Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပိုက်ဆံပေါလွန်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော သူတောင်းစားအဘိုးအိုသည် ရှောက်ချင်း၏ ကျောပြင်ပေါ်မှ သူ၏လက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လုချန်ကို ကြည့်ကာ မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခယ်မလေးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှုကြီးကို ခံစားခဲ့ရတာ။ သူ ပြန်လည်သက်သာချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကိုယ်သူ အားကိုးမှပဲ ရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတောင်းစားအဘိုးအိုသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ကျဉ်းထောင်ထဲ လှောင်ပိတ်ထားသော ရှောက်ချင်းကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ တကယ်ကို ကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းနည်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတောင်းစားအဘိုးအို စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောက်ချင်းသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ကုန်းရုန်းထလာပြီး ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် လုချန်၏ အနောက်သို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောဘဲ လုချန်ကိုသာ အားကိုးနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတောင်းစားအဘိုးအိုက ပြောဖူးသည်။ ဤအချက်သည် ရှောက်ချင်း စိတ်ကျန်းမာရေး လုံးဝမပြိုလဲသွားမီ နောက်ဆုံးခံတပ်ဖြစ်သည်ဟု။ ထိုအချိန်က သူမ တွေးတောနေခဲ့သော လူသည်သာ ယခုအချိန်တွင် သူမ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသတင်းကို ကြားရသောအခါ လုချန် ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် လုချန် မြန်မြန်ပြန်လာပြီး သူမကို ကယ်တင်ပေးဖို့ သူမ ဘယ်လောက်တောင် အသည်းအသန် ဆုတောင်းနေခဲ့ရှာမလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုနေ့က ရှောက်ချင်းသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့နေခဲ့ပြီး သူမကို ထာဝရကာကွယ်ပေးမည်ဟု သူ ကတိပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူတို့ကို ရေလောင်းပေးလိုက်။ သေခွင့်မပေးနဲ့”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသော ရှောက်မိသားစုဝင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးမှာ အသက်ငင်နေကြကာ အလွန်သနားစရာကောင်းသော ရုပ်သွင်ဖြစ်နေကြသော်လည်း လုချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ မည်သည့် သနားကြင်နာမှုမျှ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယိက တံခါးဝတွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး စွန်းဝေမှာလည်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူများစွာက လာရောက်ဖျောင်းဖျခဲ့သော်လည်း စွန်းဝေကမူ သခင်မလေးရှောက်ချင်းကို သူ ဒုက္ခပေးခဲ့မိသည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဂိုဏ်းချုပ်စွန်း… အဲဒီမှာ ဆက်မရပ်နေပါနဲ့တော့။ ဒီကိစ္စက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး…”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ကျန်းယိအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အမှားတစ်ခုက ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယိက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း တကယ်ပဲ ရှောက်ချင်းကို သဘောကျခဲ့တယ်ဆိုရင် သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူဖို့ လူတွေခေါ်လာတာက နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ သတ္တိရှိတဲ့ ယောက်ျားတိုင်း အဲဒီလို အတွေးမျိုး ရှိကြမှာပဲလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ပြီးတော့ မင်း အဲဒီလို လက်တွေ့လုပ်ရဲတာက မင်းရဲ့ သတ္တိကို သက်သေပြနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း သူ့ကို ခေါ်သွားပြီးမှတော့ အန္တရာယ်အများဆုံး အချိန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာ သူ့ကို လုံးဝ ပစ်မထားခဲ့သင့်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ။ သူ့ကို မင်းရဲ့ ချစ်သူအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့မှတော့ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ တာဝန်ယူသင့်တာပေါ့။ မင်းကိုယ်တိုင် သေသွားရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ သူ့ကို ဘာအန္တရာယ်မှ အကျရောက်မခံသင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘူး။ မင်းက ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မထိုက်တန်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုနေ့က တက်စေ့အောင် တုန်ယင်နေပြီး သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားခဲ့သော သနားစရာ ရှောက်ချင်း၏ ပုံရိပ်က လုချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ရှင် ကျွန်မကို ထာဝရ ကာကွယ်ပေးမှာလား’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ လိုချင်ခဲ့သည့်အရာက ရိုးရှင်းပါသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သောအရာသာ ဖြစ်သည်။ သူမက ကြီးမားလှသော စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ အဆင့်အတန်းကို မရှာဖွေခဲ့ဘဲ ဘေးကင်းလုံခြုံသော နားခိုရာလေး တစ်ခုကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုမျှ ရိုးရှင်းသော တောင်းဆိုမှုလေးကိုပင် သူမအတွက် ဖြည့်ဆည်းမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခု အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက တည်းခိုခန်းတံခါးအနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကာ အစေခံတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ကျန်းယိ၏ ခေါင်းကို ဖိချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက သေသင့်တယ်။ ရှောက်ချင်းကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့လို့သာမကဘူး၊ မင်းရဲ့ ဆရာကိုပါ မင်းနဲ့အတူ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်စွန်းရဲ့ တပည့်ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ခါတော့ မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်ကာ တည်းခိုခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ဝင်သွားသည်။ အဆုံးတွင်တော့ လုချန်သည် စွန်းဝေကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။ အကယ်၍ သူသာ ယနေ့ ကျန်းယိကို သတ်ပစ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် စွန်းဝေ၏ ရင်ထဲတွင် ကျော်ဖြတ်၍မရနိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စွန်းဝေက လုချန် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွားကြစို့”</p> <p style="text-align:justify">သူက ကျန်းယိကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတောင်းစားအဘိုးအိုကလည်း သူ၏တပည့်ကို သွားရောက်သင်ကြားပေးမည်ဟု လုချန်ကို ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်… ဝတုတ်ကြီးတုကူးရော”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တုကူးဖူကွေ့က ခုနလေးတင် အဲဒီမှာ ထိုင်နေခဲ့တာလေ။ ဘာလို့ အခု မရှိတော့တာလဲ။ သူတင်မကဘူး၊ ရှောင်ရွှီ၊ ကျင်ကျောင်းနဲ့ ဖေ့ယီရှန်တို့လည်း အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြို့တော်အတွင်းရှိ လမ်းမတစ်ခုထက်တွင် လူလေးယောက် လမ်းလျှောက်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမသုံးယောက်ဖြစ်ပြီး အလွန်အာရုံစိုက်ခံနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုယောက်ျားက ပိုက်ဆံတွေ ပေါလွန်းလို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် အတိအကျ တူလှသည်။ သူ၏ဖိနပ်များကို စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ထုဆစ်ထားပြီး သူ၏အဝတ်အစားများတွင်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အပိုင်းအစများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ သူတို့ လမ်းလျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ လူများစွာက ပြုတ်ကျလာမည့် အရာများကို ကောက်ယူရန် သူတို့အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုမိန်းမသုံးယောက်မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှု အသီးသီး ရှိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက လီလီပန်းလေးတစ်ပွင့်လို သန့်စင်မွန်မြတ်နေပြီး၊ မီးတောက်အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက စိတ်အားထက်သန်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကာ၊ နောက်ဆုံး သွက်သွက်လက်လက်ရှိသော မိန်းကလေးမှာတော့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှသော ရင်သားများက မနည်းထိန်းထားရသည့်အလား အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိန်းမသုံးယောက်၏ စိတ်နေသဘောထားများက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူညီကြသော်လည်း သူတို့သုံးယောက်လုံး တူညီသည့်အချက်မှာ အားလုံးက အလှလေးများ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုလူလေးယောက်သည် မြို့တော်အတွင်းရှိ မြေယာပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်စာတမ်းများ အရောင်းအဝယ်လုပ်ရာ နေရာဖြစ်သော စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်း၏ နားလည်ရခက်သော စည်းမျဉ်းများကို ထိုအဖွဲ့က သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ တည်းခိုခန်းဘေးရှိ ဆိုင်ခန်းများက အလွတ်ဖြစ်နေသေးသဖြင့် တုကူးဖူကွေ့က အားလုံးကို ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မနေ့က မြို့တော်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သောလူများက မြေဂရန်များ လာဝယ်မည်ဆိုသည့် သတင်းကို စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ တာဝန်ခံက ကြိုတင်ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ ထိုလူများကို လုံးဝ (လုံးဝ) သွားမဆွရန် နန်းတော်မှ မနေ့ညကတည်းက အမိန့်ထုတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ အရာရှိသည် မြေဂရန်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး တုကူးဖူကွေ့နှင့် အခြားသုံးယောက်ထံ ပေးအပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ။ ပိုက်ဆံမယူဘူး ဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">တုကူးဖူကွေ့၏ စူးရှသော အသံကြီးက မူလထက် ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ပါတယ်၊ သခင်လေးတုကူး။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လေးစားမှု သင်္ကေတအနေနဲ့ ဒါလေးကို လက်ခံပေးပါခင်ဗျာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တောက်”</p> <p style="text-align:justify">တုကူးဖူကွေ့က စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ အရာရှိကို ခြေထောက်နဲ့ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း ဘာသဘောလဲ။ ဒီသခင်လေးက မဝယ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ တုကူးဖူကွေ့တွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သူက ဈေးပေါသောအရာများကို လုံးဝ မဝယ်ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ဈေးကြီးသောအရာ တစ်ခုရှိနေလျှင် သူက သေချာပေါက် ဈေးကြီးသောအရာကိုသာ ရွေးချယ်လိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစောပိုင်းက မြို့ပျက်ကြီးတွင် ဥထမင်းကြော်နှင့် ဥဟင်းချိုကို သီးသန့်မှာယူလျှင် အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးဆယ်သာ ကျသင့်သော်လည်း သူက အတွဲလိုက်ကိုသာ အတင်းအကျပ် မှာယူခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ အတွဲလိုက်က ပိုဈေးကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ သူက မြေဂရန်များ လာဝယ်ရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုက်ဆံမယူဟု ငြင်းဆန်ဝံ့သည်တဲ့လား။ တုကူးဖူကွေ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျေနပ်နိုင်ပါ့မလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ အရာရှိမှာ အကန်ခံလိုက်ရသဖြင့် ယိုင်လဲသွားသော်လည်း ဒေါသမထွက်ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆက်လက်ထိန်းထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးတုကူး… သခင်လေး ထင်နေတာ လွဲနေပါပြီ။ ဒါက တကယ်ကို သခင်လေးအတွက် လက်ဆောင်သက်သက်ပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မူလဈေးနှုန်းက အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၃၀ လို့ ငါ မှတ်မိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ရော့… ဒီမှာ ၂၆၀”</p> <p style="text-align:justify">တုကူးဖူကွေ့က လက်ယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အပုံလိုက်ကြီး ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်ရှိနေသော လမ်းသည် မြို့တော်တွင် အစည်ကားဆုံးလမ်းဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း တစ်ဖက်ရှိ အင်မော်တယ်အရသာနန်းဆောင်ကြောင့် မည်သူကမျှ ထိုလမ်းကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘဲ စားသောက်ဆိုင်များသာ ဖွင့်ခွင့်ရှိသည်ဟူသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုပင် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ရှေ့ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ကြည့်ရင်း အရာရှိ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ ပြန်လာသည်။ ဤငွေများထဲမှ တစ်ပြားတစ်ချပ်ကိုမျှ လက်ခံခဲ့လျှင် သူ၏ ခေါင်းပြတ်လိမ့်မည်ဟူသော သတင်းကို သူ ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေး… ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပိုက်ဆံကို မြန်မြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ့နှစ်ဆယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးတုကူး… ကျွန်တော်မျိုးက သခင်လေးကို အထင်သေးတဲ့ သဘောနဲ့ တကယ်လုပ်တာ မဟုတ်ရပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင့်တစ်ဆယ့်လေး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ အရာရှိ စကားပြောလိုက်တိုင်း တုကူးဖူကွေ့က စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရေအတွက်ကို နှစ်ဆစီ တိုးတိုးပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ဒီလောက် ပိုက်ဆံပေါတဲ့လူမျိုးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူမတို့ရှေ့ရှိ ဒီလူဝကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မိမိကိုယ်မိမိ အမြဲတမ်း ချမ်းသာသည်ဟု ထင်နေသော ကျောက်ကွမ်သည် သူတောင်းစားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သွားလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ရွှီနှင့် ကျင်ကျောင်းတို့ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဤအခြေအနေကို လုံးဝ ရိုးအီနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ပိုက်ဆံသုံးတာလား”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း”</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ရွှီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါ… ဒါက… ဒါက အရမ်းကို…”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း သင့်လျော်သော နာမဝိသေသနကို ရှာမတွေ့နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နင်လည်း နောက်ကျ ကျင့်သားရသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို ငါ ပြောပြရမယ့် အရေးကြီးဆုံး အချက်ကတော့ ဒီဝတုတ်ကြီးအတွက် ပိုက်ဆံချွေတာပေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် သူက ငါတို့ကို သဘောရိုးမရှိဘူးလို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save