Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူးပြောရတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၊ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန။</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် သူ၏ဆရာနှင့် စီနီယာအစ်ကို၊အစ်မများ ပြန်အလာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဌာန၏အဝင်ဝတွင် မတ်တပ်ရပ်စောင့်ကြိုနေ၏။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းသည့်အခါတိုင်း သူ၏ဆရာမှာ မည်မျှအစွမ်းထက်ကြောင်း လူများပြောဆိုနေကြသည်ကို သူခဏခဏ ကြားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက သူ့အား ဆရာဖြစ်သူကို ပိုမိုကြည်ညိုလေးစားလာစေပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းလာသော လူရိပ်အချို့ကို သူမြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တပည့်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” ချူဖုန်းနှင့် တခြားသူများ မြေပြင်သို့ပင် မဆင်းသက်ရသေးမီ ရွှီချိုက်ချန်က ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေ... နေ... အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့”</p> <p>ချူဖုန်းက ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရွှီချိုက်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ဤကလေး၏ကိုယ်ပေါ်မှ ကျောင်းတော်သားအငွေ့အသက်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသော်လည်း ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော ဝိညာဉ်တစ်စွန်းတစ်စမျှ မရှိသေးပေ။ သူ၏ပြဿနာက အဘယ်မှာနည်း။</p> <p> </p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။ “ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာ အားလုံးအဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ဆရာမရှိတဲ့အချိန်မှာ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ နားမလည်တာတွေရှိရင် ရှင်းပြပေးမဲ့သူ မရှိလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြော၏။ “မနက်ဖြန် နေမြင့်တဲ့အခါ မင်းရဲ့မှတ်စုတွေယူပြီး ငါ့ဆီလာမေးချေ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။”</p> <p>ပြန်ဖြေပြီးနောက် ရွှီချိုက်ချန် ဆုတ်ခွာသွားသည်။</p> <p>အားလုံး မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီးသောအခါ မိမိတို့နေအိမ်များသို့ အသီးသီး ပြန်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် သူ၏အခန်းသို့ပြန်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စာဖတ်နေလိုက်သည်။ ခရီးထွက်နေစဉ်အတွင်း စာကို သေသေချာချာ မဖတ်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ လွတ်သွားသည်များကို ပြန်ဖတ်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဌာန၏အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ လူရိပ်ဆယ်ဂဏန်းကျော် ဆင်းသက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် သူတို့၏ ဝတ်စုံများကို မြင်သည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ “တပည့် ရွှီချိုက်ချန်က အကြီးအကဲများကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“နေ... နေ... အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့ ”</p> <p>မန္တာန်ပညာဌာနမှ အကြီးအကဲချီက အရင်ဆုံး စကားဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲတို့ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့ ကြွလာတာလဲလို့ သိပါရစေ” ရွှီချိုက်ချန်က စူးစမ်းလိုသဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲချီက ပြောသည်။ “ငါတို့က ဌာနမှူးချူကို လာနှုတ်ဆက်တာပါ။ ငါတို့ရောက်နေတဲ့အကြောင်း သူ့ကို သွားအကြောင်းကြားပေးပါ ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် ချူဖုန်း၏ အိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ သတင်းပို့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ အကြီးအကဲတွေ အုပ်စုလိုက် ရောက်နေတယ် ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းဝတ္ထုစာအုပ်ကို ချက်ချင်း ကျောနောက်သို့ ဝှက်ကာဆိုလိုက်သည်။ “သူတို့ကို အတွင်းထဲ ဖိတ်လိုက်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန် လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ချူဖုန်းသည် အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ကာ အိမ်ရှေ့ဝင်းသို့ ထွက်လာခဲ့၏။ မကြာမီမှာပင် ဌာနအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများ လက်ဆောင်ပစ္စည်းကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့က ဌာနမှူးချူကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p>ချူဖုန်းကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲအားလုံး ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။”</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရုံနှင့် သူတို့ဘာကြောင့် လာကြသည်ကို ချူဖုန်း ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့သည် မျက်နှာသာရရန် လာကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဘဝနှစ်ခုစာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးသော သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့အချိန်မျိုးတွင် သူတို့ကို ခက်ခဲအောင် လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ချိုက်ချန်၊ စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေ သွားယူချေ၊ ပြီးတော့ ရှောင်ယန် ကိုလည်း  စားသောက်ပွဲတစ်ခု ပြင်ခိုင်းလိုက်။ ဒီနေ့တော့ ငါ အကြီးအကဲတို့နဲ့ အတူတူ သောက်ချင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည်  အကြီးအကဲအားလုံးအတွက် ကုလားထိုင်များကို မကြာမီပင် ယူဆောင်လာပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်ကာ အားလုံးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုတော့၏။</p> <p>တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် စားသောက်ပွဲမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် အကြီးအကဲများအတွက် ကိုယ်တိုင် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရာ အားလုံးက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရက်သောက်ရင်း စိတ်သောကအားလုံးမှာလည်း လွင့်စင်သွားကြပုံပင်။</p> <p> </p> <p>ခွက်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် အားလုံးမှာ ပိုမိုရင်းနှီး ပွင့်လင်းလာကြသည်။</p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာတွေလဲ။ ဒါ ဒဏ္ဍာရီလာ ထိုက်ဆွေ့အသား မဟုတ်လား” အကြီးအကဲ ချီက အသားတစ်ဖဲ့ကို မြှောက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ ချီက အမြင်စူးရှတာပဲ။” ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဌာနမှူးချူ၊ ကျုပ်ကို အကြီးအကဲလို့ ခေါ်နေတာက အရမ်းများနေသလိုပဲ။ ခင်ဗျား စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ်ကို အစ်ကိုကြီးချီ လို့ပဲ ခေါ်ပါ”</p> <p> </p> <p> အကြီးအကဲ ချီက ရွှင်ပျစွာ ပြောသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက သူ၏အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သောက်ကြစို့”</p> <p> </p> <p>“သောက်ကြ၊ သောက်ကြ”</p> <p> </p> <p>အရက်တစ်ခွက်ကို အကုန်မော့ချပြီးနောက် အကြီးအကဲ ချီက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်၏။ “ဟင်းလျာတွေကတော့ ထိပ်တန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရက်ကတော့ သာမန်ပါပဲလား။ အကြီးအကဲ ပိုင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အရက်ကောင်းတွေကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်ပေးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ပိုင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောသည်။“ခင်ဗျားကတော့လေ၊ ကျုပ်ရဲ့အရက်ကိုပဲ အမြဲချောင်းနေတာ။ ခုနကပဲ အနှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ မျောက်အရက် ကို အကြီးအကဲ ချူအတွက် လက်ဆောင်ထဲမှာ ထည့်ပေးလိုက်ပြီ၊ သူ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံလို့ ရအောင်လို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ပြောသည်။ “အကြီးအကဲ ပိုင်၊ ခင်ဗျားလုပ်တာ မမှန်ဘူးလေ။ တစ်ယောက်တည်း သောက်ရတာက အားလုံးအတူတူ သောက်ရသလောက် ဘယ်ပျော်စရာကောင်းပါ့မလဲ။”</p> <p> </p> <p>သူပြောလိုက်သည်နှင့် လူအချို့က ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ ပြောတာ လုံးဝမှန်တယ်”</p> <p>မကြာမီမှာပင် ချင်းချင်း သည် အနှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ မျောက်အရက်ကို ယူလာကာ ရောက်ရှိနေသော အကြီးအကဲတစ်ဦးစီအတွက် တစ်ခွက်စီ လောင်းထည့်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>အရက်၏ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ချူဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်သည် “ကျွန်တော့ရဲ့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာ အရက်ချက်တတ်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက် လိုနေတယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ မထင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ချီက ထောက်ခံ၏။ “တကယ်ကို လိုနေတာပါ။ ဒီလို အရက်မျိုးမှပဲ ဒီလိုဟင်းလျာတွေနဲ့ လိုက်ဖက်မှာ။ ဒါပေမဲ့ ချူဖုန်းရာ၊ အရက်ကောင်းလေးရဖို့အတွက် တကူးတက အရက်ချက်တဲ့တပည့်ကို ခေါ်ဖို့ လိုလို့လား”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ပိုင်က ပြုံးသည်။ “တခြားပြင်ပကလူကို ဘာလို့ခေါ်နေမှာလဲ။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ တပည့်တွေ အများကြီးရှိတာပဲ မဟုတ်လား။ အရက်ချက်တာကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ အနည်းငယ်တော့ ရှိမှာသေချာပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အပြင်စည်းတပည့် တွေထဲကနေ သင့်တော်မယ့်သူကို ရှာကြည့်လိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ပိုင်က ထပ်လောင်းပြောသည်။ “ဌာနမှူးချူ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ်လည်း ပြင်ပရေးရာဌာန မှာရှိတဲ့ ကြီးကြပ်သူတွေနဲ့ အစေခံတပည့်တွေကြားထဲမှာ စုံစမ်းပေးလို့ရပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ မျှော်လင့်မထားတဲ့ ရလဒ်တွေ ရလာနိုင်တာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် အကြီးအကဲ ပိုင်ဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်။”</p> <p>ပြောရင်းဖြင့် ချူဖုန်းသည် သူ၏အရက်ခွက်ကို တစ်ဖန် ပြန်မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပွဲမှာ သန်းခေါင်ယံအထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးမှ ပြီးဆုံးသွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်တွင် ချူဖုန်း အိပ်ရာမှနိုးလာသောအခါ ရွှီချိုက်ချန်မှာ လမ်းညွှန်မှုခံယူရန် အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချိုက်ချန်၊ မင်းနားမလည်တာတွေ ပြောပြစမ်း။”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က စာလိပ်တစ်ခုကို ရိုသေစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဆရာ... ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော် နားမလည်တာတွေပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် စာလိပ်ကိုယူကာ ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။ ဖတ်ပြီးနောက်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ တွေးတောနေဟန် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနဲ့ မင်သွေးကျောက်။”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်သွေးကျောက်တို့ကို စားပွဲပေါ်သို့ အမြန်တင်လိုက်ကာ မင်ကို သေချာစွာ သွေးပေးပြီးနောက် စုတ်တံကို ဆရာ့ထံ ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် စုတ်တံကိုယူကာ စက္ကူပေါ်တွင် ကြီးမားသော “ဖြောင့်မတ်ခြင်း” ဟူသည့် စာလုံးတစ်လုံးကို ရေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် ထိုစာလုံးကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူ၏ဦးနှောက်မှာ ဝုန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထပ်ကြည့်ရန် မဝံ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက မင်းရဲ့ စာပေအငွေ့အသက်က မလုံလောက်သေးလို့ စာလုံးကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီလို တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သွားတာ။”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က ဉာဏ်မနည်းပေ။ ဆရာက သူ့ကို တတ်နိုင်တာထက် ပိုလုပ်နေသည်ဟု ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ရိုသေစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဆရာ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုစာအုပ်မျိုးတွေကို အဓိကထားပြီး လေ့လာသင့်လဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်းဆိုသည်။  “ငါ့ဆီမှာ ‘ဒသနဆိုင်ရာ ဝေဖန်ချက်’ ဆိုတဲ့ ကျမ်းတစ်စောင်ရှိတယ်၊ အဲဒါက ဆရာကြီးခုံရဲ့ ဒဿနတွေအပေါ် ငါ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ပဲ။  မင်းအဲဒီဝေဖန်ချက်ကိုပဲ အဓိကထား လေ့လာရမယ်၊ ပြီးတော့ အားလပ်တဲ့အချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ဖို့အတွက် အခြေခံလေ့ကျင့်ခန်းအချို့ လုပ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲ ဆရာ”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။“ဒါကတော့ မင်းစာကို အရမ်းအကျယ်တဝင့်ဖတ်ပြီး လုပ်ဆောင်ချက်တွေက အရမ်း တောင့်တင်းလွန်းနေလို့ပဲ။ မင်းက တကယ့်လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ စံနှုန်းကို မမီသေးဘူး၊ ဒါကြောင့်လည်း ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီကို နားမလည်နိုင်သေးတာ။”</p> <p> </p> <p>၎င်းကိုကြားတော့ ရွှီချိုက်ချန်က ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “ဆရာ... ကျွန်တော် အဲဒါကို သဘောမတူပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် အပြုအမူမှန်ကန်တယ်၊ ပြောတာနဲ့လုပ်တာ ထပ်တူကျတယ်၊ မေတ္တာရှိပြီး မူဝါဒရှိတယ်၊ သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တယ်လို့ ယူဆပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဘာကြောင့် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် မသတ်မှတ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် ရယ်မောလိုက်၏။ “ဒါဆို ငါမင်းကို မေးမယ် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အတတ်ပညာခြောက်ပါးဖြစ်တဲ့ ဝတ်တရား၊ ဂီတ၊ မြားပစ်၊ ရထားမောင်း၊ လက်ရေးလှနဲ့ သင်္ချာ။ အဲဒီထဲက ဘယ်နှစ်ခုကို မင်း ကျွမ်းကျင်သလဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသည်။ “ဆရာ... စာပေပညာရှင်တွေက ဝတ်တရား၊ ဂီတနဲ့ လက်ရေးလှတာကိုပဲ လေ့လာသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အမျိုးသားတွေလို မြားပစ်တာနဲ့ ရထားမောင်းတာတွေကို သင်ယူနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ တကယ့်ကို စာအုပ်ထဲကအတိုင်းသွားတဲ့သူပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက်နှစ်တွေကြာတာတောင် မင်းက စာပေပညာရှင်အဆင့် မှာပဲ ရှိနေသေးတာ။”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အတတ်ပညာခြောက်ပါးဆိုတာ ငါဖန်တီးထားတာမဟုတ်ဘူး၊ ဆရာကြီး ခုံကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေပဲ။ မင်းက ဆရာကြီးရဲ့ စကားကို လျစ်လျူရှုမလို့လား”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏လမ်းစဉ်မှာ အမြဲတမ်း မှားယွင်းနေခဲ့သလားဟု သူ့ကိုယ်သူ သံသယဝင်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ မင်းသဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ ဝေဖန်ချက်ကျမ်းလာယူဖို့ ငါ့ဆီလာခဲ့။”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး ချူဖုန်း ထွက်ခွာရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော်လည်း ရွှီချိုက်ချန်၏ အကြည့်များမှာ ခိုင်မာလာ၏။</p> <p> “ဆရာ... ကျွန်တော် တကယ့်လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဝေဖန်ချက်ကျမ်းကို ပေးသနားပါ။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ ဆုံးမရလွယ်တဲ့ ကလေးပဲ။”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးပြီး ရွှီချိုက်ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> “မနက်ဖြန် အိပ်ရာနိုးတဲ့အခါ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်: “……”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save