Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျေးဇူးကြွေးကို ဘဝဖြင့်ဆပ်မည့် သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နေရာက သူသိသောနေရာပင်ဖြစ်သည် ။ လမ်းကလည်း ရောက်ခဲ့ဖူးသော လမ်းပင်ဖြစ်သည် ။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ရေတွင်းငယ်တစ်ခုရှိသည် ။ မှ ိုင်းညို့နေသော တောအုပ်ကြီးများ ရှိသည် ။</p> <p>အပေါ်မှ မိုးထားသကဲ့သို့၊ ဒါမှ မဟုတ် တံတိုင်းကြီးများ ကာရံထားသကဲ့သို့၊ မြင့်မားလှသော တောင်မြင့်ကြီးများ ရှိကြလေသည် ။</p> <p>လမ်းသွယ်၊ လမ်းခွဲမြောက်များ စွာတို့ ဆုံတွေ့သော နေရာလည်း ဖြစ်သည် ။</p> <p>ထို့ပြင် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ရှိ တောအုပ်များ ၊ တောင်မြင့်ကြီးများ ပေါ်တွင် တောင်ဇလပ်ပန်းမျိုးစုံတို့ ရှိကြသည် ။</p> <p>ရောင်စုံတောဇလပ်ပန်းများ ဖူးပွင့်နေသည် ကို မြင်ရသည် နှင့် ပင် ဘဝဟောင်းကို ပြန်ပြောင်းသတိရစေသောနေရာပင်ဖြစ်သည် ။</p> <p>ထိုနေရာသည် အခြားတော့မဟုတ်ပေ။ လူသေရွာသို့ သွားရာလမ်းတွင် တွေ့ရသောမြင်ကွင်းများ ပင် ဖြစ်သည် ။</p> <p>ချင်းလူမျိုးတို့ ယုံကြည်မှုမှာ သေဆုံးသွားသူသည် အခြားဘဝ၊ အခြားတစ်နေရာသို့ လူသေရွာမှ တစ်ဆင့်သွားကြရသည် ။</p> <p>မိန်းမကြီးဆာနူ ညွှန်ပြပေးသောလမ်းမှ သွားကြရသည် ဟု ယုံကြည်မှုရှိကြသည် ။</p> <p>လူသေနှင့် လူရှင်တို့ နယ်နိမိတ်ကို ခြားနားထားသော နေရာမှ ကျော်လွန်သောအခါ လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ရောက်သွားလေသည် ။</p> <p>ထိုလမ်းခွဲမှ ဆက်သွားသောအခါ မိန်းမကြီးဆာနူရှိရာသို့ ရောက်သွားလေတော့သည် ။</p> <p>မိန်းမကြီးဆာနူ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်သောအခါ လူ ဘဝက သတ်ဖြတ်ခဲ့သော တိရစ္ဆာန်ဦးခေါင်းများကို ပြသကြရမည်။</p> <p>ကျွဲ၊ နွားနောက်စသော တိရစ္ဆာန် အကောင်ကြီးများ ၏ ဦးခေါင်းများများ ပြနိုင်လျှင် ဆာနူကသဘောကျသည် ။</p> <p>ထိုသူကို ဘဝလမ်းဖြောင့်စေရန် အခက်အခဲမရှိသော လမ်းမှ သွားစေရန် လမ်းညွှန်ပြပေးသည် ။</p> <p>အကယ်၍ တိရစ္ဆာန်ငယ်ကလေးများ ဖြစ်သော ကြက်၊ ဝက်စသော ဦးခေါင်းများ ပြပါက ဆာနူက သဘောမကျပေ။</p> <p>ထိုသူကို ဘဝလမ်းကူးမဖြောင့်စေရန် ခက်ခဲသောလမ် မှ ညွှန်ပြပေးလေ့ရှိသည် ။</p> <p>ယခု ဆွယ်လီတစ်ယောက် လူသေရွာသို့ ရောက်နေသည် ။</p> <p>ဘာကြောင့် ရောက်နေသည် ကိုတော့ သူမသိပေ။</p> <p>မိန်းမကြီး ဆာနူနှင့် တွေ့သောအခါ တိရစ္ဆာန်ငယ်ကလေးများ ဦးခေါင်းကိုပင် မပြနိုင်သဖြင့် သူ့ကို ရှုတ်ထွေးခက်ခဲသောလမ်းမှ လမ်းညွှန်ပေးသဖြင့် ထိုလမ်းမှ လာရလေသည် ။</p> <p>လမ်းတစ်နေရာရောက်တော့ သူ့လိုပင် ယောင်လည်လည်ဖြစ်နေသော လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ရလေသည် ။</p> <p>အနားရောက်တော့မှ သူ့ချစ်သူနီမောင်ဖြစ်နေသည် ကို တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ အနားသို့သွားလေသည် ။</p> <p>''နီမောင်''</p> <p>ဆွယ်လီက ခေါ်တော့ လှည့်ကြည့်လေသည် ။ သို့သော် သူ့ကို မှတ်မိဟန်မတူပဲ စိုက်ကြည့်နေသည် ။</p> <p>''နင် ဘယ်သူလဲ''</p> <p>''ငါ ဆွယ်လီလေ မမှတ်မိတော့ဘူးလား''</p> <p>ခေါင်းခါပြလေသည် ။</p> <p>''ငါ နင့်ကိုမသိဘူး''</p> <p>''ဟင်''</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဆွယ်လီမှာ များ စွာအံ့သြသွားလေသည် ။</p> <p>''ငါ့ကို မသိတော့ဘူး ဟုတ်လား''</p> <p>''မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ငါသွားတော့မယ်''</p> <p>ဟု ပြောကာ သူမအနားမှ ထွက်သွားလေတော့သည် ။</p> <p>''နီမောင်..နီမောင်..''</p> <p>ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည် ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ခေါ်ရင်းနှင့် အသံထွက်သွားရာ အနားမှာ အိပ်နေသော ဇာလျှံပင် လန့်နိုး လာလေသည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီ ဘာတွေယောင်ပြီး အော်နေတာလဲ''</p> <p>''နီမောင်..နီမောင်..''</p> <p>''နီမောင် ဘာဖြစ်လို့ လဲ''</p> <p>''အိပ်မက်ထဲမှာ ငါ သူ့ကိုတွေ့လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလို့ ပြောသွားတယ်''</p> <p>ဇာလျှံက သက်ပြင်းချ လိုက်လေသည် ။</p> <p>''နင် သူ့အကြောင်းတွေတွေးပြီး အိပ်ပျော်သွားလို့ အိပ်မက်မက်နေတာဖြစ်မှာ ပါ''</p> <p>''ငါ သူတို့ နေတဲ့ ရွာကို တစ်ခေါက်လောက်တော့ သွားကြည့်ချင်တယ်''</p> <p>''ဟင် ဘာဖြစ်လို့ လဲ''</p> <p>''ခြောက်လလောက်ကြာအောင် နေခဲ့တဲ့ နေရာလေးကိုလည်း ပြန်ကြည့်ချင်တယ်၊ နောက်ပြီး သူနဲ့ တွေ့ရင်လည်း မေးချင်တာလေးတွေရှိလို့ ပါ''</p> <p>''နင့်မိဘတွေဆီမှာ ခွင့်တောင်းကြည့်ပေါ့၊ သူတို့ ခွင့်ပြုပေးရင်တော့ သွားကြတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းတော့ သွားလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ရမ်မန်းကိုပါ အဖော်ခေါ်သွားရမယ်''</p> <p>ဟု ပြောလေသည် ။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်းရောက်တော့ သစ်ခွမြိုင်ရွာသို့ တစ်ခေါက်သွားလိုကြောင်းပြောသောအခါ ဦးဗန်ဟေက ခွင့်ပြုပေးသည် ။</p> <p>''နင့်အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှိတဲ့ လူတွေရဲ့ ရွာကိုသွားတာပဲသွားပေါ့၊ ဟိုရောက်ရင်လည်း သူတို့ ရဲ့ ကျေးဇူးကျွေးကို တတ်နိုင်သလောက် ဆပ်ပေးခဲ့ပါ''</p> <p>ဟု မှာ လိုက်လေသည် ။</p> <p>ထို့ပြင် မြစ်ကြောင်းမှ လှေဖြင့်သွားရန် စီစဉ်ပေးသည် ။</p> <p>လှေလှော်ရန် လူလေးယောက်ပါ ထည့်ပေး လိုက်လေသည် ။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်သွားတော့ ရမ်မန်းကပါ လိုက် လာလေသည် ။</p> <p>လှေဖြင့်သွားသောအခါ နေ့ဝက်ခရီးလောက်သာ သွားကြရသည် ။</p> <p>သူတို့ က နေမြင့်တော့မှ ခရီးထွက်ကြသဖြင့် ညနေပိုင်း အချိန်ရောက်တော့ သစ်ခွမြိုင်ရွာသို့ ရောက်သွားကြသည် ။</p> <p>ထိုရွာရောက်တော့ သူနေဖူးခဲ့သော နေရာတစ်ခုလို စိတ်ထဲမှာ ပြန်ပေါ် လာလေသည် ။</p> <p>ရွာထဲရောက်တော့ နီမောင်တို့ အိမ်မရောက်ခင် စောထီးနှင့် ငမဲအောင်တို့ နှင့် အရင်တွေ့ရလေသည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီတို့ ပါလား ၊ မင်္ဂလာပွဲအတွက် လာဖိတ်ကြတာလား''</p> <p>ဟု မေးတော့ ဆွယ်လီက ခေါင်းခါပြသည် ။ ဆွယ်လီကိုမြင်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး မျက်နှာမကောင်းကြပေ။</p> <p>ထိုအခါ ဇာလျှံက ဝင်ပြောသည် ။</p> <p>''ငါတို့ နီမောင်တို့ အိမ်သွားကြမလို့ ၊ သူရှိတယ် မဟုတ်လား''</p> <p>''ရှိတော့ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် နင်တို့ သွားလည်း သူမှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ''</p> <p>''ဟင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လဲ''</p> <p>''တစ်ည ချယ်ရီပင်ကြီးအောက်မှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့ လေတွေမိုးတွေ ကျလာတော့ ချယ်ရီကိုင်းကျိုးကျတာ သူ့ခေါင်းကို ထိမိသွားတယ်''</p> <p>''ဟင် ဖြစ်ရလေ''</p> <p>''ဒဏ်ရာကတော့ ဆရာကြီးက ဆေးကုပေးလို့ ပျောက်သွားပေမယ့်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး၊ နင်တို့ မြင်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြရုံပဲရှိမှာ ပါ၊ ဒီကပဲပြန်ကြရင် ကောင်းမယ်''</p> <p>''မပြန်ဘူး၊ ငါ သူနဲ့ တွေ့ချင်သေးတယ်''</p> <p>ဟု ပြောပြီး ဆက်သွားကြရာ နီမောင်တို့ အိမ်ရောက်သွားကြလေသည် ။</p> <p>အိမ်နှင့် မနီးမဝေးမှာ ရှိနေသော ချယ်ရီပင်ကြီးကို မြင်ကတည်းက စိတ်ထဲမှာ သတိရစိတ် ဝင် လာလေတော့သည် ။</p> <p>''ချယ်ရီပင်..ချယ်ရီပင်ကြီး၊ ဒီအပင်ကြီးအောက်မှာ ငါထိုင်ခဲ့တာပဲ''</p> <p>ဟု ရေရွတ်နေသည် ။</p> <p>အိမ်သို့ရောက်တော့ ဒေါ်ကျင်မေနှင့် နှင်းမေတို့ နှစ်ယောက်သာရှိသည် ။</p> <p>နှစ်ယောက်စလုံး ဆွယ်လီကိုမြင်တော့ ဝမ်းသာဝမ်းနည်း ဖြစ်နေကြသဖြင့် မျက်ရည်အဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည် ။</p> <p>''သမီးတို့ အလည်လာကြတာလား''</p> <p>''ကျွန်မ နီမောင်နဲ့ တွေ့ချင်လို့ ပါ အမေ''</p> <p>''လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးဘူး၊ မြစ်ဘက်ကို သွားတယ်ထင်တယ်၊ နားကြပါဦးကွယ် ''</p> <p>ဟု ပြောကာ နေရာထိုင်ခင်းများ ပေးလေသည် ။</p> <p>ထိုအချိန်မှာ ပင် နှင်းမေက အဝတ်ဖြင့်ထုပ်ထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ယူ လာပြီးပေးသည် ။</p> <p>''မမပြန်သွားတော့ မမရဲ့ အဝတ်အစားတွေရော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေရော ကျွန်မသိမ်းပေးထားတယ်''</p> <p>ဟု မျက်ရည်အဝိုင်းသားဖြင့် ပြောပြီးပေးသဖြင့် ဖြေကြည့်လိုက်သောအခါ သူမဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဝတ်အစားများ အပြင် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို တွေ့ရလေသည် ။</p> <p>''မမ မင်္ဂလာဆောင်က ဘယ်တော့လဲဟင်၊ ကျွန်မတို့ တော့ လာနိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး၊ အစ်ကိုက သိပ်နေမကောင်းသေးဘူး''</p> <p>ဟု နှင်းမေကပြောသောအခါ ဆွယ်လီမှာ ပါးပြင်ပေါ် သို့ စီးကျလာသော မျက်ရည်တို့ ကို ပုဝါဖြင့် သုတ်ဖယ်ပစ်လိုက်သည် ။</p> <p>မကြာခင် နီမောင် ပြန်ရောက်လာသည် ။</p> <p>မြစ်ကမ်းဘက်မှ ပြန်လာဟန်ရှိပြီး ငါးနှစ်ကောင်လည်း ပါ လာလေသည် ။</p> <p>အိမ်ထဲမှာ ဧည့်သည် များ ရောက်နေသည် ကို မသိသေးသဖြင့် ငါးနှစ်ကောင်ကို မီးဖိုရှိရာသို့ ယူသွားပြီး တံစို့ထိုးကာ ကင်နေလေသည် ။</p> <p>ထိုနေရာမှာ ချယ်ရီပင်ကြီးရှိသောနေရာနှင့် မနီးသော နေရာဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>နီမောင် ငါးကင်နေသောနေရာသို့ ဆွယ်လီက လျှောက်သွားလေသည် ။</p> <p>အနားရောက်တော့ မော့ကြည့်လေသည် ။</p> <p>သို့သော် မှတ်မိဟန်တော့မတူပေ။</p> <p>''နင် ဘယ်သူလဲ''</p> <p>''နင် ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား''</p> <p>ခေါင်းခါပြလေသည် ။</p> <p>''နင် ဘယ်ကလာတာလဲ''</p> <p>''ဟိုး ရွာဘက်ကလာခဲ့တာ၊ ဒီ ငါးကင်တွေက ဘာလုပ်ဖို့ လဲဟင်''</p> <p>''ငါ့မှာ ချစ်သူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက ငါးကင် သိပ်ကြိုက်လို့ သူ့အတွက် ငါကိုယ်တိုင် ငါးဖမ်းပြီး ကင်ပေးနေတာ''</p> <p>ဟု ပြောပြီး သူမကိုမကြည့်တော့ပဲ ငါးကင်ကိုသာ ဂရုစိုက်ကင်နေလေသည် ။</p> <p>ဆွယ်လီက အတိတ်မေ့နေရာမှ သတိပြန်ရလာတော့ နီမောင်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။</p> <p>ယခု..နီမောင်ကပါ အတိတ်ဘဝ မေ့နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဆွယ်လီကို မသိနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p>''နင့်ချစ်သူက ဘယ်သူလဲဟင်''</p> <p>ထိုသို့မေးသောအခါ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေပြီးမှ ခေါင်းခါပြလိုက်သည် ။</p> <p>''သူ ဘယ်မှာ ရှိနေတယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ ငါမမှတ်မိတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီချယ်ရီပင်ကြီးရှိတဲ့ နေရာကိုတော့ တစ်နေ့ကျရင် သူပြန်ရောက်လာမှာ ပါ''</p> <p>ဟု ပြောကာ နေရာမှ ထသွားလေသည် ။</p> <p>ညအချိန်ရောက်တော့ ဦးဘရှိန်ပါ ပြန်ရောက်လာသည် ။</p> <p>နှင်းမေက ဧည့်သည် များကို ထမင်းဟင်းများ ဖြင့် ကျွေးမွေးသော်လည်း ဘယ်သူမှ မစားနိုင်ကြပေ။</p> <p>''ငါတို့ က..နင့်ကို သားသမီးအရင်းတစ်ယောက်လို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာပါ၊ အခုလို မိဘတွေနဲ့ ပြန်တွေ့ပြီး ဘဝမှန်ပြန်ရသွားတာ မြင်ရတော့ ဝမ်းသာပါတယ်၊ နီမောင်အတွက်ကတော့ ကံတရားကြောင့် ဖြစ်တယ်လို့ ပဲ သဘောထားပါတယ်''</p> <p>''ကျွန်မတစ်ခုတော့ ခွင့်တောင်းပါရစေ''</p> <p>''ဘာများ လဲ''</p> <p>'' ကျွန်မကို ဒီမှာ ပြန်ပြီးလက်ခံပေးပါ၊ ကျွန်မအတိတ် ဘဝမေ့နေတုန်းက နီမောင်က ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်။ အခု သူဒီလိုဖြစ်နေတော့ ကျွန်မပြန်ပြီး ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါရစေ''</p> <p>''ဖြစ်ပါ့မလားကွယ် ဒီအတိုင်းနေတာကမှ တော်သေး၊ သူနဲ့ နေပြီးတော့မှ ဒီတစ်ခါပြန်သွားရင် သူအသက်သေလိမ့်မယ်ထင်တယ်''</p> <p>ဒေါ်ကျင်မေက ဝင်ပြောလေသည် ။</p> <p>''ဒီအတွက်တော့ ဘာမှ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ၊ ကျွန်မသူနေပြန်ကောင်းတဲ့ အထိ နေပေးသွားပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်''</p> <p>ထိုသို့ကတိပေးသောအခါမှာ တော့ မိသားစုများက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်းနှင့် ထွေထွေထူးထူး ဘာမှ ထပ်မပြောကြတော့ပေ။</p> <p>နောက်တစ်ရက်မှာ တော့ ဇာလျှံနှင့် ရမ်မန်းတို့ က ပြန်ဖို့ ပြင်ကြလေသည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီ နင် ပြန်မလိုက်သေးဘူးလား''</p> <p>''ငါ မလိုက်သေးဘူး၊ သူ နေကောင်းတဲ့ အထိ ဒီမှာ နေပြီး ပြုစုပေးလိုက်ဦးမယ်၊ ဒီမလာခင် အဖေက ငါ့ကိုမှာ လိုက်တယ်၊ ကျေးဇူးရှိတဲ့ သူတွေရဲ့ ကျေးဇူးကြွေးကို..တတ်နိုင်သလောက် ဆပ်ပေးခဲ့လို့ မှာ လိုက်တယ်၊ အဖေနဲ့ အမေကိုသာ အကျိုးအကြောင်း ပြောပြပေးပါ''</p> <p>ဟု မှာ လိုက်ရာ ဇာလျှံနှင့် ရမ်မန်းတို့ လည်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ထားခဲ့ရလေသည် ။</p> <p>''ငါတို့ လည်း မကြာခဏလာခဲ့ပါ့မယ်၊ နင်တို့ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ဘဝကို တစ်ယောက်မှတ်မိပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ လက်တွဲနိုင်ပါစေလို့ ပဲ ဆုတောင်းပေးခဲ့ပါတယ်၊ ငါတို့ ပြန်တော့မယ် ''</p> <p>ဟု ပြောဆိုနှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်သွားကြလေတော့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save