Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁ဝ)</h2> <h2 style="text-align:center">အငိုမျက်လုံး အပြုံးမျက်နှာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ နီမောင်တို့ မိသားစုဘဝထဲသို့ ဆွယ်လီ ရောက် လာပြီးနောက် ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်း လာလေသည် ။</p> <p>နှင်းမေကလည်း အစ်မတစ်ဦးရသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေလေသည် ။</p> <p>ဆွယ်လီကလည်း ဦးခေါင်းမှ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းသွားပြီး နေကောင်းလာသောအခါ ခြံအလုပ် အိမ်အလုပ်များကို ဝိုင်းကူလုပ်ပေးလေသည် ။</p> <p>သူမအနေဖြင့်လည်း မည်သည့် အလုပ်မဆို ဝိုင်းကူလုပ် ပေးနိုင်လေသည် ။</p> <p>တောင်ယာအလုပ်များ ၊ သစ်သီးခြံအလုပ်များ အပြင် အထူးသဖြင့် နွားနောက်မွေးမြူသော လုပ်ငန်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ အကူအညီပေးနိုင်လေသည် ။</p> <p>''ချယ်ရီ..နင်က သိပ်ပြီးနေကောင်းသေးတာ မဟုတ်ဘူး ၊ ဒီအလုပ်တွေက ငါတို့ မိသားစုတွေ လုပ်နေကျအလုပ်တွေပါ၊ အိမ်မှာ ပဲ နားနားနေနေ နေပါလား''</p> <p>''မနေချင်ပါဘူး၊ ဒီအလုပ်တွေက ငါလုပ်တတ်တဲ့ အလုပ်တွေပဲ၊ လူပိုတစ်ယောက်လိုနေတာမျိုးတော့ မနေချင်ပါဘူး''</p> <p>တစ်နေ့တော့ နီမောင်က နွားနောက်များ မွေးမြူထားသော ခြံသို့သွားသောအခါ ဆွယ်လီလည်း လိုက် လာလေသည် ။ ထိုနွားခြံမှာ လည်း အစောင့်ထားသော အလုပ်သမားသာ ရှိလေသည် ။</p> <p>''နင်တို့ မှာ နွားနောက်တွေ မွေးထားတာရှိတယ်နော်။ ဒီနေရာရောက်တော့ ငါရောက်ဖူးတဲ့ နေရာ တစ်ခုလိုပဲ စိတ်ထဲမှာ ထင်နေတယ်''</p> <p>''နင် အရင်နေခဲ့တဲ့ နေရာမှာ နွားနောက်မွေးထားတဲ့ ခြံ ရှိလို့ သာ ဖြစ်မှာ ပေါ့၊ နင်ဒီအလုပ်တွေကို ရောလုပ်တတ်သလား''</p> <p>''လုပ်တတ်တာပေါ့၊ ဒါတွေက ငါလုပ်နေကျ အလုပ်တွေပဲဟာ''</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး နွားခြံနှင့် သက်ဆိုင်သော အလုပ်များကို ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ပေးလေသည် ။</p> <p>သူမသည် ဒိန်ခဲ၊ ထောပတ်ပြုလုပ်ခြင်းများကို ကောင်းစွာပြုလုပ်တတ်လေသည် ။</p> <p>ထို့ပြင် နွားများကို ထိန်းကျောင်း မောင်းနှင်ခြင်း၊ နွားနို့ညှစ်ခြင်း စသောအလုပ်တို့ ကိုလည်း ကျင်လည်စွာ လုပ်ကိုင်ပေးနိုင်သည် ။</p> <p>''နင်က ဒီအလုပ်တွေကို အတော့်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် လုပ်တတ်နေတော့ အရင်က နွားနောက်ခြံမှာ နေခဲ့ဖူးတယ်ထင်တယ်''</p> <p>''ဟုတ်မှာ ပေါ့''</p> <p>သူမကတော့ ဒါပဲပြန်ပြောလေသည် ။ ဘာပဲပြောပြော ဆွယ်လီတစ်ယောက် သူတို့ မိသားစုထံရောက်လာခြင်းကတော့ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလာသည် ကတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည် ။</p> <p>အိမ်မှာ မိန်းကလေးအဖော်တစ်ယောက်ကလည်း ရှိနေရာ ဆွယ်လီအတွက်လည်း အဆင်ပြေသည် ။</p> <p>နှင်းမေကလည်း ဆွယ်လီကို အစ်မတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခင်မင်နေလေသည် ။</p> <p>ဦးဘရှိန်နှင့် ဒေါ်ကျင်မေတို့ ကလည်း မပိုင်သော်လည်း သမီးကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချစ်ခင်ကြသည် ။</p> <p>''ဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိ၊ သူဘယ်သူမှန်းမသိရပေမယ့် ငါတော့ သမီးကြီးတစ်ယောက် ကောက်ရသလိုပဲ၊ တစ်နေ့ကျရင် သူပြန်သွားမှာ ကိုတောင် စိုးရိမ်နေမိတယ်''</p> <p>ဟု ဒေါ်ကျင်မေက စိတ်ထဲရှိသည့် အတိုင်း ပြောလေသည် ။</p> <p>''ငါတို့ နဲ့ ရေစက်ရှိခဲ့လို့ အခုလိုရောက်လာပေမယ့် ဒီလောက်ကြီးတော့ သံယောဇဉ်မထားပါနဲ့ ကွာ၊ မင်းက သံယောဇဉ် ထားနေပေမယ့်လည်း သူသတိပြန်ရလာတဲ့ အခါ သူနေရာ သူပြန်သွားမှာ ပေါ့၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းခံစားရလိမ့်မယ်''</p> <p>ဟု ဦးဘရှိန်က ဖြောင်းဖျပြောဆိုသောအခါ ဒေါ်ကျင်မေက သက်ပြင်းချ လိုက်လေသည် ။</p> <p>''ဒီတော့ ကိုယ့်ဆီမှာ နေသွားတဲ့ အခိုက်မှာ အကောင်းဆုံးသာလုပ်ပေးလိုက်၊ အကူအညီပေးလိုက်၊ တခြားတော့ သူ့ဆီက ဘာမှ မျှော်လင့်မထားပါနဲ့ ''</p> <p>ဟု ပြောလေသည် ။</p> <p>ညဦးပိုင်း အလုပ်သိမ်းကြသောအခါ နီမောင်က အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်ထိုင်လေ့ရှိသည် ။ သူတို့ အိမ်ရှေ့တွင် တစ်ပင်လုံးပွင့်နေသော ချယ်ရီပင်ကြီး ရှိသည် ။ ထိုချယ်ရီပင်ကြီးအောက်တွင် ခုံတန်းများ ပြုလုပ်ထားလေသည် ။</p> <p>ထိုနေရာမှာ တောင်ကုန်းအမြင့်ပေါ်မှာ ရှိသောကြောင့် ခုံတန်းများ ပေါ်မှ ထိုင်ကြည့်လျှင် နှင်းမှုံများ အောက်တွင် လှပနေသော တောင်တန်းကြီးများကို သော်လည်းကောင်း၊ တသွင်သွင် စီးနေသောမြစ်ကြီးကိုသော်လည်းကောင်း လှမ်းမြင်ရလေသည် ။</p> <p>ထိုနေရာတစ်ဝိုက်မှာ ရှိသော သစ်ပင်ကြီးများ ပေါ်မှာ ရောင်စုံသစ်ခွပန်းများကလည်း အစဉ်မပြတ် ဖူးပွင့်နေကြလေသည် ။</p> <p>ထို့ပြင် ရနံ့သင်းသော ပန်းများကလည်း ဖူးပွင့်နေကြရာ သဘာဝပန်းဥယျာဉ်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည် ။</p> <p>နီမောင်က တစ်နေကုန် အလုပ်ပင်ပန်းလာပါက အလုပ်ပြီးသောအခါမှာ စားသောက်ပြီးသည် နှင့် ထိုနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နားလေ့ရှိသည် ။</p> <p>ယခုတော့ သူ့နံဘေးမှာ အဖော်တစ်ယောက်ရှိနေပေပြီ။ ဆွယ်လီပင် ဖြစ်သည် ။</p> <p>''နီမောင်''</p> <p>''ဟင်''</p> <p>''ငါကဘယ်နေရာကနေ ဒီကိုရောက်လာတာလဲဟင်''</p> <p>''နင်ကို နတ်တွေက ငါတို့ နဲ့ အတူတူနေဖို့ ပို့ပေးလိုက်တာဖြစ်မှာ ပေါ့၊ နင်ဘယ်နေရာက ရောက်လာတာလဲတော့ ငါလည်း ဘယ်သိပါ့မလဲ''</p> <p>''ဒါဖြင့် ငါအရင်က နေခဲ့တဲ့ နေရာတော့ ရှိမှာ ပေါ့နော်''</p> <p>''ဒါကတော့ ရှိမှာ ပေါ့ ချယ်ရီရဲ့ ''</p> <p>''တစ်နေ့ကျရင် ငါက အဲဒီနေရာကို ပြန်သွားရမှာ လား ဟင်''</p> <p>နီမောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည် ။</p> <p>''ဒါကတော့..နင်ရဲ့ ဘဝဟောင်းက သက်ဆိုင်သူတွေ ရောက် လာပြီး လာခေါ်ရင်တော့ နင်ပြန်လိုက်သွားရမှာ ပေါ့''</p> <p>''ဘဝဟောင်းက လူတွေဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲဟင်''</p> <p>''နင့်ရဲ့ မိဘတွေ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ နောက်ပြီး.. နင်နဲ့ သက်ဆိုင်သူတွေပေါ့''</p> <p>''ဟင် ငါကတော့ သူတို့ လာခေါ်ရင်လည်း ပြန်လိုက် မသွားချင်ပါဘူး၊ ငါဒီမှာ နင်တို့ နဲ့ နေရတာ သိပ်ပျော်တာပဲ''</p> <p>''ငါတို့ ကလည်း နင့်ကိုတစ်သက်လုံး ခေါ်ထားချင်ပါတယ် ချယ်ရီရယ်၊ ဒါပေမယ့်..''</p> <p>နီမောင်က ရှေ့ဆက်မပြောတော့ဘဲ အဝေးသို့ကြည့် နေလေသည် ။</p> <p>''ငါသိချင်တာ တစ်ခုတော့ရှိတယ်''</p> <p>''ဘာလဲဟင်''</p> <p>''နင်နဲ့ ငါနဲ့ က လူသေရွာသွားတဲ့ လမ်းရောက်မှ စတွေ့ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား၊ အရင်က နင်နဲ့ ငါနဲ့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလားဟင်''</p> <p>နီမောင်က ခေါင်းခါပြ လိုက်လေသည် ။</p> <p>ထိုအခါမှာ တော့ ဆွယ်လီက သက်ပြင်းချ လိုက်လေသည် ။</p> <p>''ငါဘဝက ဘယ်ကလာတဲ့ ..ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် ဘယ်သူမှန်း မသိတဲ့ ဘဝပါပဲ၊ ဒီလိုလူတစ်ယောက်ကို ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်ယောက်လို ခေါ်ပြီး စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ နင်တို့ မိသားစုတွေရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ငါဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး''</p> <p>ဟု ပြောကာ နေရာမှ ထသွားလေတော့သည် ။ နီမောင်ကတော့ အတွေးပေါင်းများ စွာတို့ ဖြင့် နေရာမှာ ပင် ကျန်ခဲ့လေတော့သည် ။</p> <p>နောက်ပိုင်းရက်များမှာ လည်း ဆွယ်လီမှာ ဘဝဟောင်းမှ အကြောင်းများကို ထွေထွေထူးထူးစဉ်းစား မနေတော့ဘဲ ပျော်ပျော်ပါးပါးနှင့် ပင် ဆက်နေလေသည် ။</p> <p>ထိုသို့နေထိုင်ခဲ့တာ လအနည်းငယ်ကြာလာတော့.. နီမောင်နှင့် ဆွယ်လီတို့ နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ရင်ထဲမှ သံယောဇဉ်ကို..တစ်ယောက်က ရိပ်မိလာသောအခြေအနေသို့ ရောက် လာလေတော့သည် ။</p> <p>သို့သော်လည်း နီမောင်က အတိတ်မေ့နေသော ဆွယ်လီအခြေအနေကြောင့် သူရင်ထဲမှ သံယောဇဉ်ကို ကြိတ်မှ ိတ် မျိုသိပ်ထားခဲ့လေသည် ။</p> <p>''သူကတော့ ငါဖွင့်ပြောရင် ငါရဲ့ မေတ္တာကို လက်ခံပေးမှာ ပါ၊ ဒါပေမယ့် သူမှာ ဘယ်လိုနောက်ကြောင်းတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါမသိရသေးဘူး၊ ငါဖွင့်ပြောပြီး ချစ်သူဘဝရောက်ခဲ့ပြီးမှ ဘဝဟောင်းက ပိုင်ဆိုင်တဲ့ သူရောက်လာရင် နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ဆင်းရဲရလိမ့်မယ်''</p> <p>ထို့ပြင် သူမရောက်စက ဆေးကုပေးသော ဆရာကြီးဦးဗန်ကောင်း၏ သတိပေးထားခဲ့သော စကားများကိုလည်း ယခုထိ မမေ့သေးပေ။</p> <p>''သူက အတိတ်ဘဝမေ့နေတဲ့ သူ..တစ်နေ့ကျလို့ ဘဝဟောင်းကအကြောင်းတွေကို ပြန်ပြီးသတိရလာတဲ့ တစ်နေ့မှာ ငါတို့ ကို ပြန်မေ့သွားလိမ့်မယ်၊ အခုလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ခွဲလိုက်ရတာကမှ တော်ဦးမယ်၊ ချစ်သူဘဝရောက်ခဲ့ပြီးမှ ခွဲရရင် ဒီထက်ပိုပြီး ခံစားရလိမ့်မယ်၊ ဒီတော့ သူ့အပေါ်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်နေနေ ဖွင့်မပြောဘဲနေတာက ပိုကောင်းမယ်ထင်ပါတယ်''</p> <p>ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလေသည် ။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် ရက်လအတန်ကြာသောအခါ ခါတိုင်းနှင့် မတူဘဲ မူပျက်နေသော နီမောင်အခြေအနေကို ရိပ်မိကြသဖြင့် စောထီးနှင့် ငမဲအောင်တို့ က မေးကြသည် ။</p> <p>''မင်းတို့ နှစ်ယောက် အခြေအနေက..ဘာထူးပြီလဲနီမောင်''</p> <p>''ဘာမှ မထူးသေးပါဘူးကွာ''</p> <p>''မင်း သူ့ကိုချစ်နေတယ်မဟုတ်လား၊ သူကလည်း မင်းကို သဘောကျနေပုံရပါတယ်၊ မင်းဖွင့်ပြောရင် လက်ခံပေးမှာ ပါ''</p> <p>''ဒါပေမယ့် သူ့ဘဝဟောင်းမှာ ပိုင်ဆိုင်သူရှိနေရင် ခက်လိမ့်မယ်''</p> <p>''ချယ်ရီက ချောလည်း ချော၊ လှလည်း လှပြီး ဒီအသက်အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ချစ်သူတွေဘာတွေတော့ ရှိခဲ့မှာ ပေါ့၊ အိမ်ထောင်ရှိမယ့်ပုံတော့ မပေါ်ပါဘူး''</p> <p>''ငါစိုးရိမ်နေတာက သူနဲ့ ငါ အဆင်ပြေကြပြီးမှ အခုဘဝ ကိုမေ့ပြီး အရင်ဘဝကို ပြန်သတိရခဲ့ရင် ငါတို့ အားလုံးကိုပါ မေ့သွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပိုဆိုးလိမ့်မယ်၊ ဒီတော့ သူ့ဘဝဟောင်းကို ပြန်သတိရတဲ့ အထိ ဒီလိုပဲနေသွားတာပဲ ကောင်းမယ် ထင်ပါတယ်''</p> <p>ဟု ပြန်ပြော လိုက်လေသည် ။</p> <p>စောထီးနှင့် ငမဲအောင်တို့ ကတော့ နောက်ထပ်ဘာမှ မပြောကြတော့ပေ။</p> <p>နီမောင်တို့ မိသားစုကတော့ ဆွယ်လီကို သားသမီးတစ်ယောက်လိုပင် သဘောထားကာ ဝိုင်းဝန်းပြုစုပေးကြသည် ။</p> <p>ဒေါ်ကျင်မေဆိုလျှင် ရွာထဲမှာ ရှိသော ယက္ကန်းစင်မှ အင်္ကျီ၊ လုံချည်များ ဝယ်သောအခါ ဆွယ်လီအတွက်ပါ တကူးတက ဝယ်ပေးလေသည် ။</p> <p>ထို့ပြင် ငွေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ငွေလက်ကောက်၊ ငွေခါးပတ်၊ ခါးအလှဆင်ပစ္စည်းများ ၊ ခေါင်းအလှဆင်ပစ္စည်းများ ၊ ပုတီးအမျိုးမျိုးတို့ ကို ဝယ်ယူဆင်မြန်းပေးထားလေသည် ။</p> <p>ရွာထဲမှာ ဂျပ်ခုတ်သော စင်ရှိသည် ။</p> <p>ထိုနေရာမှ အရောင်အသွေးစုံသော ထမီ၊ အင်္ကျီ၊ ပုဝါ များ ရသဖြင့် ဆွယ်လီနှစ်သက်သော ပစ္စည်းများကို လိုလေသေး မရှိအောင် ဝယ်ယူပေးကြသည် ။</p> <p>ဒေါ်ကျင်မေက သမီးအရင်း နှင်းမေအတွက် အင်္ကျီလုံ ချည်တစ်ထည်ဝယ်လျှင် ဆွယ်လီအတွက်လည်း တစ်ထည်ဝယ်ဆင်ပေးသည် ။</p> <p>ပုတီးတစ်ကုံးဝယ်ပေးလျှင် သူ့အတွက်လည်း တစ်ကုံးဝယ်ပေးလေသည် ။</p> <p>ထို့ပြင် ဆွယ်လီက တခြားအစားအသောက်များ ထက် မြစ်ထဲမှ ဖမ်းမိသော ငါးကြင်းငါးတို့ ကို အကောင်လိုက် မီးကင်ထားသော အစားအသောက်ကို အကြိုက်ဆုံးဖြစ်လေသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ..နီမောင်ကိုယ်တိုင် မကြာခဏဆိုသလို စောထီး၊ ငမဲအောင်တို့ နှင့် အတူ မြစ်ထဲသို့ ငါးဖမ်းသွားကာ ငါးရလာလျှင် ကိုယ်တိုင်မီးကင်ပေးလေ့ရှိသည် ။</p> <p>တစ်နေ့တော့ မြစ်ထဲသို့ဆင်းပြီး ငါးဖမ်းရန်အတွက် သွားသောအခါ ဆွယ်လီလည်း လိုက် လာလေသည် ။</p> <p>ပထမတော့ ပျော်ရွှင်တက်ကြွစွာ လိုက်လာခဲ့ပြီး မြစ် ကမ်းနားရောက်တော့မှ အခြေအနေပျက်သွားလေတော့သည် ။</p> <p>အခြေအနေက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားလေသည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီ နင်ဘာဖြစ်တာလဲ''</p> <p>''ငါ လှေမစီးဝံ့တော့ဘူး..ကြောက်တယ်၊ မြစ်ထဲဆင်းရင် တစ်ခုခုဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ စိတ်ထဲက ထင်နေတယ်၊ နင်တို့ ပဲ သွားကြတော့၊ ငါဒီနေရာကပဲ ထိုင်စောင့်နေတော့မယ်''ဟု ကမ်း စပ်မှာ ရှိသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်မှာ ထိုင်ကျန်ခဲ့လေသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ..နီမောင်တို့ လည်း ဝေးဝေးမသွားနိုင်ကြတော့ပဲ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်မှာ ပင် လှည့်လည်ငါးဖမ်းကြရလေသည် ။ ငါးအတန်အသင့်ရသောအခါ ပြန်ကြလေသည် ။</p> <p>''နင် ဘာဖြစ်လို့ ရေကြောက်တာလဲ''</p> <p>''မသိဘူး၊ ရေထဲဆင်းရင် တစ်ခုခုဖြစ်မယ်လို့ ထင်နေတယ်၊ နောက်ပြီး ငါလှေကိုကြောက်တယ်''</p> <p>''လှေစီးဖူးလို့ လား''</p> <p>''စီးဖူးတယ်လို့ တော့ ထင်တာပဲ''</p> <p>နီမောင်က ဆက်မမေးတော့ပေ။</p> <p>စိတ်ထဲမှာ တော့ ဆွယ်လီနေခဲ့သောနေရာမှာ မြစ်ကမ်းနှင့် မဝေးလှသော နေရာဖြစ်မည်ဟု တော့ စိတ်ထဲမှာ ခန့်မှန်းမိလေသည် ။</p> <p>ညဦးပိုင်းအချိန်ရောက် နီမောင်က အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ရှိသော မီးဖိုပေါ်တွင် ဖမ်း၍ ရလာသော ငါးကြင်းများကို တံစို့ထိုးကာ ကိုယ်တိုင်ကင်ပေးလေသည် ။</p> <p>အဆီများ လှသော ငါးကြင်း၊ ငါးများမှာ မီးကင်လိုက်သည် နှင့် အဆီတဝင်းဝင်း ဖြစ် လာလေသည် ။</p> <p>ထိုအဆီများက မီးပုံထဲကျသောအခါ ဆီတူးသောအနံ့များ ထွက်လာရုံမကဘဲ ငါးကင်မှ မွှေးလှသော အနံ့များ လည်း ထွက် လာလေသည် ။</p> <p>နီမောင်က မီးပုံပေါ်မှာ ကင်ထားသော ငါးကင်များ ထဲမှ အသားကျက်ပြီဖြစ်သော ငါးကင်တစ်ခုကိုယူပြီး ဆွယ်လီကို ပေးလိုက်သည် ။</p> <p>''နီမောင် ငါနင့်ကို တစ်ခုတော့ ပြောချင်တယ်''</p> <p>''ပြောလေ''</p> <p>''ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ တော့ မနေချင်တော့ဘူး''</p> <p>''ဘာဖြစ်လို့ လဲ''</p> <p>''ငါ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုခံစားနေရသလိုပဲ၊ နင့်ကို ပွင့်ပွင့် လင်းလင်းပဲမေးမယ်၊ နင် ငါ့အပေါ်မှာ သံယောဇဉ် ရှိနေတယ် မဟုတ်လား''</p> <p>နီမောင်က ငါးကင်ကို လှည့်ပေးနေရင်းမှ ...</p> <p>''ဟုတ်ပါတယ်'' ဟု ဝန်ခံလိုက်ရလေသည် ။</p> <p>''ငါကလည်း နင့်အပေါ်မှာ သံယောဇဉ်ရှိပါတယ်၊ နင် ငါ့ကိုချစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်ကြရင် ပိုမကောင်းဘူးလား''</p> <p>ဆွယ်လီဘက်မှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလာသောအခါ နီမောင်ကလည်း သူ့ရင်ထဲမှာ ရှိတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်ပြောရလေသည် ။</p> <p>''ငါလည်း နင့်လိုပါပဲ၊ နင့်ကိုချစ်ပါတယ်၊ လက်ထပ်ပြီး အတူနေဖို့ လည်း စိတ်ကူးမိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်...''</p> <p>''တခြားဘာ အကြောင်းရှိသေးလို့ လဲ''</p> <p>''နင့်ရဲ့ နောက်ကြောင်းဘဝကို စုံစမ်းကြည့်ချင်သေးလို့ အခုလိုနေတာပါ၊ ငါတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးတော့မှ နင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသားလူရှိကြောင်း ပေါ်လာမှာ စိုးလို့ ပါ၊ အဲဒီ လိုအဖြစ်မျိုးနဲ့ ကြုံရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ဆင်းရဲကြလိမ့်မယ်''</p> <p>ဟု ပြောလေသည် ။</p> <p>ထိုစကားကြားတော့ ဆွယ်လီပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ကျ လာလေသည် ။</p> <p>''မငိုပါနဲ့ ချယ်ရီရယ်၊ နင်ငိုတာကို ငါမကြည့်ချင်ပါဘူး၊ အမှန်ပြောရရင် ငါနင့်ကိုသိပ်ပြီး ချစ်ပါတယ်၊ နင်နဲ့ လည်း မခွဲချင်တော့ပါဘူး၊ ဒီတော့ ဒီတစ်နှစ်လောက်တော့ ငါတို့ နှစ်ယောက် ဒီလိုပဲ နေသွားကြရင် မကောင်းဘူးလား၊ ဒီနှစ်အတွင်းမှာ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး ပြဿနာတွေမပေါ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါ နင့်ကိုလက်ထပ်ယူပါ့မယ်''</p> <p>ဟု ကတိပေးလိုက်တော့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျလာသော မျက်ရည်များကို ပုဝါဖြင့်တို့ သုပ်လိုက်သည် ။</p> <p>''တကယ်လို့ ..ငါရဲ့ ဘဝဟောင်းက မိဘဆွေမျိုးတွေ ရောက် လာပြီး အတင်းပြန်ခေါ်သွားရင် ဘယ်နှယ်လုပ်ကြမလဲ''</p> <p>''အဲဒီတော့လည်း နင့်မိဘတွေလက်ထဲက..နင့်ကို တောင်းယူမှာ ပေါ့''</p> <p>''နင်တကယ် ကတိပေးနိုင်သလား''</p> <p>''ကတိပေးပါတယ်၊ နင်ကသာ ငါအပေါ်မှာ လက်ခံပေးမယ်ဆိုရင် ဘယ်ဘဝရောက်နေရောက်နေ ငါနင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရအောင် ကြိုးစားယူပါ့မယ်''</p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်တော့မှ သူမမျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးရိပ်ကလေးများ ပေါ် လာလေသည် ။</p> <p>အငိုမျက်လုံးနှင့် အပြုံးမျက်နှာမျိုးပင် ဖြစ်သည် ။ အချိန်ကလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ညဦးပိုင်းအချိန် ရောက်လာပေပြီ။ နှင်းမှုံနှင်းဖွဲများက ကျဆင်း လာပြီးဖြစ်သောကြောင့် အအေးဓာတ်က ပိုများ လာသည် ။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်မှာ တော့ ငါးကင်မှ ထွက်လာသော ရနံ့များ နှင့် ပန်းရနံ့များက ရောပြွန်းလျက်ရှိနေကြသည် ။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အအေးဓာတ်များ လွှမ်းစပြု လာပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦး ရင်ထဲမှာ တော့ အချစ်စိတ်ဖြင့် နွေးထွေးနေကြပေသည် ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> * * * </p> <p> </p> <p><br /> <br /> <br />  </p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပျော်စရာကောင်းသည့် ဘွေသဲပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်နေ့သ၌ နီမောင်တို့ နေသော သစ်ခွမြိုင်ရွာသို့ ခွာဘုံရွာမှ နတ်ဆရာ ထန်ကျဲအိုနှင့် လူအချို့ရောက်လာကြလေသည် ။</p> <p>သစ်ခွမြိုင်ရွာမှာ လူမျိုးပေါင်းစုံ နေထိုင်ကြသည် ဆိုသော်လည်း ချင်းလူမျိုးက အများ ဆုံးနေထိုင်ကြခြင်းဖြစ်သည် ။</p> <p>ခွာဘုံရွာတွင် ဘွေသဲပွဲ ကျင်းပတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် လာရောက်ဖိတ်ကြားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>သစ်ခွမြိုင်ရွာမှ ရွာလူကြီးမှာ ဦးထန်ဖုန်းရှိန် ဖြစ်သည် ။</p> <p>ဦးထန်ဖုန်းရှိန်က ချင်းလူမျိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပေါင်းသင်း ဆက်ဆံရေးကောင်းသူ ဖြစ်သောကြောင့် အခြားရွာများ ၌ ပူဇော်ပွဲများ ကျင်းပသောအခါ လာရောက်ဖိတ်ကြားခြင်းခံရလေသည် ။</p> <p>ယခုလည်း နတ်ဆရာ ထန်ကျဲအိုကိုယ်တိုင် လာရောက် ဖိတ်ကြားခြင်း ဖြစ်သည် ။</p> <p>''ခင်ဗျားကလည်း ခင်ဗျားနဲ့ အတူ ဒီရွာက လူပျိုအပျိုတွေပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်လာခဲ့ပါ၊ ဒီနှစ်တော့ တခြားရွာက လူပျိုအပျိုတွေပါ ဖိတ်ထားတော့ ပျော်ပျော်ပါးပါး တွေ့ကြဆုံကြရအောင်ဗျာ''</p> <p>''ကောင်းတာပေါ့ဗျာ..လာခဲ့ပါ့မယ်၊ ရွာမှာ ရှိတဲ့ လူပျို အပျိုတွေကိုလည်း ခေါ်လာပေးပါ့မယ်''</p> <p>ဟု ကတိပေးလိုက်ရာ ထန်ကျဲအိုတို့ လည်း ပြန်သွားလေတော့သည် ။</p> <p>ထိုအကြောင်းကို ရွာလူကြီးက တစ်ရွာလုံးမှာ ရှိသော လူများကို အသိပေး လိုက်လေသည် ။</p> <p>လိုက်ပါမည့် လူပျိုအပျိုတို့ လည်း စာရင်းပေးရန် မှာ ကြားလေသည် ။</p> <p>နီမောင်က ဗမာတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ထိုအရပ်ဒေသတွင် နေထိုင်ခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ချင်းလူမျိုးတစ်ပိုင်းဖြစ်နေပေပြီ။</p> <p>အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရွာများ တွင် ချင်းလူမျိုးမိတ်ဆွေ အတော်များများ ရှိသောကြောင့် ရိုးရာဓလေ့ပွဲများ ကျင်းပပြုကြလျှင် တကူးတက လာရောက်ဖိတ်ကြားကြလေသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ချင်းလူမျိုးတို့ ကျင်းပပြုလုပ်သော ပွဲအတော် များများ သို့ ရောက်ဖူးလေသည် ။</p> <p>ရိုးရာဓလေ့ပွဲများ အကြောင်းကိုလည်း အတော်များများ သိထားလေသည် ။</p> <p>ယခုလည်း ခွာဘုံရွာမှ ဘွေသဲပွဲသို့ သွားရောက်ရန် သူတို့ နာမည်စာရင်းများ ပေးလိုက်သည် ။</p> <p>နီမောင်၊ ချယ်ရီ၊ နှင်းမေ၊ စောထီး၊ ငမဲအောင်တို့ ဖြစ်သည် ။ ဆွယ်လီကတော့ ထိုပွဲကို မလိုက်ချင်ပေ။</p> <p>သို့သော် နီမောင်က သူမအတွက် စိတ်အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေရန် ခေါ်သွားခြင်းဖြစ်သည် ။</p> <p>''ငါတို့ သွားရင် နင်တစ်ယောက်ထဲ ပျင်းကျန်ခဲ့မှာ ပေါ့၊ ဟိုရောက်လို့ လူတွေအများကြီးတွေ့ရရင် နင်ပျော်သွားမှာ ပါ''</p> <p>ဟု ပြောတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။</p> <p>နောက်တစ်နေ့မှာ တော့ သစ်ခွမြိုင်ရွာမှ လူငယ်လူရွယ်များ တို့ သည် ကိုယ့်အစုနှင့် ကိုယ်၊ ကိုယ့်အဖွဲ့နှင့် ကိုယ်စုကာ ခွာဘုံရွာသို့ သွားကြလေသည် ။</p> <p>ဘွေသဲပုံ ကျင်းပပုံနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာအနည်းငယ်ကို ဖော်ပြပါမည်။</p> <p>ဇိန်ဝက်သတ်ရာတွင် နောက်ဆုံးနှင့် ဆုတောင်းပွဲသည် ဇာန်ချွန်း(Zan chun)ဖြစ်သည် ။</p> <p>ဘွေသဲပွဲ ကျင်းပမည့် တမြန်ညတွင် မိခင်က နောက်ဆုံးမွေး၍ ချိုနုပေါက်စ၊ နွားနောက်ပေါက်ကို အိမ်အောက်၌ ထားကြသည် ။</p> <p>၎င်းနွားနောက်ကို နောက်တစ်နေ့ညတွင် သတ်ကြသည် ။</p> <p>အဆိုပါ နွားနောက်ကို သတ်သည့် (မြားဖြင့်ပစ်)အချိန်၌ ရန်ဖြစ်သူများ ရှိပါက ခေတ္တရပ်နား၍ ရန်ပွဲပြီးသည့် အခါမှ သာ ဆက်လက်၍ ပွဲစကြသည် ။</p> <p>၎င်းရန်ပွဲသည် ကြာရှည်ဖြစ်ပါက ကျင်းပသူအတွက် မကောင်းပါ။</p> <p>ထို့ကြောင့် အစမှ စ၍ ပြန်ကျင်းပရသည် ။ အဆိုပါပွဲ တွင် သတ်သော နွားနောက်ပေါက်ကို..ဇင်တလား(Zingtla) ''အဆင့်မီ နွားနောက် '' ဟု ခေါ်သည် ။</p> <p>ဘွေသဲပွဲ ကျင်းပခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဟဲ(ဒ)၏ မှတ်တမ်းမှ အကျဉ်းချုပ်၍ ဖော်ပြပါမည်။</p> <p>ဇန်ချွန့်(Zanchun) ပြုလုပ်မည့် နေ့တွင် ကျင်းပသူ၏ နှမတို့ က ဝက်ကိုသတ်ပြီး ယူလာကြသည် ။</p> <p>၎င်းကို အာ(ရ)ဆား( arsa )ဟု ခေါ်၍ ကျင်းပသူ၏ မျိုးရိုးစုများက ညစာတွင် စားကြရသည် ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ဝက်သတ်၍ မပေးပါက ပွဲကျင်းပသူ၏ ဇနီးသည် ထံမှ ပွဲကျင်းပသောအခါ လက်ဆောင်ပစ္စည်းရမည်မဟုတ် ပါ။</p> <p>ညတွင် ကန်ချွန်(Zanchunh)ကို စတင်ကြသည် ။ မိုး လင်းသောအခါ ဘွေသဲပွဲ ကျင်းပခြင်းကို စတင်ကြသည် ။</p> <p>(၅)ရက်တိတိ နေ့ရောညပါ စားသောက်ကြ၊ ကခုန်ကြ ခြင်းဖြင့် အချိန်ကို အသုံးပြုကြသည် ။</p> <p>ဝက်သီး ငါးဆုပ်(၄ဝ-လက်မလုံးပတ်)သတ်ရသည် ။</p> <p>ကျွဲကိုလည်း အတူသတ်၍ ရ၏။ ခေါင်အိုးကြီးကြီး၊ ပြင်းပြင်း (၅)အိုးကိုတည်၍ ၊ ယခင်က ဤဘွေသဲပွဲ ကျင်းပသူ၊ ဆာရဲအို ( Sareu )ပွဲကျင်းပသူ၊ ခေါင်ကျွဲပွဲ ကျင်းပသူများကို ခေါ်ယူ၍ ကျွေးရသည် ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ခေါ်ယူ၍ ကျွေးမွေးခြင်းခံရသူများ သောက်စားသည့် အစားအစာကို ချွမ်းချင်(Chuanchang)ဟု ခေါ်၍ မကျင်းပသူများက စားခွင့်မရှိပါ။</p> <p>ထို့နောက် ရွာဝေ(ntlangzam)အတွက် ကျွဲထီးအကြီး ကြီးတစ်ကောင်ကို သတ်ပေးရ၏။</p> <p>ဤအဆင့်အထိ ပြုလုပ်သောပွဲသည် ဘွေသဲအဆင့် မရောက်ရှိသေးဘဲ ဆာရဲအို( Sareu )ဟု ခေါ်သည် ။</p> <p>ထိုဆာရဲအိုပွဲ ကျင်းပသူသည် ခေါင်ကျွဲပွဲအဆင့်အထိ ပြုလုပ်နိုင်မည့် သူ မဟုတ်ပါက ဤအဆင့်အထိသာ ကျင်းပရသည် ။</p> <p>ဘွေသဲပွဲ ကျင်းပပုံကို ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည်။</p> <p>ပူဇော်သည့် ကျောက်တုံးကြီးဟု ခေါ်သော ကျောက် တုံးသည် ရွာတိုင်း၌ သတ်မှတ်သော ကျောက်တုံးကိုယ်စီရှိကြ၏။ ၎င်းမှာ တစ်ရွာလုံးကျွတ်၏ ကျောက်တုံးဖြစ်သည် ။</p> <p>ပူဇော်ပွဲကျင်းပသည့် နေ့တွင် ကျင်းပသူ လင်မယားသည် ဆုတောင်းပွဲသို့တက်ရောက်ရန် နတ်ဆရာ(tlangbawr) ဦးဆောင်လျက် အထက်ဖော်ပြပါ ဆုတောင်းသည့် ကျောက်တုံးကြီးသို့ သွားရောက်၍ ကြက်ဖနီကိုသတ်လျက် ပူဇော်ကြသည် ။</p> <p>ထိုပူဇော်ပွဲသို့ တက်ရောက်သည့် အခါတွင် ကျင်းပသူ၏ ဇနီးသည် မွေးချင်း အစ်ကို၊ မောင်တို့ ကပေးသည့် စောင်၊ ထဘီနှင့် လုံချည်တို့ ကို ဝတ်ဆင်ရသည် ။</p> <p>ထိုဝတ်ဆင်သော အဝတ်အစားများကို ဆုတောင်းပွဲမှ ပြန်လာသောအခါ ချွတ်၍ မိမိယောက်ျား၏ နှမများကို ပေးရသည် ။</p> <p>ထိုသို့ပေးရမည့် သူသည် သုံးဦးထက်များ ပါက၊ အခြားအဝတ်အထည်များကို ပေးရန်စီစဉ်ပေးရ၏။</p> <p>မိခင်၏ ဆေကြေး(Seiman )ရရှိမည့် ယောက္ခမ (သို့မ ဟုတ်) မောင်သည် ထိုဇာန်ချွန့် ပြုလုပ်သောည၌ ဆံပင်ကျစ်ကြေး ရရှိရန်အတွက် ဝက်သတ်၍ တောင်းဆိုရမည်။</p> <p>ထိုညတွင် ဆံပင်ကျစ်ပေးသောကြောင့် တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်၍ ရရှိရမည့် ကြေးသည် နွားနောက်အငယ် ဖြစ်သည် ။</p> <p>အဆိုပါပွဲ ပြုလုပ်သူသည် နာမည်ကောင်းရလိုပါက ယူလာသောဝက်ကို မစားဘဲ ပြန်လည်၍ ပေးလေ့ရှိသည် ။ (သို့ မဟုတ်) ထိုဝက်နှင့် ညီသော ဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်၍ ပေးနိုင်သည် ။</p> <p>ထိုဆေကြေးရရှိသူသည် နွားနောက်ငယ်အပြင်၊ အာရ်ဆား ဓားခအတွက် ထိုခေတ်က ရူးပီး (၅-၁ဝ)အထိ၊ ဝက်ခေါင်း ချက်ခ ရူးပီး(၂-၅)ကျပ်အထိ တောင်းဆိုရမည်။ သို့သော် ရူးပီး (၁ဝ)ကျပ်ထက် မပိုရပါ။</p> <p>ဘွေသဲကျင်းပသည့် တတိယညတွင် မွေးဖခင်၏ ဆေးကြေး ရရှိမည့် သူသည် ရန်ချင်းကြေးကို ကျင်းပသူက ရရှိရန်အတွက် ဝက်သတ်၍ ယူ လာပြီး လာတောင်းရမည်။</p> <p>ထိုကြေးသည် နွားနောက်ငယ်ဖြစ်၍ အာ(ရ)ဆား ဓားခအတွက် ရူးပီး (၅-၁ဝ)ကျပ်၊ ဝက်ခေါင်းချက်ခအတွက် ရူးပီး (၅-၁ဝ)ကျပ်အထိဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း (၁၅)ကျပ်ထက် မပိုရပါ။</p> <p>ယောက္ခမနှင့် မောင်တို့ က ဆံပင်ကျစ်ကြေးနှင့် ရန်ချင်းကြေးကို ရရှိရန်ဖြစ်သော်လည်း အခြားဆွေမျိုးတစ်ဦးဦးမှ ရစေလိုလျှင် ပေးနိုင်၏။</p> <p>ကျင်းပသူသည် ပွဲပြီးသည့် နောက် ရက်ပေါင်း(၃ဝ)အတွင်း ပွဲကျင်းပသော သူများ အိမ်၊ မသာအိမ်တွင် မသွားရောက်ရပါ။ ထို့ပြင် အလုပ်လည်း လုံးဝမလုပ်ရပါ။</p> <p>ထိုပွဲကျင်းပပြီးစီးချိန်မှ သုံးနှစ်အတွင်း တစ်နေ့နေ့တွင် ဝက်ထီး (၅-၆)ဆုပ်တစ်ကောင်ကိုသတ်၍ ညစာတည်ခင်းရမည်။</p> <p>၎င်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာစေရန်အတွက် လည်းကောင်း၊ မကောင်းဆိုးဝါး ကျမလာစေရန်အတွက်လည်းကောင်းဖြစ်၍ ဘွေကိ(လ်း) ( Bawi Kil )ဟု ခေါ်ဆိုသည် ။</p> <p>ထိုဘွေသဲပွဲ မကျင်းပမီ နတ်ကတော် ပူဇော်ပွဲကျင်းပခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးပါသည် ။</p> <p>ထိုပူဇော်ပွဲ ပြုလုပ်နေစဉ်တွင် တစ်ပါးသောရွာသားက မသိ၍ အိမ်ဝန်းအတွင်း ဝင်မိပါက ထိုပြုလုပ်ခဲ့သော အဆင့်ဆင့်ကို ဖျက်ရာရောက်စေ၏။</p> <p>ဆိုခဲ့ပြီးသည့် ပွဲသည် ပျက်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် အစ တလန်အရ်သတ်ပွဲမှ ပြန်စရမည်ဖြစ်သည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုပွဲဖျက်သူ ရွာပြင်ပရှိဧည့်သည် က နွားနောက်ကောင်ကြီးကြီးသတ်၍ အိမ်ကို ဆေးကြောပေးရမည်။</p> <p>ဇန်ချွန့်ပွဲ ကျင်းပသောညတွင် နွားနောက်ပေါက် ချိုနုပေါက်ကို မသတ်မီ သန့်သောဆတ်ဆန်ဖြင့် ခေါင်းတွင် ဖြူး၍ ဆုတောင်းခြင်း ပြုလုပ်ပေးရမည်။</p> <p>ဆန်မှုန့်ပေါက်ဆုပ်ကို စားစေ၍ သန့်သောရေကို ပက်ဖျန်းပေးရမည်။</p> <p>ထို့နောက် ၎င်းတို့ မျိုးနွယ်နှင့် အဆင်ပြေသူဖြစ်သော ယောက်ျားတစ်ဦးဦးသည် နွားနောက်နှင့် သတ်ပွဲ ပြုလုပ်တတ်ကြသည် ။</p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွန်အားရှိ၍ သတ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည် စိတ်ချရသော သူရှိမှ သာ ထိုပွဲပြုလုပ်ရသည် ။</p> <p>ပြိုင်ပွဲဝင်သူသည် နွားနောက်ကို နားရွက်မှ ကိုင်၍ ခွန်အားနှင့် လှဲရသည် ။</p> <p>နွားနောက်သည် တိရစ္ဆာန်ဖြစ်၍ စိတ်ဓာတ်ကျလွယ်ကာ ကြာလျှင် လူကလှဲနိုင်လေ့ရှိသည် ။</p> <p>ဘွေသဲကျင်းပပုံမှာ ဤသို့ဖြစ်သည် ။</p> <p>ဘွေသဲပွဲစတင်ကျင်းပလျှင် ခေါင်ရည်အကောင်းဆုံး၊ အချိုဆုံးနှင့် အဟောင်းဆုံးကို ဘုံဘိုင်ဖြင့် စုပ်ယူ၍ ကြေးအိုးတွင် ခံထားသည် ။</p> <p>အပျိုလူပျိုများကို တစ်နေရာတွင် စုထား၍ တစ်ခွက်စီမော့သောက်စေ၏။</p> <p>၎င်းသည် ဖိတ်ကြားခြင်းဟု ခေါ်ဆိုသည် ။</p> <p>ထိုပွဲညတွင် လူပျိုအပျို ဖိတ်ကြားခံရသူအားလုံး ကျင်းပသူအိမ်သို့ ရောက်ရှိကြသောအခါ ပူဇော်ပွဲ စတင်ကျင်းပသည် ။</p> <p>ခေါ်ခြင်းဟု ခေါ်၍ ကြက်ဖကြီးကြီးတစ်ကောင်ကို သတ်ကြ၏။</p> <p>လက်ဆုံနှင့် ကျည်ပွေ့တစ်ခု အိမ်ထဲရှိ ဗန်လုံ(အရှင်ပြု လုပ်ထားသော မီးဖိုငယ်)၏ မြောက်ဘက်သို့ထား၏။</p> <p>ကျင်းပသူ၏ ဇနီးမှ ဆန်မှုန့်ဆုပ်ကို ထောင်း၏။ နတ် ဆရာက ဗုံကိုတီး၍ ထိုဖိတ်ကြားသူ အပျိုလူပျိုအဖွဲ့မှ သီချင်းကိုဆိုကြ၏။</p> <p>ကျင်းပသူဇနီးသည် ၏ ထောင်းသော ကျည်ပွေ့၏ အကျသည် ဗုံကိုတီးသော စည်းဝါးအကိုက် ဖြစ်စေ၏။</p> <p>သီချင်းအပိုဒ်(၉)ကြိမ် ကုန်ဆုံးသည် အထိ ထောင်းရမည် ဖြစ်သည် ။</p> <p>ဒေါက်မြင့်ဖြင့် ယက်ထားသော တောင်းငယ် (၅)ခုကို ချထားသည် ။</p> <p>ထိုအထဲတွင် ငှက်ပျောဖူး၏ ပွင့်ဖတ်(၅)ခုကိုလည်း ထား ရှိ၏။ ထိုပွင့်ဖတ် (၅)ခုအထဲတွင် ဆန်မှုန့်ဆုပ်ကို တစ်ခဲစီထားရှိ၏။</p> <p>ထိုည၏ နောက်တစ်နေ့တွင် ရွာလုံးကျွတ် အသား ပေးဝေရန်အတွက် တိရိစ္ဆာန်ကောင်များကို သတ်ဖြတ်၏။</p> <p>ဘွေသဲကျင်းပဖူးသူများ အတွက်သပ်သပ်၊ မကျင်းပနိုင် သူများ အတွက်သပ်သပ်၊ အများ စားသုံးရန်အတွက်ဟူ၍ သပ် သပ်လျာထား၍ ကျွဲ(၁ဝ)ကောင်(သို့မဟုတ်) နွားနောက်ကောင်း နှင့် ဝက်(၁ဝ)ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ကြ၏။</p> <p>အများ သောက်ရန်၊ ကျင်းပသူများ သာ သောက်ရန်.. စသဖြင့် အမျိုးအစား(၂)မျိုး၊ (၃)မျိုးဖြင့် အိမ်၏ မျက်နှာစာတွင် ခေါင်အိုးအလုံး (၅ဝ)ခန့်ကိုတည်၍ သောက်ကြသည် ။</p> <p>ထိုညတွင် ကျင်းပသူ၏ နှမ၊ အဒေါ်များ သည် သတ်ပြီး သော ဝက်တစ်ကောင်စီကို ယူလာ၍ ဗုံ၊ မောင်းများကို တီးရင်း ထိုအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p>ဆာဆိရ်အတွက် သတ်ရသော ဝက်သားများကို ထို ကျင်းပသူ၏ မျိုးရိုးစုတူများက လက်မှ ကိုင်၍ ရောက်ရှိလာသူ အားလုံးက ကိုက်စားကြ၏။</p> <p>ထိုပွဲတွင် အပျိုလူပျိုများ လူလတ်ပိုင်းများ တစ်ဖွဲ့၊ အအို များ တစ်ဖွဲ့ စသည် ဖြင့် အဖွဲ့ခွဲ၍ သီချင်းဆိုကြ၊ ကကြသည် ။</p> <p>ဘွေသဲကျင်းပခြင်းသည် လူငယ်လူရွယ်၊ လူပျိုအပျိုများ အတွက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ဆုံခွင့်ရကြပြီး..ပျော်စရာကောင်းသော ရိုးရာဓလေ့ပွဲတစ်ပွဲလည်း ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>နတ်ဆရာ ထန်ကျဲအိုဖိတ်သော ဘွေသဲပွဲသို့ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရွာများမှ လူပျိုလူရွယ် အတော်များများ လည်း လာလေသည် ။</p> <p>ထိုအထဲတွင် လေပီရွာမှ ရမ်မန်းတို့ လည်း ပါလာကြသည် ။</p> <p>ရမ်မန်းသည် ဆွယ်လီ၏ မောင်ငယ်ဖြစ်သည် ။</p> <p>သူနှင့် အတူ အခြားလူပျိုအပျိုများ လည်း ပါလာကြလေသည် ။ အပျိုအဖွဲ့ကို ဇာလျှံက ဦးဆောင် လာလေသည် ။</p> <p>ဇာလျှံက ဆွယ်လီနှင့် သက်တူရွယ်တူဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူနေလာကြသူများ ဖြစ်ကြသည် ။</p> <p>ဘွေသဲပွဲတွင် ဆွယ်လီကို မြင်သောအခါ နှစ်ယောက်စလုံးက ဝမ်းသာစွာဖြင့် ရောက်လာကြသည် ။</p> <p>''အစ်မ ဆွယ်လီ''</p> <p>''ဟင်''</p> <p>ရမ်မန့်က အနားရောက် လာပြီး ဝမ်းသာအားရခေါ်သဖြင့် ဆွယ်လီမှာ လန့်သွားလေသည် ။</p> <p>''အစ်မ ဆွယ်လီ နင်ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ ငါတို့ ကနင့်ကို သေပြီလို့ ထင်နေကြတာ၊ သူကဘယ်သူလဲ၊ နင်ယူထားတဲ့ ယောက်ျားလား ''</p> <p>ရမ်မန်းက မေးသဖြင့် အနားမှာ ရှိနေသော နီမောင်မှာ မျက်နှာပူသွားလေသည် ။</p> <p>ဆွယ်လီကလည်း ရမ်မန်းကို မမှတ်မိသဖြင့် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေလေသည် ။</p> <p>''အစ်မဆွယ်လီ နင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါက နင့်ရဲ့ မောင်ရမ်မန်းလေ''</p> <p>''ငါမသိဘူး''</p> <p>ဆွယ်လီက တစ်ခွန်းသာပြန်ပြောသဖြင့် ရမ်မန်းမှာ များ စွာအံ့သြသွားလေသည် ။</p> <p>ထိုအခါ အတူပါလာသော ဇာလျှံကပါ ရှေ့သို့တိုး လာပြီး မေးပြန်လေသည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီ နင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ့ကိုရော မှတ်မိရဲ့ လား၊ ငါက နင့်သူငယ်ချင်း ဇာလျှံလေ''</p> <p>ထိုသို့မေးသောအခါမှာ လည်း ဇဝေဇဝါဖြင့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းကိုသာ တွင် တွင် ခါပြလေသည် ။</p> <p>အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ မေးသော်လည်း ဘယ်လိုမှ မထူးသောအခါ ဇာလျှံက နီမောင်ကို အပြင်သို့ခေါ်သွားပြီး မေးလေသည် ။</p> <p>''နင့်နာမည်ဘယ်သူလဲ''</p> <p>''ငါ့နာမည် နီမောင်ပါ''</p> <p>''ငါ့နာမည်က ဇာလျှံလို့ ခေါ်တယ်၊ ငါက ငယ်ငယ်က လေးကတည်းက ဆွယ်လီနဲ့ အတူတူ နေလာကြတာ၊ ညီမအရင်းလိုပဲ ချစ်ကြတယ်၊ နင် သူ့ကို ဘယ်လိုရလာတာလဲ ငါ့ကိုပြောပြပါ''</p> <p>နီမောင်ကလည်း အဖြစ်မှန်များကို ဖုံးကွယ်မနေတော့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>ဆွယ်လီက သူ့ကိုယ်သူ ချယ်ရီဟု နာမည်ပေးထား ကြောင်း၊ မြစ်ကမ်းတွင် သတိမေ့နေသည် ကိုတွေ့သဖြင့် အိမ်ကိုခေါ် လာပြီး စောင့်ရှောက်ပေးထားကြောင်း။ ထို့ပြင် ဆွယ်လီမှာ ဦးခေါင်းမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်ခုရထားသောကြောင့် အတိတ်ဘဝမှ အကြောင်းများကို သတိမရတော့ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည် ။</p> <p>''ချယ်ရီဆိုတာ သူ့ရဲ့ နာမည်တစ်ခုပါပဲ၊ တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ ချင်းနာမည်က ဆွယ်လီလို့ ခေါ်တယ်၊ သူက လေပီရွာကပါ၊ လေပီရွာမှာ သူ့ရဲ့ မိဘတွေ ရှိကြတယ်၊ စောစောက ရမ်မန်းဆိုတာ သူ့ရဲ့ မောင်အငယ်ပါပဲ''</p> <p>ဟု ဇာလျှံက စိတ်မကောင်းစွာ ပြောပြလေသည် ။</p> <p>''ဒါထက် သူ ဘယ်လိုဖြစ်လာခဲ့တယ် ဆိုတာလည်း ငါ့ကိုပြောပြပါဦး''</p> <p>''သူက မြစ်တစ်ဘက်ကမ်းမှာ ရှိတဲ့ ဒမ်ဗာရွာက လူတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ကြတယ်၊ မိဘတွေက သဘောမတူလို့ ချစ်သူနဲ့ အတူ ထွက်ပြေးကြရင်းနဲ့ မြစ်ထဲမှာ လှေမှောက်သွားတယ်လို့ တော့ သတင်းကြားလိုက်မိတယ်၊ အဲဒီကတည်းက ရေထဲမျောပြီး နင်တို့ ဆီရောက်လာတာ ဖြစ်မှာ ပေါ့၊</p> <p>သူ့ရဲ့ မိဘတွေကတော့ ဘယ်မှာ မှ သတင်းစုံစမ်းလို့ မရကြတာနဲ့ သေစာရင်း သွင်းထားခဲ့ကြတယ်၊ အခုလို ပြန်တွေ့ရင်တော့ သူတို့ သိပ်ပြီးဝမ်းသာကြမှာ ပဲ''</p> <p>နီမောင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချ လိုက်လေသည် ။</p> <p>''ငါ နင့်ကိုမေးပါရစေ၊ အမှန်အတိုင်းသာပြောပါ''</p> <p>နီမောင်က ဇာလျှံမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည် ။</p> <p>''နင်တို့ ချင်း ချစ်သူဖြစ်နေကြသလား၊ ဒါမှ မဟုတ် နင်တို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်ထားပြီးကြပြီလားဟင်''</p> <p>ထိုစကားကြားတော့ ခေါင်းခါပြလိုက်သည် ။</p> <p>''နင်ထင်သလို ငါတို့ ဘာမှ မဖြစ်ကြသေးပါဘူး။ ငါတို့ မိသားစုက သူ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို သဘောထားကြပါတယ်၊ ငါကလည်း သူ့ကို ညီမလေးတစ်ယောက်လို စောင့်ရှောက်ပေးထားခဲ့တာပါ''</p> <p>ထိုစကားကြားသောအခါ ဇာလျှံက များ စွာအံ့သြသွားသော အမူအယာ ဖြစ်သွားလေသည် ။</p> <p>''ဒီစကားကြားရတာ နင်တို့ မိသားစုရဲ့ စေတနာကို လေးစားမိပါတယ်၊ သူ့မိဘတွေ သိရင်လည်း ကျေးဇူးတင်ကြမှာ ပါ''</p> <p>''ငါတို့ က သူဆီက ဘာမှ မျှော်လင့်မထားပါဘူး''</p> <p>''ဒါဖြင့် သူ့မိဘတွေလာခေါ်ရင်ကော နင်ဘယ်လိုလုပ်မှာ လဲဟင်''</p> <p>''ကိုယ်ပိုင်တာမဟုတ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပေါ့၊ ပိုင်ရှင်ပေါ်လာရင် ပြန်ပေးရမှာ ပေါ့'' ဟု ပြန်ပြော လိုက်လေသည် ။</p> <p>''နင်တို့ က ဘယ်ရွာမှာ နေတာလဲ''</p> <p>''ဒီကနေ မဝေးပါဘူး၊ သစ်ခွမြိုင်ရွာမှာ နေကြတယ်''</p> <p>''ဒါဖြင့် ငါ သူ့မိဘတွေဆီ အကြောင်းကြားပြီး လာခဲ့မယ်နော်''</p> <p>နီမောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် ။</p> <p>သူရင်ထဲမှာ တော့ မကောင်းလှပေ။</p> <p>ဘွေသဲပွဲမှာ တစ်ခါတစ်ရံမှ သာ ကြုံကြရပြီး လူငယ်လူရွယ်များ အတွက် ပျော်စရာကောင်းကြသည် ။</p> <p>ယခုအခါမှာ တော့ သူတို့ ရောက်နေသည့် ဘွေသဲပွဲမှာ ပျော်ရွှင်စရာ မကောင်းတော့ဘဲ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ရာများ နှင့် အစပြုလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save