Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်မိသားစု : ရိုလာကိုစတာ စီးနေရသလိုပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြင်းများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဝမ်မိသားစု၏ ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း ငြိမ်သက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များကလည်း ဝမ်မိသားစုဝင်များ၏ အမူအရာများ ပျက်ယွင်းသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ လာနိုင်သူ မည်သူမဆို လူအများမဟုတ်ကြပေ။ ဝမ်မိသားစုအကြောင်းကိုလည်း အနည်းနှင့်အများ သိထားကြသည်။ ဝမ်မိသားစုတွင် ‘ဝမ်ပေါင်လဲ့’ အမည်ရှိသော အိမ်ပါ သမက်တစ်ဦး ရှိသည်ကိုလည်း အားလုံး ကြားဖူးနားဝ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မှ လူများကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းရန် လာခြင်းလော။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ကျောင်းတော်၏ ထိပ်သီးပါရမီရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိသားစုငယ်လေးတစ်ခု၏ သမက်အဖြစ် အမည်တွင်နေခြင်းမှာ နားထောင်လို့ ကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...”</p> <p>ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ “ပေါင်လဲ့... မင်း ဘာကြောင့် ရောက်လာရတယ်ဆိုတာ ပြောပါဦး။”</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ “ဘိုးဘေး... ကျွန်တော် ရောက်လာတာက ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ မွေးနေ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့အပြင် ဝမ်ယွီလင်နဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းဖို့ပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး အာရုံများ ထုံထိုင်းနေခဲ့သည့် ဝမ်ယွီလင်မှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေခေါက်လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကတော်က သမီးဖြစ်သူထံ အပြေးအလွှား သွားရောက်တွဲထူကာ ငိုတော့သည်။ “ယွီလင်...ယွီလင်... ဘာဖြစ်တာလဲ။ မေမေ့ကို မခြောက်ပါနဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံယီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။ ရှောင်ယန်နှင့် ချောင်ရို့ချန်တို့ ရှိနေသော်လည်း သူသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဝမ်ပေါင်လဲ့... မင်း ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင် ငါတို့ ဝမ်မိသားစုကို မင်း ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဲတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“တော်စမ်း”</p> <p>ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက ဝမ်ချုံယီကို တိုက်ရိုက် ငေါက်ငမ်းလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် အိုမင်းရင့်ရော်သွားသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားကာ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးရောင်များပင် ဆုတ်ယုတ်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင်လဲ့... မင်း တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က လက်ဆုပ်ကာ ဂါရဝပြုလျက် “ဘိုးဘေး... ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ။ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းတဲ့ စာချုပ်ကို နောက်မှ ငါ ပို့ပေးလိုက်မယ်။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေကိုတော့ ဒီအဖိုးကြီး မယူရဲပါဘူး။ ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးသည် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ထိုအရာများကို ယနေ့ လက်ခံလိုက်လျှင်ပင် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ၏ အကာအကွယ်မရှိဘဲ သူ မည်သို့ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အခြားအင်အားစုများ၏ ဝိုင်းဝန်းဖဲ့ယူခြင်းကို ခံရမည့်အစား အစကတည်းက ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ဝမ်မိသားစုကို ကာကွယ်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ရယ်မောလိုက်၏။ “အဖိုးဝမ်... လောကမှာ တင်တောင်းလက်ဆောင် မပါတဲ့ စေ့စပ်ပွဲဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲဗျ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးကြီးအပါအဝင် ဝမ်မိသားစုတစ်စုလုံးသာမက ဧည့်သည်များပါ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးက ရှောင်ယန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာပြော၏။ “သခင်လေးရှောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအဖိုးကြီးကို မနောက်ပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ညီလေးက ဝမ်ယွီလင်နဲ့ စေ့စပ်ထားတာကိုပဲ ဖျက်သိမ်းချင်တာလို့ ပြောခဲ့တာပါ။ ဝမ်မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြရာ ထိုစကား၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေရာမှ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားသည်။ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် စီချွမ်းပြဇာတ်မှ မျက်နှာဖုံးလဲသည့် အတတ်ပညာနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစုဝင်များ၏ ခံစားချက်မှာလည်း ရိုလာကိုစတာ စီးနေရသလိုပင်။ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ရင်ထဲမှ အတိုင်းအထက်အလွန် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုကြောင့် စကားပင် မထွက်နိုင်ကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါ တကယ်လား။”</p> <p>ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးမှာ သူ့နားကိုပင် သူ မယုံနိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> “ညီလေး... မင်း အလှည့်ရောက်ပြီနော်”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာသည်။ “ဘိုးဘေး... ကျွန်တော် အမြဲတမ်း သဘောကျခဲ့ရတာက ယွီဖေးပါ။ သူမကို လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးပါခင်ဗျာ။”</p> <p> </p> <p>သူက နာမည်ခံဇနီး အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ လက်ထပ်ယူမည် ဟု အလေးအနက် ဆိုခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဘိုးဘေးကြီးအဖို့မှာမူ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထူးခြားမှု မရှိပေ။ ဝမ်မိသားစုသည် ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့်သာ ပတ်သက်မှုရှိနေလျှင် ဤမိသားစုသည် နောင်နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်တိုင်အောင် ခိုင်မြဲနေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ် အခုချက်ချင်းပဲ ငါ ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ စေ့စပ်စာချုပ်ပေါ်မှာ ယွီလင်ရဲ့ နာမည်ကို မထည့်ရသေးတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။”</p> <p> </p> <p>သူက ဝမ်ချုံယီကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ချုံယီ... ယွီဖေးက ဘယ်သူ့သမီးလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချုံယီမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဘိုးဘေးကြီးပြီးလျှင် သူသည် ဤအခန်းထဲ၌ စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ လုပ်ရပ်က သူ့ကို တိမ်တိုက်ပေါ်မှ ချောက်ထဲသို့ တွန်းချလိုက်ပြီး ယခုတစ်ဖန် အထက်သို့ ပြန်ဆွဲတင်လိုက်သလို ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘိုး... ဘိုးဘေး... ယွီဖေးကလည်း ကျွန်တော့်သမီးပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးက ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ ဘိုးဘေး။”</p> <p>ဝမ်ချုံယီ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ မည်သည့်သမီးနှင့်ပင် လက်ထပ်သည်ဖြစ်စေ ဝမ်ပေါင်လဲ့ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်နှင့် လက်ထပ်ရခြင်းမှာ ကောင်းမြတ်လှသည်။ သမီးတွေ များလေ ပိုကောင်းလေပင်။ အကယ်၍ သူ့သမီးအားလုံးသာ ပါရမီရှင်များနှင့် လက်ထပ်ကြလျှင် သူသည် သူရဲကောင်းတို့၏ ယောက္ခမကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် ဝမ်ယွီဖေးမှာ ခံစားချက်များကြောင့် မျက်ရည်ကျနေမိ၏။ သူမ၏ ခဲအို...မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုပေါင်လဲက သူမအတွက် ဘိုးဘေးထံတွင် တောင်းဆိုပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ ငယ်ဘဝ အိမ်မက်လေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အကောင်အထည် ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွီယွဲ့အာက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းယွီကမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဝမ်ယွီဖေးကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လွီယွဲ့အာက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ညီမလေး... အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ မယားကြီးတစ်ယောက်နဲ့ မယားငယ်တွေ ရှိတာက သဘာဝပဲ မဟုတ်လား။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်မလည်း သခင်လေးဝမ်ရဲ့ နံဘေးမှာ သေချာပေါက် ရှိနေမှာပါ”</p> <p> </p> <p>လွီယွဲ့အာ: “...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်မှု အတိ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးကို ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ ဒီလောက် တော်တဲ့ သမက်ရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် အဖိုးဝမ် “</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးဝမ်... ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်။”</p> <p>…</p> <p>အဖိုးဝမ်က တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပြော၏။ “အားလုံးပဲ... အခု မွေးနေ့စားပွဲကို တရားဝင် စတင်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်တို့ အဖွဲ့သည် ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးနှင့်အတူ အဓိက စားပွဲတွင် ထိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စားပွဲတစ်လျှောက်တွင် လူအများအပြားက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အရက်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုကြသည်။ ထိုကျင်းပမှုကြီးမှာ ညဦးပိုင်းတိုင်အောင် ကြာမြင့်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့နှင့် သူ၏ အပေါင်းအသင်းများ ဧည့်ဂေဟာသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ ပထမဆုံး လုပ်သည့်အလုပ်မှာ ရှောင်ယန်နှင့် ချောင်ရို့ချန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင်လဲ့... စီနီယာအစ်ကိုကြီးတို့ ဒီနေ့ ကူညီပေးခဲ့တာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တန်ဖိုးတူညီတဲ့ ရတနာတွေကို နောက်မှ ကျွန်တော် ပြန်ပေးပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ဘာမှမဟုတ်သလို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ တင်တောင်းလက်ဆောင်တွေအတွက် နည်းနည်းပါးပါး ကူညီပေးတာက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဓားဘုရင် ရဲ့ အမွေအနှစ်ဆိုတာမျိုးက ငါတို့ရဲ့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှာဆိုရင် အနိမ့်ဆုံး အဆင့်အတန်းပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်၏။ “မင်းရဲ့ ဒုတိယစီနီယာအစ်ကိုက ဘယ်ဌာနက လာတာလဲဆိုတာ မင်း မေ့နေပြီလား။ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေဆိုတာ ငါ့အတွက် မုန့်လို စားနေကျအရာတွေပါကွ”</p> <p> </p> <p>သူတို့နောက်တွင် လျှောက်လာသော ဝမ်ယွီဖေးမှာ ထိုနှစ်ဦး၏ စကားကြောင့် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားဘုရင် အမွေအနှစ်က အနိမ့်ဆုံးအဆင့်လား။ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေက မုန့်လိုပဲလား။ ဤစီနီယာအစ်ကို နှစ်ဦးမှာ တကယ်ပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစု၏ မွေးနေ့ပွဲမှ ဖြစ်ရပ်များသည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်ပင် ဒေသတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကြီးကြီးငယ်ငယ် အင်အားစုအားလုံးသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြားရသည့်အခါ မနာလိုစိတ်များသာ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဘာကြောင့် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ဝင်နိုင်မည့် အိမ်ပါသမက်တစ်ဦး မရှာထားခဲ့မိကြပါလိမ့်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူတို့လည်း ကလေးအချို့ကို ယခုပင် စတင် မွေးစားထားသင့်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ နောက်ဆယ်နှစ်ခန့်ကြာလျှင် သူတို့လည်း သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ဦးနှင့် ခမည်းခမက် ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစုတွင် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှောင်ယန်နှင့် ချောင်ရို့ချန်တို့သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယညီလေး... မင်း နောက် ဘယ်ကို သွားဖို့ ရှိလဲ”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။ “တောင်ပိုင်း ယွင်လန်ဂိုဏ်း ဆီ တစ်ခေါက်လောက် သွားမလို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ‌မေးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ခရမ်းရောင် ညီမလေး ဆီ သွားမလို့လား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ့နာမည်က ရှောင်ယီ ပါဗျာ။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် ရှောင်ယန်ကို စိတ်မရှည်သလို လက်ဟန်ခြေဟန် ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... ခရမ်းရောင် ရှောင်ယီပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင်း။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးနဲ့ စကားအများကြီး မပြောတော့ဘူး။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြင်းထန်တာအိုနတ်ဘုရားလက်သီး ကို ပြပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> “ကောင်းပြီ... နောက်တစ်ခါ မင်း အရှုံးမပေးခင် ငါ့ရဲ့ ဓားကွက်တွေကို နောက်ထပ် အချက်အနည်းငယ်လောက် ပိုခံနိုင်ရည် ရှိပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကတော့လေ” ချောင်ရို့ချန်က ပြန်လည်အော်ဟစ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှောင်ယန်သည် လွီယွဲ့အာကို ခေါ်ကာ အရှေ့ဘက်အရပ်ဆီသို့ ခရီးဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က သူ့နောက်ရှိ ဝမ်ယွီဖေးနှင့် နန်ကုန်းယွီတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “ငါ အရင်ဆုံး ဘိုးဘေးကို သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်။ ငါတို့လည်း ခရီးထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ “</p> <p> </p> <p>“အင်း” မိန်းကလေးနှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် မကြာမီမှာပင် ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးကို ရှာတွေ့ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့ ထွက်ခွာတော့မည်ကို ကြားသည့်အခါ ဘိုးဘေးကြီးက မတားဆီးပေ။ ထိုအစား သူသည် ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်တစ်ဦးကို ခေါ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ဝမ်ကတော်၊ ဝမ်ယွီလင်၊ ဝမ်ခိုင်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူများ ခန်းမထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဘိုးဘေးကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့အားလုံး ဒူးထောက်ပြီး ပေါင်လဲ့ကို တောင်းပန်လိုက်ကြစမ်း။ တကယ်လို့ သူ့ဆီက ခွင့်လွှတ်မှု မရဘူးဆိုရင် မင်းတို့ကို ဝမ်မိသားစုကနေ နှင်ထုတ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင်လဲ့... ငါတို့ မှားသွားပါတယ်”</p> <p>“ ယောက်ဖ... ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save