Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘုရင်ဟန်ကျန်း ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ထာဝရသူငယ်ချင်းပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဘာရှင်းပြရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း ဘာမှမသိနားမလည်ဟန်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြို့စားရီရှန်းက မေးသည်။ “မင်းက အရင်တုန်းက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ရောက်တာတောင် ဆယ်နှစ်မပြည့်သေးဘူး။ အသက်ကလည်း သုံးဆယ်တောင်မရှိသေးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသူတော်စင်တစ်ပိုင်းဖြစ်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် လက်ဖက်ရည် ဆက်သောက်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တွေးနေသည်။</p> <p>‘ဒီမြေခွေးအိုကြီးတွေကို ငါဘယ်လိုလှည့်စားရပါ့မလဲ’</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ ဘုရင်ဟန်ကျန်းက စကားဆိုလာသည်။ “ကြည့်ရတာ အဲဒီတုန်းက ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ အကြီးအကဲခုံ ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ပဲကိုး။”</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲအားလုံးက စူးစမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ဘုရင်ဟန်ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် တွေးလိုက်၏။ ‘ဘုရင်ဟန်... ခင်ဗျားကတော့ ကျုပ်ရဲ့ ထာဝရမိတ်ဆွေစစ်ကြီးပဲ’</p> <p> </p> <p>‘ကျုပ်တောင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု လုပ်ကြံပြောဖို့ အချိန်မရသေးဘူး၊ ခင်ဗျားက ကူညီလိုက်ပြန်ပြီ။’</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့အားလုံး မေ့သွားကြပြီလား။ ဌာနမှူးချူ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို စဝင်တုန်းက ကျောင်းအုပ်ကြီးရော အကြီးအကဲခုံပါ သူ့ကို ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါရှိတယ်လို့ ချီးကျူးခဲ့ကြတာလေ။”</p> <p> </p> <p>၎င်းကိုကြားတော့ ချူဖုန်း ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သွားပြီး တိီးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “တော်သေးတာပေါ့... ငါ့မျိုးရိုးက ဝမ်မဖြစ်လို့။”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက အတိတ်ကအကြောင်းအရာများကို ပြန်သတိရရင်း စဉ်းစားတွေးတောကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာသော် မြို့စား ရီရှန်းက တီးတိုးဆိုသည်။</p> <p>“ဟုတ်သားပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျင့်ကြံခြင်းကလွဲရင် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာ ဌာနမှူးချူက အတတ်ပညာမျိုးစုံကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့တာ။ ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးလှ၊ ပန်းချီ၊ လက်ဖက်ရည်ဖျော်တာ၊ ချက်ပြုတ်တာ၊ နောက်ဆုံး စိုက်ပျိုးရေးလုပ်တာနဲ့ ဝက်မွေးတာအဆုံး။ သူက တစ်ခါမြင်လိုက်ရုံနဲ့ အကုန်လုံးကို တတ်မြောက်ခဲ့တာ။ တစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် အတတ်ပညာအားလုံးမှာ အကြီးအကဲကိုတောင် ကျော်တက်သွားခဲ့တာလေ။”</p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းကလည်း ထပ်လောင်းပြောသည်။ “ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဌာနမှူးချူမှာက ကိုယ်ပိုင်သဘောပေါက် နားလည်နိုင်စွမ်းတွေလည်း ရှိတယ်။ ကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ သူက ရှင်းပြလိုက်ရင် အမြဲတမ်း အမြင်သစ်တွေ ရစေတာ။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းမှာ ထိုချီးကျူးစကားများကြောင့် အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲတွေက ကျုပ်ကို အမွှမ်းတင်လွန်းနေပါပြီ။ ကျုပ်က တခြားသူတွေထက် နည်းနည်းလေး ပိုမြန်မြန် သင်ယူနိုင်ရုံပါပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများအားလုံး အသိအမှတ်ပြုသည့်သဘောဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ချူဖုန်း၏ အတိတ်က အောင်မြင်မှုများကို ကြားဖူးကြသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် မကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်တွင် ပါရမီရှင်များ ပေါများလွန်းခြင်းတို့ကြောင့် သူ၏ ထူးချွန်မှုများမှာ လျင်မြန်စွာပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူတိုင်းက ချူဖုန်းသည် မကျင့်ကြံနိုင်သူအဖြစ်သာ မှတ်မိနေကြပြီး သူပြုခဲ့သော ဒဏ္ဍာရီဆန်သည့် စွမ်းဆောင်မှုများကို မေ့လျော့နေခဲ့ကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အကြီးအကဲပင်းက လက်ထောင်ကာ မေးလိုက်သည် “ဌာနမှူးချူ... ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားပြီး ကျင့်ကြံနိုင်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ပြုံးပြီး ရှင်းပြသည်။ “ဒါကတော့ စာအုပ်တွေ အများကြီးဖတ်ပြီး စာပေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားလို့ပေါ့။ နောက်ပိုင်းမှာ ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းရမဲ့ စာပေတစ်ခုကို ရေးသားနိုင်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာပဲ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်ကို ရောက်ခဲ့တာပါ။”</p> <p> </p> <p>‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ငါက အားအကောင်းဆုံးပဲလေ၊ ငါပြောသမျှ အဟုတ်ပေါ့။’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း ပြောသည်။ “အဲဒီတုန်းက အကြီးအကဲပြောတာ မှန်နေတာပဲ။ ခင်ဗျားက ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံတက်ဖို့အတွက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်လိုက်ဖို့ပဲ လိုအပ်တာလို့ သူပြောခဲ့တာလေ။ ရက်တစ်ရာအတွင်း သူတော်စင်အဆင့်ရောက်ဖို့ဆိုတာ ခင်ဗျားအတွက် မခဲယဉ်းဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့်လည်း ခင်ဗျား ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဖို့အတွက် သူက အစွမ်းကုန် အရင်းအနှီးစိုက်ပြီး အင်မော်တယ်ဆေးဝါးတွေကို ရှာပေးခဲ့တာကိုး။”</p> <p> </p> <p>‘အမယ်လေး... အရင်တုန်းက အဲဒီလူကြီးတွေ ဘာလို့ ငါ့အပေါ် ဒီလောက်ထိ ဖိအားပေးခဲ့ကြလဲဆိုတာ အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်။ အဲဒီအဖိုးကြီးက ငါ့ကို အဲဒီလောက်ကြီး အမွှမ်းတင်ထားတာကိုး။’</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက နေရခက်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို နောက်ထပ်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။</p> <p>‘တော်သေးတာပေါ့၊ အဲဒီအဖိုးကြီးက လွန်လွန်ကျူးကျူးကြီး ချီးမွမ်းထားလို့။ မဟုတ်ရင် ငါ့မှာ ဆင်ခြေတွေစဉ်းစားရင်း ဦးနှောက်ခြောက်နေဦးမှာ။’</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါ့ရဲ့တိုးတက်မှုက သူ့ရဲ့ အမွှမ်းတင်မှုတွေကို မမှီသေးပါဘူး။ ငါပြန်ရောက်ရင် ငါ့တပည့်တွေကို ပိုပြီး ဖိအားပေးမှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင် ငါကြွားဖို့ ပုံပြင်တွေ မကျန်တော့ဘူး’</p> <p> </p> <p>သူ စကားစလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲတို့... တခြား မေးစရာရှိသေးလား”</p> <p> </p> <p>အားလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။ ခင်ဗျား သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားတာကို မြင်ရတော့ ကျုပ်လည်း စိတ်အေးသွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ကျုပ်ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောပြီးသည်နှင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ အားလုံးကို အရိုအသေပေးပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ မြို့စားရီရှန်းက ဘုရင်ဟန်ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးသည်။ “အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို ဖုံးကွယ်ထားတာတွေ ရှိနေသေးတာလား”</p> <p> </p> <p>“အင်း။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက အလွယ်တကူပင် ဝန်ခံလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြသည်။ “ကျုပ် မပြောခဲ့တဲ့အချက် တစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ အကြီးအကဲက ဌာနမှူးချူဟာ စာပေသူတော်စင်ရဲ့ လူဝင်စားလို့ အမြဲယုံကြည်ခဲ့ကြတာ။ သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဒါကို ဘယ်တော့မှ အပြင်ကို အသိမပေးခဲ့ကြဘူး “</p> <p> </p> <p>“ အခု ချူဖုန်းက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အားလုံး သိသွားလည်း ကိစ္စမရှိတော့ပါဘူး။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနကို ဖျက်သိမ်းဖို့ သဘောတူခဲ့တာကလည်း ချူဖုန်းကို သူ့အနားမှာထားပြီး ကျင့်ကြံပေးချင်လို့ပဲ “</p> <p> </p> <p>“ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးက ငါတို့ကို ဒီလောက်အထိ အံ့အားသင့်စရာတွေ ပေးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါတို့တော့ ဒုက္ခပဲ။ အရင်တုန်းက ငါတို့က ဌာနမှူး ချူကို အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြတာလေ” သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဌာနမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုရင်ဟန်ကျန်းက ရယ်မောလိုက်၏။ “ချူဖုန်းက အငြှိုးထားတတ်တဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ စိတ်ထဲ မကောင်းဘူးဆိုရင်လည်း သူ့ဆီ ကိုယ်တိုင်သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်ကြပေါ့။”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့အချင်းချင်း နားလည်မှုတစ်ခု ရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း သူ့ကိုယ်ပိုင်တဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်ယန် နှင့် တခြားသူများက စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆရာမှာ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားကြသော်လည်း ဆရာကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်သည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်သည် ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ဦး၏ စွမ်းအားမှာ ဤအောက်ခြေ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်ပင် အားကျဖွယ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အပိုတွေ လုပ်မနေကြနဲ့တော့။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောပြီးနောက် အဓိကနေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် က သူ့အနားသို့ အပြေးအလွှားလာပြီး ပခုံးများကို နှိပ်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ကို စိတ်ပျက်သလို ကြည့်လိုက်၏။ “ဒီကောင်လေး... မင်းက ဘယ်တော့မှ အတည်အတံ့မနေဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်: “...”</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ ဆရာ... အရင်တုန်းက ဆရာလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။’</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားလုံးက ဝိုင်းရယ်ကြသဖြင့် ချောင်ရို့ချန်လည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ရယ်မောသံများ ငြိမ်သွားပြီးနောက် ချူဖုန်းက ပြောသည်။</p> <p>“ဒီတစ်ခေါက် ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ စမ်းသပ်မှုမှာ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ငါအရမ်းကျေနပ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က မေးလိုက်သည်။ “ဆရာ... သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်မှာ ဆရာ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်သွားပြီလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။ “ငါကတော့ တာအိုအနှစ်သာရ နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ကိုပဲ ရထားသေးတာပါ။ နတ်ဘုရားဘုရင် အဆင့်ရောက်ဖို့ လိုပါသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့က တပည့်လေးဦးထဲမှာ ရှောင်ယန်နှင့် ချောင်ရို့ချန်ဆီကနေ တာအိုအနှစ်သာရ(အမှန်တရား) ခုနစ်ခုစီ ရရှိခဲ့ပြီး၊ ရှောင်ဝမ် နဲ့ ချင်းချင်းဆီကတော့ သုံးခုစီ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ သူ၏ ချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် ဂီတအတတ်ပညာများ ပြည့်စုံသွားခြင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်းထံမှ ရရှိသော အနှစ်သာရ သုံးခုနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း (၂၃) ခု ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနရှိ စာအုပ်များအရ တာအိုလမ်းစဉ်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် တာအိုအနှစ်သာရ (၁၀၀) လိုအပ်သဖြင့် နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်နှင့် ဝေးသေးသည်ဟု သူပြောခြင်းမှာ လုံးဝမှန်ကန်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်မေးသည်။ “မင်းတို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားကြလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က အရင်ဆုံး ရှေ့ထွက်လာသည်။ “ကျွန်တော်ကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လောကပတ်ပြီး ဆက်လက် ခရီးနှင်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြောသည်။”ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ချင်းချင်းက ရိုသေစွာ ဆိုသည်။ “ကျွန်မကတော့ ဆရာ့အနားမှာပဲ နေပြီး ဆက်လက် ကျင့်ကြံခြင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p>ချူဖုန်း၏ အကြည့်က နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့ ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ “ရှောင်ဝမ်... မင်းကော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ကတော့ ဝမ်မိသားစုဆီ ခဏလောက် ပြန်ချင်ပါတယ်။ အိမ်နဲ့ ခွဲနေရတာ ကြာပြီဆိုတော့ အိမ်ကို လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါလောက်သွားတွေ့သင့်တယ်ထင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ။ အခု မင်းက စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့် ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အိမ်ပြန်ကြည့်တာလည်း ကောင်းပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ လေးလေးနက်နက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... အားလုံး သွားကြတော့။ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့တပည့်များကို ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”</p> <p>သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ထူးကာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>တဲအပြင်ဘက်ရောက်သော် ရှောင်ယန်က ဝမ်ပေါင်လဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြော၏။ “စတုတ္ထညီလေး... မင်း ဝမ်မိသားစုဆီ ပြန်ရင် တာ့ချန်၊ ညီမလေးလွီနဲ့ ငါပါ အတူလိုက်ခဲ့ရမလား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က မျက်နှာဝင်းပသွား၏။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။ “ငါတို့အချင်းချင်း ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရင် ဝမ်မိသားစုက မင်းမှာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ ထောက်ခံမှုမရှိဘူးလို့ ထင်နေဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့  “အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက်လုံး ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်မိသားစု ခရီးစဉ်က အဆင်ပြေမှာ သေချာပါတယ်”</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများ အားလုံးသည် မိမိတို့၏ ဂိုဏ်းများရှိရာသို့ အသီးသီး ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ် ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ လူပြောအများဆုံး ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လှေပျံကြီး ပြန်မရောက်ခင်မှာပင် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ကျောင်းသားများအားလုံး သတင်းကို လက်ခံရရှိပြီးသား ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး လူတိုင်းက ချူဖုန်း သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာသည့်အကြောင်းကိုသာ ပြောနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ နေရာရှစ်ခုမှ ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ငှက်ဖြူလေးသယ်ဆောင်လာသော သတင်းစကားကို ကြည့်ကာ မှင်သက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားဘုရင်ကျန်းဝူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> “အဲဒီ ချူဖုန်းဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေးက တကယ်ပဲ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားတာလား”</p> <p> </p> <p>(ဓားဘုရင်က နှစ်ပါးရှိတာ သိတယ်မလား။ ဓားဘုရင်ကျန်းဝူက ဓားပညာဌာနက၊ ဓားဘုရင်ရှောင်ယောင်က ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်ဌာနက)</p> <p> </p> <p>ဓားဘုရင် ရှောင်ယောင်၏ မျက်လုံးများမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပလာသည်။ “နောက်ဆုံးတော့ အကြီးအကဲတွေထဲမှာ ယှဉ်ပြိုင်ရကျိုးနပ်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီပေါ့။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါလည်း သူတော်စင်တစ်ပိုင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့အတွက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ညီနောင် ခုံ... ငါတို့ ထင်တာ လုံးဝမှန်တယ်။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ နောက်ထပ် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ထွက်လာတော့မယ်”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save