Book List

<p><img alt="" src="/assets/epub/chapter/files/50502_5.jpg" /></p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘဝအသစ်ဖြင့် ချစ်ခွင့်ရသောချစ်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နီမောင်တို့ အိမ်ရှေ့နှင့် အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပန်းပွင့်သောသစ်ပင်၊ ပန်းမပွင့်သောသစ်ပင်မျိုးစုံတို့ ရှိကြသည် ။</p> <p>ရောင်စုံပွင့်သော တောင်ဇလပ်ပန်းများ ၊ အပွင့်ပွင့်သော အခါ နီရဲနေသော ကသစ်ပင်ကြီးများ လည်း ရှိသည် ။</p> <p>မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင်များ ရောထွေးနေပြီး သာမန်ပန်းပွင့်များ ထက်ကြီးသော စွယ်တော်ပင်များ ၊ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် လှပသော ထာလ်သစ်ပင်တို့ အပြင် တစ်ပင်လုံးအရွက်မရှိ တော့ပဲ ပန်းနုရောင် ကမ္ဗလာကြီး ဖုံးထားသကဲ့သို့ လှပသော ချယ်ရီပင်ကြီးလည်း ရှိသည် ။</p> <p>အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ပန်းရောင်စုံ တောအုပ်အတွင်းမှ အိမ်တစ်လုံးနှင့် ပင် တူနေတော့သည် ။</p> <p>ချယ်ရီပင်ကြီးအောက်မှာ ခုံတန်းလျားရှိသည် ။</p> <p>ထိုနေရာနှင့် မနီးမဝေးနေရာတွင် သစ်မြစ်တုံးကြီးများ ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မီးဖိုတစ်ခုရှိသည် ။</p> <p>မီးဖိုပေါ်မှာ ဝါးတံစို့ဖြင့် ကင်ထားသော ငါးကြင်းနှစ်ကောင်ရှိသည် ။</p> <p>ငါးကြင်းကင်မှ ရနံ့များက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက် ပြန့်နှံ့နေလေသည် ။</p> <p>အချိန်က ညနေပိုင်းအချိန်ရောက်နေပေပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တော့ မြူနှင်းများကကျနေသည် ။</p> <p>ဘယ်နေရာကိုပဲကြည့်ကြည့် မှုံမှ ိုင်းနေလေသည် ။</p> <p>တစ်နည်းပြောရရင်တော့ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာကောင်းသော အခြေအနေပင် ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ချယ်ရီပင်ကြီးအောက်တွင် ရှိသော ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ တော့ နှစ်ယောက်ရှိနေလေသည် ။</p> <p>နီမောင်နှင့် ဆွယ်လီတို့ ပင် ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ဆွယ်လီတစ်ယောက် နီမောင်တို့ နေအိမ်သို့ရောက်နေခဲ့သည် မှ တစ်ပတ်ကျော်ခန့် ရှိနေပေပြီ။</p> <p>အနေကြာလာတော့ နီမောင်ကိုယ်တိုင်က ဆွယ်လီအပေါ်မှာ ခင်မင် လာလေပြီ။</p> <p>''နင့် နာမည်က ဘယ်သူလဲဟင်''</p> <p>''ငါ့နာမည် ဆွယ်လီလို့ ခေါ်တယ်''</p> <p>''နင်က ဘယ်ရွာကလာတာလဲ''</p> <p>''ဟိုး အထက်ပိုင်းမှာ ရှိတဲ့ ရွာတစ်ရွာကပေါ့''</p> <p>''နင်က ဘာကြောင့် ငါတို့ နဲ့ လာနေတာလဲဟင်''</p> <p>''နင့်ကို ခင်လို့ ပေါ့၊ နင်ကရော ငါကို မခင်ဘူးလား''</p> <p>''ခင်တာပေါ့''</p> <p>ဟု ပြန်ပြောရာ ဆွယ်လီက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည် ။</p> <p>''နင် ဘာဖြစ်လို့ ငါးကင်တွေကို နေ့တိုင်းကင်နေတာလဲ''</p> <p>''ငါ့ချစ်သူက ငါးကင်သိပ်ကြိုက်တယ်၊ သူပြန်ရောက်လာရင် ကျွေးဖို့ ကင်ထားတာပါ''</p> <p>''နင့် ချစ်သူရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ''</p> <p>''သူ့ကိုမြင်ရင်ကော နင်မှတ်မိပါတော့မလား''</p> <p>အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေပြီးမှ ...</p> <p>''ငါ မသိဘူး''</p> <p>ဟု ပြန်ပြောလေသည် ။</p> <p>''သူမှ ပြန်မလာနိုင်တော့တာ နင်ကင်ထားတဲ့ ငါးကင်တွေက အလကားဖြစ်မှာ ပေါ့''</p> <p>''သူ ပြန်လာမှာ ပါ''</p> <p>ဆွယ်လီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည် ။</p> <p>''နင် သူ့အကြောင်းတွေကို ဘာတွေမှတ်မိသေးလဲဟင်''</p> <p>''သိပ်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ သူက ငါတို့ မိသားစုဆီကို မမျှော်လင့်ပဲ ရောက်လာခဲ့တယ်၊ အတော်ကြာတော့ ငါတို့ နှစ်ယောက် ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြန်တယ်၊ သူကလည်း ငါ့အပေါ်မှာ ချစ်တယ်၊ ငါကလည်း သူ့ကိုသိပ်ချစ်တာပဲ၊ နောက်တော့ သူမမျှော်လင့်ဘဲ ငါတို့ မိသားစုကိုထားခဲ့ပြီး ပြန်ထွက်သွားခဲ့တယ်''</p> <p>ထိုစကားကြားတော့ ဆွယ်လီမျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲ လာလေသည် ။</p> <p>ထို့ကြောင့် မသိမသာ ပုဝါဖြင့် တို့ သုတ်ပစ်ရလေသည် ။</p> <p>''ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ကိုချစ်တော့ တစ်နေ့နေ့တော့ သူ ငါဆီပြန်ရောက်လာမှာ ပါ''</p> <p>''အခု ငါပြန်ရောက် လာပြီလေ၊ ဒီအချိန်ကျတော့ နင်က ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူး မဟုတ်လား''</p> <p>ထိုစကားကိုတော့ ဆွယ်လီရင်ထဲမှာ ပင် ပဲ့တင်ထပ်နေ သောစကားများ ဖြစ်ကြသည် ။</p> <p>ထိုအခြေအနေကတော့ သူမအနေနှင့် လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>နီမောင်က နေရာမှ ထသွားပြီး မီးဖိုပေါ်မှာ ကင်ထားသော ငါးကင်တစ်ခုကို ယူ လာပြီး ဆွယ်လီကိုပေးသည် ။</p> <p>''ဒီငါးကို ငါကိုယ်တိုင်ဖမ်းပြီး ကင်ထားတာ နင်စားလေ''</p> <p>''နင့်ချစ်သူအတွက် ကင်ထားတာဆို''</p> <p>နီမောင်က ဘာမှ မပြောဘဲ ပေးနေသဖြင့် ယူပြီး လာလေသည် ။ ပြီးမှ ...</p> <p>''နင့်ကို စားစေချင်လို့ ပါ'' ဟု ပြောသည် ။</p> <p>ဆွယ်လီက နီမောင်ပေးသော ငါးကင်ကို စားရသဖြင့် ဆွယ်လီ စိတ်ထဲမှာ တော့ ကျေနပ်နေမိလေသည် ။</p> <p>''နင်က ငါတို့ နဲ့ အမြဲနေမှာ လားဟင်''</p> <p>''နေမှာ ပေါ့၊ နင်ကရော ငါ့ကို လက်ခံပေးချင်လို့ လား''</p> <p>''နေမယ် ဆိုရင်တော့ ပျော်စရာကောင်းတာပေါ့ ငါ နင့်ကိုခင်ပါတယ်'' ဟု ပြောလေသည် ။</p> <p>နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ဆရာကြီး ဦးဗန်ကောင်းရောက် လာပြီး နီမောင်အတွက် ဆေးများ ပေးသည် ။</p> <p>''အခြေအနေကတော့ အတော်လေး ကောင်းလာပါပြီ၊ မကြာခင်တော့ ပုံမှန်အခြေအနေ ပြန်ရောက်တော့မှာ ပါ''</p> <p>ထိုစကားကြောင့် မိသားစုများက ဝမ်းသာကြရလေသည် ။</p> <p>''ကျုပ်ထင်ထားတာက သူ့ရောဂါပျောက်အောင် အချိန်အတော်ကြာမယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး ပြန်ကောင်းလာတာတော့ အံ့သြစရာပဲ၊ ဒါထက် မေးပါရစေဦး အခု ရောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးက အရင်ဒီအိမ်မှာ နေသွားတဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်လား''</p> <p>''ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီး၊ သူရောက် လာပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အခုလို သိသိသာသာ ပြန်ကောင်းလာတာပါပဲ''</p> <p>''အဲဒါ မသိစိတ်ကိုပြုပြင်ပေးတဲ့ အဓိကအချက်က.. မေတ္တာတရားဆိုတာ အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးဝါးတွေ အားလုံးထက် ပိုပြီးအစွမ်းထက်တဲ့ သဘာဝဆေးတစ်လက်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ ရောဂါတွေကို မေတ္တာတရားက ကုပေးနေတာ ဖြစ်မယ်''</p> <p>ဟု မှတ်ချက်ချလေသည် ။</p> <p>ထို့နောက်တော့ ဆရာကြီးဦးဗန်ကောင်းက ဦးဘရှိန်တို့ နှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်ပြီး အစီအစဉ် တစ်ခုပြုလုပ်လေသည် ။</p> <p>တစ်ရက်မှာ တော့ ဆွယ်လီတစ်ယောက် ပျောက်သွားလေသည် ။ ဆွယ်လီကို မတွေ့မမြင်ရသောအခါ နီမောင်မှာ ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သွားလေတော့သည် ။</p> <p>''သူ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ၊ ပြန်သွားပြီလား''</p> <p>ဟု မေးလေသည် ။</p> <p>''သူမပြန်ပါဘူးကွာ သူ့ကို လူသေရွာလမ်းခွဲက မိန်းမကြီးဆာနူ လာခေါ်လို့ ပါသွားတာပါ''</p> <p>''ဟင်..ဒါဖြင့် အခု သူဘယ်မှာ လဲ''</p> <p>''ဆာနူက သူ့ကိုသင်္ချိုင်းထဲမှာ ခေါ်ထားတယ်၊ မိန်းကလေးကို လာခေါ်တဲ့ သူတွေကို သရဲနဲ့ တိုက်သတ်မယ်လို့ ကြိမ်းထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ မသွားဝံ့ဘူး ဖြစ်နေတယ်''</p> <p>''ကျွန်တော် သွားမယ်''</p> <p>''ဖြစ်ပါ့မလား၊ မင်းက သိပ်ပြီးနေကောင်းသေးတာ မဟုတ်ပဲနဲ့ ''</p> <p>''ဖြစ်ပါတယ်၊ သူတစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် မကောင်းဘူး၊ သရဲတွေနဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာသာ ပြောပါ''</p> <p>''မင်းကို ပရိတ်ရေနဲ့ ပရိတ်ကြိုးပေးလိုက်မယ်၊ အဲဒါ တွေပါရင် မင်းအနားကို ဘယ်သူမှ မကပ်နိုင်ပါဘူး''</p> <p>ဟု ပြောပြီး..အသင့်ဆောင်ထားသော ပရိတ်ရေနှင့် ပရိတ်ချည်တို့ ကိုပေးရာ နီမောင်လည်း ထိုပစ္စည်းများကိုယူပြီး တစ်ယောက်တည်းပင် သင်္ချိုင်းရှိရာသို့ သွားလေသည် ။</p> <p>သူ့နောက်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ မလိုက်ဘဲ နေခဲ့ကြလေသည် ။</p> <p>သုသာန်ရှိသောနေရာမှာ ရွာအနောက်ဘက် သစ်တော စပ်တွင် ဖြစ်သည် ။ အချိန်က နေဝင်ချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သင်္ချိုင်းတစ်ဝိုက်မှာ မှောင်နေပေပြီ။ ထိုနေရာရောက်တော့ နီမောင်က အသံပေးလိုက်သည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီရေ..ဆွယ်လီ နင်ဘယ်မှာ လဲ''</p> <p>သူ အော်လိုက်သောအသံကြောင့် ပဲ့တင်သံများ ပြန်ထွက်လာသည် ။</p> <p>ဆွယ်လီအသံတော့ မကြားရသေးပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် နေရာအနှံ့လိုက်လံရှာဖွေလေသည် ။</p> <p>ထိုအခိုက်အတံ့တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး မှာ ရှိသော သွေးများ ဆူပွက် နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီရေ..ဆွယ်လီ နင်ဘယ်မှာ လဲ''</p> <p>ပဲ့တင်သံများ သာ ကြားရသည် ။ သို့ဖြင့်သင်္ချိုင်းထဲသို့ဝင်ပြီး နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာသောအခါ တစ်နေရာရောက်တော့ ခွေခွေကလေးလဲနေသော ဆွယ်လီကို ပြန်တွေ့ရလေသည် ။</p> <p>သို့ကြောင့် အနားရောက်အောင် ကဗျာကယာ ပြေးသွား ပြီး ပွေ့ယူလိုက်သည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီ..ဆွယ်လီ..''</p> <p>ဆွယ်လီက မလှုပ်တော့ပေ။ ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျနေရာ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပင် စွန်းပေနေလေသည် ။</p> <p>''ဆွယ်လီ..ဆွယ်လီ ငါခေါ်တာကြားရဲ့ လား၊ နင်သေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ နင်သေရင် ဒီတစ်ခါတော့ ငါပါအသက်သေရလိမ့်မယ်''</p> <p>ဟု ပြောကာ ဆွယ်လီကိုယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလေသည် ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နီမောင်မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များကျလာသည် ။ ပြီးမှ ဆွယ်လီမျက်နှာနားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြော လိုက်လေသည် ။</p> <p>''တကယ်တော့ နင်ပြန်ရောက်လာကတည်းက မှတ်မိသင့်သလောက် ငါမှတ်မိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့အပေါ်မှာ ဘယ်လောက်ချစ်သေးသလဲဆိုတာ သိချင်လို့ တမင်ဟန်ဆောင်ပြီးနေခဲ့တာပါ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကိုခွဲမထားခဲ့ပါနဲ့ တော့ ဆွယ်လီရယ်၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်''</p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ရောက်နေသော ဆွယ်လီက မျက်စိဖွင့် လာလေသည် ။</p> <p>''နင် တကယ်ပြောတာလား၊ ဒါဖြင့် အရင်အကြောင်းတွေကို ပြန်ပြီးသတိရနေပြီပေါ့ ဟုတ်လား''</p> <p>''ဟင်..ဆွယ်လီ၊ နင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးနော်၊ ငါ ဝမ်းသာလိုက်တာ''ဟု ပြောကာ ပိုပြီးတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထား လိုက်လေသည် ။</p> <p>''အို..လျှော့ပါဦး၊ သရဲသတ်လို့ မသေဘဲ၊ အရိုးကျိုးလို့ သေရတော့မယ်''</p> <p>ဟု ပြောတော့မှ သတိရပြီး လွှတ်ပေးလိုက်သည် ။</p> <p>''နင် ငါ့ကို တကယ်ပြန်မှတ်မိနေပြီလား''</p> <p>''မှတ်မိပါတယ်၊ နင်ပြန်ရောက်လာကတည်းက မှတ်မိနေတာပါ''</p> <p>''ဒါနဲ့ များ တဖက်သား စိတ်ပူအောင် လုပ်ရသေးတယ်''</p> <p>''စိတ်ပူအောင် လုပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခဏပဲနေပြီး ပြန်သွားဦးမှာ လားလို့ သိချင်တာနဲ့ အခြေအနေ ကြည့်နေတာပါ''</p> <p>''ခုတော့ ငါ့သဘောကို သိပြီမဟုတ်လား''</p> <p>''သိပါပြီ..နင် ငါ့အပေါ်မှာ တကယ်ချစ်တယ်ဆိုတာသိပါပြီ''</p> <p>''နင်ကရော ငါ့ကို တကယ်ချစ်သေးရဲ့ လား''</p> <p>''ချစ်ပါတယ် ဆွယ်လီရယ်၊ ငါ ဘယ်လောက်ချစ်တယ်ဆိုတာ နင်အသိဆုံးပါ''</p> <p>''ဒါဖြင့် အရင်က ချယ်ရီအနေနဲ့ ချစ်မှာ လား..၊ အခု ဆွယ်လီအနေနဲ့ ချစ်မှာ လား''</p> <p>ဟု မေးလေသည် ။</p> <p>နီမောင်က ဆွယ်လီပခုံးလေးကို ဖက်ရင်း...</p> <p>''ငါကတော့ ချယ်ရီကိုလည်း ချစ်တယ်၊ ဆွယ်လီကိုလည်း ချစ်တယ်၊ အချစ်ဆုံးကတော့ နာမည်တွေထက် နင့်ကိုအချစ်ဆုံးပါပဲ''</p> <p>ဟု ပြောလိုက်ရာ ဆွယ်လီက နှစ်သက်ကျေနပ်သော အမူအယာဖြင့် မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုး လိုက်လေသည် ။</p> <p>ထိုအခိုက်မှာ ပင် မနီးမဝေးနေရာမှ တောတိုးထွက်လာသော ခြေသံများကိုကြားရသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ စောထီးနှင့် ငမဲအောင်တို့ ကို တွေ့ရလေသည် ။</p> <p>''ကဲ...ပြောပြီးကြပလား၊ ပြီးရင်လည်း သွားကြရအောင်၊ ဒီမှာ သစ်ချုံထဲမှာ ထိုင်နေရတာ ခြင်ကိုက်လို့ သေတော့မယ်''</p> <p>ဟု ငမဲအောင်က ပြောသည် ။</p> <p>''မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုရောက်နေကြတာလဲ''</p> <p>''ဆရာကြီးဦးဗန်ကောင်းက ဆွယ်လီတစ်ယောက်တည်း ကြောက်နေမှာ စိုးလို့ ငါတို့ နှစ်ယောက်ကိုပါ စောင့်ခိုင်းထားလို့ စောင့်ပေးနေရတာပေါ့''</p> <p>''ဒါဖြင့် အခုဟာတွေက ဆရာကြီးဦးဗန်ကောင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေပဲပေါ့..ဟုတ်လား''</p> <p>''သိချင်ရင် သူနဲ့ တွေ့တော့မှ ပဲ မေးကြည့်တော့ကွာ၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်တော့ သွားနှင့် တော့မယ်''</p> <p>ဟု ပြောဆိုကာ စောထီးနှင့် ငမဲအောင်တို့ က ထိုနေရာမှ ထွက်သွားကြလေသည် ။</p> <p>ထိုအခါမှ နီမောင်က ဆွယ်လီလက်ကလေးကိုဆွဲပြီး သင်္ချိုင်းထဲမှ ထွက်လာကြလေသည် ။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်အတွက်ကတော့ နောက်ထပ်ကြေကွဲ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာများ ဖြင့် ခွဲခွာနေကြခြင်းဆိုသော အဖြစ်အပျက်များကို ဘယ်သောအခါမှ စဉ်းစားကြတော့မည့် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မျှော်လင့်ချက်များ စွာဖြင့် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လက်တွဲသွားကြရန်သာ ညီတူညီမျှ စိတ်ကူးရှိနေကြပြီ ဖြစ်ပေတော့သည် ။</p> <p>ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်ရေးသားသော(လူသေရွာ) အမည် ရှိ ဂမ္ဘီရဆန်းကြယ် ဝတ္ထုရှည်မှာ လည်း နိဂုံးကမ္ပတ် အဆုံးသတ်ပြီ ဖြစ်ပေတော့သည် ။</p> <p>အနီဃာဟောတု သုခိအတ္ထာနံ ပရိဟရန္တု</p> <p>တြိစက္က</p> <p>စာပြီးချိန်။ ။၂ဝ၁၅ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီ (၉)ရက်၊ သောကြာနေ့ ၊ နံနက် (၁ဝ)နာရီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save