Book List

<p><img alt="" src="/assets/epub/chapter/files/50502_3.jpg" /></p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချင်းသင်္ချိုင်းမှ သင်္ချိုင်းစောင့်သရဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ရမ်မန်း၊ ဇာလျှံတို့ နှင့် တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်မှာ တော့ ပွဲပြီးသည် အထိပင် မနေကြတော့ဘဲ နောက်တစ်နေ့ စောစောမှာ ပင် ရွာသို့ပြန်လာကြလေသည် ။</p> <p>သူတို့ ငါးယောက်စလုံး အလာတုန်းကနှင့် မတူကြတော့ပေ။ လာစဉ်က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် စကားပြောဆိုလာကြသော်လည်း အပြန်ခရီးမှာ တော့ ငြိမ်သက်တိတ် ဆိတ်နေကြလေသည် ။</p> <p>လမ်းတစ်နေရာရောက်တော့ ဆွယ်လီက နီမောင်ကို မေးလေသည် ။</p> <p>''နီမောင် သူတို့ က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ငါနဲ့ လည်း မသိဘဲနဲ့ သူတို့ ရွာကို ငါကို အတင်းပြန်ခေါ်နေတယ်''</p> <p>နီမောင်ကတော့ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူးပြန်မပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလေသည် ။</p> <p>သူ့အပြုံးက မချိပြုံးမျိုး ဖြစ်သည် ။</p> <p>''ဒါပဲနော်..၊ သူတို့ အတင်းလာခေါ်လည်း ငါကတော့ လိုက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ငါက နင်တို့ မိသားစုနဲ့ ပဲ တစ်သက်လုံးနေသွားမှာ ''</p> <p>''အေးပါ ချယ်ရီရယ်၊ ငါတို့ ကလည်း နင့်ကို မသိတဲ့ လူ တွေလက်ထဲကို မထည့်လိုက်ပါဘူး''</p> <p>ဟု ပြောတော့မှ ကျေနပ်သွားဟန် ရှိလေသည် ။</p> <p>ရွာသို့ပြန်ရောက်တော့ ထိုအကြောင်းများကို နှင်းမေက မိဘများကို ပြန်ပြောပြလိုက်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြရပြန်သည် ။</p> <p>''အေးလေ..သူ့ကို ငါတို့ က ပိုင်တာမှ မဟုတ်တာ၊ တကယ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လူတွေ ပေါ် လာပြီဆိုတော့လည်း ပြန်ပေးရမှာ ပေါ့လေ''</p> <p>ဟု ဒေါ်ကျင်မေက ညည်းညူသောအသံမျိုးဖြင့် ပြော လိုက်လေသည် ။</p> <p>ထိုရက်အတွင်းမှာ တော့ နီမောင်တို့ မိသားစုမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တထိတ်ထိတ်နေကြရပေသည် ။</p> <p>သူတို့ အဖြစ်က ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကောက်ရထားပြီးမှ ဘယ်အချိန်တွင် ပိုင်ရှင်က ပြန်လာတောင်းမလဲဟု စောင့်နေရသော အဖြစ်မျိုးနှင့် တူနေပေတော့သည် ။</p> <p>သို့သော်လည်း တစ်နေ့မှာ တော့ မစောင့်ချင်ဘဲ စောင့်နေရသော အဖြစ်အပျက်က ရောက် လာလေတော့သည် ။</p> <p>နီမောင်တို့ အိမ်သို့ လူအတော်များများ ရောက်လာကြလေသည် ။</p> <p>သစ်ခွမြိုင်ရွာမှ ရွာလူကြီး ဦးထန်ဖုန်းရှိန် အပါအဝင် အခြားရွာလူကြီးများ လည်း ပါလာသည် ။</p> <p>လေပီရွာမှ ဆွယ်လီ၏ မိဘများ ဖြစ်ကြသော ဦးဗန်ဟေနှင့် ဒေါ်ချယ်လောတို့ အပြင် လူအတော်များများ ပါလာကြလေသည် ။</p> <p>၎င်းတို့ ရောက်လာတော့ ဆွယ်လီက ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အိမ်ထဲမှာ ဝင်ပုန်းနေလေသည် ။</p> <p>ဦးဘရှိန်ကတော့ အားလုံးကို နေရာထိုင်ခင်းပေးပြီးနောက် ဆွယ်လီကို အပြင်သို့ခေါ်လာရန် ပြောလိုက်တော့ ဒေါ်ကျင်မေက ခေါ်လာပေးသည် ။</p> <p>လေပီရွာမှ လာကြသူအားလုံးက ဆွယ်လီကို မှတ်မိကြသော်လည်း ဆွယ်လီကတော့ တစ်ယောက်မှ မမှတ်မိပေ။</p> <p>အကျိုးအကြောင်း သိရသောအခါ ဦးဘရှိန်က...</p> <p>''ကျုပ်တို့ သူ့ကို မြစ်ကမ်းစပ်မှာ သတိမေ့နေတာတွေ့လို့ အိမ်ကိုခေါ် လာပြီး ဆေးကုပေးထားခဲ့ပါတယ်၊ ခေါင်းမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာတစ်ခု ရထားတဲ့ အတွက် တခြားတော့ ဘာမှ မေးလို့ မရတော့ပါဘူး''</p> <p>ဟု ပြောသောအခါ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကြလေသည် ။</p> <p>''ဒါပေမယ့် ကိုယ့်သားသမီးအရင်းအခြာတစ်ယောက်လိုပဲ ပြုစုစောင့်ရှောက် ပေးထားခဲ့ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ရဲ့ သမီးအရင်းမှန်ရင်တော့ ပြန်ခေါ်သွားကြပါ''</p> <p>ဟု ခွင့်ပေးလေသည် ။</p> <p>''ကျုပ်သမီးလေးကို အခုလို စောင့်ရှောက်ပေးထားတဲ့ ကျေးဇူးကတော့ ဆပ်လို့ မကုန်အောင်ပါပဲဗျာ၊ ဒီအတွက် ကျုပ်ဘက်က ဘာမဆိုပြန်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ၊ ခင်ဗျားတို့လိုချင်တာတွေ ပေးပါမယ်''</p> <p>ဦးဗန်ဟေက သူပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းများကို အများ ရှေ့ မှာ ပြောပြရလေသည် ။</p> <p>''ဘာမှ မလိုပါဘူးဗျာ၊ ဘာတစ်ခုမှ လည်း မယူပါရစေနဲ့ ၊ ဒီလိုယူလိုက်ရင် ကျုပ်တို့ သူ့အပေါ်မှာ ထားတဲ့ စေတနာတွေ အလကားဖြစ်သွားမှာ ပေါ့၊ အခုလို ခင်ဗျားတို့ မိသားစုအချင်းချင်း ပြန်တွေ့ခွင့်ရအောင် ကူညီပေးခွင့်ရတာကိုပဲ ဝမ်းသာလှပါပြီ''</p> <p>ဟု ပြောဆိုကာ..ဝိုင်းတက်လာသော မျက်ရည်တို့ ကို မသိမသာ တို့ သုပ်ပစ် လိုက်လေသည် ။</p> <p>ထို့နောက်မှာ တော့ ဆွယ်လီကို ၎င်းမိဘများ လက်သို့ အပ် လိုက်လေသည် ။</p> <p>ပထမတော့ ဆွယ်လီက အကြောက်အကန် ငြင်းဆန်နေသေးသည် ။</p> <p>နောက်တော့မှ ဝိုင်းဝန်းချော့မော့ပြီး ခေါ်ကြတော့မှ တငိုငိုတရီရီနှင့် ပါသွားလေတော့သည် ။</p> <p>ဆွယ်လီပါသွားပြီးနောက်မှာ တော့ နီမောင်တို့ မိသားစုများမှာ မျက်ရည်အဝိုင်းသားဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြလေတော့သည် ။</p> <p>ဆွယ်လီတစ်ယောက်မှာ လည်း ငိုကြွေးရင်းနှင့် လေပီရွာသို့ ပြန်ရောက်သွားလေတော့သည် ။</p> <p>သူမနေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း သူစိမ်းများ နှင့် နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဇာလျှံကို အနားမှာ နေပေးရန် အဖော်ခေါ် ထားပေးရလေသည် ။</p> <p>ဦးဗန်ဟေတို့ မိသားစုကတော့ ဆွယ်လီကို သတိပြန်ရလာစေရန် နတ်ဆရာဇမုန်းထန်ကိုခေါ်ပြီး ကုသကြလေသည် ။</p> <p>ချင်းလူမျိုးတို့ နေထိုင်သောရွာများ တွင် နတ်ဆရာသည် အရေးပါအရာရောက်သောသူများ ဖြစ်ကြသည် ။</p> <p>နတ်ဆရာကို ''ဆုတောင်းပေးနိုင်သူ'' ဟု ယုံကြည်မှုရှိကြလေသည် ။</p> <p>အချို့ရွာများ တွင် အလှည့်ကျဆုတောင်းပေးရပြီး၊ အချို့ နေရာများမှာ တော့ မျိုးရိုးတူချင်း ဆုတောင်းပေးရသည် မျိုးလည်း ရှိလေသည် ။</p> <p>အချို့ရွာများမှာ တော့ နတ်ဆရာကို တစ်နှစ်လျှင် တစ်ယောက်ကျ တာဝန်ခွဲပေးသည် မျိုးလည်း ရှိ၏။</p> <p>နတ်ဆရာသည့် ရောဂါများကို ကုသပေးခြင်း၊ ရွာစောင့် နတ်ပူဇော်ခြင်း၊ စုန်းပြုစားခြင်းများကို ကာကွယ်ပေးရခြင်း၊ အိမ်စောင့်နတ်စသော နတ်များကို ပူဇော်ဆုတောင်းပေးခြင်းနှင့် ရိုးရာဓလေ့ထုံးစံပွဲများကို ဆောင်ရွက်ပေးကြရလေသည် ။</p> <p>လူတစ်ယောက် ဖျားနာနေလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရပြီး သတိမေ့နေလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ တောသို့သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာဖြစ်ပြီး သတိမေ့နေလျှင်သော်လည်းကောင်း ကုသပေးကြသည် ။</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကို တောထဲမှာ ရှိသော နတ်ဆိုးများက ဖမ်းစားထားသည် ဟု လည်း ယုံကြည်ကြသည် ။</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်သည် ကို ဆေးကုပေးသောအခါ ကြက်ဖတစ်ကောင်၊ ကြက်မနီတစ်ကောင်၊ ဒိုင်းငယ်၊ လေမှုတ်ရန် ဝါးပုလွေ၊ ချိုးငယ်ကလေးများကို တစ်ပါတည်းယူဆောင်ပြီး ရောဂါခံစားနေသူ သွားခဲ့သောတောဘက်သို့ သွားကြလေသည် ။</p> <p>ထိုနေရာသို့ရောက်သောအခါ ယူသွားသောပစ္စည်းများကိုချ၍ ဝေဒနာဖြစ်နေသူ၏ အမည်ကိုခေါ်လျှက်...</p> <p>''မောင်.... အိမ်ပြန်တော့..အိမ်ပြန်တော့၊ ရောက်ခဲ့တဲ့ တောကို ကြက်မနဲ့ ပူဇော်ပြီးဖြစ်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ရော၊ ဝိညာဉ်ရော ကျန်ရစ်မနေနဲ့ တော့၊ အိမ်နဲ့ တောင်ယာ၊ မီးဖိုချောင် နဲ့ ဖိုခနောက်ရှိရာအရပ်ကိုသာ ပြန်ပါတော့''</p> <p>ဟု ဝေဒနာခံနေရာသူ ဝိညာဉ်ကိုခေါ်ပြီး ပါလာသော ကြက်ကိုသတ်သည် ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ သတိမေ့နေသူ၊ ဒါမှ မဟုတ် ဝေဒနာခံစားနေရသူ၏ ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ယူခြင်း ဖြစ်သည် ဟု ယူ ဆကြသည် ။</p> <p>ဝိညာဉ်ခေါ်ခြင်း(Thala Kaw)ဆိုသည် မှာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက် နာမကျန်းဖြစ်နေလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ အတိတ်ဘဝကို မေ့လျှော့နေသော်လည်းကောင်း၊ ထိုဝိညာဉ်ကို နတ်ဆိုးစသည့် တစ်စုံတစ်ရာတို့ က ဖမ်းစားသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်ကျန်ခဲ့သည် ဟု ယုံကြည်ကြသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုနေရာသို့သွားရောက်ပြီး ကျန်နေခဲ့သော ဝိညာဉ်ကို အိမ်သို့ပြန်ခေါ်လာရန် လိုအပ်သည် ဟု ယုံကြည်ကြသောကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ပူဇော်သမှုပြုပြီး ဆုတောင်းပေးရခြင်း ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ထိုသို့ဆောင်ရွက်ရာမှာ နတ်ဆရာ သို့မဟုတ် နတ်ကတော်တို့ က ဆောင်ရွက်ပေးရလေသည် ။</p> <p>''သူရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မနှောင့်ယှက်ကြပါနဲ့ တော့၊ သင်တို့ လိုချင်သော ကြက်ဖနီဖြင့် လာရောက်ပူဇော်ပြီး ဖြစ်ပါတယ်၊ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်မထားဘဲ ပြန်လွှတ်ပေးပါလော့၊ နောက်နောင်ကိုလည်း လာရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုလုပ်ပါနှင့် တော့''</p> <p>ထိုသို့ပြောဆိုတိုင်တည်ပြီး..ကြက်ကိုသတ်ကာ အတောင်ပံထိပ်၊ ခေါင်း၊ ခြေချောင်း၊ အမွေးအနည်းငယ်တို့ ကို ဖြတ်တောက်၍ ထိုနေရာသို့ ထားရစ်ခဲ့ရသည် ။ ကိစ္စပြီးသောအခါ ဝိညာဉ်ကိုခေါ်ပြီးမှ ပြန်ကြသည် ။</p> <p>''ကိစ္စပြီးပြီ..ပြန်ကြမယ်ဟေ့၊ လိုက်ခဲ့ပေတော့..''</p> <p>ဟု ပြောဆိုကာ သတ်ထားသော ကြက်နှင့် လှံတို့ ကို ယူကာ အိမ်သို့ပြန်ကြလေသည် ။</p> <p>အပြန်တွင် ဝါးကျည်တောက်ငယ်ဖြင့် ရေကိုခပ်ကာ အိမ်ရောက်သည် အထိ သယ်ယူသွားကြရသည် ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ပြုလုပ်ခြင်းများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ဝိညာဉ်မကပ်ရောက်နိုင်သဖြင့် မေ့မျောနေသူများကို ကုသပေးသောနည်းပင် ဖြစ်ပေသည် ။ နတ်ဆရာ ဇမုန်းထန်က ရောက်လာသောအခါ ဆွယ်လီအခြေအနေကို ကြည့်သည် ။</p> <p>သိလိုသောအကြောင်းအရာများကို မေးမြန်းကြည့်လေသည် ။</p> <p>''နင် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ''</p> <p>ဆွယ်လီက ခေါင်းခါပြသည် ။</p> <p>''ငါ မသိဘူး''</p> <p>''ဒီမှာ ရှိတဲ့ မိဘဆွေမျိုးတွေကိုရော မသိတော့ဘူးလား''</p> <p>ခေါင်းခါပြသည် ။ ဘာပဲမေးမေး ခေါင်းခါပြနေသောကြောင့် ဇမုန်းထန်က ဆက်မမေးတော့ပေ။</p> <p>''သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်မရှိတော့ဘူး၊ သူဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ့ကိုပြောပြပါ'' ဟု မေးတော့ ဦးဗန်ဟေက သူသိသမျှအကြောင်းများကို ပြောပြသည် ။</p> <p>''ဒါဖြင့် သူ့ဝိညာဉ်က မြစ်ကမ်းနားမှာ ကျန်ခဲ့တာဖြစ်မယ်၊ အဲဒီနေရာကို ပြန်သွားပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းစားထားတဲ့ နတ်ဆိုးတွေ ကျေနပ်အောင် ပူဇော်ပေးရမယ်၊ နောက်ပြီး သူ့ကို ကြောက်လန့်အောင် ပြုလုပ်ပြီး အရင်ဘဝက အကြောင်းတွေကို မှတ်မိလာအောင် ပြုလုပ်ရမယ်''</p> <p>''နတ်ဆရာ ကောင်းသလိုသာလုပ်ပါ၊ သူသတိပြန်ရလာရင် ပြီးတာပါပဲ၊ လိုတာတွေအားလုံး ငါလုပ်ပေးပါ့မယ် ''</p> <p>ဟု ဦးဗန်ဟေက ပြောသည် ။</p> <p>ထို့နောက် နတ်ဆရာဇမုန်းထန်ပြောသည့် အတိုင်း လှေတစ်စင်း၊ လူလေးယောက်တို့ နှင့် အတူ နတ်ပူဇော်ရန်ပစ္စည်းများ ပါယူဆောင်ပြီး သစ်ခွမြိုင်ရွာနှင့် မဝေးလှသော မြစ်ဆိပ်ကမ်းသို့ ပို့ပေး လိုက်လေသည် ။ တစ်နေရာနှင့် တစ်နေရာမှာ ဝေးလှသည် တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>တောလမ်းခရီးများမှ သွားလျှင်သာ ကြာနေသော်လည်း ရေလမ်းခရီးမှ တစ်ဖြောင့်တည်း လှေဖြင့်သွားလျှင်တော့ နေ့တစ်ဝက်ခရီးဖြင့် ရောက်နိုင်ကြလေသည် ။ နံနက်မိုးမလင်းခင်ကတည်းက သွားကြရာ မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်လောက်တွင် သစ်ခွမြိုင်ရွာနှင့် မနီးမဝေးကမ်းခြေသို့ ရောက်သွားကြသည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီကို ဒီနေရာမှာ တွေ့ကြတာလို့ ပြောသံကြားတယ်''</p> <p>လှေလှော်သမားတစ်ယောက်က ပြောသဖြင့် ကမ်းခြေတစ်ဝိုက်တွင် ရှိသော ကျောက်တုံးကျောက်ဆောင်များကြားမှာ ပင် ပူဇော်ပွဲပြုလုပ်ကြသည် ။</p> <p>''သင်တို့ အား ကြက်ဖနီဖြင့် လာရောက်ပူဇော်ပေးပါ၏ ၊ သင်တို့ ကျေနပ်ပါတော့၊ သက်ဆိုင်သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုလည်း ဖမ်းမထားပါနဲ့ တော့၊ ပြန်လွှတ်ပေးပါတော့၊ ပြန်လွှတ်ပေးပါတော့''</p> <p>ဟု ပြောကာ ကြက်ကိုသတ်ပြီး အတောင်ထိပ်၊ ဦးခေါင်း၊ ခြေချောင်း၊ အမွေးအနည်းတို့ ကို ထိုနေရာရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ကြသည် ။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ထိုနေရာမှ ရေကို ဝါးကျည်တောက်ငယ်ဖြင့် ခပ်ယူကာ အိမ်သို့ပြန်သွားကြရာ မိုးချုပ်တော့မှ ရွာသို့ပြန်ရောက်သွားကြလေသည် ။</p> <p>အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးပေါက်ဝမှ ခေါင်းပြူ၍ ဇမုန်းထန်ကမေးသည် ။</p> <p>''အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား၊ တစ်ကယ်ပြန်ရောက်ပြီလား''</p> <p>ဟု မေးသောအခါမှာ ပင် ဝါးကျည်တောက်ဖြင့် ခပ်ယူလာသောရေကို ထိုနေရာတစ်ဝိုက်မှာ ဖျန်းပက်ပေးလေသည် ။</p> <p>အိမ်သားများက...</p> <p>''အိမ်သို့ရောက်တာ ကြာပါပြီ၊ ပြန်ရောက်နေတာ ကြာပါပြီ''</p> <p>ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားကြလေသည် ။</p> <p>ထိုနောက်မှာ တော့ ဇမုန်းထန်က ဘယ်သူကိုမှ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ယူသွားသောလှံနှင့် ကြက်ကို အိမ်ပေါက်ဝတွင် ချထားခဲ့ပြီး ပြန်သွားလေတော့သည် ။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပိုင်း အချိန်ရောက်သောအခါ တစ်ခေါက်ထပ်ရောက် လာပြီး အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်လေသည် ။ ဆွယ်လီကတော့ အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည် ။</p> <p>''သူ့အခြေအနေက အတော်ဆိုးဝါးနေတာပဲ၊ ဒီအတိုင်းနဲ့ တော့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး ၊ သတိပြန်ရလာဖို့ ဝိညာဉ်တွေခေါ်ပြီး လုပ်မှ ရတော့မယ်''</p> <p>''ဘယ်က ဝိညာဉ်တွေခေါ်မှာ လဲ''</p> <p>''ချင်းသင်္ချိုင်းက ဝိညာဉ်တွေကို သွားခေါ်ရမယ်၊ သူတို့ လာလုပ်ပေးမှ သတိပြန်ရမယ်''</p> <p>''ကောင်းသလိုသာလုပ်ပါ နတ်ဆရာရယ်၊ ငါ့သမီးလေး ငါတို့ ကို မှတ်မိရင်ပြီးတာပါပဲ၊ လိုတာမှန်သမျှ ငါတို့ လုပ်ပေးပါ့မယ်''</p> <p>ဟု ပြောလေသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် နေဝင်ရီတရော အချိန်ရောက်သောအခါ ချင်းသင်္ချိုင်းရှိရာသို့ သွားကြရန် ပြင်ဆင်ကြသည် ။</p> <p>ချင်းသင်္ချိုင်းမှာ ရွာအပြင်ဘက် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ် တွင် ရှိသည် ။ ထိုနေရာတွင် လူသူနေထိုင်ခြင်းမရှိဘဲ တောထူထပ်သောနေရာလည်း ဖြစ်သည် ။</p> <p>ဝင်ပေါက်တွင် ကျွန်းသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မှတ်တိုင်ကြီးနှစ်တိုင် ရှိသည် ။</p> <p>ရှေးက သေဆုံးသွားခဲ့သော ချင်းလူမျိုး ခေါင်းဆောင်များ ရွာလူကြီးများ အတွက် စိုက်ထူထားသော မှတ်တိုင်များ ဖြစ်ကြသည် ။</p> <p>ကျွန်းသားတိုင်ကြီးများ ၏ မျက်နှာပြင်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အရုပ်ကြီးများ လည်း ထွင်းထုထားသည် ။</p> <p>အတွင်းဘက်မှာ တော့ ချင်းသင်္ချိုင်းရှိသည် ။</p> <p>ထိုနေရာမှာ လည်း သေဆုံးသူတို့ အတွက် စိုက်ထူပေးသော မှတ်တိုင်များ ရှိကြသည် ။</p> <p>တစ်ခုနှင့် တစ်ခု ထုလုပ်ထားသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ချင်းကတော့ မတူကြပေ။ အချွန်အတက်များ ၊ တိရိစ္ဆာန်သဏ္ဌာန်၊ လူသဏ္ဌာန်တို့ ကို ထွင်းထုထားသည် ။</p> <p>အောက်ခြေတွင် ပျဉ်ပြားချပ်ကြီးများ ထောင်ထားပြီး ပျဉ်ချပ်ပေါ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သူ ပိုင်ဆိုင်သော ကျွဲ၊ နွား၊ ဝက်၊ ကြက် စသည် တို့ ကို ထွင်းထုပေးထားသည် ။</p> <p>တစ်ကောင်လျှင် တစ်ရုပ်ကျ ထွင်းပေးထားသည် ။ နွား ဆယ်ကောင်ပိုင်ခဲ့လျှင် နွားရုပ်တစ်ရုပ် ထွင်းပေးထားသည် ။</p> <p>နွားကောင်လျှင် ပိုင်ခဲ့လျှင် နွားရုပ်တစ်ရုပ် ထွင်းပေးထားသည် ။</p> <p>သို့သော် ပန်းပုထုတတ်သူများကဲ့သို့ စနစ်တကျ ထုလုပ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထုတတ်သလို ထုထားသောကြောင့် အရုပ်ပေါ်ရုံ သဘောလောက်သာရှိသည် ။</p> <p>အချို့မှာ လည်း သေသူ၏ ဂုဏ်အင်ကို သရုပ်ဖော်သောအနေဖြင့် ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်များ ဖြင့် ရေးထွင်းထားသည် ။</p> <p>ရွာအုပ်ကြီး၏ ဇနီး၊ သမီးများ သေဆုံးသော အခါမှာ တော့ သင်္ချိုင်းနေရာတွင် မိန်းမရုပ်ပုံများ ထုလုပ်ကာ ချထားလေသည် ။</p> <p>ထိုနေရာသို့ရောက်သောအခါ ဇမုန်းထန်က ယူလာသော ဝက်နှင့် ကြက်တို့ ကို သတ်ဖြတ်ကာ သွေးတို့ ကိုယူစေသည် ။</p> <p>ပြီးသောအခါ ချင်းဘာသာစကားဖြင့် သင်္ချိုင်းထဲမှာ ရှိ နေသော တစ္ဆေများကို ဖိတ်ခေါ်လေသည် ။</p> <p>ထိုသို့ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် သွေးများ ဖြင့် သင်္ချိုင်းထဲသို့ ပြန်ပက်ပေးလေသည် ။</p> <p>''လာကြလော့၊ ငါတို့ ကျွေးသော အစားအသောက်များကို စားသောက်ကြလော့..၊ ဒီညမှာ ငါကျွေးသော အစားအသောက်များကို စားသောက်ပြီး ငါခိုင်းတာကို လုပ်ပေးကြလော့''</p> <p>ဟု ပြောဆိုကာ သတ်ဖြတ်ထားသော ဝက်နှင့် ကြက်တို့ ကို ပိုင်းထစ်ပြီး အသားများကို နေရာအနှံ့သို့ ပစ်ချပေးလေသည် ။</p> <p>ထိုအခါ အမှောင်ရိပ်ထဲမှ သရဲသဘက်များ နေရာအနှံ့မှ ထွက် လာပြီး အလုအယက်၊ ကောက်ယူစားသောက်ကြလေတော့သည် ။</p> <p>သရဲသဘက်များမှာ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး ရှိကြသော်လည်း အများအားဖြင့်တော့ ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါ မတင့်တယ်လှသော ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်များ သာ ဖြစ်ကြလေသည် ။</p> <p>''စားကြ..သောက်ကြ၊ ငါကျွေးတာ စားသောက်ပြီး ငါစေခိုင်းတာကိုလည်း လုပ်ပေးကြလော့..၊ ပျောက်နေသော ဝိညာဉ်ကို ပြန်ရှာကြလော့၊ ပျောက်နေသော ဝိညာဉ်အား လမ်းပြပြီး ငါရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြပေတော့ ''</p> <p>ဇမုန်းထန်က ချင်းဘာသာစကားဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ရေရွတ်ပြောဆိုနေသော်လည်း သင်္ချိုင်းထဲမှ ထွက်လာကြသော သရဲသဘက်များက ဂရုမထားကြပေ။</p> <p>သူတို့ ဂရုစိုက်နေသည် က ပစ်ချထားသော အသားတုံးများကို အလုအယက် ကောက်ယူရေးသာ ဖြစ်လေသည် ။</p> <p>ဇမုန်းထန်ကလည်း သူပြောချင်ရာပြော၊ သူတို့ ကလည်း သူတို့ လုပ်ချင်ရာလုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်လေသည် ။</p> <p>နောက်မှာ တော့ ပစ်ချပေးစရာ အသားတုံးများက ကုန်သွားလေသည် ။</p> <p>ထိုအခါ အခြားသရဲသဘက်များက အသီးသီး ပြန်သွားသော်လည်း အကောင်အရွယ်အစားကြီးလှသော သရဲတစ်ကောင်ကတော့ မပြန်သေးဘဲ ရပ်နေလေသည် ။</p> <p>သစ်ပင်ရိပ်များ ၊ အမှောင်ရိပ်များကြောင့် ၎င်း၏ မျက်နှာ ပုံပန်းသဏာန်ကို သဲကွဲစွာ မမြင်ရသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး အမွှေးရှည်များ ရှိသည် ။</p> <p>ခြေတံလက်တံက ရှည်သည် ။ လက်တံရှည်နှစ်ဘက်က လူဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နံဘေးသို့တွဲလောင်းကျကာ မြေကြီးသို့ထိနေသည် ။</p> <p>ဆန်ကောတမျှကြီးမားသော နားရွက်နှစ်ဘက်က ဆင်နားရွက်ကဲ့သို့ တဖတ်ဖတ်နှင့် လှုပ်နေသည် ။</p> <p>ရှေ့မှာ ကျန်နေသည် မှာ သရဲမဟုတ်တော့ဘဲ သဘက်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်မှန်းတော့ သိကြသည် ။</p> <p>ထိုအခါ ဇမုန်းထန်က လှမ်းမေးလိုက်သည် ။</p> <p>''ဘာကြောင့် မပြန်သေးတာလဲ''</p> <p>''.......''</p> <p>''အစားအစာချင်သေးရင်တော့ ငါနောက်ကလိုက်ခဲ့ပြီး ငါခိုင်းတာလုပ်ပေးမှ ရမယ်..နင်ဘယ်သူလဲ''</p> <p>''.......''</p> <p>''သင်္ချိုင်းစောင့် သရဲကြီးကိုး၊ ကောင်းပြီ..ငါ့နောက်ကသာ လိုက်ခဲ့ပေတော့၊ ငါခိုင်းတာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးရင် ဝအောင်ကျွေးမယ်''</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သင်္ချိုင်းစောင့်သရဲကြီးကို တစ်ပါတည်းခေါ်ကာ ချင်းသင်္ချိုင်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါမှာ တော့ သူတို့ နောက်ဘက် မနီးမဝေးမှ လိုက်လာသည် ကို ဝိုးတဝါး မြင်ကြရလေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save