Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်းကုန်းမှ ကျတ်ကုန်းဖြစ်ရသောနေရာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်ကာလမှာ ဂျပန်များ မြန်မာပြည်မှ ပြန်လည်ထွက်ပြေးနေသော အချိန်ဖြစ်သည် ။</p> <p>(၁၉၄၅)ခုနှစ်တွင် ဂျပန်တပ်များ မြန်မာပြည်မှ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာပြေးကြရပြီး ဗြိတိသျှတပ်များ တစ်ကျော့ပြန်ဝင် ရောက်လာသော အချိန်ဖြစ်ပေရာ တစ်ပြည်လုံး စစ်ဘေးစစ် ဒဏ်များ ဒဏ်ကို မရှုမလှခံနေရသော အချိန်မျိုးလည်း ဖြစ်သည် ။</p> <p>ဂျပန်တပ်များကလည်း မစားရသည့် အမဲ သဲဖြင့်ပက် သဘောမျိုးဖြင့် ၎င်းတို့ ပြေးရာ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ရှိသော မြို့များ ၊ ရွာများကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြလေသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် နေရာအတော်များများမှာ နေထိုင်ကြသူတို့ မှာ စစ်ဘေးစစ်ဒဏ် လွတ်ကင်းသောနေရာများ သို့ ရွှေ့ပြောင်း ပြေးကြရသည် ။</p> <p>အချို့ မိသားစုများ ချည်း ပြောင်းရွှေ့ကြသည် ။</p> <p>အချို့ကြတော့ ကိုယ်နှင့် ခင်မင်သော မိတ်ဆွေများ ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းတို့ နှင့် အတူ ပြောင်းရွှေ့ကြသည် ။</p> <p>အချို့နေရာများမှာ တော့ ရွာလုံးကျွတ်၊ မြို့လုံးကျွတ် ပြောင်းရွှေ့ပြေးကြရသည် ။</p> <p>ထိုရွာများ ထဲမှာ ကျွန်းတောရွာလည်း တစ်ရွာအပါအဝင် ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ကျွန်းတောရွာမှာ ရွှေဘိုနယ်အတွင်းမှာ ပါဝင်ပြီး.. မြောက်ဘက်တွင် ရွှေလီသစ်တောကြီးများ ရှိလေသည် ။</p> <p>ရွာလူကြီး ဦးဘတူကပင် ဦးဆောင်ပြီး ရွှေလီသစ်တောများ ရှိသော နေရာဘက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းပြေးကြလေသည် ။</p> <p>ထိုအချိန်အခါက ရွှေလီသစ်တောများ ရှိသော နေရာဘက်တွင် လူနေရွာများများ မရှိသေးဘဲ သစ်တောအလုပ်သမားများ နေသော ရွာငယ်အချို့လောက်သာ ရှိကြလေသည် ။</p> <p>ရွာဟု သာပြောရသော်လည်း အချို့နေရာများမှာ တဲငယ်ကလေးများ စုဝေးနေသည် မျိုး ဖြစ်သည် ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ရွှေလီမြစ်ရိုး တစ်လျှောက်တွင် ရှိသော သစ်တောကြီးများမှာ ရာသီဥတုကြမ်းခြင်း..၊ သားရဲတိရစ္ဆာန် ပေါများ ခြင်းနှင့် ငှက်ဖျားရောဂါ နှိပ်စက်မှုကြမ်းသောကြောင့် ဖြစ်သည် ။</p> <p>အချို့အန္တရာယ်များ နှင့် တွေ့သောအခါ တစ်ယောက်ချင်း နှစ်ယောက်ချင်း သေကြရသည် မျိုးလောက်သာ ရှိသည် ။</p> <p>ကာလရောဂါဟု ခေါ်သော ဝမ်းရောဂါနှင့် ငှက်ဖျားရောဂါတို့ နှိပ်စက်ပြီဆိုလျှင်တော့ တစ်ရွာလုံး သေကြေပျက်စီးမှုမျိုးများ နှင့် ကြုံတွေ့ကြရပေသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုနေရာများ တွင် ရွာတည်ပြီး မနေဝံ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ယခုလို စစ်ဘေးစစ်ဒဏ်သင့်နေသည့် အချိန်များမှာ တော့ ရှေ့မှာ မတွေ့ရသေးသော အန္တရာယ်ထက် နောက်မှ လိုက်လာသော အန္တရာယ်က ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေသောကြောင့် ဘေးလွတ်ရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်းမှ ထိုနေရာ တစ်ဝိုက်သို့ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ထိုဒုက္ခသည် များ ထဲတွင် ကျွန်းတောရွာမှ ရွာသူရွာသားများ လည်း ပါဝင်လေသည် ။</p> <p>၎င်းတို့ သည် မြစ်နှင့် မဝေးသော နေရာတစ်ခုတွင် ယာယီတဲများ ထိုးပြီး နေကြလေသည် ။</p> <p>ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် တောင်ကုန်းများ ရှိသည် ။ ဘုရား၊ စေတီ အပြိုအပျက်များ ရှိနေကြသည် ။</p> <p>ထို့ပြင် အခြားတစ်နေရာမှာ လည်း သူတို့ အရင်ရောက် နေကြပြီး ရွာတည်နေကြသူများ လည်း ရှိပေသည် ။</p> <p>ထိုနေရာရောက်တော့ လောလောဆယ်တွင် စစ်ဘေးအန္တရာယ်များ လွတ်ကင်းသည် ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း အခြားအန္တရာယ်ဒုက္ခများ နှင့် တော့ တွေ့ကြရသည် ။</p> <p>စားနပ်ရိက္ခာများ ရှားပါးခြင်း၊ သောက်သုံးရေမကောင်းသည့် အပြင် တောတိရစ္ဆာန်များကလည်း မကြာခဏ ရောက် လာပြီး အန္တရာယ်ပေးတတ်ကြသည် ။</p> <p>တောဆင်ရိုင်းများ အန္တရာယ်နှင့် ကိုးတောင်ကျားကြီးများက မကြာခဏ ရောက် လာလေ့ရှိကြသည် ။</p> <p>ထိုနေရာတစ်ဝိုက်မှာ စေတီ၊ ဘုရားအပြိုအပျက်အချို့ ရှိနေသောကြောင့် ယခင်ကလူများ နေခဲ့သော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းတော့ သိကြသည် ။</p> <p>ရွာလူကြီး ဦးဘတူခေါင်းဆောင်သော ကျွန်းတောရွာ သူရွာသားများမှာ ထိုနေရာသို့ရောက်ကြပြီး မကြာခင်မှာ ပင် ကျတ်တစ္ဆေတို့ ၏ ခြောက်လှန့်နှောင့်ယှက်မှုကို ခံကြရလေသည် ။</p> <p>''ဒီနေရာက ငါတို့ နေတဲ့ ရွာ၊ ဒီနေရာမှာ မနေနဲ့ ထွက် သွားကြ''</p> <p>''ငါတို့ နေတဲ့ နေရာမှာ နေရင် အားလုံးဖမ်းစားပစ်မယ်''</p> <p>ဟု ပြောနေသံများကိုလည်း ကြားကြရသည် ။</p> <p>နေ့ဘက်အချိန်များ တွင် ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိကြသော်လည်း နေဝင်ရီတရော အချိန်ရောက်သည့် အခါ ကျတ်တစ္ဆေများ သရဲသဘက်များ ရောက် လာပြီး နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ခြောက်လှန့်နှောင့်ယှက်ကြသည် ။</p> <p>အချို့ကတော့ မကြောက်တတ်သဖြင့် ဥပေက္ခာပြုပြီး နေမြဲနေကြသည် ။</p> <p>အချို့မိန်းမနှင့် ကလေးများကတော့ များ စွာကြောက် ရွံ့ထိတ်လန့်မှု ဖြစ်ကြရသည် ။</p> <p>နောက်ပိုင်းရက်မှာ တော့ လူအသေအပျောက်များ ပင် ဖြစ် လာလေသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရွာလူကြီး ဦးဘတူနှင့် ရွာသူရွာသားများမှာ အချင်းချင်း ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ တိုင်ပင်ကြရလေတော့သည် ။</p> <p>'' ရွာလူကြီး ဒီပုံအတိုင်း ဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ကြာရင် ကျတ်တစ္ဆေတွေ ခြောက်လှန့်တာနဲ့ တစ်ရွာလုံး သေကုန်ကြလိမ့်မယ် ''</p> <p>ထိုအခါ ဦးဘတူက...</p> <p>''မင်းတို့ က ပြောတော့လွယ်တာပဲ၊ ငါတို့ က ရွာလုံးကျွတ် ပြောင်းပြေးလာကြတာဆိုတော့၊ တစ်အုပ်တစ်မကြီးနဲ့ တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာပြောင်းရွှေ့ဖို့ မလွယ်ဘူးကွ'' ဟု ပြန်ပြောလေသည် ။</p> <p>''ဒါဖြင့် ဘယ်လိုလုပ်ကြမှာ လဲ..၊ ဒီနေရာမှာ ပဲနေပြီး အသေခံကြရမှာ လား''</p> <p>စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် ရွာသားတစ်ယောက်က မေးလေသည် ။</p> <p>''ဒီလိုတော့လည်း ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ၊ ကျတ်တစ္ဆေတွေက ငါတို့ ကို မနေစေချင်လို့ လာပြီးခြောက်လှန့်နေကြတယ်၊ ဒီတော့ သူတို့ ဒီနေရာမှာ မနေအောင် ငါတို့ က ပြန်နှင်ပစ်ရမှာ ပေါ့''</p> <p>''ခင်ဗျားပြောပုံက ကြောင်ကိုခြူဆွဲခိုင်းသလို ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီလောက်ကြမ်းတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ၊ ကျတ်တွေကို ခင်ဗျားနှင်ထုတ်ပေးမှာ လား''</p> <p>ဟု မေးပြန်သည် ။</p> <p>''ငါကတော့ ဒီပညာတွေကို မတတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီအနီးတစ်ဝိုက်မှာ ရှိတဲ့ ဆရာတွေကို စုံစမ်းရှာဖွေပြီး ခေါ်လာရမှာ ပေါ့၊ ဒီအတွက်တော့ စိတ်မပူကြပါနဲ့ ၊ ဒီတစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း အဆင်ပြေအောင် ငါကြည့်ပြီး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်''</p> <p>ဟု ကတိပေးတော့မှ ရွာသူရွာသားများ လည်း စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိသွားကာ ပြန်သွားကြလေသည် ။</p> <p>နောက်သုံးရက်ခန့်ကြာသောအခါ ရွာလူကြီး ဦးဘတူသည် အခြားနေရာမှ ဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို ပင့်ခေါ် လာလေသည် ။</p> <p>ဆရာကြီးမှာ အသက်အရွယ် အတော်ပင်ကြီးလှပေပြီ။ ဦးဘတူတို့ နေသောနေရာရောက်တော့ သူကပြောပြလေသည် ။</p> <p>''ဒီနေရာမှာ ခြောက်လှန့်ခံကြရတာ ဘာများ ဆန်းပါ့မလဲ''</p> <p>''ဘယ်လိုကြောင့် လဲ ဆရာကြီး''</p> <p>''အရင်က ဒီနေရာမှာ ရွာတစ်ရွာရှိတယ်၊ ကျွန်းကုန်းရွာလို့ ခေါ်တယ်၊ နောက်တော့ ဝမ်းရောဂါဖြစ်ပြီး ရွာလုံးကျွတ် သေသွားခဲ့ကြတယ်''</p> <p>ထိုစကားကြားတော့ အံ့သြသွားကြလေသည် ။</p> <p>''ဒါပေမယ့် သူတို့ က မကျွတ်မလွတ်တဲ့ ဘဝ ရောက်ခဲ့ကြပြီးနောက် ဒီနေရာမှာ ပဲ ဆက်နေခဲ့ကြတယ်၊ အရင်ကတော့ ကျွန်းကုန်းရွာပေါ့၊ အခုတော့ ကျတ်ကုန်းရွာဖြစ်နေပြီလေ..၊ ခင်ဗျားတို့ အခုနေတဲ့ နေရာက သူတို့ နေတဲ့ နေရာပဲ၊ ဒါကြောင့် ခြောက်လှန့်နေကြတာပါ''</p> <p>ဟု ပြောပြလေသည် ။</p> <p>ဦးဘတူတို့ လည်း ထိုအခါမှ ပင် သူတို့ တစ်တွေမှာ ကျတ်ကုန်းအပေါ်နေရာတည့်တည့်တွင် ရွာတည်နေမိကြကြောင်း သဘောပေါက်ကြရပေတော့သည် ။</p> <p>''ကျုပ်တို့ ကတော့ တခြားနေရာလည်း မရွေ့ချင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ကိုသာ နေရာရွှေ့ခိုင်းပေးပါ ဆရာကြီး''</p> <p>ဟု ဦးဘတူက ပြောသည် ။</p> <p>''ဒါကတော့ မခက်ခဲပါဘူး၊ ကျုပ်က ဆရာတစ်ယောက်ဆိုတော့ ကျုပ်သဘောနဲ့ တော့ နှင်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ က နှင်ပေးပါ ဆိုရင်တော့ နှင်ပေးပါ့မယ်''</p> <p>ဟု ကတိပေးလေသည် ။</p> <p>ထို့နောက် ဆေးဆရာကြီးက ရောဂါဖြစ်ပွားနေသူများအား သက်သာပျောက်ကင်းအောင် အရင်ကုသပေးလေသည် ။ ဆရာကြီး၏ နာမည်မှာ ဦးဘိုးလူဖြစ်ပြီး အသက်(၆ဝ)ကျော်ခန့် ရှိပေသည် ။</p> <p>ဆေးဝါး၊ မန္တရားနှင့် အထက်လမ်း အတတ်ပညာများကို အတော်ပင်ပေါက်မြောက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် စုန်း၊ နတ်ကဝေ၊ တစ္ဆေမှ င်စာတို့ အား နှိမ်နှင်းရာတွင် များ စွာအစွမ်းထက်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ကျတ်များကို မနှင်မီ ရောဂါရနေသူများကို ဆေးကုသ ပေးနေစဉ်မှာ ဦးဘတူက သိချင်သောအချက်များကို မေးလေသည် ။</p> <p>''ဆရာကြီးကို မေးချင်တာရှိပါတယ်၊ ကျတ်တစ္ဆေတွေက ဒီလိုပဲရွာတွေနဲ့ နေကြတာပဲလား''</p> <p>''ပရလောကသားတွေထဲမှာ အသုရကာယ်ဘုံသားတွေ နဲ့ ကျတ်တစ္ဆေတွေက လူတွေနဲ့ အတော်ကလေး နီးစပ်မှုရှိတယ်ဗျ၊ အသုရကာယ်ဘုံသားတွေဆိုရင်လည်း စံစရာရှိရင် ဘုံဗိမာန် တွေနဲ့ စံကြရပြီး၊ ခံစရာရှိတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့လည်း ခံကြရတာပေါ့ဗျာ''</p> <p>''ဟုတ်ကဲ့ စာပေကျမ်းဂန်တွေထဲမှာ တော့ တွေ့သင့်သလောက် တွေ့ဖူးဖတ်ဖူးပါတယ် ဆရာကြီး''</p> <p>''ကျတ်တွေကတော့ ပြိတ္တာလောကသားတွေထဲမှာ စာရင်းပါကြပေမယ့် တစ္ဆေ သရဲသဘက်၊ မှ င်စာတွေနဲ့ မတူကြဘူး၊ သူတို့ က တစုတမည်းတည်း ရွာတည်ပြီး နေလေ့ရှိကြတယ်''</p> <p>''ဟုတ်ကဲ့''</p> <p>''သူတို့ နေတဲ့ ရွာကို ကျတ်ရွာလို့ ခေါ်ကြတယ်၊ တချို့ကျတော့လည်း လူသေရွာလို့ ခေါ်ကြတယ်ဗျ''</p> <p>''တစ်ခါမှ တော့ မကြားမိသေးဘူး''</p> <p>''လူသေရွာဆိုတာ ချင်းလူမျိုးတွေ သုံးစွဲကြတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ပါ၊ သဘောကတော့ တမလွန်ဘဝရောက်ပြီးကြတဲ့ လူတွေ တစ်နေရာမှာ စုဝေးပြီး နေကြတဲ့ နေရာပါပဲ..၊ ကျတ်ရွာပဲ ပြောပြော..လူသေရွာလို့ ပဲခေါ်ခေါ် ဝိညာဉ်လောကသားတွေ စုဝေးပြီး နေကြတဲ့ နေရာမျိုးပါပဲ''</p> <p>ဆရာကြီးက ပါးစပ်ထဲမှ တမြုံမြုံဝါးနေသော ကွမ်းဖပ်များကိုထွေးထုတ်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ပန်းကန်ငှဲ့ယူပြီး သောက်နေလေသည် ။</p> <p>''သူတို့ က တခြားပရလောကသားတွေနဲ့ ဘယ်လိုကွာ ခြားမှုတွေ ရှိကြသလဲ ဆရာကြီး''</p> <p>''ပရလောက ရောက်နေကြတယ်ဆိုပေမယ့် ကျတ်တွေ အသုရကာယ်ဘုံသားတွေက လူတွေနဲ့ နီးစပ်မှုရှိတယ်၊ လူအသွင်မျိုးနဲ့ အယောင်ဆောင်ပြီး နေနိုင်ကြတယ်''</p> <p>''ဥစ္စာစောင့်တွေလို လူယောင်ဆောင်နိုင်ကြတာကို ပြောတာမဟုတ်လား''</p> <p>''ဟုတ်ပါတယ် ဥစ္စာစောင့်တွေဆိုရင် လူအသွင်ပြောင်း ပြီးတော့ လူသားတွေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများ စွာကြာအောင် အတူနေနိုင်ကြတယ်''</p> <p>''ဥစ္စာစောင့်နဲ့ လူနဲ့ ညားပြီး၊ သားသမီးတွေ ဘာတွေ ရတာမျိုးလည်း ကြားဖူးပါရဲ့ ၊ ကျတ်တွေကလည်း အဲသည် လိုမျိုး နေနိုင်ကြသလား ဆရာကြီး''</p> <p>''ကျတ်တွေကတော့ လူတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပြီး အတူမနေနိုင်ကြဘူး၊ ဥစ္စာစောင့်တွေကကသာ အသုရကာယ် ဘုံသားတွေလို ဝေမာနိကပြိတ္တာဘုံသားတွေမို့ လူသားတွေနဲ့ အတူတူနေနိုင်ကြတာပေါ့''</p> <p>ဆရာကြီးက စကားပြောရင်းနှင့် ..လက်ဖက်ရည် သောက်နေရာမှ ပန်းကန်ကို ပြန်ချထားလိုက်သည် ။</p> <p>''အတော်ကလေးတော့ ဆန်းကြယ်တာပဲ''</p> <p>''လောကကြီးမှာ ဆန်းကြယ်မှုတွေကတော့ အများကြီး ရှိတာပေါ့ဗျာ၊ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မမြင်ရလို့ သာ မကြောက်ကြတာပါ၊ ခင်ဗျားတို့ သာ ကျတ်တွေကို မြင်ရတွေ့ရမယ်ဆိုရင် ဒီနေရာမှာ ဘယ်နေဝံ့ပါမလဲ''</p> <p>''ဘယ်လိုကြောင့် လဲ ဆရာကြီး''</p> <p>''ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ကျတ်ရွာကြီးက ခင်ဗျားတို့ ရွာထက် နှစ်ဆသုံးဆလောက်ကြီးတယ်၊ နေတဲ့ လူတွေကလည်း အများကြီးပဲ''</p> <p>''ဟင်''</p> <p>ဆေးဆရာကြီး ဦးဘိုးဘူစကားကြောင့် ရွာလူကြီးမှာ အတော်ပင် အံ့သြသွားလေသည် ။</p> <p>''ဒါ..ဒါဖြင့် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆရာကြီး''</p> <p>ဟု မေး လိုက်လေသည် ။</p> <p>''လုပ်စရာကတော့ ထွေထွေထူးထူး သိပ်မရှိလှပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ ကလူတွေ သူတို့ က ကျတ်လောကသားတွေဆိုတော့ အတူနေလို့ မှ မရတော့..ခင်ဗျားတို့ က နေရာရွှေ့ပေးရင်ပေး၊ ဒါမှ မဟုတ်ရင်တော့ သူတို့ ကို နေရာရွှေ့ပေးဖို့ ပြောရတော့မှာ ပေါ့၊ ဒီလိုမှ ပြောမရရင်တော့ ဆေးဝါးအစီအရင်တွေသုံးပြီး နေရာရွှေ့အောင် လုပ်ကြရမှာ ပေါ့''</p> <p>ထိုစကားကြားသောအခါ အတော်ပင်အားရှိ လာလေသည် ။</p> <p>''ဒီလို ဆိုရင်တော့ ကျတ်တွေကိုသာ နေရာရွှေ့အောင် လုပ်ပေးပါတော့၊ ကျုပ်တို့ က ဒီနေရာမှာ နေရာထိုင်ရတာ အတော်ကလေး အဆင်ပြေနေကြလို့ ပါ''</p> <p>ဟု တောင်းပန်ပြောဆိုလေသည် ။ ဆရာကြီးကလည်း ပြုလုပ်ပေးမည်ဟု ကတိဝန်ခံမှု ပြုလေသည် ။</p> <p>ထို့နောက်မှာ တော့ ကျတ်ရွာကြီးအား ထိုနေရာအရပ် ဒေသမှ အခြားနေရာ အရပ်ဒေသတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အစီအရင်များ ပြုလုပ်လေတော့သည် ။</p> <p>အတန်အသင့် သတ္တိကောင်းသော ရွာသားအချို့ကိုခေါ်ပြီး လူများ နေထိုင်သော နေရာတဝိုက်အား ရာဇမတ်များကာရံခြင်း၊ ရွာနယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ကာ လေးဖက်လေးတန် တိုင်များ စိုက်ခြင်း၊ ပရိတ်ရေ ပရိတ်ကြိုးများ ဖြင့် တားဆီးခြင်းများကို ကြိုတင်ပြုလုပ်ကြလေသည် ။</p> <p>ပြီးမှ ကျတ်ရွာရှိသောနေရာတစ်ဝိုက်တွင် လေးဖက်လေးတန် ဖယောင်းတိုင်ကြီးများ ထွန်းကာ ညအချိန်ရောက်သောအခါ ကျတ်ရွာမှ ခေါင်းဆောင်များကို ခေါ်ယူလေသည် ။</p> <p>ညအချိန်ရောက်တော့ လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမ ကြီးတစ်ယောက်တို့ ရောက်လာကြလေသည် ။</p> <p>''ဘယ်သူတွေလဲ''</p> <p>''ကျုပ်တို့ က ဒီနေရာနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ လူတွေပဲ''</p> <p>''ဘာကြောင့် လူတွေကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာလဲ''</p> <p>''ကျုပ်တို့ နေတဲ့ နေရာကိုရောက် လာပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးကြလို့ နှောင့်ယှက်ရတာပါ''</p> <p>''ဒါဖြင့် ဒီနေရာကနေ နေရာရွှေ့ပေးကြပါ''</p> <p>''ဒီနေရာက ကျုပ်တို့ ဘိုးဘွားတွေ လက်ထက်ကတည်းက နေလာကြတာမို့ နေရာမရွှေ့ပေးနိုင်ပါဘူး''</p> <p>''ဒီလို ဆိုရင်တော့ ကျုပ်ကိုအဆိုးမဆိုနဲ့ တော့၊ ကျုပ်ကတော့ လူတွေအတွက် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာ လုပ်ပေးရမှာ ပါ''</p> <p>''မလုပ်ပါနဲ့ ၊ ကျုပ်တို့ က ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများ စွာကတည်းက နေလာကြတာပါ၊ ဒီနေရာမှာ နေကြတဲ့ မိသားစုတွေကလည်း အတော်များ ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် တခြားနေရာမသွားပါရစေနဲ့ ''</p> <p>''ခင်ဗျားတို့ က ပရလောကသား ဘဝရောက်နေကြပြီ၊ ဒါကြောင့် လူတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေရာကိုသာ သွားနေကြပါ၊ ဒီနေရာတွေက နောက်ပိုင်းအချိန်ကာလတွေရောက်လာရင် နောက်ထပ်နေမယ့်သူတွေလည်း ရောက်လာကြပေဦးမှာ ၊ ဒါကြောင့် ဘေးလွတ်ရာကိုသာ ရွှေ့ပြောင်းပေးကြပါ''</p> <p>ဟု ပြောသောအခါ တော်တော်နှင့် မသွားသေးဘဲ.. ဆရာကြီးဦးဘိုးလူအား မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည် ။</p> <p>အတော်ကြာတော့မှ ထိုနေရာမှ ထွက်သွားလေတော့သည် ။</p> <p>ဆရာကြီးလည်း နောက်တစ်နေ့ရောက်သောအခါမှာ တော့ ကျတ်များ နေထိုင်သော နေရာပတ်လည်သို့ ဆေးဖယောင်းတိုင်ကြီးများ ထွန်းခြင်း၊ ပရိတ်ရေများ ဖြင့် ပက်ဖျမ်းခြင်း၊ ပရိတ်ကြိုးချည်များ တားခြင်း၊ အင်းချပ်များ မြှုပ်နှံခြင်းများ ပြုလုပ်လေတော့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save