Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မှိန်ဖျော့သော ဝါကျင်ကျင်အရောင် သန်းနေသည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ဝတ်ရုံစမှာ တောင်ပေါ်လေပြေနှင့်အတူ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ခါနေသည်။ သူသည် ဝေးလံသော အရပ်ဆီသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းစိုထူထပ်ပြီး လှိုင်းလုံးများသဏ္ဌာန် မြင့်တက်နိမ့်ဆင်းနေသော တောအုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့နေရ၏။</p> <p>"တတိယသခင်လေး... ဒါက ရွှီမိသားစုရဲ့ သမက်လောင်းက သခင်လေးဆီ ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ စာပါ"</p> <p>ရွှီမိသားစု၏ နေ့စဉ်လူမှုရေးကိစ္စများကို တာဝန်ယူထားရသော အစေခံတစ်ဦးသည် ခေါက်ထားသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ချန်ကျီရှင်းထံသို့ ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ချန်ကျီရှင်းက တစ်ချက်မျှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုစက္ကူမှာ ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်ကာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>"သူ့ကိုပြောလိုက်... လင်အန်းမြို့ထဲကို မဝင်နဲ့လို့။ မြို့ပြင်မှာရှိတဲ့ ဘုရားကျောင်းပျက်ထဲမှာပဲ ငါ့ကို စောင့်နေခိုင်းလိုက်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>အစေခံသည် ခေါင်းညိတ်၍ အရိုအသေပေးကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင်မူ</p> <p>ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို ထည့်ထားသည့် ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးကို ထမ်းကာ တောင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားသော နင်ချန်းယွီ၏ ပုံရိပ်ကို ချန်ကျီရှင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ထိုပုံရိပ်မှာ ဇီဝေတောင်တန်း၏ ထူထပ်လှသော တောအုပ်ကြီးထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မည်းလာခဲ့သည်။ ညကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားတောက်ပသော လပြည့်ဝန်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရှူးးး</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဝေးလံသော ညကောင်းကင်ယံ၌ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>"စတင်လိုက်ပြီ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် နောက်သို့လှည့်ကာ တောင်တံခါးဝဆီသို့ အေးဆေးစွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ရှူးးး ရှူးးး ရှူးးး</p> <p>ဇီဝေတောင်တန်းပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ခရီးသွားနယ်ပယ်ကျင့်ကြံဆင့်ရှိသူ အားလုံး ထိုက်ချူသန့်စင်သောသားတော်နှင့် သူ၏ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ အပါအဝင်တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဒါ... ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားတဲ့ ရတနာအရှိန်အဝါလား"</p> <p>"ဟိုးအဝေးမှာ... ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ရတနာတွေ ပေါ်ထွက်လာပြီဟေ့"</p> <p>တည်းခိုဆောင်အတွင်းရှိ ထိုက်ချူသန့်စင်သောသားတော်နှင့် သူ၏ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ အဘိုးအိုတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာကြသည်။</p> <p>"သွားကြစို့ သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် လေပေါ်သို့ ပျံတက်လိုက်ကြပြီး အလင်းတန်းထွက်ပေါ်ရာအရပ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဇီဝေချန်မိသားစုဝင်များမှာမူ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြဟန်ရှိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။</p> <p>"အဲဒီဘက်ကို ကြည့်စမ်း... လင်အန်းမြို့ပြင်က အပျက်အစီးနယ်မြေဟောင်း မဟုတ်လား"</p> <p>"ငါ သိသားပဲ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ အသစ်တွေ့စရာ ရှေးဟောင်းနယ်မြေဆိုတာ ဘယ်ရှိပါ့မလဲ"</p> <p>"တောက်... ငါ့မှာတော့ အလကားနေရင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရတယ်"</p> <p>"ပျင်းစရာကြီး... လူစုခွဲကြစို့"</p> <p>တစ်ချိန်က စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသော ချန်မိသားစုဝင်များသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ရွှီမိသားစုအကြီးအကဲတစ်ဦးမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"အကြီးအကဲ... အဲဒီရှေးဟောင်းနယ်မြေက ဘာလို့ အတုလို့ ပြောရတာလဲခင်ဗျာ"</p> <p>အမေးခံရသော ချန်မိသားစုအကြီးအကဲမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက တကယ့်ရှေးဟောင်းနယ်မြေတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာရှိတဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ငါတို့ချန်မိသားစု ဇီဝေတောင်တန်းမှာ အခြေမချခင်ကတည်းက အကုန်ထုတ်ယူပြီးသား ဖြစ်နေပြီလေ"</p> <p>"ဒါဆို ဘာလို့ ရတနာအလင်းတန်းတွေ ထွက်နေရတာလဲ"</p> <p>ရွှီမိသားစုအကြီးအကဲက သိချင်စိတ်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။</p> <p>"ဪ... အဲဒါက ရတနာအစစ်ရဲ့ အလင်းမဟုတ်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာဦးခေတ်က ကျန်ခဲ့တဲ့ ရတနာတွေရဲ့ အရှိန်အဝါဟောင်းတွေ ပဲ့တင်ထပ်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပေါ်လာတာပါ။ တကယ်လို့သာ ရတနာရှိနေဦးမယ်ဆိုရင် ငါတို့ချန်မိသားစု ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ နေလာတာ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေပါ့မလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိမထားမိဘဲ အဲဒီဝင်ပေါက်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်လို့ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>အကြီးအကဲမှာ ခေါင်းယမ်းလျက် စိတ်မဝင်စားတော့ဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် တောအုပ်အတွင်း၌ အပြင်းနှင်နေသော နင်ချန်းယွီမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>"ဟင် ရှေးဟောင်းနယ်မြေရဲ့ ရတနာအလင်းတန်းလား။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာတွေ ပေါ်လာတာလား"</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ရတနာအလင်းတန်းဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ အလင်းတန်းမျိုး ထွက်နိုင်တယ်ဆိုရင် ဒါက အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ... တစ်ခုခုလွဲနေသလို ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ..."</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်...</p> <p>"ရှေးဟောင်းအပျက်အစီး နယ်မြေ ပေါ်လာပြီဟေ့ ပေါ်လာပြီ"</p> <p>"အထဲမှာ တရားဓမ္မ ရတနာတွေမရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတာပဲ။ အားလုံးက နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတာ နတ်ဘုရား ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ မြက်ပင်တွေလည်း အများကြီးပဲ"</p> <p>"ငါ ဒီနယ်မြေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ။ ချန်မိသားစုဆီ သတင်းပို့ရင် ငါ့ကို ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား"</p> <p>"ဟားဟားဟား... ဒါ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းလဲ"</p> <p>နင်ချန်းယွီ၏ ရှေ့နားဆီမှ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူသည် မြေလျှိုးအဆောင်ကို ခြေထောက်တွင် ကပ်ထားပြီး ချန်မိသားစုရှိရာဆီသို့ အပြင်းနှင်နေသော ထွားကျိုင်းသည့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ နင်ချန်းယွီ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်လျက် ထိုလူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာတွင် လောဘဇောများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါကိုပဲ ဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်ပြီးရင် ကံကောင်းခြင်းတွေ လာတော့မယ်လို့ ခေါ်တာလား"</p> <p>"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါက အသက်သခင်ကျမ်းနဲ့အတူ တစ်ကျော့ပြန် မွေးဖွားလာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ရှားပါးလှတဲ့ ကံကြမ္မာရှစ်ပါးပိုင်ရှင်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ ဘယ်သူမှ မရှာဖွေရသေးတဲ့ ရှေးဟောင်းနယ်မြေကိုပါ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့လိုက်ရပြန်ပြီ"</p> <p>"အထဲမှာရှိတဲ့ အမွေအနှစ်တွေထဲမှာ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကို ပြန်ဖြည့်ပေးနိုင်မယ့် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ရတနာတွေ ပါနေမှာ သေချာတယ်"</p> <p>နင်ချန်းယွီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး သတိလစ်နေသော ရွှီချင်းကျိုး ထည့်ထားသည့် ဂုန်နီအိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ရှေးဟောင်းနယ်မြေရဲ့ ဦးတည်ချက်က လင်အန်းမြို့ပြင်မှာပဲ"</p> <p>"အရင်ဆုံး ငါ ရွှီချင်းကျိုးကို အဲဒီ ဘုရားကျောင်းပျက်ထဲမှာ ထားခဲ့ရမယ်။ ချန်ကျီရှင်း ရောက်လာပြီး ရွှီချင်းကျိုးနဲ့အတူ ကာမဂုဏ်ကို ခံစားနေတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါလည်း ရှေးဟောင်းနယ်မြေကနေ ပြန်ရောက်လာလောက်ပြီ"</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်ပြီး မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် လူနှစ်ယောက် အပြင်းအထန် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>"အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်တို့ ကံကောင်းပုံပဲ"</p> <p>ဆံပင်ဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ခရမ်းရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ  "ဟုတ်တယ် တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဝမ်းသာစရာပဲ"</p> <p>"အဲဒီလူပြောတာ ကျွန်တော်ကြားလိုက်ရတယ်။ အထဲမှာ တရားဓမ္မရတနာတွေနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတယ်တဲ့။ အဲဒါတွေကိုသာ သန့်စင်သောမြေဆီ ပြန်သယ်သွားနိုင်ရင် အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူအသစ်တွေ အများကြီး ထပ်ထွက်လာမှာ သေချာတယ်"</p> <p>ဆံပင်ဖြူနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ အဘိုးအိုက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ရှူးးး ရှူးးး ရှူးးး</p> <p>ထိုလူနှစ်ဦးသည် နင်ချန်းယွီ ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။</p> <p>တစ်ောအုပ်လုံးမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အပြာရောင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသည့် ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ပုံရိပ်မှာလည်း လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာမျှ ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ အမည်းရောင်သို့ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး မည်သည့်အချိန်က စတင်လိုက်သည်မသိသော မိုးဖွဲလေးများမှာလည်း တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>လင်အန်းမြို့ပြင်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော ဗုဒ္ဓသာသနိက အဆောက်အအုံဟောင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ချန်ကျီရှင်း ခြေချလိုက်သည်။</p> <p>ထိုဘုရားကျောင်းဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပင့်ကူအိမ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အမိုးတန်းများမှာလည်း စောင်းရွဲကာ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ နံရံများမှာလည်း အလွှာလိုက် ကွာကျနေပြီး အမိုးပြားများမှာလည်း ထက်ဝက်ကျော်ခန့် မရှိတော့သဖြင့် သစ်သားတန်းများကို အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။</p> <p>ကျောင်းဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှံ့စေးနှင့် ကျောက်ခဲတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခေါင်းပြတ်နေသည့် ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူ ရှိနေသည်။ ပြုံးနေသော ရုပ်ပွားတော်၏ ဦးခေါင်းမှာမူ ဘေးသို့ လိမ့်ကျနေပြီး မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လျက် ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်နေဟန် ရှိသည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ယမ်းလိုက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ရုပ်ပွားတော်၏ နောက်ကွယ်ရှိ စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် သွယ်လျသော ခြေတံများနှင့် ကျော့ရှင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေ၏။</p> <p>"တကယ်လို့ မင်းသာ နင်ချန်းယွီနဲ့ ဆက်ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဒီဘဝမှာ မင်း ပျက်စီးသွားဖို့ပဲ ရှိတယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရာ ရွှီချင်းကျိုးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အိပ်စက်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ ချန်ကျီရှင်းသည် မိသားစု၏ ရတနာတိုက်မှ ယူဆောင်လာသော အစီအရငအလံအချောင်းပေါင်းများစွာကို ထိုဘုရားကျောင်းဟောင်းအတွင်း၌ အစီအရင်အဖြစ် တပ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>"နောက်ထပ်ကတော့..."</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် အဆိပ်အိုင်ရှိရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဒိုင်းးးးးးး</p> <p>မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်ဦးယံအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော တာအိုအတတ်ပညာများနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံ ပွတ်တိုက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများသည် ညကောင်းကင်ယံ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို လင်းထိန်သွားစေ၏။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ပုံရိပ်သုံးခုသည် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်ကို အဆက်မပြတ် အလှည့်အပြောင်းလုပ်ရင်း လျှပ်တပြက် ဖြတ်ပြေးနေကြသည်။</p> <p>"စတင်လိုက်ပြီပဲ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save