Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၅၃)</h2> <h2 style="text-align:center">ဘယ်လူငယ်က သစ္စာတရားကို တန်ဖိုးထားတာမြင်ဖူးလို့လဲ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>တောင်တန်းများအကြားတွင် အချိန်သည်ကုန်မှန်းမသိ ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချူဖုန်း တစ်ယောက် မိမိအခန်းအပြင်သို့မထွက်ဘဲ အောင်းနေခဲ့သည်မှာ ခုနစ်ရက်နှင့် ခုနစ်ည တိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုခုနစ်ရက်အတောအတွင်း သူသည် ထမင်းစားချိန်၌ပင် မျက်နှာပြခြင်း မရှိပေ။ စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲပင်း ပင်လျှင် ချူဖုန်း တစ်ယောက် အခန်းထဲ၌ အသည်းအသန် စာရေးနေသည်ကို တစ်ချက်တစ်ချက်သာ လှမ်းမြင်ရုံမျှ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် တပည့်အငယ်ဆုံးအတွက် တစ်ခုခု ရေးပေးနေမှန်း အားလုံးက သိကြသော်လည်း သူတို့၏ ဆရာက မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤမျှအထိ ပင်ပန်းခံသည်ကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော ရှောင်ယန် ပင်လျှင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာရသည်။ ယနေ့ နံနက်စောစော ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူတို့သည် အကြီးအကဲ ပင်း ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကတော်... ဆရာက ဘယ်လိုမျိုး ကမ္ဘာကျော်မဲ့ ပညာရပ်တွေကို ရေးနေလို့ ဒီလောက်တောင် အခန်းအောင်းနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဆရာကတော် ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲ ပင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြန်းသွားလေသည်။</p> <p>“လျှောက်မပြောနဲ့ဦး၊ ငါက နင့်ဆရာရဲ့ ဇနီး မဖြစ်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>“ခွင့်လွှတ်ပါ အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်က ဆရာ့အတွက် စိုးရိမ်မိလို့ပါ” ရှောင်ယန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသဖြင့် အကြီးအကဲ ပင်းမှာ သူ့ကို ဆူပူရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောသည်။</p> <p>“နင့်ဆရာက ပန်းချီဆွဲနေတာ။ အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါလည်း ထုတ်မပြောနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း ဆွဲနေသည့် ထိုပန်းချီကားမှာ မည်မျှ ထူးဆန်းသည်ကို အကြီးအကဲ ပင်း မှတ်မိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိကြီး တစ်ဦးကို ဆွဲနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမအမြင်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်က လူသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် သူတော်စင်ဖြစ်သွားသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ထိုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ် အခန်းအတွင်း၌မူ ချူဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး ပန်းချီကားထဲရှိ သူတော်စင် ခုံဖန်မာ၏ ပုံတူကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပညာရှိကြီး ခုံ... ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်ကြီး မြို့တံခါးကို လက်ဗလာနဲ့ မတင်ခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကိုပဲ ရေးဆွဲခဲ့တာပါ။ မသင့်တော်တာ ရှိခဲ့ရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပန်းချီကားထဲမှ စာပေလမ်းစဉ်တာအို၏ သန့်စင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို စာပေလမ်းစဉ် အလင်းတန်းသည် အမြင့် ကိုးဆယ်ကိုးပေ အထိ ရောက်ရှိသွားပြီး ဝမ်တောက် ကျောင်းတော် ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ စာပေလမ်းစဉ် အလင်းတန်းပါလား။ အကြီးအကဲချူ က စာပေလမ်းစဉ်မှာ နောက်ထပ် တစ်ဆင့်တက်သွားပြန်ပြီ ထင်တယ်”</p> <p>“မြန်မြန်... အကြီးအကဲဆီ သွားသတင်းပို့ကြ”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများစွာတို့သည် ဌာနမှူးချူ ထံသို့ သွားရောက် ဂါရဝပြုလိုကြသော်လည်း ဌာန အသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များ ကမူ ချက်ချင်းပင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးပညာဌာန၏ ဌာနမှူး ဆေးဘုရင်ရွှမ်ဟော့က ဘေးနားရှိ မြို့စား ရီရှန်း ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရီရှန်း၊ ဆေးတာအို ဌာနရဲ့ ကိစ္စတွေကို ခင်ဗျားပဲ ခေတ္တ တာဝန်ယူထားလိုက်ပါဦး။ ကျုပ်ကတော့ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် သုံးနှစ်ကနေ ငါးနှစ်လောက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ရီရှန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲ၊ ဒါက နည်းနည်း စောမနေဘူးလား။ အစက နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ကြာမှ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံမယ်လို့ စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဆေးဘုရင်လရွှမ်ဟော့က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ငါကတောင် နောက်ကျနေပြီ။ အဘိုးကြီးကျန့်ဝူ လည်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံဖို့ သွားပြီဆိုတာ မသိဘူးလား။ “</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ သူသာ ရှောင်ဖုန်း အတွက်နဲ့ ရှောင်ယန်ကို တိုက်ခိုက်တုန်းက လျှော့မပေးခဲ့ရင်၊ ရှောင်ဖုန်းရဲ့ စရိုက်အတိုင်းဆိုရင် အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို သွားရိုက်ပြီးလောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>မြို့စားရီရှန်းက ပြောသည်။</p> <p>“အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ဌာနမှူးချူ က နှိမ့်ချပြီး သဘောကောင်းပါတယ်။ သူက အားနည်းသူကို နှိပ်စက်တာမျိုး၊ တစ်ပါးသူကို အနိုင်ကျင့်တာမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်”</p> <p> </p> <p>ဆေးဘုရင်ရွှမ်ဟော့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “ခင်ဗျားက အသက်ကြီးလေ ကြောင်လေ ဖြစ်နေပြီ။ သစ္စာတရားကို တန်ဖိုးထားတဲ့ လူငယ်မျိုးကို မြင်ဖူးလို့လား”</p> <p> </p> <p>မြို့စားရီရှန်း  “...”</p> <p> </p> <p>သူ တကယ်ပင် ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တွေးနေမိသည်။</p> <p> ‘အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး... ဟိုလူတွေ အကုန်လုံး ဌာနမှူးချူ ဆီ ပြေးပြီး လက်ဆောင်တွေ သွားပေးနေကြတာ၊ အမှန်တော့ အသမခံရမှာ ကြောက်နေကြတာကိုး’</p> <p> </p> <p>ဌာနခေါင်းဆောင် ကိုးဦးစလုံး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံသွားပြီဟူသော သတင်းသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ “ရှောင်ဖုန်း တစ်ယောက် ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းတာလေး လုပ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ နောက်ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ငါတို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တွေ အများကြီး ထွက်လာတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ အဲ့ဒီလိုသာ ဆိုရင် ဌာနအကြီးအကဲ ကိုးနေရာက လစ်လပ်သွားမှာပေါ့။ မူလနယ်မြေက လူတွေ လွှတ်ပြီး တာဝန်ယူခိုင်းမှာ သေချာတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးလည်း ဘေးဖယ်ခံရနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ က ပါရမီရှင်တွေကလည်း အင်မတန် ထိန်းရခက်တာ”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှောင်ဖုန်း ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့သာ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးချင်ရင်၊ အရင်ဆုံး ရှောင်ဖုန်းကို သွားပြီး ပြဿနာ ရှာခိုင်းလိုက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုအကြီးအကဲက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီးကတော့ တကယ့်ကို မြေခွေးအိုကြီးပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်”</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထိုအကြီးအကဲကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် အကြီးအကဲမှာ ပါးစပ်ပိတ်ကာ နောက်ထပ် တစ်လုံးမှ မဟရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>…</p> <p>ဤကိစ္စအားလုံး၏ တရားခံဖြစ်သူ ချူဖုန်းကမူ သူ၏ ပန်းချီကားက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်တွင် မည်မျှအထိ လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို လုံးဝ မသိရှာပေ။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ရှိ ပန်းချီကားကို ကြည့်ကာ သူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ဘယ်သူမှ သံသယ မရှိတော့ဘူး။ ချိုက်ချန်တော့ စောင့်နေရရှာပြီ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချူဖုန်းသည် ပန်းချီလိပ်ကို သိမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံရှိ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်နှင့် ပန်းချီလိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ အပြင်သို့ လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော အကြီးအကဲ ပင်း နှင့် တပည့်တစ်စုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးပွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အားလုံး၏ အကြည့်များသည် ချူဖုန်း ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားကြပုံပင်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“အားနာစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောရင်းနှင့် ရွှီချိုက်ချန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ချိုက်ချန်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြံ့ခိုင်အောင် လုပ်ထားရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဆရာ့ကို တင်ပြပါတယ်၊ ကျွန်တော် စီနီယာတွေဆီကနေ ထိုက်ချီကို သင်ယူနေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>ချူဖုန်းက ထိုသို့ပြောကာ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ငယ်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစာအုပ်ငယ်သည် ရွှီချိုက်ချန် ထံသို့ လွင့်ပျံသွားပြီး သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က စာအုပ်ကို အသေအချာ လက်ခံရယူကာ ရိုသေစွာပြောလိုက်သည်။ “ပညာရပ်တွေကို ချီးမြှင့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး ဖတ်ကြည့်ဦး။ နားမလည်တာ ရှိရင် ငါ့ကို မေးနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချူဖုန်းသည် ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ ခုနစ်ရက် ခုနစ်ည တိုင်တိုင် မအိပ်ခဲ့ရသော်လည်း လန်းဆန်းတက်ကြွနေဆဲပင်။ ဤသည်မှာ ညလုံးပေါက် ကျင့်စဉ်ကျင့်ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုပေလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ပင်ပန်းလွန်းသည်ဟု သူ နားလည်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်နှင့် အခြားသူများသည် ရွှီချိုက်ချန်၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ပထမဆုံးစာမျက်နှာ၏ ပထမဆုံးစာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အားလုံး တောင့်ခဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပညာရှိကြီးက ဆိုသည်။ “အသက်၃၀တွင် အခိုင်အမာ ရပ်တည်နိုင်ရမည်၊ ၄၀တွင် သံသယ ကင်းရှင်းရမည်၊ ၅၀တွင် ကံကြမ္မာကို နားလည်ရမည်၊ ၆၀တွင် ကြားရသမျှကို စိတ်အေးချမ်းစွာ လက်ခံနိုင်ရမည်၊ ၇၀တွင် မိမိစိတ်အလိုအတိုင်း လိုက်နိုင်ရမည်”</p> <p> </p> <p>မှတ်ချက် - ပညာရှိကြီးက ပညာတတ်တစ်ဦး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များကို ဤသို့ ရှင်းပြထားသည်။</p> <p> </p> <p>အခိုင်အမာ ရပ်တည်နိုင်သည့် အဆင့် : လူအယောက် ၃၀နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်ပင် လဲမကျဘဲ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>သံသယ ကင်းရှင်းသည့် အဆင့် : လူအယောက် ၄၀နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>ကံကြမ္မာကို သိမြင်သည့် အဆင့် : လူအယောက် ၅၀နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မိမိက မလွဲမသွေ အနိုင်ရမည်မှာ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>စိတ်အေးချမ်းသည့် အဆင့် : လူအယောက် ၆၀ နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် အခြားသူများက သင့်၏ အကြောင်းပြချက် များကို နားထောင်လိုစိတ် ရှိလာခြင်း။ (မှတ်ချက် - အရိုက်ခံရမှာ ကြောက်လို့ နားထောင်တယ် ပြောခြင်တာဖြစ်ပါလိမ့်မယ်)</p> <p> </p> <p>စိတ်အလိုအတိုင်း ဖြစ်သည့် အဆင့် : တစ်ဖက်တွင် လူအယောက် ၇၀ ကျော် ရှိနေစေကာမူ မိမိ စိတ်ကြိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဖွင့်ဆိုချက်များကို မြင်လိုက်ရရုံနှင့် လူတိုင်းသည် လက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးကိုပင် သံသယဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> “ဆရာ... ကျွန်တော်တို့က စာသင်ဖူးပါတယ်။ ဒါက ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်း ရဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ရှင်းလင်းချက် ဟုတ်ရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>အခြားသူများက စကားမပြောသော်လည်း အားလုံးက ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်မှာမူ သူ၏ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျင်သွားသလို ခံစားရသည်။ ဤသည်မှာ သူ ကျောင်းတွင် သင်ယူခဲ့ရသည်များနှင့် လုံးဝ တခြားစီ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်၏။ “ငါက မင်းတို့ကို လိမ်ပါ့မလား။ ဒီကျမ်းကို တကယ် နားလည်ချင်ရင်၊ ပညာရှိကြီးရဲ့ ပုံတူပန်းချီကို နေ့တိုင်း လေ့လာရမယ်။ ချိုက်ချန်... ဖမ်းလိုက်”</p> <p> </p> <p>သူ ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ပန်းချီလိပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ ပန်းချီလိပ်သည် ရွှီချိုက်ချန် ထံသို့ ပျံထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပန်းချီကားကို ဖမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဆဲပင်။ အဓိကမှာ ဆရာဖြစ်သူ၏ ပညာဖြန့်ဝေပုံက တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က မအောင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> “ညီလေး... အဲ့ဒါကို ဖြန့်လိုက်ပါဦး၊ ငါတို့လည်း အမြင်ကျယ်သွားအောင် ကြည့်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပန်းချီလိပ်ကို အသေအချာ ဖြန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ကိုယ်လုံး ပညာရှိ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပန်းချီကားထဲမှ ပြင်းထန်သော စာပေလမ်းစဉ်၏ တာအိုအရှိန်အဝါသာ ထွက်မနေပါက၊ ရွှီချိုက်ချန် တစ်ယောက် သူ့ဆရာက သူ့ကို နောက်နေသည်ဟုပင် ထင်မိတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လူများမှာမူ ပန်းချီကားထဲရှိ အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ဒူးများပင် တုန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပင်း ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဤပန်းချီကားထဲတွင် မဟာတာအို၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရများ ပါဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က ပန်းချီလိပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်သိမ်းပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဆရာ၊ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိကြီးက မေတ္တာ၊ တရားမျှတမှု၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ အသိပညာ၊ သစ္စာတရားနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့သီလတွေကို ဟောပြောခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပန်းချီကားထဲမှာ အဲ့ဒီအငွေ့အသက်တွေကို ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံး၏။ “ဒီပန်းချီကားထဲမှာ အဲ့ဒီ သီလတွေ မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ မင်းသာ ဒီကျမ်းစာတွေကို နားလည်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ရင်၊ ကွန်ဖြူးရှပ်က ဘာတွေကို ဆိုလိုခဲ့လဲဆိုတာ အလိုလို သိလာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့နေ့ကျရင် မင်း ကမ္ဘာပတ်ပြီး ဘယ်နေရာကိုမဆို သွားနိုင်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီချိုက်ချန်သည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီပညာရပ်တွေကို သင်ကြားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save