Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွမ်ဂိုဏ်းမှလူများနှင့် ထိတ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်း(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယွမ်ဂိုဏ်းမှ သုံးယောက် ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခံထားရသော မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးကို ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝူယွမ်နှင့် သူ၏ ညီအစ်ကို သုံးယောက်လုံးသည် မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံးကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းနေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်တျောင်းသည် ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်အား ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေပြီး လင်းတုန်နှင့် ရှောင်ယန်တို့မှာတော့ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ ရှိ စစ်သူကြီး နှစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်ကမူ လက်အောက်ငယ်သားများကို ရှင်းလင်းရန်သာ သွားရောက်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချိတ်ပိတ်ခြင်းရူန်းစာလုံး တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ထွက်ပြေးခွင့် မပြုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ သတ်ဖြတ်မှုများကို စတင်လေတော့သည်။ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား သူ၏ လက်ထဲရှိ မိုးကြိုးဝိညာဉ်ကောင်းကင်ဓားသည် လျှပ်စီးများ လင်းလက်နေကာ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တိုင်း လူတစ်စုကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ပစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို မည်သူကမျှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးအပေါ်ရှိ သောင်းနှင့်ချီသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ အားလုံးမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအလား ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရပြီး အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟား...ဟား… ကြည့်ရတာ မိစ္ဆာအသံ တောင်တန်းကြီးက ကျူးကျော်ခံလိုက်ရပြီပဲ... အဲဒီသားရဲက တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ၊ ဒီလောက် အချိန်လေးနည်းနည်းတောင် ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>အဝေးမှာရပ်နေသည့် ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူသုံးဦးသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးပေါ်ရှိ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော ယွမ်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ လှောင်ပြောင်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ယွမ်ဂိုဏ်းမှဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်ကို အထင်သေးကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်ကို ကူညီရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ စွမ်းအားက မနိမ့်ကျသောကြောင့်သာမက အဓိကအားဖြင့် သူ့ထံတွင် မြေကမ္ဘာအူတိုင် သန့်စင်အရည် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲကျန်း... အခု ငါတို့ သွားကူညီသင့်ပြီလား...” အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က သွေးများဖြင့် ညစ်ပတ်ပြန့်ကျဲနေသော မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အညိုရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးက ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်လေသည်။“လောစရာ မလိုဘူး... သူတို့ထဲက တချို့ကို အရင် ပေးသေးလိုက်ပါ...” </p> <p> </p> <p>သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောဆိုနေခဲ့ပြီး ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်၏ အသက်ကိုပင် လျစ်လျူရှုကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးထဲမှာ မြေကမ္ဘာအူတိုင် သန့်စင်အရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်... အဲ့ဒီအရူးက ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာ”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဆီက အကူအညီတောင်းတဲ့အချိန်မှာတောင် အဲဒီအကြောင်းကို မပြောဘဲ သူ့ဘာသာ သိမ်းထားချင်နေသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်၊ ငါကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ဒီလို ကောင်းကင်၊ မြေကြီး ရတနာမျိုးကို သူ့ကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ခွင့် ဘယ်လိုလုပ် ပေးနိုင်တော့မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ရှာယန်၊ ရှန်ယွမ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ခဏနေရင် လုပ်ကြံတိုက်ခိုက်လိုက်ကြ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ မိန်းမနဲ့ ယောကျ်ားကို အရင် ရှင်းပစ်လိုက်၊ အထူးသဖြင့် အဲဒီ မိန်းမလက်ထဲက စောင်းကိုပဲ..."</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ သန့်စင်ယွမ်ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်၊ အဲ့ဒါကို အရင်ဆုံး လုယူရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အတွက် အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်သွားနိုင်တယ်...” </p> <p>အညိုရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အကြီးအကဲသည် လူငယ်နှစ်ဦးကို ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... ဒီနေရာမှာ သန့်စင်ယွမ်ရတနာ တစ်ခုကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိဘူး၊ ကြည့်ရတာ ကောင်းကင်ဘုံကတောင် ငါ့ရဲ့ ယွမ်ဂိုဏ်းကို ကူညီနေပုံရတယ်... အဲ့ဒါကို ပြန်ယူသွားနိုင်ရင် ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်ပေးနိုငါမယ့် နောက်ထပ် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲကျန်း... အဲဒါကို ကျနော့်ဆီမှာသာ ထားခဲ့လိုက်ပါ၊ အဲဒီ ခွေးလိုစုံတွဲက သာမန် လက်အောက်ငယ်သားလေးတွေကို သတ်တာတောင်မှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားကြသေးတယ်၊ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ကျနော် မျက်စိနောက်နေတာ ကြာပြီ...”</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ရှာယန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ အလှတရားကြောင့် သူ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရမ္မက်ကြီးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့၏။ </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုယောကျ်ားကို အရင်ဆုံး ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့မှာတင် ထိုမိန်းမကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ရှန်ယွမ်သည်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ပြီး ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ “ဒီလို မိန်းမလှလေးကိုက စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ ယောကျ်ားတွေပဲ ပိုင်ဆိုင်သင့်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အမြင်တွင် သာမန် လက်အောက်ငယ်သားများကို ကိုင်တွယ်နေသော ဝူယွမ်သည် ယောကျ်ားလေးဦးထဲတွင် အားအနည်းဆုံးသူ ဖြစ်ရမည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ကြသည်။ </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပြင်လူများ၏ အမြင်တွင် ဝူယွမ်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်အဆင့် ရတနာဓားကို အားကိုးကာ လူသားပုံစံ မိစ္ဆာများကို လွတ်လပ်စွာ ခုတ်ပိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အညိုရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အကြီးအကဲမှာမူ ရှောင်တျောင်းကို အနည်းငယ် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ “ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်... သူက ကိုင်တွယ်ရ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦးသည် အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး လှုပ်ရှားရန် အလျင်စလို မလုပ်ခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားတွင်မူ ဝူယွမ်သည် လက်အောက်ငယ်သားများ အားလုံးကို ရှင်းလင်း၍ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ပွေ့ချီလျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး တောင်ပေါ်ရှိ ရှောင်တျောင်းနှင့် အခြားသူများ၏ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လင်းတုန်နှင့် ရှောင်ယန်တို့၏ တိုက်ပွဲမှာလည်း ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ စွမ်းအားမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူများကို ချေမှုန်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် လင်းတုန်သည် ကျားသစ်သားရေ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကို ဆန်းကြယ်သော ရေစွမ်းအင် လှံချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုးဖောက်သတ်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်တျောင်း ဘက်တွင်တော့ အနည်းငယ် နှေးကွေးနေခဲ့၏။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ရွှေတစ္ဆေဇီးကွက်ထက် သာလွန်နေသော်လည်း ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် အဆုံးမဲ့ ယွမ်စွမ်းအင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ ခက်ခဲပြီး အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် ရှောင်တျောင်း၏ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသည့်အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရန်အတွက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုလည်း ဖြန့်ကျက်ထားခဲ့၏။ အမည်မသိ ဧည့်သည် သုံးဦး ရောက်ရှိနေကြောင်းကိုလည်း သူ တွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ပွေ့ချီထားစဉ်မှာပင် အလွန်အမင်း သတိထားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မလှုပ်ရှားရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်တျောင်းက ရွှေရောင် တစ္ဆေဇီးကွက်ကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းပြီးသည်အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းလိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဘက် သုံးဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူ့အတွက် ဖိအားအချို့ ရှိနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပြိုင်ဘက်များက ဆက်လက်၍ စောင့်ဆိုင်းလိုပုံ မရတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူသူ လက်အောက်ငယ်သားများကို ရှင်းလင်းပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်နှစ်ဦးသည် သူနှင့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အခု ငါ့ကို လွှတ်ပေးလို့ရပြီလား...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ရုန်းကန်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။ ဝူယွမ်က သူမကို တမင်တကာ အခွင့်ကောင်း ယူနေသည်ဟု သူမ ခံစားနေခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>“မရသေးဘူး... ရန်သူတွေ ချဉ်းကပ်လာနေသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ မိုးကြိုးဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဓားမှာလည်း တုန်ခါနေပြီး ဓားပေါ်ရှိ မိုးကြိုးရူန်းစာလုံးများက လင်းလက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ရွှစ်... ရွှစ်...”</p> <p> </p> <p>လေထုကို ခွင်းလာသော အသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အနက်နှင့် အဖြူ လူရိပ်နှစ်ခုသည် ဝူယွမ်နှင့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်တို့ကို ဘယ်နှင့် ညာမှ ညှပ်၍ တိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးက ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားပြီး အခြားတစ်ဦးက သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဖီးနစ် စောင်းကို လုယူရန် ကြိုးစားလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အမြင်တွင် ဝူယွမ်မှာ အလှပြသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မပေးနိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ဝူယွမ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းယွမ်... ခုတ်ပိုင်းလိုက်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူ၏ လက်ထဲရှိ မိုးကြိုးဝိညာဉ်ကောင်းကင်ဓားကို လှည့်ပတ်လိုက်လေသည်။ အတော်လေး ဉာဏ်ရည်မြင့်မားနေပြီဖြစ်သော လင်းယွမ်သည် ဝူယွမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားမှ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှာယန်နှင့် ရှန်ယွမ်တို့မှာ လန့်သွားကြ၏။ ဓားသွားအတွင်းရှိဓားသွားအတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သော်ငြား ဓားအရှိန်အဝါ၏ အမြန်နှုန်းက မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ အရင်ဆုံး ဓားချက် ထိမှန်ခံလိုက်ရသော ရှန်ယွမ်မှာ လက်တစ်ဖက် တိုက်ရိုက်ပင် ပြတ်ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးများဖြင့် နီရဲသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရှာယန်မှာမူ လက်မပြတ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားချက် တစ်ချက် ထိမှန်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်မှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။ အမှောင်ထဲတွင် ရန်သူများ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။ ယခုလေးတင် တိုက်ခိုက်လာသော ထိုနှစ်ဦး၏ လုပ်ကြံတိုက်ခိုက်မှုကို သူမ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ဝူယွမ်ကို ဆွံ့အစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက စောစောက သူမကို မလွှတ်ပေးဘဲ ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားခဲ့တာကိုး... သူက သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က အန္တရာယ်ကို ကြိုတင် အာရုံခံမိနေခဲ့တာပဲ...” သူမ တွေးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“နင်တို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲ... ငါတို့ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊ နင်တို့ကလည်း မိစ္ဆာအသံတောင်တန်းကြီးက သားရဲတွေပဲလား...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကို ငါ လျော့တွက်မိသွားခဲ့ပြီ၊ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး... မင်းက ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကိုတောင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ခုနက ငါတို့က ပေါ့ဆသွားလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>“အခု ယွမ်ဂိုဏ်းက ဝိညာဉ်စစ်သူကြီး ရှစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းတို့ကို ပြသပေးရသေးတာပေါ့...” ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်းက ပြိုင်ဘက်များကို ကြောက်ရွံ့သွားစေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကာ ရှာယန်က သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ တစ်ဦး ပါဝင်နေသဖြင့် ဤလူများထဲမှ မည်သူကမျှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာသွားနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူထင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်စုတ်လေး... ငါ့လက်ကို ဖြတ်ပစ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... မင်းကို အပိုင်းပိုင်းအတစ်တစ် ခုတ်ထစ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်ပစ်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွမ်က သူ၏ လက်မှ သွေးထွက်နေသည်ကို ချီစွမ်းအင်ဖြင့် တားဆီးလိုက်ပြီး ဝူယွမ်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ ရှန်ယွမ်၏ အကြည့်များမှာ သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်နေသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>“ဪ... မင်းတို့က ယွမ်ဂိုဏ်းက ခွေးကောင်တွေပဲ... ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ငါ သေချာပေါက် အလွတ်မပေးနိုင်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခပ်ဖွဖွ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အငွေ့အသက်များမှာ အစစ်အမှန် အရာတစ်ခုအလား ပြန့်နှံ့လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူယွမ်၊ သတိထားနော်... ဝိညာဉ်စစ်သူကြီးရှစ်ပါးဆိုတာ ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်း တပည့်တွေပဲ၊ ဒီကို သူတို့ နှစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... “</p> <p> </p> <p>”အမှောင်ထဲမှာ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ တခြားသူတွေ ရှိနေးလောက်တယ်၊ နင် သတိထားရမယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စစ်သူကြီး ရှစ်ပါးထဲမှ တပည့်နှစ်ဦးတည်းဖြင့် ဝူယွမ်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ရန် မလုံလောက်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင် အကြီးအကဲ အဆင့်ရှိသူများ ပါဝင်နေမည်ဆိုပါက အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ရောက်မလာသရွေ့ ဘယ်သူကမှ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...” ဝူယွမ်က ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို သူ၏ အနောက်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။ “နင် ဒီမှာပဲနေ... သူတို့ကို ငါ ရှင်းလိုက်မယ်...”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save