Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ယန် : မွေးနေ့လက်ဆောင်သာပြင်ထားလိုက်စမ်းပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျန်သာ အစ်ကိုကြီးတို့တာဝန်ထား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“သမက်တော်၊ ကြွပါခင်ဗျာ။”</p> <p>အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် အခြားသူများကို ရိုသေသော အမူအရာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကမူ သူသည် ခိုကပ်စားသောက်နေသည့် ဤသမက်တော် ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို အထင်အမြင်သေးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ယနေ့ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူများကမူ သူ့ကို ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ဖိအားများကို ပေးနေသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုသန်မာထွားကြိုင်းသော လူကြီးက ပိုဆိုးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူက သူ့ကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့်ပင် ချေမှုန်းပစ်နိုင်မည်ဟု အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး ခံစားနေရ၏။ ဤသို့သော အဖော်များ ပါလာသောကြောင့်သာ သူသည် သခင်မဖြစ်သူထံ အထူးတလည် သွားရောက် အကြောင်းကြားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးသည်မှာ သခင်မက ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အင်း။”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤအဘိုးကြီးက သူ့ကို အမြဲတမ်း အခက်တွေ့အောင် လုပ်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။ ဝမ်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲသာ ရှိမနေလျှင် ဤမြေခွေးအိုကြီးကို သူရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ။</p> <p> </p> <p>“သမက်တော်၊ ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲဆိုတာ သိပါရစေလားခင်ဗျာ။”</p> <p>အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက စပ်စုသည့်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးနဲ့ ယွီလင်ကို တွေ့ပြီးရင် ပြန်မှာပါ။” ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးမှာ ဆွံ့အသွား၏။ “ သခင်ကြီးရဲ့ အသက်ရှစ်ရာပြည့် မွေးနေ့ပွဲကို မတက်တော့ဘူးလားခင်ဗျာ။ နောက်ခုနစ်ရက်နေရင် ကျင်းပတော့မှာလေ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူ၏နဖူးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “ဒါကို ငါမေ့တော့မလို့။ မွေးနေ့ပွဲပြီးမှပဲ ပြန်တော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါအိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ဆက်လက်၍ ပြောလာသည်။ “ဒါဆိုရင် သမက်တော်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအတွက် ဧည့်သည်ဆောင်တွေ ပြင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က တစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “မလိုဘူး။ ငါ့ရဲ့ အိမ်ဟောင်းမှာပဲ နေမယ်။”</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သော်လည်း ထိုလူကောင်ကြီး၏ ပြူးကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးသည် ရှေ့ဝင်းကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပြီး ခဏအကြာတွင် အိမ်တော်၏ တိတ်ဆိတ်လှသော အပိုင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က အိမ်ငယ်လေးသုံးလုံးသာရှိပြီး ပေါင်းပင်များ ထူထပ်နေသော၊ လူမနေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သော ထိုခြံဝင်းကို ကြည့်ကာ မရေရွတ်ပဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ “ဝမ်ညီလေး၊ မင်း အရင်က ဒီခွေးအိမ်ထဲမှာ နေခဲ့တာလား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒုတိယညီလေး၊ ခွေးတွေကို မစော်ကားပါနဲ့။ ငါငယ်ငယ်က ငါ့အိမ်က မီးလျှံခွေး သုံးကောင်နေတဲ့ အဆောင်ကတောင် ဒါထက် ပိုကောင်းသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက စကားမပြောသော်လည်း အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသော မျက်ခုံးများက သူတို့၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး : “……”</p> <p>မီးလျှံခွေး သုံးကောင်ဆိုသည်မှာ စစ်မှန်ကံကြမ္မာ အဆင့်ရှိသော သားရဲကြီးများ ဖြစ်သည်။ အိမ်မှာ ထိုကဲ့သို့သော သားရဲဆိုးကြီးများကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးနိုင်သည်ဆိုတော့ ဤလူက ဘယ်သူများပါလိမ့်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ရယ်မောလိုက်ကာဆိုသည်။ “အခုက အများကြီး သာယာသွားပါပြီ။ ကျွန်တော် ဒီကို စရောက်တုန်းက နို့ထိန်း တွေနဲ့တောင် အတူနေခဲ့ရတာ။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “မင်း ဝမ်မျိုးနွယ်စုကနေ ဘာလို့ ထွက်သွားချင်တာလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။ ငါသာဆိုရင် ဒီနေရာကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေအောင် လုပ်ပစ်လိုက်မှာ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ “ဒုတိယညီလေး၊ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲက မင်းကို ဘယ်တော့မှ သမက်အဖြစ် အောက်ကျနောက်ကျ နေခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက အရင်က နည်းနည်း ဗရုတ်ကျခဲ့ပေမဲ့  ဆေးဘုရင်ရွှမ်ဟော့ ရဲ့ အသည်းကျော်လေးပဲလေ။”</p> <p> </p> <p>“ဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ” ချောင်ရို့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါကို ဘဝအတွေ့အကြုံသစ် တစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ကြတာပေါ့။ ဂူထဲမှာ အိပ်ရတာထက်စာရင်တော့ နေစရာရှိတာက ပိုကောင်းပါသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်။ “ခင်ဗျား သွားလို့ရပြီ။ ဒါနဲ့ အဘိုးကို တွေ့ချင်တယ်လို့ သတင်းပါးပေးပါဦး။”</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ခက်ခဲသော အမူအရာဖြင့် ဖြေသည်။ “သမက်တော်၊ ကျွန်တော် မလုပ်ပေးချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သခင်ကြီးက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာမို့ ဘယ်ဧည့်သည်ကိုမှ မတွေ့ပါဘူး။ မွေးနေ့ပွဲနေ့ကျမှပဲ ထွက်လာမှာပါ။ အိမ်တော်သခင်တောင် တွေ့ခွင့်မရတာ၊ ကျွန်တော့်လို လူဆိုရင်တော့ ပြောမနေပါနဲ့တော့။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ရတာပေါ့။”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် အဘိုးကို ကြိုတင်နှုတ်ဆက်ကာ သူ၏ စီနီယာ အစ်ကို၊ အစ်မများကို ဧည့်ဝတ်မပျက်စေရန် တောင်းဆိုချင်ခဲ့သော်လည်း ဖြစ်နိုင်ပုံမရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ယောက္ခမဟု ခေါ်ရမည့်သူမှာလည်း သူ့ကို လုံးဝ တွေ့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော် သွားပါရစေဦး။”</p> <p>အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးသည် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်သွားသည်။ သူ ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် သမက်တော် ပြန်ရောက်လာသည့်အကြောင်းကို အိမ်တော်သခင်ထံ အကြောင်းကြားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် နောင်တွင် သူသာ အပြစ်တင်ခံရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် အခြားသူများသည် ဝင်းအတွင်းကို စတင်ရှင်းလင်းကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်အကြာတွင် ဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ခဲအို၊ ပြန်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>အားလုံး တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ဝတ်စုံရှည်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ ထုံးဖွဲ့ထားသော၊ လှပပြီး တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ခုံးများက ကွေးညွှတ်နေပြီး ပြုံးလိုက်လျှင် ပါးချိုင့်လေးနှစ်ဖက် ထင်သွားသည်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာလည်း တောက်ပနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်နှင့် ချောင်ရို့ချန်တို့သည် ဝါရင့်သူများဖြစ်ကြရာ သူတို့၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို ကြည့်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ဘေးနားရှိ နန်းကုန်းယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>နန်းကုန်းယွီသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် ဝေခွဲမရနိုင်သော အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လွီယွဲ့အာက ထိုသူနှစ်ဦး၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ‘ဒါမျိုးက... ဇာတ်လမ်းကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်နေကြတဲ့ စီနီယာတွေပါလား’</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ကမူ နန်းကုန်းယွီ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ သူသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ လုပ်လက်စများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ယွီဖေး၊ ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွီဖေးက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ပြော၏။</p> <p>“ခဲအို ပြန်ရောက်နေတယ်လို့ လူတွေပြောသံကြားလို့ လာရှာတာပါ”</p> <p> </p> <p>“ယွီဖေး၊ ဒီကို လာခဲ့ဦး။ ငါ့ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကို၊ အစ်မတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူမကို ကြိုဆိုကာ မိတ်ဆက်ပေးတော့သည်။</p> <p>“ယွီဖေး၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ရှောင်ယန်။”</p> <p>ရှောင်ယန် ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ယွီဖေး၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး ပါးစပ်လေး ဟသွားသည်။ “ခဲအို… သူ့နာမည်က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် က အဲ့ဒီ ပါရမီရှင်နဲ့ အတူတူပဲနော်”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြောသည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p>ဝမ်ယွီဖေးမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ခဲအို၊ ရှင်… ရှင် တကယ်ပဲ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ဝင်နိုင်ခဲ့တာလား”</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ခဲအိုဖြစ်သူ ဝမ်မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်သွားစဉ်က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ကို မဖြစ်မနေ ဝင်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးထံမှ လှောင်ပြောင်သံများကိုသာ သူ ရရှိခဲ့သည်။ သူ တကယ်ပဲ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ၏ တပည့် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်လေ။”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က မလိမ်ညာဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်… ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာက ကျွန်မ အစ်မနဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းဖို့လား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွီဖေးက ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ခဲအိုဖြစ်သူကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က “အင်း၊ ဝမ်ယွီလင်နဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်ဖို့ ပြန်လာတာပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ယွီဖေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခဲအိုဖြစ်သူ၏ ဘေးနားရှိ နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ လှပသော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ခဲအို၊ ပျော်ရွှင်ပါစေနော်။ နောင်မှာ အားရင်လည်း ကျွန်မဆီ လာလည်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ ကျွန်မ ကိစ္စလေးရှိလို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်၊ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးနော်။”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယနေ့ ယွီဖေး တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု ဝမ်ပေါင်လဲ့ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>နန်းကုန်းယွီက စကားစလိုက်သည်။ “ မောင်လေးဝမ်၊ သူ့နောက်ကို လိုက်မသွားဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ လိုက်သွားရမှာလဲ” ဝမ်ပေါင်လဲ့က ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ပြန်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “ဂျူနီယာညီလေး၊ မင်း အဲ့ဒီမိန်းကလေးအပေါ် ဘာစိတ်မှ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားသည်။ “စီနီယာ၊ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ဘယ်လိုလူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကို မြင်နိုင်တာပဲ။ ငါက မိန်းမလိုက်စားတဲ့သူ မဟုတ်ပေမဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံရှိတဲ့လူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ အကြံပေးပါရစေ။ နောင်တရမယ့်အလုပ်မျိုး မလုပ်မိစေနဲ့။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ စီနီယာ။ ကျွန်တော် ဝမ်ယွီလင် နဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းပြီးတာနဲ့ ယွီဖေး ကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်နှင့် ချောင်ရို့ချန်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြသည် “ဒါဆိုရင်တော့ ဒီတစ်ခေါက် အရာရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ကြရအောင်။ မင်းအတွက် မျက်နှာပန်းလှရုံတင်မကဘဲ ဒီကိစ္စကို အပြီးအပိုင် အပြတ်အသတ် ရှင်းပစ်ကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာတို့။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရအုံးမလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးလိုက်ကာ “မွေးနေ့လက်ဆောင်တစ်ခုသာ ပြင်ထားလိုက်။ ကျန်တာကို ငါတို့အပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်ထားလိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ဆက်လက်၍ ပြောသည်။“မှန်တာပေါ့။ အခုက ဝမ်ပေါင်လဲ့ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို တစ်ကမ္ဘာလုံး သိစေရမယ့် အချိန်ပဲ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save