Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူသေရွာနှင့် ဆန်းကြယ်သောဓလေ့များ </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာအရပ်ရပ်၌ သော်လည်းကောင်း၊ မြန်မာနိုင်ငံနေ ရာအနှံ့အပြားတို့ တွင် သော်လည်းကောင်း လူမျိုးအသီးသီးတို့ ရှိကြလေသည် ။</p> <p>မြန်မာနိုင်ငံ၏ မှတ်တမ်းများ အရ မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝှမ်းတွင် တိုင်းရင်းသားမျိုးနွယ်စုပေါင်း တစ်ရာကျော်ရှိကြောင်း သိရပေသည် ။</p> <p>တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုတို့ မှာ မျိုးနွယ်တစ်ခုနှင့် တစ်ခု မတူကြသလို ကိုးကွယ်ရာဘာသာနှင့် ဓလေ့ထုံးစံများ လည်း မတူညီကြပေ။</p> <p>အများအားဖြင့်တော့ ကိုးကွယ်ရာဘာသာအပေါ်မှာ အခြေတည်ပြီး တမလွန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ယုံကြည်မှုများကလည်း အမျိုးမျိုးရှိကြလေသည် ။</p> <p>မည်သို့ပင် အယူအဆမတူကြသည် ဖြစ်စေ တမလွန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ကွဲပြားခြင်းမရှိလှပေ။</p> <p>ဘဝတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းခြင်း၊ ဒါမှ မဟုတ် ဘဝ သစ်တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းခြင်း..ဟူသော ဝေါဟာရအမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးအဖြေကတော့ သေဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>တစ်ဘဝစာ အသုံးပြုခွင့်ရသော လက်ရှိရုပ်ခန္ဓာကိုစွန့် ၍ အခြားဘဝသို့ ကူးပြောင်းခြင်းမှာ တမလွန်ဘဝသို့ ကူးပြောင်း ခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>မူလရုပ်ခန္ခာမပါတော့ဘဲ နာမ်ခန္ဓာ(ဝိညာဉ်)သက်သက်ချည်း ဖြတ်သန်းရသော ခရီးဖြစ်သည် ။</p> <p>ထိုခရီးကို သံသရာခရီးဟု လည်း ခေါ်ဆိုသတ်မှတ်ကြသည် ။ သံသရာဟူသည် တစ်ဘဝမှ တစ်ဘဝ အဖန်ဖန်ပြောင်း ရွှေ့ ဖြစ်ပျက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>လူ့လောကတွင် မည်သည့် ဘာသာကို ကိုးကွယ်မှုဖြစ်စေ၊ မည်သည့် ယုံကြည်စွဲလန်းမှုများ ရှိသည် ဖြစ်စေ၊ တမလွန် လောကရောက်လျှင်တော့ သက်ဆိုင်ရာ ဘုံဘဝသို့ ရောက်ကြရမည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p>လူဖြစ်စေ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်စေ သုံးဆယ့်တစ်ဘုံမှာ မလွဲ မသွေရောက်ကြရမည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p>သုံးဆယ့်တစ်ဘုံမှာ မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ အယူဝါဒပင် ဖြစ်ပေသည် ။ သုံးဆယ့်တစ်ဘုံ ဆိုသည် မှာ ...</p> <p>(၁) အပါယ်ဘုံ(၄)ဘုံ</p> <p>(၂) လူဘုံ(၁)ဘုံ</p> <p>(၃) နတ်ဘုံ(၆)ဘုံ</p> <p>(၄) ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးရှိ (ရူပ) ဗြဟ္မာဘုံ(၁၅)ဘုံ</p> <p>(၅) ရုပ်သက်သက်သာရှိ (အသညသတ်) ဗြဟ္မာဘုံ(၁)ဘုံ</p> <p>(၆) နာမ်သက်သက်သာရှိ (အရူပ) ဗြဟ္မာဘုံ(၄)ဘုံ</p> <p>စုစုပေါင်း-(၃၁)ဘုံ</p> <p>ရှိလေသည် ။</p> <p>အပါယ်ဘုံလေးဘုံဟု ဖော်ပြရာတွင် ငရဲ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ပြိတ္တာ၊ အသုရကာယ်ဘုံတို့ ဖြစ်သည် ။</p> <p>ငရဲ (ချမ်းသာခြင်းကင်းသော)ဘုံသည် ရှစ်ဘုံရှိသည် ။ သိဉ္ဇိုမ်းငရဲ၊ ကာလသုတ်ငရဲ၊ သံဃာတငရဲ၊ ရောရုဝငရဲ၊ မဟာ ရောရုဝငရဲ ၊ တာပနငရဲ၊ မဟာတာပနငရဲ၊ အဝီစိငရဲတို့ ပင်ဖြစ်ကြလေသည် ။</p> <p>ထိုငရဲ ရှစ်ဘုံကိုပေါင်းပြီး ငရဲဘုံဟု ပင် ခေါ်ဝေါ်ကြသည် ။</p> <p>ထို့ပြင် ငရဲကြီးရှစ်ထပ်တွင် တစ်ထပ်စီတွင် ခြံရံနေကြသော ဥဿငရဲဟု ခေါ်သော ငရဲငယ်ပေါင်း (၁၂၈)မျိုးလည်း ရှိပေသေးသည် ။</p> <p>အချို့ပါဠိတော်များ ၌ ငရဲ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ပြိတ္တာဟု အပါယ်သုံးဘုံကိုသာ ဖော်ပြကြသည် ။</p> <p>အသုရကာယ်ဘုံကို တာဝတိံသာနတ်တို့ နှင့် ရောသွင်း ရေတွက်၍ သော်လည်းကောင်း၊ ပြိတ္တာဘုံထဲတွင် ရောသွင်း၍ သော်လည်းကောင်း ထည့်သွင်းရေတွက် ကြသည် ကို တွေ့ရသည် ။</p> <p>သို့သော် အရေအတွက်အားဖြင့်တော့ အပါယ်လေးဘုံဟု သာ ရေတွက်ကြသည် က များ လေသည် ။</p> <p>ကမ္ဘာမြေပြင်မှ အောက်ယူဇနာ တစ်သောင်းငါးထောင် ကွာဝေးသောအရပ်၌ သိဉ္ဇိုမ်းငရဲတည်ရှိ၏။</p> <p>ယင်းအောက် ယူဇနာတစ်သောင်းငါးထောင်စီ ကွာခြား၍ ကာလသုတ်စသော အခြားငရဲဘုံတို့ အဆင့်သင့် ရှိကြလေသည် ။</p> <p>အပါယ်ဘုံအသီးသို့ရောက်ကြသော အပါယ်ဘုံသားတို့ မှာ သက်တမ်းသတ်မှတ်ချက် မရှိပေ။</p> <p>မိမိတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော အကုသိုလ် အနည်းအများ အလိုက် အပြစ်ရှိသလောက် ခံကြရသည် ။</p> <p>တိရစ္ဆာန်ဘုံမှာ သီးခြားမရှိပေ။</p> <p>လူဘုံမှာ ပင် ရှိနေကြသည် ။ တိရစ္ဆာန်တို့ နေထိုင်ရာ အစုအဝေးကိုပင် တိရစ္ဆာန်ဘုံဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည် ။</p> <p>ပြိတ္တာဆိုသည် ကတော့ ချမ်းသာသုခ ကင်းသောနေရာ၌ နေထိုင်ကြရသော ဘုံသားများ ပင် ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ပြိတ္တာတို့ မှာ ဘုံသီးခြားမရှိကြပေ။</p> <p>တောတောင်၊ သုသာန်၊ သင်္ချိုင်း၊ ဇရပ်ပျက်၊ ကျောင်းအို၊ ကျောင်းပျက်များ ၌ သာ လှည့်လည်နေထိုင်ကာ အစဉ်သဖြင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြရသော ဘုံဘဝသားများ ပင်ဖြစ်ကြလေသည် ။</p> <p>ပြိတ္တာဘုံသားတို့ မှာ လည်း ငရဲဘုံသားများကဲ့သို့ အစဉ်သဖြင့် ချမ်းသာခြင်းကင်းကာ ငရဲဘုံသားများကဲ့သို့ပင် အမျိုးမျိုးသော ဒုက္ခဆင်းရဲတို့ ကို ခံစားနေကြသူများ ပင် ဖြစ်ကြပေသည် ။</p> <p>ကျွန်တော် ရေးချင်တဲ့ အဓိကအကြောင်းကတော့ လူ အပါအဝင် သက်ရှိသတ္တဝါတို့ သေဆုံးတဲ့ အခါ တမလွန်ဘဝ ရောက်ကြရတာချည်း ဖြစ်ပါသည် ။</p> <p>တမလွန်လောက အကြောင်းကိုလည်း အားလုံးက စိတ်ဝင်စားမှုရှိကြသည် ။</p> <p>လူမျိုးချင်းမတူသော်လည်း ၊ ယုံကြည်ကိုးကွယ်သည့် ဘာသာချင်း မတူကြသော်လည်း တမလွန်လောကအကြောင်းကိုတော့ စိတ်ဝင်စားကြသည် ။</p> <p>ထိုနေရာမှာ လည်း အယူအဆချင်းက မတူကြပြန်ပေ။ ထိုကဲ့သို့ အယူအဆမတူကြသဖြင့် ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်သော ကိစ္စများကလည်း ခြားနားကြရပေသည် ။</p> <p>ကချင်ကလည်း ကချင်ဓလေ့ထုံးစံဖြင့် အသုဘ အခမ်းအနား၊ တမလွန်ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ကြသည် ။</p> <p>ရှမ်းကလည်း ရှမ်းဓလေ့၊ ချင်းကလည်း ချင်းဓလေ့ထုံးစံတို့ ဖြင့် တမလွန်နှင့် သက်ဆိုင်သော ဆောင်ရွက်မှုများကို ပြုလုပ်ပေးကြသည် ။</p> <p>ထိုအယူအဆများ အကြောင်းကို တစ်ခုချင်းစီ၊ တစ်မျိုးချင်းစီ အသေးစိတ်ရေးမည်ဆိုပါက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသည် ဆိုသော်လည်း များ စွာရှည်လျားလှပေသည် ။</p> <p>ယခုရေးသားမည့် ဝတ္ထုအမည်ကို ''လူသေရွာ''ဟု ပေးထားခဲ့ရာ ထိုအမည်မှာ ကျွန်တော်စိတ်ကူးသက်သက်ဖြင့် ပေးထားသော အမည်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p>''လူသေရွာ''ဟူသော ဝေါဟာရမှာ ချင်းလူမျိုးတို့ သုံးစွဲသော ဝေါဟာရတစ်ခုသာ ဖြစ်သည် ။</p> <p>ထိုအမည်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ၎င်းတို့ ယုံကြည်စွဲလန်းမှုများ အကြောင်းကို ရေးသားဖော်ပြပေးပါမည်။</p> <p>လူသေရွာအကြောင်း မရေးသားမီ လူသေတို့ ၏ ဝိညာဉ်များ ၏ တွေ့ဆုံနိုင်ပုံများ အကြောင်းကို ဦးစွာရေးသားဖော်ပြပါမည်။</p> <p>အိပ်မက်ဖြင့် လူသေအား တွေ့ဆုံခြင်းမှာ ဖျားသော မိသားစုမှာ ဖျာကိုယူပြီး လိပ်၍ ထားရ၏။</p> <p>လိပ်ထားသော ဖျာအထဲတွင် ပန်းကန်ခွက်နှင့် ဓါးမြှောင်ကိုထား၏။ ၎င်းကို ဖျားသူ၏ လက်နှင့် ထိစေ၏။</p> <p>ထို့နောက် အရက်(သို့မဟုတ်)ခေါင်ရည်တစ်ပုလင်းကို ယူသွား၍ ဟောတတ်သူထံ သွားရောက်ပြီး ဖျားနာသည့် အကြောင်းကို ပြောပြ၏။</p> <p>ထိုအခါ ဟောတတ်သူက ''သူငယ်ချင်းများ အဘယ့်ကြောင့် ဤသူ/သူမ ဖျားရသနည်း၊</p> <p>မည်သည် ကို..အလိုရှိ၍ မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း၊ လာ၍ ကျွန်တော်/ကျွန်မအားပြောပြပါ''</p> <p>ဟု ဆိုကာ အရက်ကိုသောက်၍ အိပ်လေ၏။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ရောက်သောအခါ အိပ်မက်မက်ဖြင့် အကျိုးအကြောင်းကို တွေ့မြင်ရကြောင်း၊ မည်သူက ပြုစားသည် ။ မည်သည် ကို အလိုရှိသည် ဟု ပြောပြသည် ။</p> <p>ထိုသူပြောသည့် အတိုင်း တိရစ္ဆာန်ဖြင့် ပူဇော်ရ၏။</p> <p>အိပ်မက်မက်တတ်သူများ သည် လူသေ၏ ဝိညာဉ်ကိုလည်း ခေါ်နိုင်၍ စကားလည်း ပြောနိုင်သည် ။</p> <p>ထို့ကြောင် ရှင်သူလူများက သေလူများအား ထိုအိပ်မက် မက်တတ်သူမှ တဆင့် ပစ္စည်းလည်း ပေးပို့နိုင်၏။</p> <p>သေသူများကလည်း မိမိသည် မည်သို့သေဆုံးရကြောင်း၊ ပို့သောပစ္စည်းကို ရရှိကြောင်း၊ မည်သည် ကို အလိုရှိကြောင်း ပြန်၍ ပြောဆိုနိုင်၏။</p> <p>ထိုသို့ လူသေဝိညာဉ်အားခေါ်၍ စကားပြောနိုင်ခြင်းကို လူသေသို့ ''အလည်သွားခြင်း'' ဟု ခေါ်ဆို၏။</p> <p>ဤအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပြေပြမှုများ စွာထဲတွင် ဇဲဖိုင်ရွာမှ ဒေါ်ရွှေမိယာန်၏ ကိုယ်တွေ့ကို ကောက်နှုတ်ဖော်ပြပါမည်။</p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သေရွာသို့ ခရီးသွားလိုသောကြောင့် ဟောနိုင်သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ရောက်အိပ်၏။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးကို သွားနိုင်သူအမျိုးသမီးက ခေါ်သွား၍ ဝိညာဉ်ဖြင့် သေရွာသို့ရောက်၏။</p> <p>မိမိတို့ မျက်မှောက်ရှေ့တွင် သေရွာရောက်သည် ဟု ထင်ပါသည် ။</p> <p>လမ်းပေါ်တွင် တွေ့သူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောသည့် အတိုင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ကို နာမည်ခေါ်၍ စကားပြော၏။</p> <p>ထိုနာမည်ခေါ်၍ စကားပြောသည့် လူများ သည် သေပြီးသော သူများ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p>ထိုသူများကို အစ်ကို၊ ညီမ၊ ဦးလေး စသဖြင့် ခေါ်သည့် အပြင် နာမည်တပ်၍ ခေါ်သောသူများ လည်း ဖြစ်ကြ၍ .. မာကြောင်း၊ သာကြောင်းစကားကို မြိန်ရည်ရှက်ရည် စကားလည်း ပြောလျက်ရှိကြ၏။</p> <p>အဆိုပါ အမျိုးသမီး နိုးလာသောအခါ အကြောင်းကို မေးမြန်းရာ သူမနှင့် တွေ့သောသူများ ၊ နှုတ်ဆက်သောသူများ ၊ မှာ သောစကားများကို မိမိတို့ အား ပြန်ပြောပြ၏။</p> <p>သူမပြန်ပြောပြသော စကားများ နှင့် သူမအိပ်ပျော်နေစဉ်က ပြောသောစကားလုံးများ သည် တစ်ထေရာတည်း ဖြစ်လေသည် ။</p> <p>ဤအချင်းအရာများကို လေ့လာသောအခါ သေရွာသို့ သွားနိုင်သူသည် ၎င်းတို့ တစ်ဦးတည်းသာမက အခြားသူများကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ကြောင်း သိနိုင်ပါသည် ။</p> <p>အိပ်မက်ထဲတွင် သေပြီးသူများ နှင့် တွေ့ဆုံနိုင်၊ လိုအပ်သော စကားများကိုပါမှာ နိုင်ကြောင်း သိရှိရသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် အလောင်းကို သင်္ဂြိုလ်စဉ်က ယူသွားရန်မေ့ ကျန်သော ပစ္စည်းများကိုလည်း နောက်လူသေမှ တဆင့် ပေးပို့နိုင်၊ လူကြုံပါးနိုင်သည် ။</p> <p>သေပြီးသော ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ပုံနှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာတော် ထန်သင်ဆွမ်၏ ရေးသားထားသည် ကို ကောက်နှုတ်ဖော် ပြပါဦးမည်။</p> <p>နှိာရ်သင်တီာလ်သည် တလာအိုမွှန်ရွာမှ ခုပ်နှင်း၏ ညီမချောချောလှလှလေး ဖြစ်သည် ။</p> <p>(၁၉၄၅)ခုနှစ် တစ်နေ့တွင် အမေနှင့် အတူ တောင်ယာ သို့သွားသည် ။</p> <p>တောင်ယာတွင် အလုပ်လုပ်စဉ် သူမသည် ခေါင်းကိုက် သည် ဟု ဆို၏။</p> <p>သားအမိ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် အပြင်းဖျား၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဆုံးပါးသွားသည် ။</p> <p>သူမ၏ သေဆုံးပုံကို လေ့လာသောအခါ... နတ်ဆိုးကြောင့် သေဆုံးခြင်းဖြစ်ကြောင်း သေချာသည် ဟု ယူဆကြသောကြောင့် ကျဲရ်မွန်ရွာမှ ငွန်ဇမ်း၏ အဘွားထံ သွားကြသည် ။</p> <p>ပထမ ခေါင်အိုးသေးသေးကိုတည်၍ ကြက်မနီကို သွားပေး၏။ ခေါင်ရည်ကို ကြက်ခေါင်းသို့ မှုတ်ထွေး၏။</p> <p>ကြက်ကို ခေါင်အိုးနှုတ်ခမ်းတွင် ရပ်စေ၏။ ကြက်သည် ခေါင်အိုးနှုတ်ခမ်းတစ်လျှောက် ပတ်ပတ်လည်သွား၏။</p> <p>ထို့နောက် ကြက်ကိုယူ၍ တောင်းဖြင့်အုပ်၏။</p> <p>ခေါင်အိုးကို ရေလောင်း၍ ငွန်ဇမ်းအဖွားကို သောက်စေ၏။</p> <p>ထိုအခါ နတ်များ ရောက်ရှိလာကြ၍ ခေါ်ရခြင်း၏ အကြောင်းကိုမေးမြန်း၏။</p> <p>''ဆုံးပါးသွားသော နှိာရ်သင်တီာလ်ကို ခေါ်ပေးပါ''ဟု ခိုင်း၏။ ထိုအခါ နှိာရ်သင်တီာလ်သည် အသံဖြင့်ပေါ်လာ၍ ငိုကြွေး၏။</p> <p>ဖခင်က ''တိတ်တော့၊ စကားမေးလိုသည် '' ဟု ပြော၏။</p> <p>ထိုအခါ သေသူကလေးမက...</p> <p>''အသင်တို့ နှင့် နေ၍ မရတော့၊ အိမ်ရှေ့မျက်နှာစာထိပ်မှ အစ်ကို ငွန်ဒွန်စောင့်နေ၏ ''</p> <p>ဟု ပြော၏။</p> <p>ငွန်ဒွန်သည် သေဆုံးပြီးသောသူ ဖြစ်၏။</p> <p>''သမီးလေးရဲ့ သေဆုံးပုံကို ပြောပြပါ''</p> <p>ဟု မေးပြန်သည် ။</p> <p>''ဗုံပါချောင်း နတ်တို့ က ခဲနှင့် ပေါက်၍ အသေသတ်၏ .. တော်ပြီ''</p> <p>ဟု ပြော၍ ပျောက်သွား၏။</p> <p>ထို့နောက် ဆန်ဆွမ်းဆိုသောနတ် ပြန်ပေါ်လာ၏။</p> <p>''ဗုံပါချောင်းမှ နတ်များကို ခေါ်ပေးပါ''</p> <p>ဟု မေတ္တာရပ်ခံကြ၏။</p> <p>ဗုံပါချောင်းမှ နတ်များ ပေါ်လာကြ၏။ ထိုအခါ...</p> <p>''အဘယ်ကြောင့် နှိာရ်သင်းတီာလ်ကို သတ်သနည်း'' ဟု မေးခွန်းထုတ်ကြ၏။</p> <p>''မိမိတို့ ကို တခြားသူများက စေခိုင်းသည် ''</p> <p>ဟု ပြန်ဖြေကြ၏။</p> <p>အွီကိယူတောင်ဘက်သို့ လက်ညှိုး ထိုးပြသည် ။</p> <p>ထိုအခါ ဆန်ဆွမ်းအား...</p> <p>''အွီကိယူနတ်ကို ခေါ်ပေးပါ''</p> <p>ဟု တောင်းဆိုကြ၏။</p> <p>''ကျွန်တော် မခေါ်နိုင်ဘူး၊ အထက်မြင့်က ခေါင်းနှလုံး ပိုင်ရှင်ကိုခိုင်းပါ''</p> <p>ဟု ပြော၏။</p> <p>ထိုအခါ..</p> <p>''ခေါ်ပေးပါ'' ဟု တောင်းဆိုသောအခါ အထက်ခေါင်း နှစ်လုံးပိုင် ပေါ်လာ၍ ...</p> <p>''ဘာအလိုရှိသလဲ''</p> <p>ဟု မေး၏။</p> <p>ထိုအခါ...</p> <p>''အွီကိယူကို ခေါ်ပေးပါ''</p> <p>ဟု တောင်းဆိုကြ၏။</p> <p>အွီကိယူနတ်များ ပေါ်လာသောအခါ...</p> <p>''အဘယ့်ကြောင့် အထက် ခေါင်းနှစ်လုံးပိုင်ကို အခေါ်ခိုင်းသနည်း၊ ကျွန်တော်တို့ အလွန်ကြောက်သည် ''</p> <p>ဟု ပြောကြ၏။</p> <p>''အဘယ်ကြောင့် နှိာရ်သင်တီာလ်ကို သတ်သနည်း'' ဟု မေးမြန်းကြ၏။</p> <p>ထိုအခါ...</p> <p>''ခင်ဗျားပြော..ခင်ဗျားပြော..''</p> <p>ဟူ၍ အော်သံများ စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>''ကျွန်တော်တို့ သူမကို သိပ်ချစ်လို့ ယူတာပါ၊ အခုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ နဲ့ အတူ အွီကိယူမှာ ရှိပါတယ်''</p> <p>ဟု ဖြေကြ၏။</p> <p>အတန်ကြာသောအခါ ငွန်ဇမ်း အဖွားသည် သန်းဝေနိုးထ၍ မျက်နှာရွှင်လန်းစွာဖြင့်...</p> <p>''တစ်စုံတစ်ခု ပြောပေးကြတာ ရှိပါသလား''</p> <p>ဟု သတင်းမေးသူတို့ ကို မေးမြန်း၏။</p> <p>ထိုအကြောင်းကို သုံးသပ်သောအခါ ငွန်ဇမ်နူသည် ဤအဖြစ်အပျက်များအားလုံးကို လုံးဝမသိရှိသည် မှာ ထင်ရှား၏။</p> <p>သူ၏ သူငယ်ချင်းနတ်တို့ ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလှုပ်ရှားကြကြောင်း သိသာနိုင်ပါသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဘိုးဘေးတို့ သည် ဤသို့ သေသူ၏ ဝိညာဉ်များကို ခေါ်ယူစကားပြောခဲ့ကြသည် ဟု ဆိုနိုင်သည် ။</p> <p>ဆက်လက်ဖော်ပြမည့် အကြောင်းအရာမှာ လူသေရွာ ဖြစ်သည် ။</p> <p>လူသည် သေသောအခါ လူသေရွာသို့ သွားသည် ဟု ယုံကြည်ကြ၏။</p> <p>လူသေရွာသည် မည်သည့် နေရာ၊ မည်သည့် အရပ်တွင် ရှိသည် ဟု မပြောနိုင်စေကာမူ.. တစ်နေရာတွင် ရှိသည် ဟု ယုံကြည်ကြ၏။</p> <p>လူသေသောအခါ ရီကျင်းတောင်(လူသေနှင့် လူရှင်များ ခြားနားသောတောင်)သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဆာနူက သွားရန်ညွှန်ပြသော ရီဘွန်သွာလ်(သေ-ရှင် နယ်နိမိတ် )တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိကြကြ၏။</p> <p>လူသေရွာတွင် လင်မယားနှစ်ဦးစလုံးသေ၍ ရောက်ရှိသောအခါ ရှင်လူဘဝ၌ ပေါင်းသင်းသကဲ့သို့ သေလူဘဝတွင် လည်း အတူတကွ ပေါင်းသင်းနေထိုင်၍ တောင်ယာခုတ်စား ဘဝဖြင့် အသက်မွေးကြသည် ဟု ယုံကြည်ကြ၏။</p> <p>''လူသေရွာသည် တစ်နေရာရာတွင် ရှိ၏ '' ဟု ယုံကြည်ကြ၏။ လူသေသောအခါ ရီကျင်းတောင် (လူသေနှင့် လူရှင်များ ခြားနားသောတောင်)သို့ ရောက်သည် ဆိုသော်လည်း လူသေရွာသည် အထက်အောက် မည်သည့် နေရာတွင် ရှိသည် ကိုမူ မည် သူကမျှ မပြောနိုင်ကြပေ။</p> <p>လူသေရွာသို့ သွားရာလမ်း၌ ရှင်လူနှင့် သေလူတို့ ၏ နယ်နိမိတ်ရှိ၏။</p> <p>၎င်းကို ''နယ်နိမိတ်တောင်'' ဟူ၍ ခေါ်ကြ၏။</p> <p>ထိုနေရာ၏ တစ်ဖက်တွင် ချောင်းကလေးရှိ၏။</p> <p>၎င်းနေရာကို လွန်လျှင် လမ်း(၈ဝဝ)ဆုံဆည်းရာ အရပ်ရှိ၏။</p> <p>ထိုနေရာသည် ..''အပျော်ဆုံးနှင့် အခက်ခဲဆုံးနေရာ လမ်းခွဲတို့ ၏ ဆုံဆည်းရာအရပ်''ဟု ခေါ်ကြ၏။</p> <p>ထိုနေရာတွင် အသားဖြူဖြူ ဗိုက်ရွှဲရွှဲ၊ အလွန်မောက်မာသော ''ဆာနူ'' ဟု ခေါ်သည့် မိန်းမကြီးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်ဖြင့် ထိုင်နေသည် ။</p> <p>လူသေသည် အသက်ထင်ရှားရှိစဉ်အခါက ပွဲပြုလုပ်စဉ် သတ်ခဲ့သော တိရိစ္ဆာန်၏ ဦးခေါင်းများ သည် သူ၏ ဝိညာဉ် ရှေ့မှ ရှေ့ဆောင်လျက် ဆာနူးရှေ့တွင် အတူရောက်ရှိကြသည် ဟု ယုံကြည်ကြ၏။</p> <p>ထိုတိရစ္ဆာန်ဦးခေါင်းများ တွင် အကောင်ကြီးသော ကျွဲ၊ နွားနောက်၊ နွားစသော ခေါင်းများများ ပါလျှင် ဆာနူသည် ဝမ်းမြောက်၍ ပျော်စရာကောင်းသောလမ်းမှ လူသေရွာသို့ ပို့ဆောင်၏။</p> <p>အဆိုပါ တိရစ္ဆာန်ခေါင်းများ တွင် အကောင်ငယ်များ ဖြစ်သော ကြက်၊ ဝက်၊ ဆိတ်၊ ခွေးစသော ခေါင်းများ ပါက.. ဆာနူသည် ဝမ်းမသာနိုင်သဖြင့် ထိုသေသူကို ခက်ခဲသောလမ်းမှ လူသေရွာသို့ ပို့ဆောင်၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် လူသားများ သည် အသက်ထင်ရှား ရှိစဉ် ကာလတွင် ပွဲမပြုလုပ်နိုင်သော သူများ သည် ပင် အသုဘနေ့များ တွင် တတ်နိုင်သလောက် တိရစ္ဆာန်များများ သတ်ပေးရခြင်းဖြစ်သည် ။</p> <p>လူသေရွာတွင် အသက်ထင်ရှား ရှိစဉ်သကဲ့သို့ လင်မယား၊ သားသမီးများ နှင့် အတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြပုံ၊ တောလည်ခြင်း၊ ချောင်းထဲတွင် ငါးဖမ်းသွားခြင်း စသည် များ ပြုလုပ်ကြသည် ။</p> <p>ဇောလ်တလိန်းနှင့် ငန်ဘောမ်၊ ဟရန်သူးနှင့် ဒါရ်ဇမဲင်း၊ သိုင်နမ်ကောင်နှင့် မဲန်ရီဟေစသော ရှင်ကွဲကွဲကြသည့် ချစ်သူတို့ ၏ ပုံပြင်များ အပြင် အခြားသောပုံပြင်များ စွာက အထောက်အထားအဖြစ် ဖော်ပြသည် ။</p> <p>အဆိုပါ ပုံပြင်များ အရ သေလူနှင့် ရှင်လူတို့ ခေတ္တအတူ နေနိုင်သော်လည်း အမြင်ချင်း၊ စရိုက်ချင်းမတူနိုင်ပါ။</p> <p>ညအိပ်၍ နံနက်ထသောအခါ သေလူ၏ ခေါင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ခေါင်းအုံးဖက်တွင် ရှိရန် ဖြစ်သော်လည်း ရှင်လူ၏ ခေါင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက် ခြေထားရာဘက်တွင် ထားရှိ၏။</p> <p>ရှင်လူသည် သေလူ၏ ရွာသို့ အလည်သွားနိုင်၏။</p> <p>ဥပမာ အပွေးရှိပိုးကို သေလူ၏ အမြင်တွင် ဝက်ဝံဖြစ် ၍ ဝါးရွက်ကို ငါးဟု မြင်ကြ၏။</p> <p>လူသေရွာတွင် သေလူများ သည် အသက်ထင်ရှားရှိစဉ်က နေထိုင်သကဲ့သို့ နေထိုင်ကြသည် ဟု ယုံကြည်ရသည့် အကြောင်းတစ်ခုမှာ သေလူက လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို ရှင်လူကို မှာ ယူနိုင်၏။</p> <p>သူ၏ ခံစားပုံကိုလည်း သီချင်းဖြင့် ပြောနိုင်၏။</p> <p>ရှင်လူကလည်း သေလူထံ ပစ္စည်းများ ပေးပို့နိုင်၏။</p> <p>ထို့သို့ သေလူထံပစ္စည်းများ ပေးပို့ရာတွင် နတ်ကတော် မှ တဆင့် ပေးပို့ရခြင်းဖြစ်သည် ။</p> <p>ဦးတီာလ်လိန်း ရေးသားသော စာအုပ်မှ ကောက်နှုတ်ဖော်ပြပါမည်။</p> <p>ထန်တလန်းရွာမှ လျန်ဗိုင်သည် သေဆုံးသဖြင့် ရှင်လူများက သီချင်းရေးစပ်၍ ပေးပို့၏။</p> <p>ထိုသီချင်းကို ရရှိသောကြောင့် သီချင်းဖြင့် ပြန်လည်၍ ရှင်လူများ ထံသို့ ပေးပို့၏။</p> <p>ထိုသေလူကမှ ပေးပို့သောသီချင်းကို အိပ်မက်ဖြင့် ပြောတတ်သူမှ တဆင့် ကြားသိရ၏။</p> <p>သေလူ လျန်ဗိုင်၏ သီချင်းတွင် ပါသော အကြောင်းအ ရာအချို့ကို ဖော်ပြပါမည်။</p> <p>''မွှေးလှသော သားသားလေး လက်ရာဖြင့် ပေးပို့သော ပစ္စည်းများကို အရင်နမ်းရှုံ့ကြည့်ဦးမည်၊</p> <p>ပေးပို့သော မောင်ငယ်များ နှင့် သေနတ်ကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းကာ အတော်အသင့် နာမည်ရနေသော ကျွန်တော်..သွား ပေဦးမည်၊</p> <p>အထက်သခင်ဆီသို့- နွေဦး ဗိယာခ်ဖိုင်းရော့(ခ်) ငှက် ကလေးများ အသံသာသောမြေတွင် စမ်းရေအနား မျိုးစေ့ကျဲသော အပင်များ ၊ နွယ်ကဲ့သို့ ပွားများ မည့် အပင်များ မောနေလျက် မသိရှိတော့ပါ၊</p> <p>တောကြီးထဲ တောလည်၍ သစ်ပင်များ အောက်တွင် မိမိအလိုရှိသောအရာ စုံလင်ခဲ့သော ကျွန်တော်၊ တဖြည်းဖြည်း အကုန်ဖက်သို့ ခြေလှမ်းစပြုလေပြီတည်း''</p> <p>လူသေရွာသည် မည်သည့် အရပ်တွင် ရှိသနည်းဟူသော မေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဆင်ထန်းနယ်ဘက်က လက်ရှိ ချွန်ကျုံးရွာ၏ အပေါ်တွင် ရှိသော ဇိန်မှုတောင်သည် လူသေနှင့် ရှင်လူတို့ ၏ နယ်နိမိတ်ဖြစ်သည် ဟု ယူဆကြ၏။</p> <p>မိရမ်နယ်ဖက်၏ အမြင်ကို ဦးဟရန်အုပ်က ရေးသားထားသည် ကို ဖော်ပြပါမည်။</p> <p>လူသေတို့ ၏ သွားရာလမ်းတွင် ရေတွင်းငယ်ကလေး တစ်ခုရှိရာ ထိုနေရာသည် လူသေတိုင်း မရောက်မနေရ အရပ်တွင် ရှိ၏။</p> <p>၎င်းသည် ငါဖိုင်ပီ၊ ငါဖိုင်သဲနှင့် လုံကျွေးပီးရွာများ ၏ နယ်နိမိတ် ဆုံဆည်းရာတွင် ရှိသည့် တောင်အမြင့်ကြီးဖြစ်သည် ။</p> <p>ထိုအရပ်တွင် တောင်ဇလပ်ပန်းများ အလွန်များ ပြား သောကြောင့် ''သေလူတို့ အား လွမ်းဆွတ်ရာမြေ'' ဟု ခေါ်ဆို ကြ၏။</p> <p>ထိုအရပ်မှ လုံကျွေးပီးရွာဖက်သို့ နှစ်မိုင်ခန့်ဝေးသည့် အရပ်တွင် လဲနေသော သစ်တုံးကြီးရှိပါသည် ။</p> <p>ထိုအပင်သည် ယခုအခါ ဆွေးနေပြီဖြစ်သည် ။</p> <p>ထိုသစ်တုံးကြီးမှ သုံးဖါလုံခန့် ဝေးသောအရပ်တွင် မည်သည့် အခါမှ မခမ်းသည့် ရေတွင်းကလေးရှိ၏။</p> <p>ထိုရေတွင်းကလေးနှင့် သစ်တုံးကြီးတို့ သည် အဓိပ္ပါယ် ရှိကြ၏။</p> <p>လူကြီးတို့ သေဆုံး၍ သေရွာသို့သွားသောအခါ လမ်းတွင် ရှိ သစ်တုံးကြီးကို ခွကျော်နိုင်သော်လည်း ၊ ကလေးငယ်များ သည် ခွ၍ မကျော်နိုင်ပါ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုသစ်တုံးကို ကျော်နိုင်ရန်အတွက် အမြီးကိုင်၍ ဆွဲခေါ်သူ ခွေးထီး(သို့မဟုတ်)ခွေးမ လိုအပ်သည် ။</p> <p>သို့ဖြစ်၍ လူငယ်သေလျှင် ခွေးကိုလည်း သတ်ပေးရ၏။</p> <p>ထိုခွေး၏ အမြီးကိုကိုင်လျက် သစ်တုံးကို ကျော်နိုင်ပေမည်။</p> <p>ထို့ပြင်..လူသေတို့ ၏ ဝိညာဉ်များ သည် အလွန်မတ်စောက်သော တောင်မြင့်ကြီးသို့ တက်သောအခါ အလွန်မောပြီး ရေငတ်ကြ၏။</p> <p>ထိုအရပ်သည် လက်ရှိခွါဘုံးရွာဟောင်းနှင့် ရွာသစ်၊ လှမ်ဖေတို့ အကြား တောင်ကမ်းပါးကြီးကို ဆိုလိုကြ၏ ၊ ရေငတ်သောအခါ သောက်ရေထည့်ရန်အတွက် ဘူးခါးဗူးကိုလည်း အလောင်းရှိနေစဉ် အနား၌ ထားပေးရ၏။</p> <p>ထိုရေဗူးဖြင့် ရေတွင်းငယ်ကလေး၌ ခပ်ပြီး ယူသွားရ မည်ဖြစ်သည် ။</p> <p>ယောကန်အဝင်ဝဟု ခေါ်သောအရပ်သည် ထိုရေ တွင်းမှ (၅)ဖါလုံ ဝေးသောအရပ်၌ ရှိ၏။</p> <p>၎င်းသည် လုံကျွေးပီးနှင့် လုံကျွေးသဲရွာအကြားတွင် ရှိ၏။</p> <p>ထိုအဝင်ဝဂိတ်သည် ရေတွင်းငယ်ကလေးမှ စ၍ တက်လျှင်တောင်ထိပ်၌ ရှိ၏။</p> <p>ထိုဂိတ်(အဝင်ဝ)မှာ ကျဉ်းမြောင်း၍ လူတစ်ယောက် ဝင်စာသာ ရှိသော ကျောက်ဂူရှိ၏။</p> <p>ထိုဂူ၏ ဝဲနှင့် ယာ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ပုဆိန်၏ ခုတ်ရာ အရာများ ရှိကြ၏။</p> <p>လူကြီးရောကလေးပါ ဝင်ဆံ့စွာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားနိုင်ဝင်နိုင်၏။</p> <p>သို့သော် ကလေးလွယ်မိခင် (ကိုယ်ဝန်သည် )သည် ဝင်၍ မဆံ့သောကြောင့် ပုဆိန်ဖြင့် ကျောက်များကို ခုတ်ဆစ်၍ ဝင်သွားရင်း၊ ထို့ကြောင့် ပုဆိန်သွား၏ အရာများ ကျန်ရစ်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုဂိတ်၊ ကျောက်ဂူ၏ အဝင်ဝနှင့် ပုဆိန်အရာများ ၊ ရေတွင်းကလေးသည် ယနေ့တိုင် ရှိနေပါသေးသည် ။</p> <p>အချို့ မှတ်တမ်းများ တွင် လူသေရွာနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းများကို မြေပုံလမ်းညွှန်များ ရေးဆွဲပြီး ပြသထားသည် မျိုးလည်း ရှိသည် ။</p> <p>လူသေရွာရှိသောနေရာကို ဗဟိုပြုလျက် ဝင်လမ်းထွက်လမ်းများကို မြေပုံလမ်းညွှန်ဖြင့် အတိအကျရေးသားထားသည် မျိုး ဖြစ်သည် ။</p> <p>မည်သို့ပင်ရှိစေ ရှေ့ပိုင်းတွင် ရေးသားဖော်ပြထားသည့် အတိုင်း ကမ္ဘာပေါ်ရှိကြသော လူမျိုးအသီးသီးတို့ တွင် ထူးဆန်းသော ယုံကြည်မှုဓလေ့ထုံးစံများ ရှိကြသည် ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ပင် မြန်မာပြည် နေရာအနှံ့အပြားတို့ တွင် နေထိုင်ကြသော တိုင်းရင်းသားလူမျိုး အသီးသီးတို့ မှာ လည်း ယုံကြည်မှု ဓလေ့ထုံးစံအမျိုးမျိုး ရှိကြလေသည် ။</p> <p>ထိုအထဲမှာ မှ ချင်းတောင်တန်းပေါ်ရှိ ချင်းလူမျိုးတို့ ၏ ''လူသေရွာ'' နှင့် ပတ်သက်သည့် ဓလေ့ထုံးစံသည် လည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်ပေတော့သည် ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">*** </p>


Save