Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မွေးနေ့လက်ဆောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချန်ယွင်မြို့၊ ဝမ်မိသားစုအိမ်တော်။</p> <p>ဝမ်မိသားစု၏ ဘိုးဘွားအစဉ်အဆက် အကြီးအကဲဖြစ်သူ ဝမ်ကျင်ချွမ်းသည် ရွှေချည်ထိုးထားသော ခရိန်းငှက်ရုပ်ပါ ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းကာ နဂါးတစ်ကောင်၊ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အသက်ရှစ်ရာခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း နာတာရှည်ရောဂါဟောင်းတစ်ခုကြောင့် ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း အိုမင်းရင့်ရော်နေကာ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေသူတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်မျိုး ပေါက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေကြသော ဧည့်သည်တော်အားလုံးသည် ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုကြတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်မျိုးတို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဝမ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်ချွမ်းသည် ဂုဏ်ထူးဆောင်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စုရုံးရောက်ရှိနေကြသော ဧည့်သည်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။”ကျုပ်ရဲ့ နိမ့်ပါးလှတဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို ကြွရောက်ချီးမြှင့်ပေးကြတဲ့အတွက် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုလို ကြွရောက်လာတာဟာ ချန်ယွင်မြို့က ဝမ်မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခန်းမထဲရှိ ဧည့်သည်များကလည်း အပြိုင်အဆိုင် ချီးမွမ်းစကားများ ပြန်လည်ပြောဆိုကြသည်။</p> <p>“အဘိုး ဝမ်ကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ။ အဘိုးက ချန်ယွင်မြို့ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပဲဥစ္စာ။ အဘိုးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို တက်ရောက်ခွင့်ရတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။”</p> <p> </p> <p>“မှန်ပါတယ်၊ အဘိုး ဝမ်က လျှိုမြစ်ဒေသရဲ့ ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲလေ။ အဘိုးကို အခုလို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံဂါရဝပြုခွင့်ရတာဟာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ်ပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>ဧည့်သည်များ စကားပြောဆိုနေကြစဉ်မှာပင် ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းခေါင်းဆောင်က လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ကြေညာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျင်းရှန်မြို့က ကျောက်မိသားစုကနေပြီးတော့ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲဝမ်ကို တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကြီးလို အသက်ရှည်ပါစေကြောင်းနဲ့ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ကြီးလို လာဘ်လာဘတွေ ပေါများပါစေကြောင်း ဆုမွန်ကောင်းတောင်းရင်း အဖိုးတန်ရတနာ တောင်စောင့်ပေတံ ကို ဆက်သပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ပေယွမ်မြို့က ဝေမိသားစုကတော့ အဘိုးဝမ် အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းရင်း အဖိုးတန်ရတနာ ကျောက်စိမ်းရူယီ ကို ဆက်သပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>“လျှိုမြစ်ဒေသက မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေကတော့ အဘိုးဝမ် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ တိုးပွားပါစေကြောင်း ဆုတောင်းရင်း အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်တဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ရတနာသစ်ပင် ကို ဆက်သပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဤကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် စီမာရင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ စီမာရင်က ဤမျှ အဖိုးတန်သော လက်ဆောင်ကို ပေးအပ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်လက်နက် ဆိုသည်မှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း မိသားစုများကြားတွင် မရှားပါးသော်လည်း၊ ဝမ်မိသားစုကဲ့သို့ မြို့စားကြီး တစ်ဦးမျှပင် မရှိသော မိသားစုအတွက်မူ ထိုလက်ဆောင်မှာ ဖြတ်မရသော အဖိုးတန်ရတနာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် အထက်မှအောက်အထိ ဝိညာဉ်လက်နက် ဆယ်ခုထက်ပို၍ ရှိနိုင်ခြေ မရှိပေ။</p> <p>ဝမ်ကျင်ချွမ်းကိုယ်တိုင်ပင် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။ စီမာရင်က ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဤမျှ လက်ဖွာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိ။ စီမာမိသားစုက ဝမ်မိသားစုဆီက တစ်ခုခု အလိုရှိနေ၍များလား။</p> <p> </p> <p>သူသည် အမြန်ပင် ထရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောသည်။ “မြို့စားမင်းကြီး၊ အရှင်က တော်တော်လေး လက်ရက်ရောတာပဲ။ ဒီလို ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ လက်ဆောင်မျိုးကို ဒီအဖိုးကြီး လက်ခံဖို့တောင် အားနာမိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>စီမာရင်က ပြုံးသည်။ “ညီအစ်ကို ဝမ်၊ အားနာမနေပါနဲ့။ ငါတို့မိသားစုနှစ်ခုလုံးက လျှိုမြစ်ဒေသရဲ့ အင်အားကြီးတွေပဲဥစ္စာ။ ဒီလက်ဆောင်လေးက ပြောပလောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ကျုပ်က ရိုသေစွာနဲ့ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မြို့စားမင်းကြီးအနေနဲ့ ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ အကူအညီလိုအပ်တာရှိရင် တစ်ချက်လောက်သာ အမိန့်ရှိလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်ချွမ်းသည် ဆုတ်ယုတ်လာနေသော ဝမ်မိသားစုကို လျှိုမြစ်ဒေသရှိ ဒုတိယတန်းစား မှူးမတ်မိသားစုဝင်များ စာရင်းတွင် ပါဝင်အောင် ဆွဲထားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ အစွမ်းကြောင့်သာမက ကျွမ်းကျင်လိမ္မာလှသော သံတမန်ဆက်ဆံရေးကြောင့်လည်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များသည် စီမာရင်က ဝမ်မိသားစုကို မည်မျှ အလေးထားသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့၏ သဘောထားများကို ပြန်လည်သုံးသပ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောင်တွင် ဝမ်မိသားစုကို အလွယ်တကူ စော်ကား၍ ရတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်များ လက်ဆောင်ဆက်သပြီးသောအခါ ဝမ်မိသားစု၏ မျိုးဆက်များက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လက်ဆောင်ဆက်သရန် အလှည့်ရောက်လာသည်။ ဤသည်မှာ မိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ၏ အရည်အချင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် အခွင့်အရေးပင်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုခေါင်းဆောင် ဝမ်ဟန်ယန်သည် ပထမဆုံး ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကာ သေတ္တာတစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်မြှောက်လျက် အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မွှေးပျံ့လှသော ဆေးရနံ့များ ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် သေတ္တာဆီသို့ ရောက်သွားကြရာ၊ သေတ္တာထဲတွင် လူကြီးတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်ပြီး သုံးပေခန့် ရှည်လျားသော သွေးဂျင်ဆင်း တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ သွေးဂျင်ဆင်းပဲ။ စိတ်ဝိဉာဉ်တောင် ရှိနေပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နဲ့ အနံ့ကို ကြည့်ရတာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင် အစစ်အမှန်ပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်မိသားစုက ဒီလိုမျိုး ပစ္စည်းကို ထုတ်ပြနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>မိသားစုခေါင်းဆောင်က ရိုသေစွာဖြင့် ပြော၏။ “အဘိုး၊ ဒါက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နီးပါး သက်တမ်းရှိတဲ့ သွေးဂျင်ဆင်းပါ။ အဘိုး အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။”</p> <p>ဤနှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းနီးပါးရှိသော သွေးဂျင်ဆင်းကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်ချွမ်းသည် အလွန်ပင် စိတ်ချမ်းသာသွားသည်။ ဤမြေးဖြစ်သူမှာ အညံ့တွေထဲက အတော်ဆုံးမို့သာ မိသားစုခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းငါးရာကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် ဝမ်မိသားစု၏ အရင်းအမြစ်များနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကြောင့်သာ သူသည်  နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ ဤကောင်လေးတွင် သားကောင်းတစ်ယောက်သာ မရှိခဲ့ပါက ဝမ်မိသားစုခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု ဤသွေးဂျင်ဆင်းဖြင့် သူ၏ ရောဂါကို အမြစ်မပြတ် ကုသနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းငါးရာခန့်အထိ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ပေမည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ဝမ်မိသားစုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် နိဗားနားအဆင့် သို့ ရောက်ရှိမည့်သူတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရ၏။</p> <p> </p> <p>မိသားစုခေါင်းဆောင် လက်ဆောင်ဆက်သပြီးနောက် အခြားသော မျိုးဆက်များကလည်း သူတို့အလှည့်အတိုင်း ဆက်သကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်မိသားစု၏ ပါရမီရှင်များနှင့် တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်များသာ ရှေ့သို့ထွက်ကာ လက်ဆောင်ဆက်သရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီကြသည်။</p> <p> </p> <p>အနွယ်ဝင် ဆွေမျိုးများမှာမူ ဧည့်သည်တော်များရှေ့တွင် ကိုယ်ထင်ပြခွင့်ပင် မရှိကြပေ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ဝမ်မိသားစု၏ လူငယ်မျိုးဆက် အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းသည် သူ့ရှေ့မှ စီနီယာအချို့ ဆက်သသော လက်ဆောင်များကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ထောင့်စွန်းများ တွန့်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏မျက်နှာမှ နာကျင်မှုကြောင့် သူက သွားစေ့ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှေ့မှ စီနီယာများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းသည် ဖူးရောင်နီရဲနေသော ပါးတစ်ဖက်နှင့်အတူ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုး၊ အဘိုးငယ်ငယ်တုန်းက ပန်းချီဆရာကြီး ဂူခန်းရဲ့ လက်ရာတွေကို သဘောကျခဲ့မှန်း ကျွန်တော်သိလို့၊ သူငယ်စဉ်အခါက ဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို အထူးတလည် ရှာဖွေခဲ့တာပါ။”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းသည် ပန်းချီကားကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။ ဧည့်သည်များသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသော တောတောင်ရှုခင်း ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီပန်းချီကားထဲမှာ တကယ့်အနှစ်သာရတွေ ပါဝင်နေတာပဲ။ ဆရာကြီး ဂူခန်းရဲ့ လက်ရာ အစစ်အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စုတ်ချက်တွေက နည်းနည်းတော့ နုသေးတယ်။သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝလက်ရာလို့ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ မှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ၊ ဒီပန်းချီကားက အတုဖြစ်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီ တံဆိပ်တုံးကို ကြည့်လိုက်ပါ။ ဆရာကြီးဂူ ငယ်ငယ်တုန်းက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က စာပေသူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ဦးဆီမှာ ပညာသင်ခဲ့တာ၊ ဒီတံဆိပ်တုံးက အဲ့ဒီသူတော်စင်ကိုယ်တိုင် ချီးမြှင့်ခဲ့တာပဲ။ သူ့ထဲမှာပါတဲ့ တာအိုအရှိန်အဝါ ကို ဘယ်သူမှ အတုမလုပ်နိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေက တကယ့်ကို အကဲခတ် တော်တာပဲ။”</p> <p>ဧည့်သည်များ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော ကြက်ဖတစ်ကောင်လို မသိမသာ ခေါင်းမော့ကာ ရင်ဘတ်ကို ပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာနှင့်ဆိုလျှင် ကြည့်နေသူများအဖို့ ရယ်စရာကောင်းနေသည်ထက် မပိုပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစု အကြီးအကဲသည် ပန်းချီကားကို ကြည့်ကာ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။ “မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး၊ ခိုင်ရွှမ်း... မင်း တော်တော် စိတ်ကူးရှိတာပဲ။ ဒါနဲ့ မင်းမျက်နှာက ဘာဖြစ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ခိုင်ရွှမ်း၏ မျက်နှာထားမှာ ပျာယာခတ်သွား၏။ “အ... အဘိုး၊ စောစောက ကျွန်တော်က သမတ်တော် ပေါင်လဲ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်မိသွားလို့၊ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပါးရိုက်လိုက်တာပါ”</p> <p> </p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခြေအနေကို မသိသော ဧည့်သည်များအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီဝမ်မိသားစု သမက်က ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေလို့လဲ၊ အခုလို မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်မှာ ဝမ်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ကို ရိုက်ရဲတယ်ဆိုတာက အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်တာနဲ့ မတူဘူးလား။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဝမ်ချုံယီ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူက ဤမွေးနေ့ပွဲကို အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးသွားစေပြီး အဘိုး၏ ချီးကျူးမှုကို ရယူရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ဆိုတဲ့ ဒီကောင့်စုတ်က မွေးနေ့ပွဲမှာ ရန်ပွဲစလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ ဒါက သူ့မျက်နှာကို ဖျက်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>သူသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။ တွေ့သည်နှင့် ထိုကောင်လေးကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စီမာရင်ကမူ ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းက ဘာလို့ အမြဲတမ်း အခြေအနေကို ဖျက်ဆီးနေရတာလဲ။ မင်းအဘိုးကို အေးအေးဆေးဆေး ပျော်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူးလား။</p> <p>ဝမ်မိသားစု အကြီးအကဲမှာ ပါးနပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိဘဲ “အေး... ငါ သိပြီ။ မင်း သွားလို့ရပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘိုး။”</p> <p>နေရာမှ ဖယ်ပေးပြီးနောက် ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့ထံသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားသည်။ ဧည့်သည်များစွာ၏ အကြည့်များကလည်း သူ့နောက်သို့ ပါသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် လူအုပ်ကြားကို တိုးထွက်ကာ ဝမ်ပေါင်လဲ့တို့ဆီသို့ သွားပြီး တမင်တကာ အသံကို မြှင့်လိုက်ကာ ပြော၏။ “ညီလေး ပေါင်လဲ့၊ မင်းက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ကိုတောင် ဝင်ခွင့်ရနေပြီပဲ။ အဘိုးအတွက် လက်ဆောင်ပြင်ဖို့တော့ မမေ့လောက်ပါဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနီးနားရှိ လူများအားလုံးက ထိုဘက်သို့ အာရုံစိုက်လာကြသည်။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ဝမ်ပေါင်လဲ့အပေါ်သို့ ထူးဆန်းသော အကြည့်ပေါင်းစုံ ကျရောက်လာသည်။ မိသားစုခေါင်းဆောင်နှင့် ဝမ်ချုံယီတို့ပင် လူအုပ်ကြားမှနေ၍ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ကမူ ထိုအကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ပြုံးလျက်သာ။ “အဘိုးအတွက် လက်ဆောင်ကတော့ အဆင်သင့်ရှိတာပေါ့။ ဒါက စိတ်ရင်းနဲ့ ပြင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ပါ၊ တချို့လူတွေလို မျက်နှာရအောင် အပျက်အစီး အစုတ်အပဲ့တွေကို ယူလာတာမျိုး မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်း...”</p> <p>ဝမ်ခိုင်ရွှမ်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ သူက “ကဲ... ဒီနေ့ ဝမ်မိသားစု သမက်က အဘိုးအတွက် ဘယ်လို ရတနာမျိုး ပြင်ဆင်ထားသလဲဆိုတာ အားလုံးပဲ မျက်စိဖွင့်ပြီး ကြည့်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်မိသားစု အကြီးအကဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ခိုင်ရွှမ်းက စဉ်းစားဆင်ခြင်ရှိသည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အခြားသော အလိုလိုက်ခံထားရသည့် ကလေးများနှင့် မခြားတော့ချေ။ ဝမ်မိသားစု၏ လူငယ်မျိုးဆက်များမှာ တစ်ဆက်ထက်တစ်ဆက် ပိုညံ့လာနေပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝမ်ကျင်ချွမ်းက များစွာ မျှော်လင့်မထားပေ။ ဒီကောင်လေးက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ကို ရောက်တာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ သူ ဘာများ တတ်မြောက်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစုမှာတော့ ရယ်စရာ အဖြစ်ခံရတော့မည် ထင်သည်။</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ထူးဆန်းသော အကြည့်များကြားတွင် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ ခန်းမထဲသို့ တည့်တည့်လျှောက်ဝင်လာပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူက သေတ္တာကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာသည့်အတွက်  ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း မျက်စိကျိန်းသွားသဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ရသည်အထိပင်…</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save