Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲ : မ..မင်းက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ယောက်ရဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ပည့် ဖြစ်သွားတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ပေါင်လဲ့က နှစ်ထောင်ချီဝိညာဉ်ဆေးတစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ ထျန်ချင်းသစ်သီး ကို ဆက်သပါတယ်။ အဘိုး အမြန်ဆုံး မြို့စားမင်းကြီးအဆင့်အထိ တိုးမြှင့်ရောက်ရှိပါစေကြောင်း ဆုမွန်ကောင်းတောင်းအပ်ပါတယ်ဗျာ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း သူ၏စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခန်းမတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေသူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် သေတ္တာဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြပြီး အတွင်း၌ တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ကဲ့သို့ အပြာရောင် ဝိညာဉ်အသီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုအသီးမှ မွှေးပျံ့ထူးကဲလှသော ဆေးရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှိသမျှ ကျင့်ကြံသူအားလုံး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာသည် ဝမ်မိသားစု၏ နယ်မြေမဟုတ်ဘဲ၊ အခါသမယမှာလည်း အကြီးအကဲ၏ မွေးနေ့ပွဲသာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ၎င်းတို့သည် ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ ထိုဝိညာဉ်အသီးကို လုယူမိကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ လူတိုင်းလုပ်နိုင်သည်မှာ မိမိတို့၏ လောဘဇောကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်ထားရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂုဏ်ထူးဆောင်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲသည် ထျန်းချင်းအသီးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ “ပေါင်... ပေါင်လဲ့၊ ဒါက တကယ်ပဲ ထျန်ချင်းအသီးလား။ ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ထျန်ချင်းမြက်ပင်ဟာ ပေါက်ဖို့ နှစ်ငါးရာ၊ ပွင့်ဖို့ နှစ်ငါးရာ၊ သီးဖို့ နှစ်ငါးရာနဲ့ အသီးရင့်မှည့်ဖို့ နောက်ထပ် နှစ်ငါးရာ ကြာတာ “</p> <p> </p> <p>“ ထျန်းချင်းအသီးတစ်လုံး ခူးဆွတ်နိုင်ဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် ကြာရတာကွ။ မင်း... မင်း ဒါကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ ရှင်းပြရန် မပြင်ရသေးမီမှာပင် လူအုပ်ထဲမှ ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သူ ခိုးလာတာ ဝမ်ပေါင်လဲ့ ဒါကို ဝမ်တောက်ကျောင်တော် ကနေ ခိုးလာတာ ဖြစ်ရမယ်။ မင်း ငါတို့ ဝမ်မိသားစုကို သေတွင်းထဲ ပို့ချင်နေတာလား။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများအပြားမှာ ရုတ်တရက် အလင်းပွင့်သွားသလို ဖြစ်သွားကြပြီး ဝမ်ပေါင်လဲ့အပေါ် ထားရှိသော အကြည့်များမှာ ပို၍ စိတ်ဝင်တစား ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းကို အရေးမလုပ်ဘဲ ရိုသေစွာဖြင့် ဆိုသည်။ “အဘိုး၊ ဒါကို ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ရေးဆင်းရင်း ရလာတာပါ။ ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ လက်ခံလို့ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းကမူ “မဖြစ်နိုင်ဘူး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟု ဆက်လက် အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံယီမှာလည်း ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ ငေါက်ငမ်းတော့သည်။ “ပေါင်လဲ့၊ မင်း သွားတာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အခုတော့ လိမ်တာညာတာတွေ တတ်နေပြီပေါ့လေ။ ဒီလောက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာမျိုးကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ယောက္ခမ၏ ငေါက်သံကြောင့် ငုံးကလေးတစ်ကောင်လို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ စကားတစ်လုံးမှပင် ပြန်ပြောဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဝမ်ချုံယီ၏ အကြည့်ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လျက် ဆိုသည်။“အဖေ မလုပ်နိုင်တာနဲ့ပဲ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း...”</p> <p>ဝမ်ချုံယီမှာ စကားပင် ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ပေါင်လဲ့၊ ငါကတော့ မင်းကို ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက် အာမခံပေးနိုင်မယ့်သူရော ရှိရဲ့လား။”</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည်လည်း ဝမ်ပေါင်လဲ့က လေ့ကျင့်ရေးဆင်းရင်း ဤကဲ့သို့ ရတနာမျိုး ရလာနိုင်သည်ကို အမှန်တကယ် မယုံကြည်သော်လည်း ဗြောင်ကျကျ ပြော၍မဖြစ်သောကြောင့်တည်း။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် သြဇာညောင်းလှသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် ရှောင်ယန်က ညီငယ်ဝမ်အတွက် အာမခံပေးမယ်ဆိုရင်ရော ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါက သူ ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကနေ ယူဆောင်လာခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ချီဝိညာဉ်ဆေး အစစ်အမှန်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး မှင်တက်သွားရပြန်သည်။</p> <p>လူတိုင်းသည် ထိုအသံလာရာဘက်သို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ရှောင်ယန်ဆိုသည့်နာမည်မှာ လူတိုင်း သိရှိကျော်ကြားနေသည့် နာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးအစုံနှင့် ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် သေမျိုးများကို အရေးမလုပ်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး လွှမ်းခြုံထားသော လူငယ်တစ်ဦး ခန်းမထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လျှောက်လာသည်မှာ မမြန်သော်လည်း ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းတွင် သူထုတ်လွှတ်သော ဖိအားမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် မျှသာ ရှိသော်လည်း ဤအရှိန်အဝါ၊ ဤခန့်ညားထည်ဝါမှုတို့မှာ ရောက်ရှိနေသည့် စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်နှင့် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်က  ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်က ပညာရှင် အနည်းငယ်သာလျှင် သူ၏ ဖိအားကို လျစ်လျူရှုနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနာမည်ကို ကြားသည်နှင့် ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ယန်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဆိုသည်။ “သခင်လေး... သခင်လေးက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင် ရှောင်ယန်လား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က အသာအယာ ပြုံး၏။ “ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒီနေရာမှာ ကျုပ် ရှောင်ယန်ရဲ့ နာမည်ကို အယောင်ဆောင်ရဲတဲ့သူ ရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p>သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ ခဏချင်းမှာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာရာ ရောက်ရှိနေသူအားလုံး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့စားကြီးအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး</p> <p>ဤအတွေးမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဘွားခနဲ ပေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။ “သခင်လေး ရှောင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင်နေရာမှာ ထိုင်ပါ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ဆိုသည်။ “အကြီးအကဲကလည်း အားနာစရာတွေ။ ဒီနေ့က အကြီးအကဲရဲ့ မွေးနေ့ပွဲပဲ၊ ကျုပ်က ဧည့်သည်ပဲဥစ္စာ။ ဘယ်လိုလုပ် ဂုဏ်ထူးဆောင်နေရာမှာ ထိုင်နိုင်မှာလဲ။ နောက်ပြီး ကျုပ်က အကြီးအကဲကို ဂုဏ်ပြုဖို့ လာခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် အရာအားလုံးကို အထင်အမြင်သေးနေသည့် ထိုအရှိန်အဝါကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် မခြားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှူး...</p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။ “ဒီတစ်ခေါက် ဝမ်မိသားစုကို လာရတာ တကယ့်ကို တန်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် ဤခေတ်၏ အကြီးကျယ်ဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့ကြပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လူအများအပြားမှာ ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲကို မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ဝမ်ပေါင်လဲ့ကလည်း ဝင်ပြောသည်။ “အဘိုး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး၊ မြေးရဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို အရင်လက်ခံပေးပါ။ မဟုတ်ရင် စီနီယာအစ်ကိုကြီးက သူ့လက်ဆောင်ကို ဆက်သနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး” ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်လာပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသောအချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင်လဲ့... ပေါင်လဲ့၊ မင်း... မင်းက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ရဲ့ တပည့် ဖြစ်သွားတာလား။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြုံးဖြဲဖြဲ ဖြင့်ဖြေသည်။ “အဘိုးက တကယ့်ကို အမြင်စူးရှတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာက တကယ်ပဲ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းပါ”</p> <p> </p> <p>ဤစကားမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြပြီး၊ ဝိညာဉ်အသီးကို ကြံစည်နေသူများမှာလည်း ၎င်းတို့၏ အကြံအစည်များကို ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတော်စင်တစ်ပိုင်းဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့၏ တစ်သက်တာတွင် အိမ်မက်ပင် မမက်ဝံ့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစုတော့ ကြီးပွားတော့ ဖြစ်တော့မည်။</p> <p>သို့သော် ဝမ်မိသားစုဝင်များမှာမူ မျက်နှာများ ဖြူလျော့ကုန်ကြသည်။ အပြင်လူများမှာ ဝမ်မိသားစုက ဝမ်ပေါင်လဲ့အပေါ် အရင်က မည်သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်ကို မသိကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ကောင်းကောင်း သိနေကြ၏။ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ မိသားစုအတွင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော နေ့ရက်များသည် အစေခံတစ်ယောက်နှင့် မခြားခဲ့သည်ကိုပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချုံယီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုရော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုပါ ခံစားနေရသည်။ သူသည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ဦးနှင့် ခမည်းခမက် ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ နောင်တွင် ဤဒေသ၌ ဝမ်မိသားစုကို မည်သူက ယှဉ်ဝံ့တော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏နောက်ကွယ်တွင် သူ၏ အချစ်ဆုံးသမီးဖြစ်သူ ဝမ်ယွီလင်နှင့် သူ၏ ဇနီးတို့၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာများ ရှိနေသည်ကိုမူ သူ သတိမထားမိပေ။ အထူးသဖြင့် ဝမ်ကတော်မှာ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူသည် ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်တောင်ကြားမှ ပြန်လာကတည်းက အခန်းအပြင်သို့ မထွက်ဘဲ အဘယ်ကြောင့် အောင်းနေခဲ့ရသည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးပြီ။ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မွေးနေ့ပွဲ ဆင်နွှဲရန်သက်သက် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်”</p> <p>ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲသည် “ကောင်းတယ်” ဟု နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရေရွတ်ရင်း ရုတ်တရက် အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ လက်ထဲမှ သေတ္တာကို ဝမ်းသာအားရ လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင်လဲ့၊ မင်းရဲ့ လက်ဆောင်က ငါ့ကို အများကြီး စိတ်ချမ်းသာစေတယ်။ လာ... အဘိုးရဲ့ ဘေးနားမှာ လာထိုင်။”</p> <p> </p> <p>“မလောပါနဲ့ဦး အဘိုး။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုလတ်တို့ လက်ဆောင်ဆက်သပြီးတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>“ဟုတ်သားပဲ၊ ဟုတ်သားပဲ၊ ဒီအဖိုးကြီးကတော့လေ... အသက်ကြီးလာလို့ ထင်ပါရဲ့၊ မေ့တတ်လိုက်တာ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲသည် သူ၏ ဂုဏ်ထူးဆောင်နေရာသို့ ပြန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က လှည့်ကြည့်ကာ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ဒုတိယညီငယ်၊ လာခဲ့လေ၊ အတူတူ လုပ်ကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ”</p> <p>ခြံဝင်းအတွင်းမှ နက်ရှိုင်းသောအသံတစ်ခု ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် လူငယ်တစ်ဦး ခန်းမထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ချောင်... ချောင်ရို့ချန်”</p> <p>“သူပါ လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဝမ်တောက်ကျောင်းတောင် မှာ တကယ် အဆင်ပြေနေတာပဲ”</p> <p>…</p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ရှောင်ယန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲကိုကြည့်ကာ ဂါဝရပြုလိုက်၏။ “ချောင်ရို့ချန်က အကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုပုလင်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မျှဖြင့်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားပြီး လက်ရာမြောက်လှသည်မှာ သိသာနေသည်။အတွင်း၌ မည်မျှ အဖိုးတန်သော ရတနာ ရှိနေမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် ပုလင်းကိုဖွင့်ကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “ဒါက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ရဲ့ အထူးခြားဆုံး ကုသရေးဝိညာဉ်ဆေး အသက်ဓာတ်ဖန်တီးခြင်းဆေးလုံးပါ။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် အောက်က ဘယ်ဒဏ်ရာကိုမဆို ကုသပေးနိုင်ပါတယ်။ အကြီးအကဲ လက်ခံပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲမှာ ထိုင်ခုံပေါ်မှပင် လျောကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဆေးလုံးအကြောင်းကို သူ ကြားဖူးနားဝ ရှိသည်။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် တွင် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် မြို့စားကြီးအဆင့်ရှိသော ဆေးဖော်စပ်သူများသာ ဖော်စပ်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယခုမူ ထိုဆေးလုံးသည် ကောင်းကင်ဇစ်မြစ်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတွေးမိသည်မှာ ‘ခမ်းနားလိုက်တာ... တကယ့်ကို အတိုင်းအဆမရှိ ခမ်းနားလွန်းတယ်’</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင် ရှောင်ယန်ကလည်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရိုးရှင်းသော်လည်း ရှေးကျလှသော သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အသာအယာ ဖွင့်ပြလိုက်၏။  အတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ချန်ယွင်ဝမ်မိသားစုဟာ နာမည်ကျော် ဓားကျင့်ကြံသူ မျိုးနွယ်စုလို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်။ ဒီကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာသူ ဓားဘုရင်ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။ ဒါကတော့ သာမန်လက်ဆောင်လေးပါပဲ။ အကြီးအကဲ လက်ခံပေးပါဦး ”</p> <p> </p> <p>ဒုန်း။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် သူ၏လက်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တိုက်မိသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျ ကွဲအက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုကွဲသံကြောင့် သူ သတိပြန်ဝင်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။ “လူငယ်တို့ ဒီလက်ဆောင်တွေက အရမ်းကို အဖိုးတန်လွန်းပါတယ်။ ဒီအဖိုးကြီးအနေနဲ့ လက်မခံဝံ့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုသည်။ “အကြီးအကဲကလည်း အားနာမနေပါနဲ့။ ဒီလက်ဆောင်တွေကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် နဲ့ ကျွန်တော့ရဲ့ ညီငယ်တွေ ဒီနေ့လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက စတုတ္ထညီငယ်နဲ့အတူ အကြီးအကဲရဲ့ မွေးနေ့ကို လာဆင်နွှဲဖို့တင် မကပါဘူး။ အကြီးအကဲနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ တခြား အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကား ဆုံးသွားသည်နှင့် ဝမ်မိသားစုအကြီးအကဲ အပါအဝင် ရောက်ရှိနေသူအားလုံး၏ နှလုံးသားများမှာ တင်းကျပ်သွားကြရတော့သည်…</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save