Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း။ ၉၈</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝုန်းးးးးး</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားမိုးကြိုးများသည် ရေတံခွန်ကြီးများအလား တရဟောစီးဆင်းလာပြီး နင်ချန်းယွီအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ တဖွေးဖွေးလှုပ်နေသော လျှပ်စီးလှိုင်းလုံးကြီးများသည် နင်ချန်းယွီကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမျိုသွားပြီး အထဲမှ မြင်ကွင်းကိုပါ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ၏လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဆုပ်လိုက်သောအခါတွင်မှ အတိုင်းအဆမရှိသော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဗုန်း…</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် အားအင်ချည့်နဲ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ ပိန်ချောင်နေသော သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အသွေးအရောင် လုံးဝကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း တွန့်လိပ်အိုမင်းသွားပြီး သူ၏ဆံပင်များမှာပင် ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ခြောက်မီးခိုးရောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>"အခုထိ မသေသေးဘူးလား"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>စောစောက သူထုတ်ဖော်ခဲ့သော အတတ်ပညာမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် သက်တမ်းလောင်မြိုက်ခြင်းကျိန်စာကိုသုံးပြီး စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အတုသို့ ရောက်နေသော နင်ချန်းယွီမျိုးကို မဆိုထားနှင့် စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ယောက်ကိုပင် ဖုန်မှုန့်ဖြစ်</p> <p>အောင် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>တစ်ခုပဲ ပြောစရာရှိတော့တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံ ဇာတ်လိုက်ဆိုတာ တကယ်ကို သတ်ဖို့ မလွယ်ကူပါလား။</p> <p>"ချန်ကျီရှင်း"</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် ချန်ကျီရှင်းကို ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းနေ၏။</p> <p>သူ ထိုအဆောက်အအုံထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့် အချိန်ကစပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုအထိ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ အစွန်းရောက်လှသော ရက်စက်မှုများ ပါဝင်နေပြီး လွတ်လမ်း လုံးဝမပေးဘဲ သူ၏အသက်ကို ယူရန် သေချာပေါက် စီစဉ်ထားခြင်းပင်။</p> <p>ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး စူးစမ်းတာရော၊ ထွက်ပြေးမယ့် လမ်းကြောင်းတွေကိုပါ ဖြတ်တောက်ထားတဲ့ ဒီအစီအရင်ကို ကြည့်ဦး။ ဒါက ရွှီချင်းကျိုးကြောင့် သတိထားပြီး လုပ်ထားတာဆိုတာ ဟုတ်ပါ့မလား။ ငါ ထွက်ပြေးသွားမှာကို ကြောက်လို့ သေချာပေါက် ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာပဲ။</p> <p>"ငါ့မှာ ဖဲချပ်အပိုတွေ အများကြီးမရှိဘဲနဲ့ လျှို့ဝှက်အတတ်တွေကို အတင်းအဓမ္မ မသုံးနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကြောင့် ငါ သေသွားနိုင်တယ်"</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါကို ငါကြည့်ရသလောက်တော့ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ကို ခုမှဝင်ခါစပဲ ရှိသေးတာပဲ။ စောစောက မင်းသုံးလိုက်တဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာက စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားစေတာမို့လို့ ခဏအတွင်းမှာ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p>"ဟုတ်တယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>နင်ချန်းယွီ ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်။ လက်ဖဝါးမိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်အတတ်ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုမှာ အတော်လေး များပြားနေသဖြင့် ခဏအတွင်း ထပ်မံအသုံးပြုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ အခု... ငါ့အလှည့်ပဲ"</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် နိမ့်ပါးပြီး ယုတ်မာသော ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကာ မြေပြင်မှ ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ချန်ကျီရှင်းထံသို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>"စစ်မှန်သောနဂါး နတ်ဘုရားလက်သီး"</p> <p>ဝေါင်းးးး</p> <p>နင်ချန်းယွီ၏ လက်သီးချက်နှင့်အတူ နဂါးဟိန်းသံကြီးမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောင်တန်းကြီးများ ရစ်ပတ်ထားသကဲ့သို့ ကြီးမားလှပြီး ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်နေသော အပြာရောင် ဦးချိုများရှိသည့် စစ်မှန်သောနဂါးအကောင်ပေါင်းများစွာက သူ၏နောက်ကျောတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုနဂါးများသည် တပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး နင်ချန်းယွီ၏ လက်သီးချက်</p> <p>နှင့်အတူ ချန်ကျီရှင်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p>"အိုး"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ဤ စစ်မှန်သောနဂါး နတ်ဘုရားလက်သီးအတတ်မှာ မဟာကျင့်ကြံခြင်းဂိမ်းတစ်ခုလုံးတွင် အထူးခြားဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးအတတ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သောနဂါး၏ စွမ်းအားကို ရရှိစေကာ တူညီသောနယ်ပယ်အတွင်း၌ မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ နင်ချန်းယွီ၏ အောင်မြင်မှု ခရီးလမ်းတွင် သူသည် ဤအတတ်ပညာကို အသုံးပြု၍ ရန်သူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>"လာစမ်း"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ် အရှိန်အဟုန်များ ဝင်းခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ သူ၏အရေပြားမှာ ကြယ်တာရာအလင်းတန်းများကဲ့သို့ တောက်ပလာပြီး အောက်သို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>မူးးးးးး</p> <p>အားမာန်ပါသော နွားနတ်ဆိုးမိစ္ဆာ၏ နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းသံကြီးမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယအတွင်းမှ ချက်ချင်း ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ နောက်ကျောတွင် ကမ္ဘာဦး မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်ယောင် အခုငါးရာမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ ထက်မြက်သော ဦးချိုများရှိပြီး အရပ်အမောင်း မြင့်မားကု မြေပြင်ကို နင်း၍ ကောင်းကင်ကို ဦးခေါင်းနှင့် တိုက်နေသည့် ကမ္ဘာဦး နွားနတ်ဆိုးမိစ္ဆာများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အနက်ရောင် အသားအရေမှာ ဝေဝါးသော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။</p> <p>"စစ်မှန်တဲ့နဂါး ဟုတ်လား မင်းကို တီကောင်ဖြစ်အောင် ငါရိုက်ပြမယ်"</p> <p>ဝုန်းးးးး</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ချန်ကျီရှင်းနှင့် နင်ချန်းယွီတို့သည် တိုက်ကွက်ပေါင်း ဒါဇင်ကျော် အပြန်အလှန် နှီးနှောလိုက်ကြသည်။ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းဝယ် စစ်မှန်သောနဂါးများနှင့် နွားနတ်ဆိုးမိစ္ဆာများသည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်မှာ ကမ္ဘာဦးခေတ်က နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ တိုက်ပွဲကြီးအလား အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း</p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p>ခဏအကြာမှာပင် ထိုမြင့်မားလှသော စစ်မှန်သောနဂါးများမှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲကြေသွားတော့သည်။ ချန်ကျီရှင်း၏ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်မှာ နင်ချန်းယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားပြီး ကြီးမားသော အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး အစီအရင်နှင့် ရိုက်မိကာ ရှေ့သို့ ပြန်ကန်ထွက်လာရင်း သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်ရသည်။</p> <p>"ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ထားတာလား"</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် ချန်ကျီရှင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ချန်ကျီရှင်း၏ ကံကြမ္မာများထဲတွင် စွမ်းအားရှင်သူတော်စင်အဖြစ် ဖော်ဆောင်သည့် တောက်ပသော ရွှေရောင်ကံကြမ္မာပါဝငနေသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။</p> <p>"လာစမ်းပါ... မင်းရဲ့ တခြားလှည့်ကွက်တွေကိုလည်း ပြဦးလေ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများ လက်သွားပြီး မြေပြင်ကျုံ့ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ နင်ချန်းယွီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး အောက်သို့ လက်သီးဖြင့် ဆက်တိုက် ထုနှက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"တောက်... အမင်္ဂလာပဲ"</p> <p>နင်ချန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ချန်ကျီရှင်းသည် စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ကို ခုမှဝင်ခါစ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ခွန်အားမှာ အဆမတန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံပိုက်ထုပ်လက်ဝါး"</p> <p>သူသည် အသံခပ်နိမ့်နိမ့်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော မဟာတာအို သင်္ကေတများမှာ သူ၏လက်များမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချန်ကျီရှင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့အတွက်တော့ အားလုံးက အမှိုက်ပဲ"</p> <p>"နွားနတ်ဆိုးမိစ္ဆာ... ကောင်းကင်ခွဲတိုက်ကွက်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ထိုကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးများကို လက်သီးဖြင့် ထိုးဖောက်ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး နောက်သို့လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကို ခေတ္တရှောင်ရှားရန် သူ ကြံစည်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် သူ လေပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖြူဖွေးသွယ်လျပြီး အဆစ်</p> <p>အမြစ် ထင်ရှားလှသော ကြီးမားသည့် လက်တစ်ဖက်က သူ၏ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းငါးချောင်းက အားစိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကို လေပေါ်မှ ပြန်ဆွဲချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။ ချန်ကျီရှင်းသည်လည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး နင်ချန်းယွီ၏ အထက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကောင်းကင်ယံကို ခွင်းမည့် ကြီးမားသော ပုဆိန်ကြီးတစ်ခုအလား မြှောက်လိုက်ပြီး နင်ချန်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွှဲရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>မူးးးးးး</p> <p>အားမာန်ပါသော နွားနတ်ဆိုးမိစ္ဆာ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ...</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် နင်ချန်းယွီ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်အထိ အားပါပါဖြင့် ဖိနှိပ်ခြေမွှလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် နင်ချန်းယွီအား အသက်ရှူပေါက် လုံးဝမပေးဘဲ ချန်ကျီရှင်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ နင်ချန်းယွီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ လျှပ်တပြက် ရောက်ရှိသွားပြန်ပြီး သူ၏လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ လက်သီးချက်ပေါင်းများစွာကို တရစပ် ပစ်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း</p> <p>"အားးးး"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် နင်ချန်းယွီ၏ အရိုးများမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အက်ကွဲကုန်ပြီး သူ၏ မဟာတာအို အခြေခံပင်လျှင် အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်း ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ</p> <p>"ချန်ကျီရှင်း... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ" နင်ချန်းယွီက ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ကာ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ဇီဝေချန်မိသားစု၏ တတိယသခင်လေးမှာ သူ၏ အရင်ဘဝက သိခဲ့သော အသုံးမကျသည့် သခင်လေး ချန်ကျီရှင်း လုံးဝမဟုတ်ပေ။ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာများရော၊ ရက်စက်လှသော စိတ်နေစိတ်ထားပါ လုံးဝ ခြားနားလွန်းလှသည်။</p> <p>"မေးခွန်းတွေ များလွန်းတယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏လက်သီးကို မြှောက်ကာ ထပ်မံ ထုနှက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း….</p> <p>ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း….</p> <p>တောင်ကြီးတစ်လုံးကိုပင် အမှုန့်ခြေနိုင်သော လက်သီးချက်များသည် နင်ချန်းယွီ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မိုးသက်မုန်တိုင်းအလား ကျရောက်သွားတော့သည်။ မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေ၏။ အကယ်၍သာ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပေးထားသော အစီအရင်ပေါင်းများစွာ မရှိပါက ဤတိုက်ခိုက်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲဒဏ်ကြောင့်ပင် ပတ်ဝန်းကျင် မြေဧရိယာ အကျယ်အဝန်းမှာ ချောက်ကမ္ဘာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ်မည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် ကြာပြီးနောက် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းဆောင်ရှေ့တွင် အတောင်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် နက်ရှိုင်းလှသော အသူရာချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ထိုချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် နင်ချန်းယွီမှာ အသားစိုင်တုံးတစ်ခုအဖြစ် ကြေမွတော့မည့် အချိန်၌...</p> <p>"ချန်ကျီရှင်း... မင်း သေလိုက်တော့"</p> <p>ထိုသို့ အော်ပြောသံနှင့်အတူ နင်ချန်းယွီကို ဗဟိုပြု၍ ကမ္ဘာမြေကို တုန်ဟိန်းစေပြီး မည်သူမျှ မချဉ်းကပ်ဝံ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားစုတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည် ဤကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားအောက်တွင် ချန်ကျီရှင်းပင် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားရသည်။</p> <p>ထိုအစီအရင်များပင်လျှင် ခရက်..ခရက်ဟု အသံမြည်လာကာ အက်ကွဲသွားသော မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် နင်ချန်းယွီကို စွမ်းအားတစ်ခုက မတင်လိုက်သဖြင့် သူသည် ချောက်နက်အောက်ခြေမှ ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ် ဒဏ်ရာများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပျောက်ကင်းသွားတော့၏။</p> <p>"ငါ ဒီဖဲချပ်ကို မသုံးချင်ခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မင်းက... ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အကျပ်ကိုင်ရတာလဲ"</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို နင်းလျက် သူ၏အနက်ရောင် ဆံနွယ်များမှာ ရူးသွပ်စွာ လွင့်ခါနေပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ကောင်းကင်ဘုံ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူ၏ အရင်ဘဝ အထွတ်အထိပ်အချိန်က ရင်းနှီးလှသော စွမ်းအားများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်လာခဲ့သည်။ ဤစွမ်းအားမှာ အရင်ဘဝ ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်၏ တစ်ရာခိုင်နှုန်းမျှသာ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားပင်။</p> <p>သူသည် ချန်ကျီရှင်းကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အထက်စီးမှ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ သတ်ရတာ သိပ်မလွယ်ဘူးပဲ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ စီးကျလာသော သွေးစများကို သုတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>"ချန်ကျီရှင်း... ငါ ဝန်ခံရမယ်။ မင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ပဲ။ မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်သတ္တမအဆင့်အောက်က ဘယ်သူမှ မင်းကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"တောက်... အသက်တစ်ဆယ်ကျော်ရုံလေးနဲ့ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေတာလား။  တကယ့်ကို တစ်ခေတ်တစ်ခါမှာ တစ်ယောက်ပဲ ပေါ်ဖူးမယ့် ပါရမီရှင်ပဲ"</p> <p>နင်ချန်းယွီက သာသာယာယာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"နှမြောစရာကောင်းတာက မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲသွားတာပဲ။ ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားအစစ်အမှန်ကို သိပြီးသားဖြစ်နေတဲ့အတွက် မင်းလိုမျိုး တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ ဘယ်တော့မှ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ သွေးစများကို သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ  "မင်းပြောတာ မှန်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မှန်တယ် ဟုတ်လား"</p> <p>နင်ချန်းယွီက ရယ်ချင်ပတ်ကျိ ဖြစ်သွားပုံရပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလျက်</p> <p>"အခုမှ သိသွားတာတော့ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ"</p> <p>"နောက်ဘဝကျရင်တော့ သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ယူထားလိုက်ဦး"</p> <p>စကားအဆုံးတွင် နင်ချန်းယွီ၏ အကြည့်မှာ ထက်မြက်သွားပြီး မဆိုင်းမတွပင် လက်ကိုမြှောက်ကာ ချန်ကျီရှင်းကို ဖိချရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>"သွားတော့..."</p> <p>သူ၏ ပါးစပ်မှ သေပေတော့ဟူသော စကားလုံး မထွက်လာမီမှာပင်...</p> <p>ဝုန်းးးးးး</p> <p>စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် မစွမ်းသာသော ကြီးမားလှသည့် လက်ဝါးကြီးတစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ရုတ်တရက် စုစည်းပေါ်ပေါက်လာသည် ထိုလက်ဝါးကြီးက ဘေးတိုက်တွန်းပို့လိုက်ရာဝယ် နေနှင့်လတို့မှာ နိမ့်ဆင်းမြင့်တက်ကာ ကြယ်တာရာများမှာလည်း လက်ဝါးပြင်အလယ်တွင် ရွေ့လျားသွားကြကုန်၏။ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ လိုင်းကြောင်းတိုင်းမှာ မဟာတာအိုတစ်ခုစီကဲ့သို့ပင်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ မပျက်စီးနိုင်သော နတ်ဘုရားများ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနေသကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်ဘုံအရှိန်အဝါများနှင့်အတူ ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ နင်ချန်းယွီအပေါ်သို့ ဖိချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အက်ကွဲသွားကာ တာအိုအားလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p>ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း…</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>နင်ချန်းယွီမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အမြင်အာရုံတစ်ခုလုံးမှာ ထိုလက်ဝါးကြီးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။</p> <p>ဖျပ်…</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကို နင်းလျက် အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ကာ သတ္တဝါအားလုံးကို အုပ်စိုးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော နင်ချန်းယွီမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ရိုက်ချသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ အလွယ်တကူ ဆောင့်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ ဖြူဖွေးသော ဆံနွယ်များ လွင့်ခါနေပြီး မတ်မတ်နှင့် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ရှေ့တွင်ရှိသော ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို ဘာလို့ လှုပ်ရှားခိုင်းရတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ။ အထွတ်အထိပ်စွမ်းအား အကြွင်းအကျန်လေး ပါနေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုး"</p> <p>ချန်တောက်ယန်သည် နင်ချန်းယွီကို စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကြီးမြတ်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာလား ဒါမှမဟုတ် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရထားတာလား"</p> <p>ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး တာအိုအားလုံးကို တုန်ခါစေခဲ့သော လက်ဝါးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မဟာတာအို အခြေခံတစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေသွားသော နင်ချန်းယွီမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှံ့ပုံတစ်ခုအလား ပုံလျက်သား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူသည် အလွန်ခက်ခဲစွာဖြင့် ခေါင်းကိုမော့ကာ ချန်တောက်ယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ချန်တောက်ယန်... မင်းပဲ"</p> <p>နင်ချန်းယွီသည် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အသံနိမ့်နိမ့် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကိုသတ်ရန်အတွက် ဇီဝေတောင်တန်းမှာပဲ တစ်နှစ်ပတ်လုံးနေပြီး အပြင်ကို ဘယ်တော့မှ မထွက်တတ်သော ချန်တောက်ယန်ကိုပင် ခေါ်ထုတ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားပေ။</p> <p>"တောက် နည်းနည်းလေးပဲ... နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာကို... ငါ အောင်မြင်တော့မှာပါ" နင်ချန်းယွီက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ပြင်းထန်သော မကျေနပ်မှုများဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။</p> <p>တကယ်လို့သာ... စောစောက ရှေးဟောင်းနယ်မြေထဲမှာ ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်စွမ်းအား ထက်ဝက်ကျော်ကို မသုံးခဲ့ရဘူးဆိုရင် ချန်တောက်ယန် ဒီမှာရှိနေလည်း ဘာဖြစ်လဲ။ အားလုံးက ဟိုကောင်ကြောင့်ပဲ။ လမ်းမှာ ရတနာတွေ့ပြီလို့ အော်ဟစ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီလူသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ့အစီအစဉ်တွေ ဒီလိုမျိုး ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကောင်က ငါ့ကို အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save