Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချူဖုန်း : ဘာကျွမ်းကျင်မှုလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် မိမိရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသူများကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ဟန်ရှိသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။ ခဏအကြာမှ သူက နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလာသည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးရဲ့ ကြင်နာမှုရယ်၊ ဝမ်မိသားစုက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချိန်က ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ခဲ့တာရယ်ကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခင်ဗျားတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော့်ကိုဖြစ်ဖြစ်၊ ယွီဖေးကိုဖြစ်ဖြစ် ထပ်ပြီးစော်ကားမယ်ဆိုရင်တော့ ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် လာပြီးအသနားခံရင်တောင်မှ တစ်ယောက်မကျန် သတ်ပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အားလုံးက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပေါင်လဲ့”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောက်ဖ”</p> <p>…</p> <p>ဝမ်ပေါင်လဲ့က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ “အားလုံး သွားကြတော့။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်လဲ့သည် ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးသည် ထွက်ခွာသွားသော ဝမ်ပေါင်လဲ့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိ၏။</p> <div> <p>‘နက်ရှိုင်းလှတဲ့ ချောက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်လိုပါလား... ပေါင်လဲ့ဟာ မကြာခင် ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းတော့မှာပဲ’</p> </div> <p>ဝမ်တောက် မြို့တော်၊ မြို့စားမင်း၏ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးများမှုန်ရီနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဝိုင်ကရားကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ငုံသောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များနှင့်အတူ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အပြင်သို့ လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦးက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ဦး‌လေးနျဲ့ ၊ အကြီးအကဲပိုင်က အစည်းအဝေးခန်းမကို လာခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေပါတယ်ခင်ဗျ။”</p> <p> </p> <p>ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “သိပြီ။ ငါ နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်ကရား သွားယူပြီးရင် လာခဲ့မယ်လို့ ပြောလိုက်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p>အတွင်းစည်းတပည့်က ပြန်ဖြေပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ့အမြင်တွင်မူ ဤဦးလေးနျဲ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ အထင်မကြီးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဦးလေးနျဲ့ကဲ့သို့ မိမိကိုယ်မိမိ အလိုလိုက်နေသော လူမျိုးမှာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် တွင် ရှိနေရန်ပင် မထိုက်တန်။ ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံမစိုက်ဘဲ တစ်နေ့လုံး ဝိုင်ချက်ဖို့ကိုပဲ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ ဘာသဘောနည်း။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် အစည်းအဝေးခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော အကြီးအကဲပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသာအယာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ “ဦးလေးပိုင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ပြုံးလိုက်၏။ “ညီလေးနျဲ့... ဒီမှာ လူစိမ်းတွေ မရှိပါဘူး။ အဲဒီလောက် ယဉ်ကျေးပြီး ငါ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်မနေပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ထိုစကားအတိုင်းပင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးပိုင်... ဝိုင်ကုန်သွားပြန်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ မင်းအတွက် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုအကြောင်း ပြောမလို့ ခေါ်လိုက်တာပါ။”</p> <p> </p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ အမူအရာက လုံးဝမပြောင်းလဲပေ။ သူသည် ငတုံးမဟုတ်ပါ။ ပြင်ပရေးရာခန်းမမှ အကြီးအကဲအတော်များများက သူ့ကို မကြည်ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ အကယ်၍ သူသည် အထူးထောက်ခံချက်တိုကင် တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် သို့ ဝင်မလာခဲ့လျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက နှင်ထုတ်ခံရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခါရော ကျွန်တော့်ကို ဘယ်ပို့ဖို့ ကြံနေကြတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပိုင်၏ မျက်နှာက ပျက်သွားသည်။  “ညီလေးနျဲ့... အဲဒါ ဘာစကားလဲ။ ငါ ရှိနေသရွေ့ မင်းကို ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ကနေ အနှင်ထုတ်ခံရအောင် ငါ ခွင့်ပြုပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ မှန်ပါသည်။ ဟိုးအရင်တုန်းက အစ်ကိုကြီးပိုင်ကို သူ ဝိုင်များစွာ တိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်များစွာကတည်းက ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ဒါဆိုရင် ဝမ်တောက်မြို့ထက် ကျွန်တော့်အတွက် ပိုသင့်တော်တဲ့နေရာ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်ဦးမှာလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို လာမနှောင့်ယှက်ကြဘူးလေ။”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “သဘာဝကျတာပေါ့... အဲဒီနေရာက မင်း စိတ်ကြိုက် ဝိုင်ချက်နိုင်တဲ့ နေရာပဲ။ အရင်နေ့က ငါ မူးမူးနဲ့ ကတိမပေးခဲ့မိရင် မင်းကို ထောက်ခံပေးဖို့တောင် နှမြောမိဦးမှာ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အဓိကထားသော ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် တွင် စိတ်ကြိုက် ဝိုင်ချက်နိုင်သောနေရာမျိုး ဘယ်တုန်းက ရှိခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။ တကယ်လို့ အဲဒီလိုနေရာမျိုး ရှိရင် ခင်ဗျား ဖိတ်စရာတောင် မလိုဘူး၊ ကျွန်တော်ဘာသာ ပြောင်းသွားမှာ။”</p> <p> </p> <p>“စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့တော့။ အထုပ်ပြင်ပြီး ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ မင်း စိတ်ပျက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပိုင်သည် နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန ရှေ့တွင် သူ့မျက်နှာကို အရှက်ခွဲမိမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ... လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်လောက် ပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က သူ့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားမည်ဆိုသည်ကို နျဲ့ရှို့ယွမ်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် သူ့ရှေ့ရှိ လူသူကင်းမဲ့နေသော မြောင်မြောင်တောင် ကို ကြည့်ပြီး အကြီးအကဲပိုင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တွေကို ပြန်နိုးကြားလာအောင်လို့ ဌာနမှူးချူရဲ့ တပည့်အဖြစ် သွားထားဖို့ ကြံနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ အကြီးအကဲပိုင်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းကတော့ အမြဲတမ်း အများကြီး တွေးတာပဲ။ ဌာနမှူးချူက ဝိုင်ချက်ပေးမဲ့သူတစ်ယောက် လိုအပ်နေရုံသက်သက်ပါ။ မင်းက ဝိုင်ဝါသနာပါတာနဲ့ ငါက ထောက်ခံပေးလိုက်တာ။ ဌာနမှူးချူသာ ရှိနေရင် မင်း တစ်သက်လုံး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် နေ အနှင်ထုတ်ခံရမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။ ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် အမြဲတမ်း ထုံထိုင်းထိုင်းနှင့် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သလို ပုံစံမျိုး ပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူသည် အရာရာကို သိနားလည်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့အပေါ် မည်သူက ကောင်းသနည်းဆိုသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။</p> <p> </p> <p>“စကားစမနေနဲ့တော့။ မင်း အခု ဌာနမှူးချူနဲ့ တွေ့တော့မှာ။ ငါ့ကို အရှက်မကွဲအောင် အဲဒီ ငါးသေလိုမျက်လုံးကြီးနဲ့ ပုံစံမျိုး မလုပ်နဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ၏ ညီငယ်မှာ ရည်မှန်းချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးနေပြီး ဝိုင်ကလွဲ၍ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့သည်ကို သိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယနေ့ အစကတည်းက ဝိုင်အကြောင်းကိုသာ ထုတ်မပြောခဲ့လျှင် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် လိုက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“သိပါတယ်” နျဲ့ရှို့ယွမ်က ပြန်ဖြေရင်း တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဌာနမှူးချူက ကျုပ်နဲ့ ဝါသနာတူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> ‘မင်းကိုယ်မင်းလည်း ကြည့်ဦးလေ၊ အဲဒီလို စကားမျိုး ဘယ်လိုများ ပြောထွက်ရတာလဲ။’</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ချူဖုန်း၏ ခြံဝင်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ချင်းချင်းနှင့် တိုးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲပိုင်”</p> <p> </p> <p>“ တူမလေးချင်း... ငါတို့ လာတဲ့အကြောင်း အကြောင်းကြားပေးပါဦး။ ငါ  ဝိုင်ချက်ကျွမ်းကျင်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ”</p> <p> အကြီးအကဲပိုင်က သူမရှေ့တွင် ဟန်ဆောင်မှုကင်းစွာ ပြုံးရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း သီးသန့်နေတတ်သော နျဲ့ရှို့ယွမ်မှာမူ အနည်းငယ် မျက်စိလည်သွားသည်။ သူ၏ အစ်ကိုကြီးသည် ဘယ်တုန်းက ဤမျှအထိ ပွင့်လင်းဖော်ရွေသွားရသနည်း။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... ဒါတွေက သူနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် အကြီးအကဲပိုင်နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်တို့သည် ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း၏ အကြည့်သည် နျဲ့ရှို့ယွမ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။အကြီးအကဲပိုင်၏ ဘေးရှိ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် ဆံပင်ရှည်နှင့် ကျင့်ကြံသူဆီသို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဖြစ်နေပြီး အကြည့်များမှာ လောကကြီးကို ငြီးငွေ့နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အရိုင်းဆန်ခြင်း၊ အတားအဆီးမဲ့ခြင်းနှင့် လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးခြင်း စသည့် ထူးခြားသော စိတ်ဓာတ်များ ကိန်းအောင်းနေသည့်ပုံ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ထူးခြားသော ရုပ်ရည်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ချူးဖုန်း စိတ်ထဲမှ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ‘ငါသာ ဒီလူကို  လူငယ်ဘဝတုန်းက တွေ့ခဲ့ရင် ငါတောင် ဘေးဖယ်ပေးရလိမ့်မယ်... သူက တကယ်ကို ချောလွန်းတာပဲ။’</p> <p> </p> <p>“ထိုင်ပါဦး အကြီးအကဲပိုင်။”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဌာနမှူးချူ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က နျဲ့ရှို့ယွမ်ကို ထိုင်ရန် သတိပေးသည့်အနေဖြင့် သူ့လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် သူ၏အာရုံကို ပြန်လည်စုစည်းနိုင်တော့သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ လူငယ်ဌာနမှူးက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်ကို သူ သတိထားမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>သန်မာသည်၊ ချောမောသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် သူ လူငယ်ဖြစ်စဉ်က ပုံစံမျိုးမှသာ ဤလူနှင့် ခန့်ညားမှုတွင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချူဖုန်းသည် ထိုတိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေမှုများကို မသိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲပိုင်... ဒါက...”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲပိုင်က ပြုံးလိုက်၏။ “ဌာနမှူးချူ... ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ပရေးရာခန်းမက ဝိုင်ချက်ဆရာကြီးပါ။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးမှာ သူတော်စင် အဆင့်အောက်မှာဆိုရင် စိတ်ဝိညာဉ်ဝိုင်ချက်တဲ့ နေရာမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ”</p> <p>ချူဖုန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ချီးကျူးလိုက်သည်။ “ဒီလောက် ပါရမီရှိတဲ့သူကို ကျွန်တော့်ရဲ့ သောင်းပြောင်းညာရပ်ဌာနဆီ ပို့လိုက်လို့ ဘုရင်ဟန်ကျန်းက စီနီယာဝမ် စိတ်ဆိုးမှာကို မကြောက်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>အကြီးအကဲပိုင်သည် ပြောစရာစကားမဲ့သွားသော်လည်း ပြုံးပြလိုက်သည်။  “စိတ်မပူပါနဲ့ ဌာနမှူးချူ။ စီနီယာသာ ရှို့ယွမ် မင်းရဲ့ ဌာနထဲ ဝင်သွားတာကို ကြားရင် သူ့အတွက် ဝမ်းသာနေမှာပါ။ ရှို့ယွမ်... ဌာနမှူးချူကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။”</p> <p> </p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ရှို့ယွမ်... ဌာနမှူးချူကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save