Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယင်စံအိမ်တံခါးရှေ့၌</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မြို့တော်ကို ဖြတ်ကျော်ပြေးလွှားသွားရင်း ဒီလိုမြို့ကြီးပြကြီးမှာ နေထိုင်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလိုက်သလဲဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အပြင်ထွက်ခွင့် အချိန်များက တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော မြေနေရာကို ယူထားပြီး လုံခြုံရေး အထပ်ထပ် ချထားသော ယင်စံအိမ်ကို သူ လှမ်းမြင်နေရပြီဖြစ်သည်။ 'အမတ်ချုပ်' ဟူသော စာတန်းက ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ အမြန်တက်သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူကများ အမတ်ချုပ်စံအိမ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲတာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">အမတ်ချုပ်စံအိမ်မှ အစောင့်များက သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် သူတို့နှင့် စကားအများကြီးပြောမနေတော့ဘဲ သူ၏ စွမ်းရည်များကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤအခြေအနေတွင် သူ၏ စနစ်စွမ်းရည်များက အသုံးမဝင်လှပေ။ အမတ်ချုပ်စံအိမ်တွင် အစောင့်များ အလွန်များပြားလှပြီး သူ့ကို လုံးဝ ဝန်းရံပိတ်ဆို့သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအရေးကြီးသော အချိန်လေးတွင် ဖေ့ယွမ်က အနောက်ဘက်မှ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူဌေးလု... ခင်ဗျားကို ကူညီဖို့ ကျုပ်တို့ ရောက်လာပြီ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယွမ်က အရာသိခန်းမမှ တပည့်များကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့မှာ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသော ပတ်တီးဖြူများ စည်းနှောင်ထားရဆဲဖြစ်သည်။ ဖေ့ယွမ်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ အရာသိခန်းမရှေ့တွင် လုချန်ကို ဆီးကြိုရန် လေထဲမှ လမ်းလျှောက်လာနိုင်ခဲ့သော်လည်း အရာသိခန်းမမှ ယင်စံအိမ်သို့ အပြေးအလွှား လာရုံဖြင့် သူ၏ ဒဏ်ရာများက ပြန်လည် ဖောက်ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူသာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး သတိလစ်မသွားခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ရှောက်ချင်းတစ်ယောက် အရာသိခန်းမထဲမှနေ၍ မည်သို့လုပ် ဖမ်းဆီးခံရပါမည်နည်းဆိုသည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်က စံအိမ်ထဲတွင် ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ သောက်ကာ သူမရှေ့ရှိ အဘွားအိုကို အမိန့်ပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီ ခွေးမကို အပြင်ဆွဲထုတ်သွားစမ်း... သူက အပျိုစင်လေး ဟုတ်တယ်မလား... အကျဉ်းထောင်ထဲသွားပြီး အကျဉ်းသား နည်းနည်းလောက် ခေါ်လာခဲ့... အဲဒီ ခွေးမကို လမ်းမပေါ်မှာ သူတို့နဲ့ အကြမ်းပတမ်း ကစားခိုင်းလိုက်မယ်..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘွားအို၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အမိန့်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ထွက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် အခြား အစေခံတစ်ဦးဖြစ်သော ယင်စံအိမ်၏ အိမ်တော်ထိန်းက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သခင်မလေး... ဒီလိုလုပ်တာ မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်... တည်းခိုခန်းသူဌေးကို ရန်မစဖို့ သခင်ကြီးက မှာထားတယ်လေ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဖေပြောခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ကိစ္စလေ... တည်းခိုခန်းသူဌေးက ရိက္ခာနည်းနည်းပါးပါး ရှိတာကို အားကိုးပြီး မောက်မာနေခဲ့တာ... အခု မြို့တံခါးတွေလည်း ဖွင့်လိုက်ပြီဆိုတော့ သူ့မှာ ဘာအင်အားတွေများ ကျန်သေးလို့လဲ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သတင်းပို့ပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">တံခါးဝမှ သတင်းပို့သူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သခင်မလေးကို သတင်းပို့ပါတယ်... တံခါးဝမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်နေပါတယ်... လု မျိုးရိုးနာမည်နဲ့လူက အရာသိခန်းမက လူတွေနဲ့ ရောက်လာတာပါ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အိုး..."</p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူက လာရဲသေးတယ်ပေါ့... အရာသိခန်းမကို အားကိုးပြီး သူ့မှာ ဘာအင်အား ရှိနေလို့လဲ... ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ... သူ့ရှေ့မှာတင် အဲဒီခွေးမနဲ့ လူတွေကို ကစားခိုင်းလိုက်မယ်... သူ့မျက်နှာအမူအရာက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းမှာပဲ... ဟားဟား..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာက မလိုမုန်းထားမှုများဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တံခါးရှေ့တွင် အရာသိခန်းမမှ လူများနှင့် ယင်စံအိမ် အစောင့်များ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ တည်းခိုခန်း၏ အထောက်အပံ့များ မရှိတော့သဖြင့် လုချန်မှာ နေရာတိုင်းတွင် ကန့်သတ်ခံနေရပြီး [ကောင်းကင်ကိုးဆင့် ကြယ်ဝတ်ရုံ] မှာလည်း သူ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်စဉ်ကတည်းက စနစ်မှ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အားလုံး ရပ်လိုက်ကြစမ်း..."</p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယင်စံအိမ်၏ ပင်မတံခါးကြီး ပွင့်လာပြီးနောက် မင်းသမီးတစ်ပါးအလား ဟန်ပန်ဖြင့် သူမ ထွက်ပေါ်လာရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်ပွဲခံသည့် အပြုံးတစ်ခု အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အယ်မယ်လေး... ဒါ တည်းခိုခန်းသူဌေး မဟုတ်လား... မြို့တော်က ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်တောင် စည်းကမ်းမဲ့သွားရတာလဲ... ခွေးလေခွေးလွင့် ကြောင်လေကြောင်လွင့်တွေတောင် ငါ့ရဲ့ အမတ်ချုပ်စံအိမ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲနေပြီပဲ... ပြီးတော့ ဟို ဖေ့ မျိုးရိုးနာမည်နဲ့လူ... ရှင်က ကျွန်မတို့ မဟာရှအင်ပါယာကို ပုန်ကန်ချင်နေတာလား..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်ကို သူမ၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများက ကာကွယ်ပေးထားပြီး များပြားလှသော အစောင့်များက လုချန်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှောက်ချင်း ဘယ်မှာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ငါ သေချာမကြားလိုက်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်က နားကို လက်ဝါးဖြင့် ကာ၍ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် လုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ မေးနေတယ်... ရှောက်ချင်း ဘယ်မှာလဲလို့..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူက ငါ့ကို မေးနေတာလား..."</p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ အနီးနားရှိ အစောင့်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစောင့်က မသိကြောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်က အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရယ်ရတယ်... တကယ်ကို ရယ်ရတယ်... အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သမီးဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို သာမန်အရပ်သား တစ်ယောက်ကများ လာမေးခွန်းထုတ်နေတယ်ပေါ့လေ... သူက ကိုယ့်နေရာ ကိုယ်မသိဘူးလား..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်နှာက အုံ့မှိုင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်းကိုမြင်သောအခါ ယင်ချင်ချင်၏ အပြုံးက ပိုကျယ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာလဲ... သာမန်အရပ်သားလေးက မကျေမနပ် ဖြစ်နေသေးတာလား... နင့်ကိုယ်နင် ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲ... နင့်လိုပဲ အသုံးမကျတဲ့ နင့်အနောက်က အမှိုက်ကောင်တွေကို အားကိုးနေတာလား... အစောင့်တွေ... အဲဒီ ခွေးမကို ဒီကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့စမ်း..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်၏ အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် အမတ်ချုပ်စံအိမ် တံခါးရှေ့၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး သံခြေကျင်းများ ခတ်ထားသော အမျိုးသား အကျဉ်းသားအချို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက ညစ်ညမ်းသော ရယ်မောသံများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အဘွားအိုတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမက အနက်ရောင် ဆံပင်တစ်ဆုပ်ကို ဆွဲကိုင်ထားရာ ထိုမြင်ကွင်းက လုချန်၏ မျက်လုံးများကို ဒေါသကြောင့် ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအနက်ရောင် ဆံပင်များက ရှောက်ချင်း၏ ဆံပင်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် ရှောက်ချင်း၏ ဂါဝန်ရှည်လေးမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဖော်ပြွတ်နေသော အသားအရေများမှာ ယခင်လို ဖြူဝင်းမနေတော့ဘဲ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ သွေးရောင် လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ပါးပြင်များပေါ်တွင် အနီရောင်အရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမ၏ လက်များမှာလည်း ဖောင်းအစ်နေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း မီးခိုးငွေ့မျှင်လေးတစ်ခုလို သဲ့သဲ့လေးသာ ရှိတော့သည်။ ဤအချိန်အတောအတွင်း သူမ မည်မျှလောက် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံခဲ့ရမည်ကို တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ အသက်ရှူသံများက သိသိသာသာ ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ လက်သီးများကို အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဒေါသများက ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ သူသည် ယခု ယင်စံအိမ်တစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အယ်မယ်လေး... ကြည့်စမ်း... ခွေးပေါက်လေးက သဘောမကျဖြစ်နေတယ်... တို့တွေ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"တိုက်ခိုက်ကြ..."</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယွမ်၏ မျက်လုံးများကလည်း သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ ရှောက်ချင်းနှင့် ဖေ့ယီရှန်တို့က ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ကြသူများဖြစ်ပြီး ဖေ့ယွမ်ကလည်း ရှောက်ချင်းကို သူ၏ သမီးတစ်ဝက်ကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က ရှောက်ချင်းကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေခဲ့ရသည်။ ယနေ့ ရှောက်ချင်းကို ဤအခြေအနေဖြင့် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားက အလွန်အမင်း နာကျင်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသည်။ အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာက ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးများ အများအပြား ပန်းထွက်လာသည်။ ဤအရာများက နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များ ချန်ရစ်ထားခဲ့သော ဒဏ်ရာများဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေကများ ငါ့ရဲ့ အမတ်ချုပ်စံအိမ်မှာ လာပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အားကောင်းလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက အမတ်ချုပ်စံအိမ်ထဲမှ ပျံ့နှံ့လာပြီး ဖေ့ယွမ်နှင့် အခြားသူများကို တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ဖိချလိုက်သည်။ စံအိမ်တံခါးဝမှနေ၍ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်။ သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ လျှပ်စီးကြောင်းနှစ်ခုက သူ၏ ထူးခြားလှသော သဘာဝကို ကိုယ်စားပြုနေ၏။ ဤသူမှာ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်း ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒုတိယဦးလေး... ရောက်လာပြီပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်က တက်ကြွစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စည်းကမ်းမဲ့တဲ့ သာမန်အရပ်သားတချို့ပါ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စည်းကမ်းမဲ့တဲ့ သာမန်အရပ်သားတွေ ဟုတ်လား..."</p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်၏ ဒုတိယဦးလေး အကြည့်များက မီးတောက်တစ်ခုအလား လူတိုင်းအပေါ် ဖြတ်ဆင်းသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စည်းကမ်းမဲ့တဲ့ သာမန်အရပ်သားတွေဆိုရင် ဘာလို့ ထွက်မသွားကြသေးတာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားတို့ ယင်စံအိမ်က ကျုပ် ချစ်ရတဲ့သူကို ဖမ်းထားတာလေ..."</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်၏ အရှိန်အဝါက သူ့အပေါ်သို့ တောင်ငယ်တစ်လုံးအလား ဖိချထားသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွေးညွတ်သွားရသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးပေါက်ကြီးများ ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီမြို့တော်မှာ ငါတို့ အမတ်ချုပ်စံအိမ်က ဖမ်းချင်တဲ့လူကို ဖမ်းခွင့်ရှိတယ်... မင်း မကျေနပ်ရင် လာပြီး ရင်ဖွင့်လို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့..."</p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်၏ ဒုတိယဦးလေးက ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းတိုးလာပြီး သူ၏ အကြည့်က လုချန်ထံ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းမှာ အဲဒီလိုလုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရော ရှိလို့လား..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ဧရာမ အင်အားကြီးတစ်ခုက လုချန်ထံသို့ ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။ လုချန်အတွက်မူ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်လာသော ကုန်တင်ကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အတွင်းကလီစာများပင် နေရာရွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြုတ်ကျသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီလောကမှာ ခွန်အားကြီးတဲ့သူက အားနည်းတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်တာပဲ... မင်း မကျေနပ်ရင် ဝင်ပြောခွင့်ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဓိက လိုအပ်ချက်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ ခွန်အားအဆင့်တစ်ခု ရှိဖို့ပဲ... မေးပါရစေ... မင်းမှာ အဲဒါ ရှိလို့လား..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ချီစွမ်းအင်များ ရိုက်ခတ်နေသည်။ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေပြီးသားဖြစ်သော ဖေ့ယွမ်နှင့် အခြားသူများက သူ့ကို မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူတို့အားလုံး လုချန်ကဲ့သို့ပင် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ထိုနေရာရှိ လူအများစုကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားလိုက်နိုင်သည်။ ဤကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်း ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်သည် မည်မျှလောက်တောင် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလိုက်သနည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယင်ချင်ချင်၏ စူးရှသော ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လု မျိုးရိုးနာမည်နဲ့လူ... နင့်ရဲ့ အားကိုးရာက ဒီအသုံးမကျတဲ့ အရာသိခန်းမက လူတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်သိုက်လောက်နဲ့ နင့်ကိုယ်နင် အရေးပါလှပြီ ထင်နေတာလား... အကြွင်းမဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ရှေ့မှာ နင်တို့က ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေပဲ... ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းအဆင့်ဆိုတာ ဘာလဲ နင် နားလည်လား... အဲဒီ ခွေးမကို အရှေ့ပစ်ချလိုက်စမ်း..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘွားအို၏ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမက သတိလစ်နေသော ရှောက်ချင်းကို မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ ဆံပင်မှဆွဲကာ တရွတ်တိုက် ခေါ်ဆောင်လာသည်။ သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမက တမင်တကာ အားစိုက်လိုက်ပြီး ရှောက်ချင်း၏ ခေါင်းကို မြေပြင်နှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်မိစေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save