စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ အရာရှိနှင့် အတန်ကြာ ဈေးဆစ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တုကူးဖူကွေ့က မြေဂရန် အနည်းငယ်အတွက် အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၈၀ ပေးချေရမည့် အချက်ကို လက်ခံသွားသည်။
သူ ထွက်သွားသောအခါ စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ အရာရှိက သူ့ရှေ့ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၈၀ ကို ကြည့်ရင်း ငိုချင်လျက် လက်မပါဖြစ်နေတော့သည်။
ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုပါဘူးဆိုတာကို အတင်းအကျပ် ပိုက်ဆံပေးချင်နေသော လူမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။
ငွေလက်ခံရယူရာတွင် ဤမျှလောက်အထိ စိတ်ဆင်းရဲရသည်မှာလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ ယနေ့ဖြစ်ရပ်များကို အထက်လူကြီးများထံ သူ ဘယ်လို သတင်းပို့ရမလဲဆိုတာကို တွေးနေမိသည်။
မြို့တော်၏ သာမန်အကျဉ်းထောင်ထဲတွင်လည်း အလားတူ မှောင်မိုက်သော လေထုမျိုး လွှမ်းခြုံနေသည်။ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် နှိပ်စက်ရေးခန်းမမှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံအမျိုးမျိုးကို ကြားနိုင်သည်။
ဤအကျဉ်းသားများသည် ကောင်းကင်အကျဉ်းထောင်ထဲက လူများလောက် အပြစ်မကြီးသော်လည်း သူတို့ထဲတွင် ခွင့်လွှတ်၍မရသော ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများ ပါဝင်နေပြီး အမျိုးသမီးများကို နှိပ်စက်အနိုင်ကျင့်သည့် ကာမရူးမုဒိမ်းကောင်များကိုလည်း ဤအထဲတွင် အကျဉ်းချထားသည်။
ဤကမ္ဘာတွင် ဇနီးမယားအများအပြား ယူခွင့်ရှိသော်လည်း လူ့အခွင့်အရေးကိုတော့ တန်းတူညီမျှဟု သတ်မှတ်ထားဆဲပင်။
ဒီနေ့မှာတော့ အကျဉ်းထောင်တံခါး ပွင့်လာပြီး နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ထိုလူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အကျဉ်းထောင်ထဲရှိ မျက်လုံးများစွာက အရောင်လဲ့သွားကြသည်။
ယင်ချင်ချင်ကို အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များက မကောင်းဆိုးဝါး ရည်ရွယ်ချက်များနှင့်အတူ စိမ်းလဲ့လာသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။
“မလုပ်ပါနဲ့။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ့ကို အဲဒီထဲမှာ မလှောင်ထားပါနဲ့။ ငါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သမီးပါ။ ငါ့အဖေ မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာ။ နင်တို့ ငါ့ကို အကျဉ်းချထားမှန်း သူသာသိရင် နင်တို့ထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
သူမကို ခေါ်ဆောင်လာသော ရဲမက်များက သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကြသည်။
မင်းက အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ပြစ်မှားခဲ့တာလေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သမီးဆိုတာကို မေ့လိုက်တော့၊ လက်ရှိအရှင်သခင်ရဲ့ သမီးဆိုရင်တောင် အခြေအနေကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။
ယင်ချင်ချင်အတွက် ပြစ်ဒဏ်ကို လုချန်ကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမကို အမျိုးသမီးများအား အနိုင်ကျင့်နှိပ်စက်မှုဖြင့် အကျဉ်းကျနေသော ကာမရူးသွပ်သူများနှင့်အတူ သံတိုင်ခန်းတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားရန်ဖြစ်သည်။
ယင်ချင်ချင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကောင်းစွာ ပြုစုယုယခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ယောက်ျားများကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သာမန်ယောက်ျားတွေတောင် သူမကို ကြွေဆင်းသွားနိုင်တယ်ဆိုရင် ဒီအကျဉ်းသားတွေအကြောင်း ပြောစရာလိုသေးလို့လား။ ယင်ချင်ချင်က စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားစဉ် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ သံတိုင်ခန်းများထဲမှ လှမ်းဆွဲနေကြသော လက်များကြောင့် သူမ ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“ဟားဟားဟား… ဒီကို လာခဲ့စမ်း”
လူတစ်ယောက်က ယင်ချင်ချင်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး သံတိုင်ခန်းတံခါးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သံလှောင်အိမ်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော လက်များက ထွက်လာပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ကြတော့သည်။
“အာ့…”
ယင်ချင်ချင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါ့ကို လွှတ်ကြစမ်း။ အောက်တန်းစားကောင်တွေ… နင်တို့လက်တွေကို ဖယ်လိုက်စမ်း”
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သော်လည်း သူမကို ခေါ်ဆောင်လာသူများက ဘာမှဝင်မလုပ်ကြပေ။ အသက်ရှူကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယင်ချင်ချင်၏ အပြင်ဝတ်ရုံက ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ အတွင်းခံများ ပေါ်လာတော့သည်။
သူမက တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ကျူးလွန်စော်ကားခံရမှုများကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြီးမားသော လက်အတော်များများက သူမ၏ဘောင်းဘီထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“တော်လောက်ပြီ”
ရဲမက်တစ်ယောက်က သံတိုင်များကို ခေါက်လိုက်ပြီး ယင်ချင်ချင်ကို ကယ်တင်လိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် ယင်ချင်ချင်၏ ကိုယ်ပေါ်၌ မရေမတွက်နိုင်သော အမည်းရောင် လက်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမ၏ အောက်ပိုင်းတွင်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။
သူမက စိတ်ဒဏ်ရာရသွားပြီး ရေချိုးပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“မင်းက အထဲတောင် ရောက်နေပြီကို ရေချိုးဖို့ တွေးနေသေးတာလား။ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နေစမ်းပါ”
ရဲမက်တစ်ယောက်က ရှေ့ရှိ သံတိုင်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ယင်ချင်ချင်ကို အထဲသို့ တွန်းသွင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထိုသံလှောင်အိမ်ထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကို ယင်ချင်ချင် ကြားလိုက်ရသည်။
“ဝင်သွားစမ်း”
ရဲမက်က တွန်းလိုက်ရာ ယင်ချင်ချင်သည် တံခါးဝသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ ဘာမှမပြောနိုင်မီမှာပင် ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယင်ချင်ချင်သည် သူမ၏ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များ လျင်မြန်စွာ ချွတ်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နွေးထွေးစိုစွတ်သော ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ခြေချောင်းများကို ရစ်ပတ်သွားသည်။
အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ဖိုသီဖတ်သီနှင့် လူတစ်ယောက်က သူမ၏ ကျောက်စိမ်းခြေထောက်များကို ကိုက်ခဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူမကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ထိုလူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဖောက်ပြန်နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။
သူမက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သံတိုင်ခန်းတံခါးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုလူကို ကန်ကျောက်လိုက်သည်။
“ထွက်သွားစမ်း။ ငါ့အနားကနေ ထွက်သွား”
ထိုလူက သူမကို သူ၏ခေါင်းအား ကန်ခွင့်ပြုထားပြီး လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။
ယင်ချင်ချင်က သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော နွေးထွေးစိုစွတ်သည့် ခံစားချက်ကိုသာ ခံစားနေရသည်။ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူမ၏ ခြေထောက်မှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့လာသဖြင့် သူမ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိကာ ထိုအသံထဲတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးအိုင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဖိုသီဖတ်သီနှင့် လူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ခြေချောင်းတစ်ချောင်း ရှိနေသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သွေးစိမ်းများ စီးကျနေဆဲပင်။
နာကျင်မှုကြောင့် ယင်ချင်ချင် ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သံတိုင်ခန်းတံခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်က လွတ်သွားသည်။
တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် သူမက သံတိုင်ခန်းတံခါးဝမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် ရမ္မက်ကြီးပြီး ဖောက်ပြန်နေသော ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ယင်ချင်ချင်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့် ရောယှက်နေသည်။
“ငါ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးပါ။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ့ကို မြန်မြန် အပြင်ထုတ်ပေးပါ၊ သူတို့ ငါ့ကို သတ်တော့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး… ငါ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ဖြစ်ဖြစ် ပေးပါ့မယ်၊ ငါ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးပါ”
သူမကို ခေါ်ဆောင်လာသော ရဲမက်များက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သံတိုင်ခန်းတံခါးကို တင်းကြပ်စွာ ပိတ်လိုက်ကာ သူတို့လက်ထဲရှိ သံမဏိဓားဖြင့် သံတိုင်များကို ခေါက်လိုက်ရာ ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ညင်ညင်သာသာ လုပ်ကြကွ။ ချက်ချင်းကြီး သေအောင်တော့ မဆော့ကြနဲ့”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့ ထွက်သွားကြသည်။
သံတိုင်ခန်းထဲတွင်တော့ ယင်ချင်ချင်၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ယောက်ျားအချို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက် အကျဉ်းထောင်ထဲမှ သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယင်ချင်ချင် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေသော အသားတစ်စမှ မရှိတော့ဘဲ လုံးဝ ကိုက်ဖဲ့စားသောက်ခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်များ ခြေထောက်များကို အသုံးပြု၍ပင် ရူးသွပ်နေသော အကျဉ်းသားများကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ အလောင်းက အထဲမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အကျဉ်းသားများ၏ လုပ်ရပ်များကလည်း မရပ်တန့်သေးပေ။
အကျဉ်းထောင်၏ အမှောင်ထုဆိုသည်မှာ အပြင်ဘက်ရှိ လူများ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
......
မြို့တော် တံခါးဝတွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မြို့အပြင်ဘက်မှ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသည်။
“မြန်မြန်… သူ့ကို တားစမ်း”
ရဲမက်များက မြို့ထဲသို့ အပြင်းအထန် လိုက်လံဖမ်းဆီးလာကြသည်။
“သူက တော်ဝင်ယာဉ်တန်းကို ဓားပြတိုက်သွားတာ။ သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနဲ့”
ရဲမက်များက အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
တော်ဝင်ယာဉ်တန်းဆိုသည်မှာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း အမျိုးမျိုး တင်ဆောင်လာသော မဟာရှအင်ပါယာ၏ ယာဉ်တန်းကို ဆိုလိုသည်။
မြို့တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော ရဲမက်များက ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်ကြသည်။
လမ်းမပေါ်တွင် ထွက်ပြေးနေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး လမ်းများပေါ်တွင် တိုးဝှေ့ထွက်ပြေးနေသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးမှုထဲတွင် ရဲမက်များ၏ ဝိုင်းရံထားမှုထဲသို့ တည့်တည့်ကြီး ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ဘယ်ဘက်ကိုပဲ ပြေးပြေး ရဲမက်အုပ်စုကြီးများက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။
“ပြေးလေ… ဘာလို့ ဆက်မပြေးတော့တာလဲ”
သူ့နောက်မှ အချိန်အတော်ကြာ လိုက်လာခဲ့ရသော သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ယခုအခါ သူတို့က ထိုလူကို လုံးဝ ဝိုင်းရံထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုလူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ငါ ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်နိုင်တော့မှတော့ မင်းတို့လို ခွေးအရာရှိတွေကို ငါနဲ့အတူ အသေခံဖို့ ဆွဲခေါ်သွားရမှာပေါ့”
သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကောက်ကွေးနေသော ဓားနှစ်လက် ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် သူက ရဲမက်များဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သူက သတ္တိရှိရှိဖြင့် ရဲမက်သုံးယောက်ကို ဆက်တိုက် ခုတ်လှဲလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည်။
ရူးသွပ်သော သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲတစ်ခု စတင်သွားသည်။
ရုတ်တရက်၊ ဘယ်သူမှ စောင့်ကြပ်မနေသော ကွက်လပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူက တမင်သက်သက် ဟာကွက်တစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး အကန်ခံလိုက်ကာ ထိုအရှိန်ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
“သူ့နောက်ကို လိုက်ကြ”
ရဲမက်အုပ်စုကြီးက ထိုနေရာဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားကြသည်။
လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် လူနည်းသော နေရာများဆီသို့ ဦးတည်ကာ ရူးရူးမူးမူး ထွက်ပြေးနေသည်။ ရဲမက်များကလည်း လမ်းမတစ်ခုသို့ ရောက်သည်အထိ အဆက်မပြတ် လိုက်လံဖမ်းဆီးလာကြပြီး ထိုနေရာအရောက်တွင်တော့ သူတို့ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
“ဆက်လိုက်လေ။ ဘာလို့ အကုန်လုံး ရပ်နေကြတာလဲ”
မြို့အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာသော ရဲမက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ လိုက်ရမှာလဲ။ အရှေ့ဘက်က လမ်းက ဟိုတည်းခိုခန်းပိုင်တဲ့ လမ်းလေ”
ရဲမက်ခေါင်းဆောင်က အခက်တွေ့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မနေ့က တော်ဝင်နန်းတော်မှ အမိန့်များ ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး အရေးအကြီးဆုံး အမိန့်မှာ မည်သည့် ရှအင်ပါယာလူမျိုးကိုမျှ တည်းခိုခန်းကို ထပ်မံပြစ်မှားခြင်း မပြုရန် တားမြစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းဆိုရသော် မြို့တော်အတွင်းမှာ ရှိနေသော်လည်း ဤလမ်းသည် တည်းခိုခန်းပိုင်ဆိုင်ပြီး ရဲမက်များအနေဖြင့် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဥပဒေအရ အရေးယူပိုင်ခွင့် မရှိပေ။
*