Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တစ်အောင့်မျှ ကြာပြီးနောက်...</p> <p>နဂါးနက်ဂိုဏ်းဌာနချုပ်</p> <p>ကျားသားရေကော်ဇော ခင်းကျင်းထားသော အခန်းအတွင်းဝယ် ရှူတလုံသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် ရှိနေသည်။ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ စီးဝင်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မျှင်တန်းလေးများသည် သူ၏နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒန်ထျန်ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ သန့်စင်သော ကျင့်ကြံခြင်းအနှစ်သာရများအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ရှူတလုံ... မဆိုးဘူးပဲ။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် မင်းရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်က ဝိညာဉ်</p> <p>အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်တတိယဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ"</p> <p>ခပ်ပြုံးပြုံး လေသံနှင့် အသံတစ်ခုသည် သူ၏နားထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p>ရှူတလုံ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားပြီး မျက်လုံးများကို အမြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>မည်သည့်အချိန်က ပွင့်သွားသည်မသိသော တံခါးဝတွင် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးတောက်ပသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်အောင် ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>"တတိယသခင်လေး"</p> <p>ရှူတလုံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ  "တတိယသခင်လေး ရောက်လာတာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ကြိုပြောပါလားဗျာ။ ဒါမှ ကျွန်တော့်လူတွေကို အကောင်းဆုံး စားသောက်ပွဲကြီး ပြင်ဆင်ခိုင်းထားလို့ ရမှာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှူတလုံက ဆက်လက်၍  "တတိယသခင်လေး ပေးခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းဆေးလုံးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် အခုလို တတိယဆင့်ကို ရောက်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ချင်းကျိုးကအပြန် လမ်းမှာ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကြုံခဲ့ရတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့" ဟု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း..."</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး  "မီးလျှံပုံစံ အနက်ရောင်</p> <p>ဓားကို နောက်ဆုံး ဘယ်သူရသွားလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ရှူတလုံသည် သူ၏နဖူးကို အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး  "တတိယသခင်လေး... အဲဒီဓားကို လုကြတဲ့ပွဲကတော့ တကယ့်ကို အလှည့်အပြောင်းတွေ များလွန်းလှပါတယ်။ ဝိညာဉခရီးစဉ်နယ်ပယ်အဆင့်က ပညာရှင်တွေအပါအဝင် မီးလျှံတာအို ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီဓားက ကြည်လင်ခြင်းနယ်ပယ်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့တယ်လေ"</p> <p>"အဲဒီကောင်လေးရဲ့ နာမည်က... မုန်းဟယ်တုန်းတဲ့။ ဟုတ်တယ်... မုန်းဟယ်တုန်း"</p> <p>"အဲဒီကလေးကတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းတာပဲဗျာ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ထိုအချက်ကို တွေးတောလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံ ဇာတ်လိုက်ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။</p> <p>ရှူးးး</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ထဲတွင် မြေလျှိုးအဆောင်နှင့် ပေါက်ကွဲစေသော အဆောင်အချို့ ပေါ်လာပြီး ရှူတလုံထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ပေးလိုက်ကာ  "လင်အန်းမြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက် မိုင် ၄၀၀ အကွာမှာ အဆိပ်အိုင်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီအိုင်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီး နယ်မြေတစ်ခုရဲ့ ဝင်ပေါက်ရှိပြီး ဝိညာဉ်ခရီးသွားနယ်ပယ်အဆင့်ရှိတဲ့ အဆိပ်မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင် စောင့်ကြပ်နေတယ်"</p> <p>"ပထမဆုံး အဲဒီမြွေကြီးကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ပြီး အဝေးကို မျှားခေါ်သွားပါ။ ပြီးရင်တော့ ပေါက်ကွဲစေသော အဆောင်ကိုသုံးပြီး ဝင်ပေါက်ကို ဖောက်လိုက်"</p> <p>"ဒါတွေအားလုံးပြီးတာနဲ့ ဇီဝေတောင်တန်းဆီကို အမြန်ဆုံး ပြေးလာခဲ့ပါ။ တောင်တံခါးဝရောက်ရင် မင်းက ရှေးဟောင်းနယ်မြေတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ အော်ဟစ်အကြောင်းကြားလိုက်"</p> <p>ရှူတလုံသည် မည်သည့်မေးခွန်းမျှ ထပ်မမေးဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး  "တတိယသခင်လေး... ဘယ်အချိန်မှာ စလုပ်ရမလဲ" ဟု မေးသည်။</p> <p>"အခုချက်ချင်းပဲ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"နားလည်ပါပြီ"</p> <p>ရှူတလုံ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားပြီး ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွါသွားတော့သည်။</p> <p>"ဒါတွေအားလုံး အောင်အောင်မြင်မြင် ပြီးဆုံးသွားရင်တော့ မင်းကို ကြည်လင်ခြင်းနယ်ပယ်ရောက်အောင် ငါကိုယ်တိုင် ကူညီပေးမယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အသံသည် ရှူတလုံ၏ ကျောပြင်နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရှူတလုံ၏ ခြေလှမ်းများ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ရင်ထဲ၌ ရှိနေသော အကြောက်တရားအနည်းငယ်မှာ ပြတ်သားသော သန္နိဋ္ဌာန်အဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>"စိတ်ချပါ တတိယသခင်လေး ရှူတလုံအနေနဲ့ ဒီအလုပ်ကို အသက်နဲ့လဲပြီး အဆုံးအထိ တာဝန်ကျေအောင် ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်"</p> <p>ရှူတလုံ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်...</p> <p>"မလုံလောက်သေးဘူး... အခုထိ မလုံလောက်သေးဘူး..."</p> <p>"မြွေကို ခေါင်းမဖြတ်နိုင်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘေးဒုက္ခပြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ဇီဝေတောင်တန်းဆီသို့ မော့ကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ညင်သာသော ခြေလှမ်းဖြင့်ပင် လင်အန်းမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ဇီဝေတောင်တန်း၏ အဓိကတောင်ထိပ်နောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤနေရာမှာ ဇီဝေမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးတည်းသာ ခြေချခွင့်ရှိသော နေရာဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ ချန်ကျီရှင်းသည် ဆံပင်ဖြူများကို ဖားလျားချလျက် အစီအရင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ချန်တောက်ယန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကျီရှင်း... မင်း ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ချန်ကျီရှင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အကြည့်ကို နှိမ့်ချလျက်</p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်အတွက် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပေးဖို့ မိသားစုရဲ့ မှောင်မိုက်သောဌာနရဲ့ အကူအညီကို တောင်းခံချင်လို့ပါ"</p> <p>မှောင်မိုက်သောဌာနကို အနက်ရောင်လဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။ ဤအရာမှာ ဇီဝေချန်</p> <p>မိသားစု၏ ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်အင်အားစုပင်။ အနက်ရောင်လအဖွဲ့၏ အရှင်သခင်များမှာ အကြီးအကဲမဟူရာနှင့် အကြီးအကဲမင်တို့ပင်။</p> <p>ဤလျှို့ဝှက်ချက်များကို ချန်တောက်ယန်က ချန်ကျီရှင်းအား မကြာသေးမီကမှ ထုတ်ဖော်ပြောပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်မိသားစု၏ အင်အားစုကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် အလင်းနှင့် အမှောင်ဟူ၍ အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။</p> <p>အလင်းဘက်ခြမ်းကို မနက်ဖြန်ဟု ခေါ်သည်။ မနက်ဖြန်အဖွဲ့တွင် ဇီဝေကိုးတောင်ထိပ်မှ စစ်</p> <p>မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ရှိ တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် ဝိညာဉ်ခရီးသွားနယ်ပယ်ရှိ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲများ ပါဝင်သည်။</p> <p>ဤအဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုလုံးကို လက်ရှိ ဇီဝေကြယ်တာရာ အရှင်သခင် ချန်တောက်ယန်က ကွပ်ကဲနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ချန်တောက်ယန်၏ အထက်တွင်မူ...</p> <p>ဇီဝေချန်မိသားစု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာအိုကြီးဖြစ်သည့် အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်ဘိုးဘေးကြီး ရှိနေသည်။ သူသည် ထာဝရရှင်သန်ခြင်းနယ်ပယ်ရောက်ခဲ့သူ ချန်ရွှမ်ဖုန်း၏ မြေးတော်စပ်သူပင်။</p> <p>ထိုအရာက ချန်တောက်ယန်က ချန်ကျီရှင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောပြထားသည့် ဇီဝေချန်မိသားစု၏ လက်ရှိအင်အား အလုံးအရင်းပင်။ ဤထက်ပို၍ နက်နဲသော အင်အားစုများ ရှိနေသေးသလား ဆိုသည်ကိုမူ ထပ်မံထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p>"တခြားလူတွေ မသိစေဘဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ချင်တာလား"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ခေတ္တတွေးတောလိုက်ပြီး အဓိကအချက်ကို ချက်ချင်းရိပ်မိကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>"ဒါဆို ငါနားလည်ပြီ"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ပြုံးလျက်  "ငါက ပင့်ကူအိမ်အဖွဲ့အစည်းကို စုံစမ်းဖို့အတွက် အကြီးအကဲမဟူရာကို စေလွှတ်ထားပြီးသားဆိုတော့ မှောင်မိုက်သောဌာနကို ထုတ်သုံးနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ဒါကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ကိုင်တွယ်ပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ချန်ကျီရှင်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး ချန်တောက်ယန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>"ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။ မိသားစုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ဘိုးဘေးကြီးဆီက အကူအညီတောင်းပေးမယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်နေတာလား"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ လုံလောက်ပါတယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခပ်သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်မိပြီး  "အမှန်ပါပဲ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမယ်ဆိုရင်တော့ မသေချာတာ မရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် အဓိကစိုးရိမ်တာက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ကြုံလာမှာစိုးလို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို အနားမှာ ရှိနေစေချင်တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါနားလည်ပါပြီ"</p> <p>"မင်းသတ်ချင်သလိုသာ သွားသတ်ပေတော့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ မင်းရဲ့ဘေးမှာ ရှိနေပေးမယ်"</p> <p>"မင်း ဘယ်သူ့ကို သတ်ချင်တာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကို ငါမသိပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါ ထပ်ပြီးလည်း မမေးတော့ဘူး"</p> <p>"ငါ မင်းကို တစ်ခုပဲ ပြောပြမယ်..."</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ ဒီမှာ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး..."</p> <p>"အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်အောက်က ဘယ်သူပဲလာလာ သေရမယ်"</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ချန်ကျီရှင်း တောင်နောက်ဘက်မှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာချိန်တွင် နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်လေပြေညင်းများက ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာကို အသာအယာ တိုးဝှေ့သွားကြ၏။</p> <p>သူသည် တောင်ခါးပန်းတွင်ရှိသော ရွှီမိသားစု တည်းခိုရာ အဆောင်အစုအဝေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံ ဇာတ်လိုက် ဟုတ်လား။ ကံကောင်းခြင်းတွေနဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရထားတယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း သေမင်းရဲ့လက်ကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p>အဓိကတောင်ထိပ် တောင်ခါးပန်းအနီးရှိ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဧည့်သည်ဆောင်တစ်ခု၌...</p> <p>အခန်းတွင်းရှိ မှိန်ဖျော့နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် တုန်ရီနေပြီး နံရံပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်မည်းကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p>ခုတင်ပေါ်တွင် နင်ချန်းယွီသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပါးရိုးများ ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်ခုံးများ ထိုးထွက်ကာ အသားအရောင်မှာလည်း ဖယောင်းကဲ့သို့ ဝါဖန့်ဖန့် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သုံးရက်တာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူ၏ သွေးသားများကို တစ်စုံတစ်ခုက စုပ်ယူသွားသကဲ့သို့ အရေပြားများမှာ အရိုးတွင် ကပ်နေပြီး အရိုးစုတစ်ခုနှင့်ပင် တူလှတော့သည်။</p> <p>"သက်တမ်း အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကို စတေးပြီး စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ရဲ့ သုံးရက်တာ အစွမ်းကို လဲလှယ်လိုက်ပြီ"</p> <p>"ချန်ကျီရှင်း... မင်း အသက်ရှင်မလား သေမလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p>နင်ချန်းယွီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး ရှေးဟောင်းရေတွင်းပျက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p>သူ၏ သက်တမ်း အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကို စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်၏ သုံးရက်တာ အစွမ်းနှင့် လဲလှယ်လိုက်ခြင်းမှာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်အတွက်ပင်။</p> <p>ထိုက်တန်ရဲ့လား ဆိုရင်တော့ လုံးဝမထိုက်တန်ပေ။ သူ၏ အရင်ဘဝ အတွေ့အကြုံများနှင့် စိတ်ထဲရှိ အသက်သခင်ကျမ်းသာ ရှိနေလျှင် ထိုအနှစ်ခြောက်ဆယ်အတွင်း အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် လုံလောက်သည်။</p> <p>"ချန်ကျီရှင်းကို သတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာရှစ်ပါးကိုသာ ငါ လုယူနိုင်မယ်ဆိုရင်..."</p> <p>"အနှစ်ခြောက်ဆယ် သက်တမ်းဆိုတာ ဘာစာနာစရာ ရှိလို့လဲ"</p> <p>"တစ်နေ့ကျရင် ငါက တကယ့်ကို ထာဝရရှင်သန်ပြီး ကြီးပွားလာမယ့်သူပဲ"</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် လောဘဇောများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။ ချန်ကျီရှင်း၏ ကံကြမ္မာရှစ်ပါး၊ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးမှ ပေါ်ထွက်လာသော ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို ဖော်ဆောင်သည့် ဧကရာဇ်ခရမ်းရောင်ကံကြမ္မာကို တွေးမိသောအခါ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။</p> <p>ထာဝရရှင်သန်ခြင်း….</p> <p>ထာဝရရှင်သန်ခြင်း….</p> <p>ထာဝရရှင်သန်ခြင်း…..</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ရောဂါသည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရူးသွပ်သော အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အတော်ကြာမှ သူ စိတ်ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် သု့ဘေးတွင် သတိလစ်နေသော်လည်း အဝတ်အစားများ အကောင်းပကတိရှိနေသည့် ရွှီချင်းကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ယူ၍ စာရေးလိုက်သည်</p> <p>"တတိယသခင်လေး... ကျွန်တော် ချင်းကျိုးကို ဖျောင်းဖျပြီးပါပြီ။ ဒီနေ့ သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ သခင်လေးတို့ နှစ်ဦး နဂါးနဲ့ ဖီးနစ် ပေါင်းစည်းတဲ့ မင်္ဂလာဦးညကို ဆင်နွှဲနိုင်ပါပြီ။ ကျွန်တော် ချင်းကျိုးကို ခေါ်ပြီး လင်အန်းမြို့မှာ သခင်လေးကို စောင့်နေပါ့မယ်"</p> <p>စာရေးပြီးနောက် နင်ချန်းယွီသည် တွေးတောနေဟန်ရှိသည်။ ချန်ကျီရှင်းကို သတ်ပြီးလျှင် မည်သည့်နေရာသို့ ဆက်သွားရမည်ကို သူ စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ချန်ကျီရှင်း သေသွားပြီဆိုရင်တော့ ငါ ယန်ကျိုးနယ်မြေမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"</p> <p>"အဲဒီနောက်ကျရင်တော့ ငါ ကောင်းကင်လှိုင်း သန့်စင်သောမြေကို တိုက်ရိုက်သွားမယ်။ အကြီးအကဲ ဖူရှို့ကို သတ်ပြီး သူ့ဆီကနေ ကောင်းကင်ဘုံဝါးမျို မိစ္ဆာခန္ဓာ ကံကြမ္မာကို ရအောင်ယူရမယ်"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save