Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်ချင်းကျူနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ဝူယွမ်အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ အကြည့်များထဲတွင်တော့ လေးစားကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူက ရက်စက်လွန်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ် ကောင်လေး... ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းက လဲ့ချန်ကို တိုက်ရိုက်ကြီး သတ်ပစ်လိုက်မှာကို ငါ တကယ် စိတ်ပူနေခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီနေရာမှာတင် စစ်ပွဲ စတင်ရလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ သူသည် ဦးဆောင်လာသော ခန်းမသခင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကယ်၍ တိုက်ပွဲသာ ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုပါက သူ၏ အပေါ် ကျရောက်လာမည့် ဖိအားမှာ ကြီးမားလွန်းလှပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ခန်းမသခင် ချီလဲ့... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ တကယ်လို့ သူ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေထဲ ဝင်ပြီးမှ ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်မှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူက မည်သူ့ကိုမျှ သတ်ရန် အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များမှာ တံတွေးမြိုချလိုက်ကြ၏။ ယခုလေးတင် ညီငယ် ဝူယွမ်၏ အပြုအမူက လုံးဝ အလျှော့ပေးမည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်းကို ပြသနေခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ချန်ကျန်းက ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒီလို ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတွေ ဖြစ်ပြီးသွားတော့ ငါတို့ တောင်ဂိုဏ်းနဲ့ ယွမ်ဂိုဏ်းက ဒီဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ သေချာပေါက် ပြေလည်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးသွားရင် မင်းက တပည့်တွေကို အရင်ဆုံး ကာကွယ်ပေးရမယ်၊ တကယ်လို့ ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တွေကို သတ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ... ဦးလေး ချန်ကျန်း၊ အားလုံးကို ကျွန်တော် ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်...” ဝူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... အားလုံးပဲ ပြန်ကြတော့၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ပြဿနာ ထပ်မရှာကြနဲ့တော့... ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေထဲ ဝင်ပြီးသွားရင် အရာအားလုံးကို ဝူယွမ်ကပဲ စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့က တပည့်များကို လူစုခွဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူယွမ်... ဒီတစ်ခေါက် မင်း အရမ်းကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>လေးလံသော ဓားကြီးကို ထမ်းထားသည့် ဝမ်ယန်သည် ပုံမှန် အုံ့မှိုင်းနေလေ့ရှိသော အမူအရာ အစား ရှားရှားပါးပါး တောက်ပသော အမူအရာကို ပြသနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စောစောက ဝူယွမ်က လဲ့ချန်ကို ရိုက်နှက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လဲ့ချန်နှင့် တစ်ခါ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး လဲ့ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးဝမ်ယန်... အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေထဲ ဝင်ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အဆုံးသတ်ပေးဖို့အတွက် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကို အခွင့်အရေး တစ်ခု သေချာပေါက် ဖန်တီးပေးပါ့မယ်...” ဝူယွမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ဤညီငယ်လေးထံတွင် အားကောင်းသော စွမ်းအားနှင့် ယုံကြည်မှုများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် တောင်ဂိုဏ်းသည် ယွမ်ဂိုဏ်း၏ သားကောင် ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဇာတ်ကောင်တွေ ပြောင်းလဲတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝူယွမ်က တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အဝေးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် အဖြူရောင် စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အေးစက်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေတတ်သည့် ကိုယ်ရိပ်လေးက သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဇနီးကြီး လင်ချင်းကျူ...”</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ဦး၏ အကြည့်များမှာ အဝေးမှနေ၍ အချင်းချင်း ဆုံတွေ့ယှက်နွယ်သွားကြ၏။ </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သိသိသာသာ တောင့်တင်းသွားကြပြီး ရှုပ်ထွေးကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုက သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲတွင် ဆူပွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ အံ့ဩနေသော အမူအရာမှာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်က လင်ချင်းကျူပဲ...” ဝမ်ယန်သည်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်လောက်အောင် လှပသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်သွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လှပသော အမျိုးသမီးများက လူများကို တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်စေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လက်စားချေရန်အတွက်သာ ထုံထိုင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သော ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ဝမ်ယန်ပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ ရင်တွင်း၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ “ဒီတစ်ခေါက် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာတာ တကယ်ပဲ သူမကိုး... လင်ချင်းကျူက တကယ်ကို ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ၊"</p> <p> </p> <p>“အရှေ့ဘက် ရွှမ်းဒေသက စူပါဂိုဏ်းကြီးတွေက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို ဖမ်းစားထားနိုင်တာ... ဒါပေမယ့် ဒီနေ့အထိ သူမ ဘယ်သူ့ကို သဘောကျတယ်ဆိုပြီး ငါ မမြင်ဖူးသေးဘူး...”</p> <p> </p> <p>အခြားသော တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များကလည်း လင်ချင်းကျူကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။ </p> <p>အရှေ့ဘက် ရွှမ်ဒေသ တစ်ခုလုံးတွင် ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားနေခဲ့သည့် ဤအလှပဂေးလေးကို သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက တောင့်တနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ယခု သူမကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အေးစက်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေတတ်သော အမူအရာကြောင့် သူတို့ ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ကြရ၏။ သူမက</p> <p>သူမက မျက်နှာဖုံးလေးတစ်ခု တပ်ဆင်ထားသဖြင့် သူမ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း ယင်းက သူမ ထုတ်လွှတ်နေသော ဆွဲဆောင်မှုကို အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျသွားစေခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူမ ဆင်းလာပြီ...”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လူများမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆောက်အအုံပေါ်မှ နှင်ပွင့်လေးအလား အဖြူရောင် ပုံရိပ်လေးက ကျက်သရေရှိစွာ ပျံဝဲဆင်းသက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များ စူးစိုက်ကျရောက်နေစဉ် သူမက ဝူယွမ်၏ အရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များ အားလုံးမှာ အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ကြ၏။ အမျိုးသား တပည့်များစွာ၏ နှလုံးသားများမှာ ခုန်ပေါက်နေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း အနည်းငယ် နီမြန်းနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လင်ချင်းကျူကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စွဲလမ်းနေကြပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်ချင်းကျူ၏ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး အေးစက်သော မျက်ဝန်းများကမူ ဝူယွမ်ကိုသာ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်ကလည်း သူမကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အချင်းချင်း ဆုံတွေ့သွားကြ၏။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝူယွမ်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩနေခဲ့ပြီး လင်ချင်းကျူက သူ့ကို ဤမျှ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လာတွေ့ရန် ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက လျှို့ဝှက်နေရာကနေ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထွက်လာတော့မလို့လား...</p> <p> </p> <p>ယခင်က ပြည်ထောင်တစ်ရာတိုက်ပွဲ တောင်တန်းပေါ်တွင် ဝူယွမ်က သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ဖွင့်ချမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် အသံပို့ သတင်းစကားကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး ဝူယွမ်... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်...”</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသံလေးမှာ ကြည်လင်ပြီး ခေါင်းလောင်းသံလေး တစ်ခုအလား၊ နတ်ငှက်လေး တစ်ကောင်အလား ချိုသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို ကြာခဲ့ပြီပဲ... မိန်းမလှလေးချင်းကျူက ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိနေသေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့မိဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီလေ... ကျွန်တော်က အရင်ကလို အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့ လူငယ်လေး မဟုတ်တော့ပါဘူး... မိန်းမလှလေးချင်းကျူ၊ ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း ပြန်ပြီး မိတ်ဆက်သင့်တယ် ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ် သူက လင်ချင်းကျူထံသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“တောင်ဂိုဏ်းကဝူယွမ်...” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က လင်ချင်းကျူအား တစ်ခုခုသက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူမကို လိုက်ဖမ်းရန်အတွက် သူ အရည်အချင်း ပြည့်မီနေပြီဖြစ်ပြီး သူမက သတ်ပစ်မည်ဟု အော်ဟစ်ကာ လိုက်ဖမ်းခဲ့ရသော လူယုတ်မာလေး မဟုတ်တော့ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော ကိစ္စများကို အစီအစဉ်များထဲတွင် ထည့်သွင်းရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေသော ရတနာရှာဖွေရေးနယ်မြေတွင် လူများမှာ ဝူယွမ် လင်ချင်းကျူထံသို့ ဆန့်တန်းထားသော လက်ကို ကြောင်အစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်က သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား…”</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် အရှေ့ဘက် ရွှမ်းဒေသရှိ လူငယ်မျိုးဆက်များကြားတွင် အတောက်ပဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပါရမီရှင် မည်မျှက သူမ၏ အပြုံးလေး တစ်ချက်ကို ရရှိရန်အတွက် မျက်လုံးများ နီရဲကာ လည်ပင်းသွေးကြောများ ထောင်သည်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့တိုင် သူမ၏ အနီးသို့ မည်သူကမျှ ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဤကောင်က ဤကဲ့သို့ လက်ကို ဆန့်တန်းနေသည်လော... ‘မဖြစ်နိုင်တာ... သူက လင်ချင်းကျူ သူ့ကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား...’</p> <p> </p> <p>ပွဲကြည့်ပရိသတ်များသာမက ဝမ်ယန်၊ ရှောင်ရှောင်နှင့် အခြားသော တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များပင်လျှင် ဝူယွမ်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့ဩမှင်တက်သွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးရေ... နည်းနည်းလောက် ပုံမှန်လေး နေပါဦး... အစ်ကိုကြီးက လဲ့ချန်ကို ရိုက်ပြီး ကြွားဝါလို့ ပြီးခါစပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ချက်ချင်း လှည့်ပြီး ဒီမှာ လာပြီး အရှက်ကွဲမခံပါနဲ့...”</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ဝူယွမ်မှာ ဤမေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက သူမဘာသာ အပြင်ထွက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ၎င်းက သူမ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြောင်း သက်သေပြနေသည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားလေသည်။  </p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် အတိတ်က အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ဖြစ်ရပ်များကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်က ဖြစ်ရပ်များမှာ ဝူယွမ်၏ မှတ်ဉာဏ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ မြင်ကွင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မနေ့ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမှတ်ဉာဏ်မှာ အလွန် နက်ရှိုင်းလှပေသည် ဝူယွမ်က ၎င်းကို မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ လင်ချင်းကျူသည်လည်း သေချာပေါက် မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူမက ပို၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေနိုင်သေး၏။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူမှာ တကယ်ပင် အတွေးများထဲ နစ်မြောနေပုံ ရလေသည်။ </p> <p>ဟုတ်ပေသည်... သူမလည်း ၎င်းကို မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုမြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ အိပ်မက်များထဲတွင် တစ်ကြိမ်ထက်မက ပေါ်လာခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလားတူပင် ဝူယွမ်၏ ပုံရိပ်သည်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်ပြီး သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှု အပြင်ဘက်တွင် လုံးဝ ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက သူမ၏ ညီမလေး စုရိုကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဝူယွမ်အကြောင်းကို တွေးမိတတ်ပြီး သူမ၏ ရင်တွင်း၌ မသက်မသာဖြစ်မှု အနည်းငယ်ပင် ခံစားရတတ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဝူယွမ်ကို သဘောကျသွားပြီ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခိုက်အတန့်၌ သူမ ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း သူမ ပျံသန်းဆင်းသက်သွားချင်ခဲ့ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်ကို ကြည့်ရင်း လင်ချင်းကျူ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ ဆက်လက် ရှောင်ဖယ်မနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ် ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာရန်အတွက် သူမကလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါ၀င်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးနှစ်...</p> <p> </p> <p>သူမ အပျိုစင်ဘဝကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ ငါးနှစ်တာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်က အားနည်းခဲ့သော သူသည် ယခုအခါ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောက်ပနေသော ဂုဏ်သတင်းအလင်းရောင်များကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုလောက်အောင် အားကောင်းသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူ၏ မျက်တောင်လေးများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့၏။ </p> <p>သာမန်ဟု ထင်ရသော သူမ၏ အရှေ့ရှိ လူငယ်လေးသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာရန်အတွက် ဤငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရမည် ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သိရှိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အားထုတ်မှုများက သူတို့ကို နောက်ဆုံးတွင် တူညီသော အမြင့်တစ်ခု၌ ရပ်တည်နိုင်စေခဲ့ပြီး သူသည်လည်း သူမအနီးသို့ ချင်းကပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်... လင်ချင်းကျူ...”</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်သော ရေကန်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဤအခိုက်အတန့်၌ သိမ်မွေ့စွာ လှိုင်းထသွားခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အံ့ဩမှင်တက်နေသော အကြည့်များကြားတွင် လင်ချင်းကျူက သူမ၏ သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးသော လက်လေးကို ဆန့်တန်းကာ ဝူယွမ်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအထိအတွေ့တွင် တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းလေးတစ်ခုအလား အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခုကို နှစ်ဉီးလုံး ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save