Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒုတိယနေရာနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆွယ်လီက သတိပြန်ရ လာပြီးသည့် နောက်ပိုင်းတွင် တခြားဘာကိုမှ သတိမရတော့ဘဲ သူ့ချစ်သူ နော်ကိုဗန်ကိုသာ နေ့စဉ် နေ့အမျှ သတိရနေသည် ။</p> <p>သူပြန်ရောက်နေသည် ဟု သတင်းကြားသည် နှင့် တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့၊ တစ်ချိန်မဟုတ်တစ်ချိန် သူရှိရာသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည် ။</p> <p>သို့သော် သူမမျှော်လင့်သလိုတော့ ဖြစ်မလာပေ။</p> <p>တစ်နေ့တော့...သူမတို့ နေအိမ်သို့ လူသုံးယောက် ရောက်လာကြလေသည် ။</p> <p>နီမောင်၊ စောထီး၊ ငမဲအောင်တို့ သုံးယောက်ဖြစ်သည် ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အိမ်တွင် မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ချယ်လောနှင့် ဆွယ်လီတို့ သာ ရှိနေကြပြီး ကျန်လူများက နွားခြံသို့ သွားနေကြသဖြင့် မရှိကြပေ။</p> <p>ဇာလျှံလည်း ပါသွားလေသည် ။</p> <p>နီမောင်တို့ ရောက်လာတော့ ဒေါ်ချယ်လောကတော့ မှတ်မိသဖြင့် ကောင်းမွန်စွာဧည့်ခံလေသည် ။ ဆွယ်လီနှင့် လည်း တွေ့ခွင့်ပေးသည် ။</p> <p>နီမောင်တို့ ကိုမြင်တော့ ဆွယ်လီက ဝမ်းသာအားရမဖြစ်ဘဲ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော လူစိမ်းများကို တွေ့ရသကဲ့သို့ ကြည့်နေလေသည် ။</p> <p>''ချယ်ရီ..နင် နေကောင်းသွားပြီလား''</p> <p>နီမောင်က မေးလိုက်သည် ။</p> <p>''နင် ဘယ်သူလဲ''</p> <p>ထိုသို့မေးသဖြင့် နီမောင်စိတ်ထဲမှာ အံ့သြသွားလေသည် ။</p> <p>ဆွယ်လီ အမူအယာကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရလိုက်မိသည် ။</p> <p>''သူ့ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ၊ ဘဝဟောင်းကို ပြန်သတိရသွားလို့ ငါတို့ ကို မေ့သွားပြီထင်တယ်''</p> <p>ဟု တွေးလိုက်မိသဖြင့် နာမည်ကိုပင် မပြောတော့ပေ။</p> <p>''ငါတို့ က ဟိုးဘက်ရွာက လာကြတာပါ၊ နင်ပြန်ရောက်နေတယ် သတင်းကြားလို့ လာမေးကြတာပါ''</p> <p>''နင်တို့ ကိုလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး၊ မတွေ့ဖူးပါလား''</p> <p>''ဟုတ်ပါတယ်၊ နင်ကတော့ ငါတို့ ကို သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး''</p> <p>ထိုသို့ပြောသဖြင့် ဆွယ်လီစိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးတွေးလိုက်မိသည် ။</p> <p>သူမသိသော ယောက်ျားလေးများက သူ့ကို လူပျိုလာ လှည့်နေသည် ဟု လည်း ထင်လေသည် ။</p> <p>''ငါ့ဆီကို အခုလို လာပြီး သတင်းမေးကြတာ ဝမ်းသာပါတယ်ဟာ၊ ငါက မကြာခင် ငါချစ်သူနဲ့ လက်ထပ်တော့မှာ .. မင်္ဂလာပွဲကျရင်လည်း လာခဲ့ကြဦးပေါ့''</p> <p>''နင့်အတွက် ဝမ်းသာပါတယ် ချယ်ရီရယ်၊ ဒီမှာ နင်စားဖို့ နင်ကြိုက်တတ်တဲ့ ငါးကင်တွေယူလာခဲ့တယ်''</p> <p>နီမောင်က သူကိုယ်တိုင်ယူလာသော ငါးကင်များကိုထုတ်ပြီး ချပေးလိုက်သည် ။</p> <p>ဆွယ်လီက ရှေ့မှာ ချပေးထားသော ငါးကင်များကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် တအံ့တသြ ကြည့်နေလေသည် ။</p> <p>''ငါ..ငါးကင်ကြိုက်တာ နင်ဘယ်လို သိနေတာလဲ''</p> <p>''သိတာပေါ့ဟာ၊ ဒီနေရာမှာ က ငါးရဖို့ မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ရွာဘက်ကရှာပြီး နင့်အတွက် တမင်ယူလာခဲ့တာ''</p> <p>''နင်တို့ က ဘယ်ရွာမှာ နေတာလဲ''</p> <p>အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်ပါက သူမအတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုးသောကြောင့် နီမောင်က ပါးစပ်ထဲ မှာ ရှိသော နာမည်တစ်ခုကို ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>ပြီးမှ သူ့အိတ်ထဲမှာ ထည့်ယူလာသော ပစ္စည်းထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည် ။</p> <p>''ချယ်ရီ နင်ချစ်သူနဲ့ ဖူးစာဆုံခွင့်ရတာ ငါတို့ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ငါတို့ နေတဲ့ ရွာကဝေးတော့ နင့်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကိုတော့ လာနိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အခုတွေ့တုန်း တစ်ခါတည်း မင်္ဂလာလက်ဆောင် ပေးခဲ့ပါရစေ''</p> <p>ဟု ပြောပြီး အထုပ်ကိုဖြေပြီး အတွင်းမှ ပစ္စည်းကိုထုတ်ပြီး ဆွယ်လီကို ပေးလေသည် ။</p> <p>လှပသော ပုတီးလည်ဆွဲ တစ်ကုံးပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုပုတီးကုံးကိုမြင်တော့ ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည် ။</p> <p>''ဟင်..ဒါ ငါအမြဲဆွဲတဲ့ ငါ့ရဲ့ ပုတီးကုံးလေးပဲ၊ နင် ဘယ်ကရလာတာလဲ''</p> <p>''တစ်နေရာကတွေ့လို့ ယူလာတာပါ..၊ နင်မြတ်နိုးတဲ့ ပစ္စည်းလေးကို တကူးတက လာပေးခွင့်ရတာ ငါကျေနပ်ပါတယ်၊ ငါတို့ ပြန်တော့မယ် ချယ်ရီ''</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး နီမောင်က နေရာမှ ထသည် ။</p> <p>ဒီတော့လည်း လက်ထဲမှာ ရောက်နေသော ပုတီးကုံးကိုတစ်လှည့် နီမောင်ကိုတစ်လှည့် ကြည့်နေသည် ။ စောစောက နီမောင်တို့ နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူမထင်နေခြင်းများမှာ လွဲမှားနေပြီဆိုတာတော့ သိလိုက်သည် ။</p> <p>ထို့ထက်ပိုပြီး ဘာမှ တော့ သတိမရပေ။</p> <p>ထို့နောက် နီမောင်တို့ သုံးယောက်က ဒေါ်ချယ်လောတို့ ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ထွက်လာကြလေသည် ။</p> <p>ဒေါ်ချယ်လောကလည်း စိတ်မကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ကျန်ခဲ့လေသည် ။</p> <p>လမ်းရောက်တော့ စောထီးကပြောသည် ။</p> <p>''မလာဘဲနေရင် အကောင်းသားကွာ၊ လာမိတော့မှ ကိုယ့်အပူ ကိုယ်ရှာယူသလို ဖြစ်တော့တယ်''</p> <p>''ဒီလိုလည်း သဘောမထားပါနဲ့ ကွာ၊ အခုလို သူ့ရဲ့ ဘဝမှန်ကို ပြန်ရောက်သွားတာကိုပဲ ဝမ်းသာပေးကြပါ''</p> <p>နီမောင်ကတော့ နှစ်သိမ့်စကားမျိုး ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>နီမောင်လည်း ငမဲအောင်က မကျေမနပ်ဖြင့် ထပ်ပြောပြန်သည် ။</p> <p>''အဲဒါပေါ့ကွ၊ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတဲ့ ပန်းကို ရတုန်းရခိုက် မယူလိုက်တော့ အခုလို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးရတာပေါ့''</p> <p>''ဒီလိုအဖြစ်မျိုးနဲ့ တော့ မပိုင်ဆိုင်ချင်ပါဘူးကွာ၊ ဖူးစာမဆုံလို့ ပဲ သဘောထားပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ကြပါ''</p> <p>ဟု သုံးယောက်သား စကားတပြောပြောနှင့် လျှောက်လာကြရာ ရွာအထွက်တွင် ဇာလျှံနှင့် တွေ့ကြလေသည် ။</p> <p>''ဟင်..နင်..နင်တို့ ''</p> <p>နီမောင်တို့ ကလည်း ဇာလျှံကိုသိသော်လည်း နာမည်ကိုတော့ မသိကြပေ။</p> <p>''ငါ့နာမည် ဇာလျှံလို့ ခေါ်တယ်၊ ဆွယ်လီကိုလာခေါ်တုန်းက နင်တို့ အိမ်ကို တစ်ခေါက်ရောက်ဖူးတယ်''</p> <p>နီမောင်က မှတ်မိဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် ။</p> <p>''နင်တို့ ဆွယ်လီဆီလာကြတာလား''</p> <p>''ဟုတ်ပါတယ်''</p> <p>''သူက နင်တို့ ကို မှတ်မိသေးရဲ့ လား''</p> <p>သုံးယောက်စလုံး ခေါင်းခါပြလိုက်သည် ။</p> <p>''သူက အတိတ်ဘဝကိုပြန်ပြီး သတိရသွားပြီ၊ ငါပြောပြမယ်''</p> <p>ဟု သစ်ပင်ရိပ်မှာ ထိုင်ရင်း အကြောင်းစုံပြောပြလေသည် ။ စကားဆုံးတော့မှ ...</p> <p>''သူ အခုလိုဘဝမှန်ကို သတိပြန်ရသွားတာ ငါတို့ ဝမ်းသာပါတယ်''</p> <p>ဟု ပြော လိုက်လေသည် ။</p> <p>''နင်တို့ နဲ့ တွေ့ရတာ အတော်ပဲ၊ ငါသိချင်တာလေးတွေ မေးချင်လို့ ပါ၊ တခြားတော့မဟုတ်ပါဘူး၊ နီမောင်နဲ့ ဆွယ်လီတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းကို ငါ့ကိုအမှန်အတိုင်း ပြောပြပေးခဲ့ပါ''</p> <p>ထိုသို့မေးသောအခါ နီမောင်က ပြန်မပြောချင်သောကြောင့် ထိုနေရာမှ ထွက်သွားလေတော့သည် ။</p> <p>စောထီးနှင့် ငမဲအောင်တို့ ကတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးသော အကြောင်းများကို ပြန်ပြောကြလေသည် ။</p> <p>''ချယ်ရီဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက အတိတ်မေ့နေတဲ့ အချိန်မှာ နီမောင့်အပေါ်မှာ အတော်ကလေး သံယောဇဉ်ရှိခဲ့တယ်၊ နီမောင်ကလည်း သူ့ကိုချစ်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခွင့်အရေးမယူခဲ့ပဲနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ကိစ္စကို အချိန်ဆွဲထားခဲ့တယ်''</p> <p>''ဒီလိုကြားရတာ ငါစိတ်မကောင်းပါဘူး''</p> <p>ဇာလျှံက ရစ်ဝဲလာသော မျက်ရည်စတို့ ကို တို့ သုတ်ပစ် လိုက်ရင်းပြောသည် ။</p> <p>''တကယ်တော့ နီမောင်ကလည်း ချယ်ရီဆိုတဲ့ မိန်းကလေးအပေါ်မှာ ချစ်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘဝမေ့နေတဲ့ အချိန်မှာ ပြောလိုက်ရင် မသင့်မှာ စိုးလို့ ဖွင့်မပြောခဲ့တာပါ၊ အခုတော့ ဝေးကြရပြီပေါ့ ''</p> <p>ငမဲအောင်က စိတ်မကောင်းသော အသံမျိုးဖြင့် ပြော လိုက်လေသည် ။</p> <p>''မဖြစ်သင့်ဘူး..၊ ဒါဟာ ဖြစ်သင့်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တန်ဖိုးထားတဲ့ လူတွေအတွက်ကတော့ နစ်နာမှုတစ်ခုပဲ''</p> <p>''ဒါပေမယ့် သူတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ဘယ်လိုမှ မနီးစပ်နိုင်တော့ဘူး၊ ချယ်ရီကလည်း နီမောင်ကို လုံးလုံးမမှတ်မိတော့ဘူး၊ နောက်ပြီး သူက သူ့ချစ်သူနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်''</p> <p>''ဒါကလည်း သူဖြစ်ချင်တာတွေ ပြောနေတာပါ၊ လောကမှာ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တိုင်း မဖြစ်တာတွေ အများကြီးရှိပါတယ်''</p> <p>''ဒီအကြောင်းတွေကိုတော့ ချယ်ရီကို ပြန်ပြောမနေပါနဲ့ တော့ဟာ သူစိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်နေရာကနေ စိတ်အနှောင့် အယှက် ဖြစ်နေပါဦးမယ်၊ ငါတို့ သွားတော့မယ်ဇာလျှံ''</p> <p>ဟု ပြောဆိုနှုတ်ဆက်ပြီး စောထီးနှင့် ငမဲအောင်တို့ က နီမောင်ရပ်စောင့်နေသောနေရာသို့ လျှောက်သွားကြလေသည် ။</p> <p>ဇာလျှံကတော့ ထိုနေရာမှာ ပင်ရပ်လျက် နီမောင်တို့ ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်နေလေသည် ။</p> <p>သူတို့ သုံးယောက်ကို မမြင်ရတော့မှ ပြန်သွားလေတော့သည် ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဆွယ်လီက သူ့ကိုမေးသည် ။</p> <p>''ဇာလျှံ..နင် ဘယ်သွားနေတာလဲ''</p> <p>''နွားခြံသွားနေတာ''</p> <p>''စောစောက လူသုံးယောက် ငါ့ဆီလာသွားတယ်၊ ငါးကင်တွေလည်း ပေးသွားတယ်၊ ရေနစ်တုန်းက ပျောက်သွားတဲ့ ငါ့ရဲ့ ပုတီးကုံးလေးလည်း ပြန်ပေးသွားတယ်''</p> <p>ဇာလျှံက အနားဝင်ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည် ။</p> <p>''နင် သူတို့ ကို သိသလား''</p> <p>''ဟင့်အင်း မသိဘူး၊ နင် သိလို့ လား''</p> <p>''သိတာပေါ့''</p> <p>''ဘယ်သူတွေလဲဟင်၊ ဘယ်ကလာကြတာလဲ''</p> <p>''နင့်ကို ပုတီးကုံးနဲ့ ငါးကင် ပေးသွားတာ တခြား မဟုတ်ဘူး ၊ နင်အတိတ်ဘဝကို မေ့နေတုန်းက နင့်ကိုစောင့်ရှောက်ပေးထားခဲ့တဲ့ သူပဲ၊ သူ့နာမည်က နီမောင်လို့ ခေါ်တယ် ''</p> <p>''နီမောင်''</p> <p>ဆွယ်လီစိတ်ထဲမှာ နီမောင်ကို မမှတ်မိသော်လည်း ထိုနာမည်ကိုတော့ သိနေသလို ရင်းနှီးနေသလိုရှိသည် ။</p> <p>''သူ ဘာကြောင့် ငါ့ကိုပြောမသွားတာလဲ''</p> <p>''နင် စိတ်မကောင်းမှာ စိုးလို့ ဘာမှ မပြောဘဲ ပြန်သွားကြတာ ဖြစ်မှာ ပေါ့''</p> <p>''နင့်ကိုရော ဘာတွေပြောသွားသေးလဲဟင်၊ ငါ့ကို ပြန်ပြောပြစမ်းပါ''</p> <p>''နီမောင်က တခြား မဟုတ်ဘူး ၊ နင် အတိတ်မေ့နေတုန်းက ချစ်သူတွေဘဝ ရောက်ခဲ့ကြတဲ့ သူပဲ''</p> <p>ဇာလျှံက စောထီးနှင့် ငမဲအောင်တို့ ထံမှ သိရသောအကြောင်းများကို ဆွယ်လီအား ပြန်ပြောပြ လိုက်လေသည် ။</p> <p>ထိုစကားကြားသောအခါ ဆွယ်လီရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိ လိုက်လေသည် ။</p> <p>''နင် သူ့ကို သတိမရတော့ဘူး မဟုတ်လား၊ အခုအချိန်မှာ တော့ နင့်စိတ်ထဲမှာ နော်ကိုဗန်က ပြန်ရောက်နေတယ် မဟုတ်လား၊ နင်မရှိတဲ့ (၆)လကျော်လောက် အချိန်အတောအတွင်းမှာ နော်ကိုဗန်တစ်ယောက် ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးရောက် နေတယ်ဆိုတာ သိရအောင် ငါသူ့ကိုမှာ ပေးပါ့မယ်''</p> <p>ဟု ဇာလျှံကပြောလိုက်ရာ ဆွယ်လီက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကြည့်နေလေသည် ။</p> <p>နောက်သုံးရက်ခန့်ကြာသောအခါ ဆွယ်လီရှိရာသို့ နော်ကိုဗန် ရောက် လာလေသည် ။</p> <p>သူ့ကိုမြင်တော့ ဆွယ်လီမှာ ဝမ်းသာသွားလေသည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီ နင့်ကို သေသွားပြီထင်လို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတာ၊ အခုလို ပြန်တွေ့ရတာ သိပ်ပြီးဝမ်းသာတာပဲ ''</p> <p>ဟု ပြောလေသည် ။</p> <p>''ငါကလည်း နင်နဲ့ ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဒါထက် နင့်အခြေအနေကရော ဘယ်လိုရှိသလဲ''</p> <p>ဆွယ်လီက မေးလိုက်သည် ။</p> <p>ထိုအခါ နော်ကိုဗန်က တော်တော်နှင့် ပြန်မပြောဘဲ စဉ်းစားနေလေသည် ။</p> <p>''နင် အမှန်အတိုင်းသာ ပြောပါ''</p> <p>''ငါ နင့်အပေါ်မှာ သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သေသွားပြီ သတင်းကြားတော့ ငါ့အိမ်ကမိဘတွေက ငါ့ကို မိန်းမပေးစားကြတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါယူလိုက်ရတယ်''</p> <p>''ငါ နင့်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဖူစားရေစက်က ဒီလောက်ပဲပါလာကြတယ်လို့ ပဲ၊ သဘောထားရတော့မှာ ပေါ့''</p> <p>''ဒီလိုမဟုတ်သေးဘူးလေ၊ နင်က လက်ခံပေးရင် ငါ နင့်ကိုလက်ထပ်ယူမှာ ပါ၊ ငါတို့ လူမျိုးတွေမှာ ဒီလိုယူခွင့်လည်း ရှိကြတာပဲ၊ တကယ်တော့ ငါ့မိဘတွေ စီစဉ်ပေးလို့ သာ ငါလက်ထပ်ခဲ့ရပေမယ့် အခုအချိန်ထိ ငါတကယ်ချစ်တာက နင်တစ်ယောက်ပဲရှိပါတယ် ဆွယ်လီရယ်''</p> <p>ဟု ပြောတော့ ဆွယ်လီ က မချိပြုံးလေး ပြုံး လိုက်လေသည် ။</p> <p>''ငါ့အပေါ်မှာ ဒီလိုသဘောထားပေးတာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ရမှာ ပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီလိုဓလေ့ထုံးစံတွေကိုတော့ ငါလက်မခံပါဘူး၊ ငါ့ဘဝမှာ ဒုတိယနေရာနဲ့ ဘယ်တော့မှ မနေပါဘူး''</p> <p>ဟု ပြော လိုက်လေသည် ။</p> <p>ချင်းလူမျိုးတို့ ၏ ဓလေ့ထုံးစံများ ထဲတွင် မယားလေးမျိုးအထိ ယူနိုင်ခွင့်ရှိကြောင်းပါလေသည် ။</p> <p>နော်ကိုဗန်က ထိုဓလေ့ထုံးစံဖြင့် ပြောနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်းလူမျိုးတို့ ၏ မယားယူသော ဓလေ့အရ ဇနီးမယားလေးမျိုးအကြောင်း ဖော်ပြပါမည်။</p> <p>အဦးဆုံးမယား(Nuhrim)ဆိုသည် မှာ ပထမဦးဆုံးယူသော မိန်းမဖြစ်သည် ။</p> <p>မယားလည်း ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ မယားငယ်လည်း ဖြစ်နိုင်သည် ။ မယားကြီး မရှိသောအချိန်၌ မယားငယ်သည် မယားကြီး၏ တာဝန်ကို ယူရ၏။</p> <p>မယားကြီး(Nutak)ဆိုသည် မှာ မယားကြီးအဖြစ် မင်္ဂလာကြေးအပြည့်ဖြင့် ထိမ်းမြား၍ ကြက်ဖနက်သတ်ကာ မယားကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်သော ဆုတောင်းပွဲ ပြုလုပ်ပေးခြင်း ခံရသူဖြစ်သည် ။</p> <p>ဆုတောင်းပွဲ ပြုလုပ်စဉ် အသုံးပြုသော ကရိယာများကို ကိုင်တွယ်ခွင့် ရရှိသူဖြစ်သည် ။</p> <p>ထိုမယားကြီးနှင့် ရရှိသော ယောက်ျားကလေးသည် အမွေဆက်ခံပိုင်ခွင့် ရှိသည် ။</p> <p>သာမန်မယားငယ်(Nuchun)ဆိုသည် မှာ မယားကြီး အဖြစ်ဖြင့် လက်ထပ်သောသူမဟုတ်ပါ။</p> <p>သာမန်မယား(သို့မဟုတ်)အမြှောင်မယားအဖြစ် လက်ထပ်ခြင်း ခံရသူဖြစ်၍ မင်္ဂလာကြေးအပြည့်နှင့် အာ(ရ်)ဆားဖြင့် လက်ထပ်သောသူလည်း ဖြစ်နိုင်သည် ။</p> <p>မိမိအိမ်သို့လည်း ခေါ်ယူနေထိုင်ခွင့် ရှိသည် ။ သို့သော် အိမ်၏ အဓိကတာဝန်ကိုမူ မပေးအပ်ရပါ။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ အိမ်ထောင်ရှင်နှင့် တန်းတူအနွယ် (သို့မဟုတ်)အနွယ်အနိမ့်(သို့မဟုတ်)အမျိုးနိမ့်သူလည်း ဖြစ်နိုင်သည် ။</p> <p>ထိုအမျိုးသားသည် မယားကြီးမှ ကလေးမထွန်းကားဘဲ သာမန်မယားနှင့် သားယောက်ျားကလေး ထွန်းကားပါက အာ (ရ်)ဆားသတ်၍ ယူသော မိန်းမဖြစ်သောကြောင့် ထိုကလေးမှ အမွေဆက်ခံပိုင်ခွင့်ရှိသည် ။</p> <p>မယားကြီး အသက်ဆုံးပါး၍ ယောက်ျားက ကြိုက်နှစ်သက်သူဖြစ်ပါက မယားကြီးအဖြစ်လည်း ဆက်ခံနိုင်သည် ။</p> <p>မယားအဖြစ် ယူထားသည် မှာ မှန်ကန်သော်လည်း .. မယားကြီးအဖြစ် အခြားသူကို မယူနိုင်ပါကလည်း မယားကြီး အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုနိုင်သည် ။</p> <p>နှောင်းမှ ယူသော မယားကြီး(Nutlai)ဆိုသည် မှာ မယားကြီး သေဆုံး၍ လည်းကောင်း၊ ရှင်ကွဲကွဲ၍ သော်လည်းကောင်း၊ နောက်ထပ်ယူသော မယားကြီးကို ခေါ်ဆိုပါသည် ။</p> <p>ထိုပထမယူသော မယားကြီး၏ ညီအစ်မကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုးထဲမှ သော်လည်းကောင်း၊ လက်ထပ်လျှင် မူလထုံးစံအတိုင်း မင်္ဂလာကြေးကို ပြည့်စုံစွာပေးရသည် ။</p> <p>အထက်၌ ဖော်ပြခဲ့သော အကြောင်းအရာတို့ မှာ ချင်း လူမျိုးတို့ လင်မယားလေးမျိုးယူပုံ ဓလေ့များ ပင် ဖြစ်ကြလေသည် ။</p> <p>နော်ကိုဗန်က ထိုဓလေ့ထုံးစံများကြောင့် ဆွယ်လီတို့ ထပ်မံလက်ထပ်မည်ဟု ပြောနေခြင်းဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ဆွယ်လီကတော့ လုံးဝလက်မခံပေ။</p> <p>''မသင့်လျှော်တဲ့ ထုံးတမ်းဓလေ့တွေကြောင့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အပျက်စီးမခံနိုင်ဘူး..၊ ချစ်ခြင်း မေတ္တာဆိုတာ ဒုတိယနေရာနဲ့ ဘယ်တော့မှ နေလေ့မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် နင်ပြောတာတွေကိုလည်း ငါလုံးဝလက်မခံနိုင်ပါဘူး၊ ဒါအပြင် နင်နဲ့ ငါနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကိုလည်း ဒီအချိန်ကစပြီး ငါမေ့ပစ်လိုက်ပါပြီ''</p> <p>ဟု ပြောလိုက်ရာ နော်ကိုဗန်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောသာတော့သဖြင့် လက်လျှော့ပြီး ပြန်သွားရလေတော့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save