Book List

<p style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၄)</p> <p style="text-align: center;">ဝမ်ကလန်က အဘိုးကြီးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကတော့</p> <p style="text-align: center;">စည်ကားနေတော့မှာပဲဟေ့</p> <p style="text-align: center;">*</p> <p> </p> <p>“ ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်ကဆင်းပြီး ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာပါ”</p> <p>ခဏတာ အံ့သြသွားပြီးနောက် ရှောင်ယန် သည် အမြန်ပင် စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။ သူ၏ ဆရာတူညီလေးမှာ ဤမျှ ထူးခြားဆန်းပြားသော ပညာရပ်ကို ရရှိသွားသည်ကို မြင်သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မနာလိုဖြစ်ခြင်း မရှိဘဲ၊ မိမိကိုယ်တိုင် ပိုမိုသန်မာလာရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ</p> <p> “ဘယ်တော့လောက် သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြန်ဖြေ၏။</p> <p>“နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပါ။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ ဓားကျောက်စိမ်း တွေကို အရင်ဆုံး ငါ့ဆီ ပေးထားခဲ့ကြ။ မနက်ဖြန်ကျမှ အားလုံး အတူတူ လာပြန်ယူကြပေါ့”</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းတွင် ထွေထွေထူးထူး မှာကြားစရာ မရှိတော့ပေ။ ဤတပည့်အားလုံးသည် ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ဓားကျောက်စိမ်းများသာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင် ဘာမှ အမှားအယွင်း ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”</p> <p>အားလုံးက သူတို့၏ ဓားကျောက်စိမ်း များကို ထုတ်ယူကာ ချူဖုန်းထံသို့ အပ်နှံလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းက ထိုအရာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အပျင်းကြောဆန့်ကာ</p> <p>“ငါ ပင်ပန်းနေပြီ၊ အိပ်ရေးဝအောင် သွားအိပ်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဆရာ့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင်။</p> <p>ရှောင်ယန်၊ ချောင်ရို့ချန်၊ လွီယွဲ့အာ၊ ဝမ်ပေါင်လဲ့ နှင့် နန်းကုန်းယွီ စုစုပေါင်း ငါးဦးတို့သည် ဝမ်တောက် ကျောင်းတော် မှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ရီရှန်းမြို့စားကမူ ရှောင်ယန်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်ရန် နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ခေါက် သူတို့သွားမည့်နေရာမှာ လျှိုမြစ် ၏ အောက်ဘက်ပိုင်းရှိ ချန်ယွင်ဝမ်မျိုးနွယ်စု ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လျှိုမြစ်အောက်ပိုင်းသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် နှင့် အလှမ်းဝေးကွာသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ ဝမ်တောက်မြို့ တွင် လျှိုမြစ်ဒေသ၏ အဓိကမြို့တော်ဖြစ်သော လျှိုမြို့သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိနိုင်သည့်  နေရာပြောင်းစက်ကွင်း တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>စက်ကွင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အားလုံးသည် ခဏတာ မှောင်အတိဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီးမှ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းပြန်လည် မြင်တွေ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤခရီးစဉ်အတွက် ရှောင်ယန်နှင့် အခြားသူများသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ဝတ်စုံများကို မဝတ်ဆင်ဘဲ အဆင့်မြင့် ဝတ်ရုံ အသစ်စက်စက်များကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ငါးဦး စက်ကွင်းအပြင်ဘက်သို့ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကမူ ထိုအကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p>ရှောင်ယန်က လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “စတုတ္ထညီလေး၊ လျှိုမြို့ကနေ ချန်ယွင်ဝမ်မျိုးနွယ်စုဆီ သွားဖို့ နေရာပြောင်းစက်ကွင်း ရှိသေးလား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းခါပြသည်။ “မရှိတော့ဘူး။ ပထမအချက်က ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ဒီကနေ လီအနည်းငယ် အကွာမှာပဲ ရှိတာ။ ဒုတိယအချက်က နေရာပြောင်းစက်ကွင်းတွေက အရမ်းကုန်ကျစရိတ်များတယ်ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးနဲ့တောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ မလွယ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် စျေးကိုသွားပြီး လေဟုန်မြင်း အနည်းငယ် ဝယ်ရအောင်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။ လေဟုန်မြင်း တစ်ကောင်သည် တစ်နေ့လျှင် လီတစ်ထောင် ခရီးနှင်နိုင်ရာ၊ ရက်အနည်းငယ် စီးနင်းရုံဖြင့် သူတို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ထိုအုပ်စုသည် လေဟုန်မြင်းများကို စီးနင်းကာ လျှိုမြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လျှိုမြစ်၏ အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုများဆီ၌</p> <p>မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း အိမ်တော်ထိန်းသည် စုတ်တံအရေးအသား လေ့ကျင့်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရိုသေစွာ သတင်းပို့နေသည်။ “မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲ၊ အခုလေးတင် ကျွန်တော်တို့ လူတွေက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ပါရမီရှင် အချို့ကို မြို့ထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်လို့ ပြောပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက စုတ်တံကို မပြီး ရပ်လိုက်သည်။ “ဘယ်ပါရမီရှင်တွေလဲဆိုတာ စုံစမ်းပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းက “တင်ပြပါတယ် အကြီးအကဲ၊ ရှောင်ယန်ရယ်၊ ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သမက်ဖြစ်သူ ဝမ်ပေါင်လဲ့ရယ်နဲ့ အခြားသူတွေလည်း ပါပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရှူး...</p> <p>ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်မိသည်။ ရှောင်ယန်၏ ကျော်ကြားမှုကို သူ ကြားဖူးသည်မှာ အမှန်ပင်။ ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ  စမ်းသပ်ပွဲအတွင်း ရှောင်ယန်သည် အခြားပါရမီရှင်အားလုံးကို လွှမ်းမိုးကာ သူ၏ မျိုးဆက်တွင် အကြီးမြတ်ဆုံး ပါရမီရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ဆရာ ချူဖုန်းသည် တာ့ယန် မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ဦးကိုပင် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့၏ စီမာမျိုးနွယ်စု မှ တပည့်တစ်ဦး ချောင်ရို့ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရစဉ်ကပင် စီမာမျိုးနွယ်စုသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ဘဲ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုသာ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>တပည့်ဆယ်ဦးတွင် တစ်ဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ စီမာမျိုးနွယ်စု၏ တပည့်များတွင် အနည်းဆုံး ထက်ဝက်ခန့်မှာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည့်အပြင် အနာဂတ်တွင် မြို့စား သို့မဟုတ် အရှင်သခင်ဘွဲ့များပင် ရရှိနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ဘယ်ကို ဦးတည်သွားလဲဆိုတာ သိရပြီလား”</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းက ရိုသေစွာ ဖြေကြားသည်။</p> <p> “ကျွန်တော်တို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ ရှောင်ယန်တို့အဖွဲ့ လျှိုမြို့က ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ယွင်ဝမ်မျိုးနွယ်စုဆီကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စီမာမျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာတွင် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို သူတို့က ဝမ်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲရဲ့ အသက် ရှစ်ရာပြည့် မွေးနေ့ပွဲကို သွားကြတာပေါ့။ တန်ဖိုးရှိတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်လိုက်။ ငါကိုယ်တိုင် ဝမ်အဘိုးကြီးကို သွားပြီး ဂုဏ်ပြုပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ”</p> <p>အိမ်တော်ထိန်းသည် အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်သော်လည်း သံသယဖြင့် ပြန်မေးမိသည်။</p> <p> “အကြီးအကဲ၊ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို ကောင်းကောင်းမဆက်ဆံဘူးလို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ တပည့်ချင်းတွေနဲ့အတူ အဲ့ဒီမှာ သွားပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းဖို့ သွားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ သေချာပါသလား”</p> <p> </p> <p>စီမာအကြီးအကဲက ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းကတော့... ငါ့နားမှာ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး နေလာခဲ့တာ ဘာမှမတတ်လာသေးဘူးပဲ။ ဝမ်ပေါင်လဲ့က တကယ်လို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုကို ပြဿနာရှာချင်တာဆိုရင် သူနဲ့အတူ ပါလာမှာက သူ့ဆရာတူညီအစ်ကိုတွေတင် မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ဆရာကိုယ်တိုင် ဖြစ်မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ချန်ယွင်ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သမိုင်းမှာ မြို့စားအဆင့်တွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်ခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့... ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲ ချူ နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ငါ့ရဲ့ စီမာမျိုးနွယ်စုတောင် အလျှော့ပေးရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စီမာအကြီးအကဲက စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။ ‘ဒီမွေးနေ့ပွဲကတော့ တကယ့်ကို စည်ကားတော့မှာပဲ’</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်မြို့ သည် လူဦးရေ သန်းနှင့်ချီရှိသော ကျယ်ပြောလှသည့် မြို့ကြီးဖြစ်ပြီး ချန်ယွင်ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အခြေစိုက်စခန်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးသည် မြို့တွင်းပိုင်း၌ စုပေါင်းနေထိုင်ကြသည်။</p> <p>ထိုသူများထဲတွင် ချန်လုံ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် နေထိုင်သူများသည် အကြီးမားဆုံးသော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အဓိကပင်မမျိုးနွယ်၏ အိမ်တော်အတွင်း၊ လှပသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အစေခံ၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဘေးနားရှိ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူကား အခြားသူမဟုတ်၊ ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်အကြီးအကဲဖြစ်မည့် ဝမ်ချုံယီပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချုံယီ... ယွီလင်က ထိုက်ရွှီတောင်ကြားကို ခဏသွားတာလေ၊ ဘာလို့ ဒီလို အခြေအနေနဲ့ ပြန်ရောက်လာရတာလဲ။ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတွေက တပည့်တွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံခဲ့ရလို့လား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံယီက တည်တင်းသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးနဲ့ ငါ့ဆီ လာနေတာလား။ မင်း သမီးရဲ့ စရိုက်ကို မင်းမသိဘူးလား။ မင်းက အိမ်မှာ သူ့ကို အလိုလိုက်ထားတာလေ။ အင်အားကြီးအဖွဲ့တွေက တပည့်တွေကြားထဲမှာ သူ အရှုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာ သဘာဝပါပဲ။ ငါက အခု အဘိုးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်တာနဲ့ အလုပ်များနေတာ။ အိမ်တွင်းရေးကိစ္စတွေကိုတော့ မင်းဘာသာမင်းပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကတော်သည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော်လည်း သူမခင်ပွန်းကို ပြန်လည်ငြင်းခုံရန် မဝံ့ရဲပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အဘိုးဖြစ်သူ၏ မွေးနေ့ပွဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမသမီး၏ ပြဿနာများမှာ အမှန်ပင် အသေးအဖွဲသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ဝမ်မျိုးနွယ်စုတွင် ပါရမီရှင် ရှားပါးလာခဲ့ပြီး မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ရှိ အားကောင်းသော အဘိုးဖြစ်သူ တစ်ဦးတည်းကသာ ထိန်းထားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမွေးနေ့ပွဲသည် အဘိုး၏ အသက်ရှည်ကျန်းမာမှုကို ပြင်ပလူများနှင့်အတူ ဂုဏ်ပြုရန်သာမက ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အင်အားကို အားလုံးကို ပြသရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ သွားလိုက်ပါဦးမယ်”</p> <p>ဝမ်ကတော်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမသမီး၏ အဆောင်သို့သွားကာ တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို စုံစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွီလင် ၏ အဆောင်ဝင်ပေါက်သို့ သူမ ရောက်ရှိသွားချိန်မှာပင် အိမ်တော်ထိန်းကြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ရိုသေစွာ တင်ပြသည်။ “ကတော်... သမက် ပေါင်လဲ့ က သူငယ်ချင်း အချို့နဲ့အတူ ပြန်ရောက်လာပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ပေါင်လဲ့”</p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်ကတော်၏ မျက်နှာတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖြစ်ရပ်တွင် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ ကျော်ကြားမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း နာမည်ကြီးခဲ့သူများမှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ချူဖုန်း နှင့် သောင်းပြောင်းပညာရပ် ဌာနခွဲမှ ပါရမီရှင် သုံးဦးဖြစ်သော ရှောင်ယန်၊ ချောင်ရို့ချန် နှင့် ချင်းချင်းတို့သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်မှန်ကံကြမ္မာ အဆင့်၌သာ ရှိသေးသော ဝမ်ပေါင်လဲ့ကိုမူ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ထို့အပြင် ဝမ်ယွီလင် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမကိုယ်သူမ အခန်းထဲတွင် အောင်းနေခဲ့သဖြင့် ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများကို မကြားသိခဲ့ရချေ။</p> <p> </p> <p>“သူက ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> “သခင်မ... သူက အဘိုးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲဆိုတာ သိလို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုးက အဲ့ဒီလူငယ်လေးကို အထင်ကြီးတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“အဘိုး” ဟူသော စကားကို ကြားရသော်လည်း ဝမ်ကတော်၏ ဝမ်ပေါင်လဲ့အပေါ် အထင်သေးမှုမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးက အဲ့ဒီကောင်လေးမှာ ဘာများ တွေ့နေလို့ ငါတို့ရဲ့ ယွီလင်နဲ့ အတင်းပေးစားချင်နေရတာလဲ မသိပါဘူး။ သူတို့ တည်းဖို့နေရာ တစ်ခုခု စီစဉ်ပေးလိုက်၊ ပြီးတော့ ပွဲကျရင် တက်ဖို့ပဲ အကြောင်းကြားလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မ”</p> <p>အိမ်တော်ထိန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save