတင်တီးခတ်လိုက်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဂီတသံစဉ်များထဲတွင် နစ်မြောနေပြီဖြစ်ကာ တစ်ဖက်မှ ပြောဆိုနေသော စကားများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။ စောင်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားချိန်၌ ယင်းဟွမ်ဟွမ်သည် လုံး၀ တည်ငြိမ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းမှာ သန့်စင်ယွမ်ရတနာ ဖြစ်သော ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်ရန် လိုကိုလိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စောင်းကြိုးများကို တီးခတ်လိုက်သည်နှင့်...</p> <p> </p> <p>ဖီးနစ်ငှက်၏ အော်မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ရွှီး...”</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဖီးနစ်ငှက်၏ အော်မြည်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအသံက မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးမှ ရမ္မက်ကြီးသော ဇီးကွက်များကို ချက်ချင်းပင် အသိစိတ် ပြန်လည်ဝင်လာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖီးနစ်ငှက်၏ အော်မြည်သံနှင့်အတူ မီးတောက်များကဲ့သို့ နီရဲနေသော ဧရာမအလင်းတန်းကြီးတစ်ခုက ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသည့်အလား ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဖီးနစ်စောင်း၏ အထက်တွင် အနီရောင် ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်က အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ကာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ခေါင်းထက်တွင် လှည့်ပတ် ပျံသန်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု အနီရောင် ဖီးနစ်ငှက်ထံမှ ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သန့်စင်ယွမ်ရတနာ...”</p> <p> </p> <p>ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဆန်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်မှာ အမြင်ရှိသားပဲ... ဒါဆိုရင် နင်တို့ကို ကောင်းကင်ဘုံဆီ တိုက်ရိုက်ပို့ပေးဖို့အတွက် တေးသွားတစ်ပုဒ် တီးခတ်ပေးရတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ချောင်းများနှင့် တီးခတ်နေသော အမြန်နှုန်းကို ပိုမိုမြန်ဆန်လာစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒင်... ဒင်...</p> <p> </p> <p>ဖီးနစ်ငှက်အော်မြည်သံ အသံလှိုင်းများသည် ဧရာမမီးတောက်ကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ဇီးကွက် အသံအစီအရင်ဆီကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖီးနစ်ငှက်အော်မြည်သံ အသံလှိုင်းများက ဇီးကွက်အသံ အစီအရင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်နှင့်အမျှ အနက်ရောင် ဧရာမမြွေကြီးများအလား ဖြစ်နေသော ထိုအသံလှိုင်းများမှာ စတင်ပြိုကွဲသွားကြပြီး အနီရောင် မီးတောက်များထဲတွင် ဘာမှမဟုတ်သော အရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သန့်စင်ယွမ်ရတနာ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း အားကောင်းလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဖီးနစ်ငှက်အော်မြည်သံ အသံလှိုင်းများသည် ဤလူခေါင်းနှင့်ဇီးကွက်များ၏ အသံလှိုင်းများထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ အသံလှိုင်းများမှာ အရေအတွက် များပြားသော်ငြား ၎င်းတို့ကို လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဘဲ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လောင်ကျွမ်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖီးနစ်ငှက်အော်မြည်သံ အသံလှိုင်းများသည် ဇီးကွက် အသံအစီအရင်ကို အတားအဆီးမရှိ ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီး ဆက်လက်ပြန့်နှံ့ကာ အသံလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများကို လူခေါင်းနှင့်ဇီးကွက်တစ်သိန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် တန်ပြန်ထိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အသံလှိုင်းများ၏ တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် တောင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော လူခေါင်းနှင့်ဇီးကွက်များမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကြပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ‘ဘန်း’ ခနဲ အသံများနှင့်အတူ သွေးမြူခိုးတိမ်တိုက်များအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးပြီ...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က စောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဝူယွမ်၏ ဘေးသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူမကို လက်မထောင်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟွန့်... ခုနက အဲ့ဒီသားရဲတွေက အရမ်းရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောခဲ့တာ... သူတို့ကို ငါနဲ့အတူ ဖြေရှင်းပေးရမယ်နော်...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ထိုအချိန်တွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့အားလုံးကို ငါ မှတ်ထားတယ်... သူတို့ကို လွယ်လွယ်လေးတော့ ငါ အလွတ်မပေးပါဘူး၊ ရှောင်တျောင်း၊ ဒုတိယညီလေး... လှုပ်ရှားကြစို့...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ မျက်လုံးများက ရှေ့သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ဆွဲယူကာ သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မိုးကြိုးဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဓားကို မြှောက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> “လူတချို့ကို သတ်ဖို့ နင့်ကို ခေါ်သွားမယ်...” </p> <p> </p> <p>ရှောင်တျောင်း၊ လင်းတုန်နှင့် ရှောင်ယန်တို့မှာ စတင် လှုပ်ရှားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု အရှင်သခင်တျောင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေ မင်းကို ပြရသေးတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>သွေးဆာနေသော အမူအရာတစ်ခု ရှောင်တျောင်း၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူကို သူ အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သော်လည်း ဇီးကွက် အသံအစီအရင်၏ တားဆီးမှုကြောင့် ထိုရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်ကို သူ၏ အရှေ့တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြွားဝါခွင့်ပေးခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင်တော့ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိတော့ပေ။ ရှောင်တျောင်းက အပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာခဲ့ငည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်၏ အရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်တန်းနှစ်ခုက တိုး၀င်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်နှင့် ရှောင်ယန်တို့က မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီး၏ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ ရှိ စစ်သူကြီး နှစ်ကောင်ကို အသီးသီး သွားရောက် ရင်ဆိုင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသုံးဦးမှာ မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီး၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသော်ငြား ရှောင်တျောင်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်တော့ သူတို့၏ ကံကြမ္မာမှာ ချေမှုန်းခံရရန် သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်ကမူ သူတို့ကို သွားရောက် မရင်ဆိုင်ခဲ့ပေ။  </p> <p>ယင်းအစား ယခုလေးတင် အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်နေပြီး ညစ်ညမ်းသော စကားများကို အများဆုံး ပြောဆိုနေခဲ့သူများကိုသာ သူ အာရုံစိုက်ထားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ပွေ့ချီထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သူများ အားလုံးကို သူ မှတ်မိနေပြီး ယခုအခါတွင်တော့ အပြစ်ပေးရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်နိုင်သော်လည်း ဝူယွမ်သည် သူတို့ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေဆုံးခွင့် မပေးခဲ့ပေ။ သူ၏ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုစီတိုင်းတွင် မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူကို ထိမှန်သွားသောအခါ ၎င်းက သူတို့အား တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်မည် မဟုတ်ဘဲ မိုးကြိုးများနှင့် မီးတောက်များက သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ထိုမိုးကြိုးများနှင့် မီးတောက်များကြားတွင် သူတို့ကို သေချာ ‘သန့်စင်’ သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးမှ လူအချို့မှာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်လဲလျှင် မျောက်များ ပြန့်ကျဲသွားသည်ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင် လက်ရှိ အခြေအနေတွင် မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးမှာ သေချာပေါက် ကယ်တင်၍ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤလူယုတ်မာများကို ဝူယွမ်က မည်သို့ ထွက်ပြေးခွင့် ပြုနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော ချိတ်ပိတ်ခြင်းရူန်းစာလုံး တစ်ခုအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ဟိန်းဟောက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပြီး သွေးညှီနံ့များမှာလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် တထောင်းထောင်းထနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုမှ လူရိပ်သုံးခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦးမှာ အဘိုးကြီးတစ်ဦးနှင့် လူငယ်နှစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ရင်ဘတ်များပေါ်တွင် အဖြူရောင် တံဆိပ်များကို အသီးသီး တပ်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတံဆိပ်များပေါ်တွင် အနက်ရောင် နေမင်းတစ်ခု ပါဝင်ပြီး ယင်နှင့် ယန်တို့၏ အတက်အကျ ဖြစ်နေသည့်အလား အနက်နှင့် အဖြူများက အလှည့်ကျ ဖြစ်နေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ဤသင်္ကေတမှာ အရှေ့ဘက်ရွှမ်းဒေသတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော စူပါဂိုဏ်းကြီး ဖြစ်သည့် ယွမ်ဂိုဏ်း၏ သင်္ကေတပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်နှစ်ဦး၏ တံဆိပ်အနားကွပ်များတွင် ရွှေရောင်ကြိုးလေးများ ရစ်ပတ်ထားပြီး ၎င်းတို့က အတော်လေး မြင့်မြတ်သော အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော တံဆိပ်မျိုးကို ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဌာနခွဲ ရှစ်ခုကြားရှိ အထူးချွန်ဆုံးသော အထက်တန်းလွှာတပည့်များသာ တပ်ဆင်ခွင့် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဌာနခွဲ ရှစ်ခုကြားရှိ အထက်တန်းလွှာ တပည့်များဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်စစ်သူကြီး ရှစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲတစ်ဦးနှင့် အထက်တန်းလွှာတပည့်နှစ်ဦး... ဤသူများမှာ ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်၏ စစ်ကူများပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save