Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၂၁၈</h2> <h2 style="text-align:center">ပုန်ကန်သူအစစ် (၄)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စက်ရုံကြီးပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် ဆလင်ဒါများ၏ ပစ္စတင်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် လှုပ်ရှားနေပြီး ကြိတ်စက်ကြီးဆီမှ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ မချေဖျက်နိုင်သေးသည့် ဇာတ်လမ်း အပိုင်းအစများသည် စက်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှနေ၍ ဝက်အူများအလား အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်နေကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းမှာ ဤစက်ရုံကြီးသည် အပြီးသတ် ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်ထားသည့် ထုတ်ကုန်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မီးခိုးများ တအုံးအုံး ထွက်နေသော စက်ရုံကြီး၏ မတည်ငြိမ်သည့် အပြင်ဘက် ပုံစံကို ကြည့်ရင်း စော်ဘွားသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒါက သိပ်တော့ မဆိုးသေးပါဘူးလေ'</p> <p> </p> <p>စက်ရုံကြီး။ မိစ္ဆာနယ်မြေထဲရှိ မည်သူမဆိုသည် မဟာစော်ဘွား ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဆင်တူယိုးမှား ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်စီ ရှိတတ်ကြ၏။ ဟုတ်ပေသည်။ စက်ရုံကြီး တစ်ခုချင်းစီ၏ စွမ်းအားမှာ ကွဲပြားနိုင်သော်လည်း စစ်ဝစ်ဇ်၏ စက်ရုံကြီးမှာမူ ထူးခြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>'ငရဲပြည်ကို သွားခဲ့ရတာ တကယ်ကို တန်ပါတယ်'</p> <p> </p> <p>အမြင့်ပေ ၄၀ ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်။ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူသည့် စက်ရုံကြီးသည် ငရဲပြည်၏ ဘီလူးစစ်သည်တော်ကို အခြေခံ၍ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ငရဲပြည်ရှိ တရားသူကြီးတစ်ဦးကို လာဘ်ထိုး၍ ခက်ခက်ခဲခဲ ချောင်းကြည့်ခွင့်ရခဲ့သည့် လက်နက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပေသည်။ စော်ဘွား၏ စက်ရုံကြီးမှာမူ ဘီလူးစစ်သည်တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စွမ်းဆောင်ရည် နိမ့်ကျလွန်းသည့် ပုံတူပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီလောက်နဲ့တော့ ငါ စိတ်မကျေနပ်နိုင်သေးဘူး...'</p> <p> </p> <p>စော်ဘွား၏ စိတ်ပျက်မှုကို ဖော်ပြသည့်အလား စက်ရုံကြီးဆီမှ ကြမ်းတမ်းသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြိတ်စက်၏ ဓါးသွားများက မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ဖုန်မှုန့်များ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး အရပ်သားများ၏ အဆောက်အအုံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့လေသည်။ လက်ဖြစ်အရုပ်လေးကို ဖျက်ဆီးနေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦး ကဲ့သို့ပင် စော်ဘွားသည် ထိုအရာများကို ရက်ရက်စက်စက် ချိုးဖဲ့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖျက်ဆီးမှုအပေါ် နက္ခတ် အနည်းငယ်က ကျေနပ်အားရနေပါသည်။]</p> <p>[နက္ခတ်အချို့က ထွက်ပြေးနေကြသော မြို့သူမြို့သားများကို လက်ညှိုးထိုးပြနေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ရှည်လျားလှသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ စစ်ဝစ်ဇ် စက်မှုဇုန်၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက စုဆောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား စော်ဘွား၏ လုပ်ရပ်များတွင် တွန့်ဆုတ်မှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အားးးးးး"</p> <p> </p> <p>စော်ဘွားသည် ကြိတ်စက်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်လာသော ဇာတ်လမ်းများကို ကောက်ယူရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒါက ပိုကြီးမားတဲ့ ဇာတ်လမ်းဆီကို သွားဖို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းပဲ'</p> <p>နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ဆိုသည်မှာ မင်းဆက်တစ်ခု မွေးဖွားပြီး ပြိုလဲသွားနိုင်သည့် အချိန်ကာလပင်။ ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံးတွင် စစ်ဝစ်ဇ်သည် ဤနေရာ၏ အာဏာပိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤစက်မှုဇုန်ရှိ အရာအားလုံးကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြော်မြင်တတ်သော အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ မင်းဆိုးမင်းညစ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အုပ်ချုပ်မှုဖြင့် မြို့သူမြို့သားများ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သလို၊ ဖိနှိပ်မှုနှင့် အုပ်စိုးသူစနစ်တို့ဖြင့်လည်း မြို့သူမြို့သားတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်၊ ဝမ်းနည်းခဲ့သည် သို့မဟုတ် တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိတ်ဝင်တစား ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့သို့ဖြင့် တစ်နေ့တွင်တော့ စော်ဘွား၌ စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'ငါ ပျင်းရိငြီးငွေ့နေပြီ'</p> <p> </p> <p>အိုလံပတ်စ်နှင့် ငရဲပြည်သို့ လေ့လာရေးခရီး သွားရောက်ပြီးနောက် သူ၏ အတွေးများမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>'ငါက ဘာလို့ ဒီလို ဇာတ်လမ်းအညံ့စားတွေကိုပဲ စားနေရတာလဲ'</p> <p> </p> <p>ငရဲပြည်၏ ဘုရင်မ၏ ထမင်းစားပွဲတွင် တည်ခင်းထားသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ညစာကို သူ တစ်ခါမျှ မမေ့နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြားကမ္ဘာမှ ဓါးသခင်တစ်ဦး၊ မဟာပညာရှိတစ်ဦး၊ နဝမအဆင့်ရှိသော မဟာမှော်ဆရာတစ်ဦး...</p> <p> </p> <p>စစ်ဝစ်ဇ်သည် သေသေချာချာ ချက်ပြုတ်ထားသော ဇာတ်လမ်းအပိုင်းအစများကို စားသုံးကြည့်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အို...မြတ်စွာဘုရား၊ ဒီအရသာက။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပါးစပ်အတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အရသာများကို ခံစားရင်း ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>- 'နင်က စားရတာ တော်တော်ဝါသနာပါပုံရတာပဲ'</p> <p> </p> <p>စစ်ဝစ်ဇ် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ပါစီဖုန်းသည် ရှေ့တွင်ရှိသော အစားအစာများကို တစ်ချက်မျှ မထိရသေးသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ပါစီဖုန်းသည် သူ၏ ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် ငမ်းငမ်းတက် ပြန့်ကျဲနေသော ဇာတ်လမ်းများကို အလွန်ညံ့ဖျင်းသော အစားအစာများအလား စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စစ်ဝစ်ဇ်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခံစားလိုက်ရသော အရှက်ရမှုကို မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>'ငါ နောက်ထပ် ဇာတ်ဝင်ခန်းဆီကို သွားမယ်'</p> <p> </p> <p>ပိုကြီးမားသော ဇာတ်လမ်းများ။ ပိုမို ပြင်းထန်သော လှုံ့ဆော်မှုများ။ ထိုအခါမှသာ သူသည် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို ရရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>'ငါ မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်လာစေရမယ်။ အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တဲ့ မဟာဇာတ်လမ်းတွေကို စားပြီး ငါ ရှင်သန်မယ်'</p> <p> </p> <p>ထိုအိပ်မက်အတွက်ဆိုလျှင် ဤအရေးမပါသော စက်မှုဇုန်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ခြင်းမှာ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။</p> <p>[...ဘယ်လို ပုန်ကန်မှုလဲ]</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ တုန်ခါနေပြီး စက်မှုဇုန်တစ်ခုလုံးလည်း လှုပ်ခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>[ကြည့်စမ်း၊ ပုန်ကန်မှုဆိုတာမျိုး မရှိဘူး။ ဒါက ဇာတ်ဝင်ခန်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုသက်သက်ပဲ]</p> <p> </p> <p>ထိုအသံမှာ မြို့သူမြို့သား အားလုံးကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည့် လေသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>[နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ တိုင်တိုင် အထပ်ထပ် အခါခါ ပြန်လုပ်နေရတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုပဲ။ မင်းတို့တွေက အဲဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အရာတစ်ခုအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြတာလား]</p> <p>စစ်ဝစ်ဇ်သည် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဇာတ်ဝင်ခန်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလင့်ကစား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းနိုင်တော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>'ငါ လုပ်နိုင်တယ်'</p> <p> </p> <p>သူ၏အော်သံသည် အတန်အသင့် အောင်မြင်ပုံရသည်။ နက္ခတ်များစွာ၏ အကြည့်များက သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ စော်ဘွား စစ်ဝစ်ဇ်သည် လွတ်မြောက်မှု အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်ခြင်းမှ ရရှိလာသော သာယာမှုပင် ဖြစ်သည်။ စစ်ဝစ်ဇ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် ကမ္ဘာကြီး၏ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>" တကယ်ပဲ အဲဒီလို ထင်နေတာလား"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>……………………………………………………………………………………………</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပါသည်။ ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်သူမှာ ကျနော်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>[မင်းက...]</p> <p> </p> <p>...ချီး။</p> <p> </p> <p>ပြဿနာမှာ ကျနော်သည် သူ၏ စိတ်ကူးအတွေးများကို အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်စွာ ကြားနေရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>[ဇာတ်ကောင် ‘မိစ္ဆာစော်ဘွား စစ်ဝစ်ဇ်’ သည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများတွင် နစ်မွန်းနေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>[သီးသန့်စွမ်းရည် ‘အနှိုင်းမဲ့စာဖတ်သူ၏ရှုထောင့်’ အဆင့် ၂ သည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ဝင်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>စော်ဘွား၏ အာရုံက ကျနော့်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာသည်။ ကျနော့်ကို အာရုံစိုက်နေပုံမှာ သူ၏ ကိုယ်လုံးတီး ပုံစံကို မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ပင်။ ‘အနှိုင်းမဲ့စာဖတ်သူ၏ရှုထောင့်’ ကို အသုံးမပြုသူများပင်လျှင် သူ၏ အခြေအနေကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခံစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>[စော်ဘွား၏ စကားနှင့် လုပ်ရပ်များကြောင့် ‘လက်သည်းစား ကြွက်’ နက္ခတ်သည် လက်တွန့်ခြေတွန့် ဖြစ်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>[‘နုဗာရစ်ချ် ဆရာမြွေကြီး’ နက္ခတ်ကမူ မိမိတွင် ခြေလက်များ မရှိသောကြောင့် အဆင်ပြေသည်ဟု ဆိုပါသည်။]</p> <p>ထိုသူများမှာ လှောင်ရယ်နေကြခြင်းပင်။ စော်ဘွားမှာမူ အခြေအနေကို မသိဘဲ ကျနော့်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။</p> <p> </p> <p>[အတုအယောင် ပုန်ကန်သူ။]</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူက အတုလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျနော်သည် ‘စာမှတ်’ နှင့် ‘လေ၏လမ်းစဉ်’ ကို အသက်သွင်းကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခုက ကျနော့်နားမှ သီသီလေး ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ကြိတ်စက်ကြီး ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>... သမိုင်းဝင်အဆင့်ရှိ <strong>နက္ခတ်တစ်ပါး</strong>ကိုပင် ထိမှန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်လားမပြောတတ်။ ဤစွမ်းအားမှာ ယခုကဲ့သို့ ပျက်စီးနေသော ကိုယ်စားလှယ် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တောင့်ခံနိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ဇာတ်လမ်းလက်နက်၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ ဤစွမ်းအားသည် နက္ခတ်မဟုတ်သူများကို နက္ခတ်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် စော်ဘွား စစ်ဝစ်ဇ်သည် နက္ခတ်တစ်ပါး မဟုတ်လင့်ကစား၊ သူပိုင်ဆိုင်သော သမိုင်းဝင်အဆင့် ဇာတ်လမ်းများသည် နက္ခတ်များနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြိတ်စက်ကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပေါက်ကွဲမှုများက စက်မှုဇုန်တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ မြို့သူမြို့သားများသည် သူတို့၏ အိုးအိမ်များ ပျက်စီးသွားသောကြောင့် ငိုယိုကာ ထွက်ပြေးနေကြရသည်။ သူတို့မှာ မိမိတို့၏ ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာကာ မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်နေကြရသူများ ဖြစ်သည်။ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားသော မြို့သူမြို့သားများသည် ကျပ်ခိုးများ ပေကျံနေသည့် မျက်နှာများဖြင့် ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများကို ကြည့်ရင်း ကျနော့်ထံတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ကျနော်သည်လည်း ဇာတ်ဝင်ခန်းများကို မုန်းတီးသူပင်။ သို့သော်...</p> <p> </p> <p>ချီး။</p> <p> </p> <p>「 ကင်ဒေါ့ဂျာက တွေးနေမိသည် - ဝန်ခံဖို့ ခက်ပေမဲ့လည်း… 」</p> <p> </p> <p>ဤဇာတ်ဝင်ခန်း အဘယ်ကြောင့် တည်ရှိနေရသနည်းဆိုသည်ကို ကျနော် နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကျနော်သည် ‘လေ၏လမ်းစဉ်’ ကို အသုံးပြုကာ လေထုကို ခွဲထွက်လိုက်သည်။ စက်ရုံကြီး၏ ထိပ်ပိုင်းသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ‘လျှပ်စစ်ဓါတ် အားဖြည့်ခြင်း’ ကို တစ်ဖန် အသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>[သင်၏ ကိုယ်စားလှယ် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုသည် အန္တရာယ်ရှိသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ကျနော်သည် အစောပိုင်းက သတိလစ်သွားခဲ့သောကြောင့် ‘စာမှတ်’၏ အချိန်ကာလကို အလဟဿ အသုံးပြုခဲ့မိသည်။ ကျနော့်ထံတွင် မိနစ် ၂၀ သာ ကျန်တော့သည်။ အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော လျှပ်စီးမီးပွားများက ကျနော့်၏ ညာလက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး စက်ရုံကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ စက်ရုံကြီး၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>[အင့်...]</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျနော့်တွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လိုအပ်နေသည်။ ကျနော့် လက်ရှိ ကိုယ်စားလှယ် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလ စွမ်းအား၏ လေးပုံတစ်ပုံကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>[ထင်ထားတာထက်တော့ သာသားပဲ...]</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် တာရှည် တောင့်ခံနိုင်စွမ်းလည်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ကျနော် တိုက်ခိုက်ရမည်သာ။ ဤလူကို ကျနော့်လက်ဖြင့် အနိုင်ယူရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>[နက္ခတ် ‘အရှိန်အဝါ’ ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါသည်။]</p> <p> </p> <p>[သင်၏ ကိုယ်စားလှယ် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေသောကြောင့် စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်ပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း စက်ရုံကြီးမှာ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျနော်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ လက်သီးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် မှော်စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ဒီအရှိန်အဝါက…. မင်းက ဒါဆိုရင်...]</p> <p> </p> <p>[‘ရွှေနဂါး၏ ကျိုးပဲ့နေသော နှလုံးသား’ အသက်ဝင်ပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>မှော်စွမ်းအင် ပမာဏ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတိုင်း ရွှေနဂါး၏ နှလုံးသားက ကျနော့်အတွက် မှော်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးသည်။ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသော တိုက်ပွဲအတွင်း စက်ရုံကြီး၏ မာကျောသော အခွံများမှာ ကွာကျလာသည်။ ဝက်အူများ လွင့်စင်ထွက်လာပြီး အက်ကြောင်းများကြားမှ ဇာတ်လမ်း အပိုင်းအစများ စီးထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>「 ကင်ဒေါ့ဂျာက တွေးနေမိသည် - ငါ့ခန္ဓာကိုယ်သာ ကောင်းမွန်နေမယ်ဆိုရင် ဒါက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်မှာပဲ။ 」</p> <p> </p> <p>[‘ရွှေခေါင်းကွင်း၏အကျဉ်သား’ နက္ခတ်က သင့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ကျနော် မားမားမတ်မတ် ရပ်လိုက်ပြီး ‘လျှပ်စစ်ဓါတ် အားဖြည့်ခြင်း’၏ စွမ်းအားအားလုံး ပါဝင်သော လက်သီးဖြင့် စက်ရုံကြီး၏ အထက်ပိုင်းကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဤမျှလောက်အထိ ခက်ခဲသော တိုက်ပွဲဖြစ်မည်ကို သိခဲ့ပါက ကိုင်ရီယော့စ်ထံမှ ပိုမို ကြိုးစား၍ သင်ယူခဲ့မိပေလိမ့်မည်။ ကျနော့်တွင် ပါရမီ မရှိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>[သင်၏ ကိုယ်စားလှယ် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုသည် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>[အကယ်၍ တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်း မရပ်တန့်ပါက သင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြိုကွဲမှုမှာ ပြန်လည် စတင်ပါလိမ့်မည်။]</p> <p> </p> <p>ကျနော့်၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်လာပြီး လက်သီးချက်များမှာလည်း နှေးကွေးလာသည်။ စက်ရုံကြီးမှာမူ ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>စော်ဘွားသည် ကျေနပ်အားရစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[မင်းကြောင့် စက်မှုဇုန်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဇာတ်ဝင်ခန်းက တကယ်ကို အရသာ ရှိတော့မှာပဲ]</p> <p> </p> <p>ကျနော် အနိုင်မရနိုင်မှန်း သိသည်။ ကျနော်သည် အနိုင်ရရှိရန်အတွက် တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>「 ကင်ဒေါ့ဂျာသည် စက်မှုဇုန်ရှိ မြို့သူမြို့သားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ 」</p> <p> </p> <p>လူများက ကျနော့်ကို ကြည့်နေကြသည်။ အချို့မှာ အံ့အားသင့်နေကြပြီး အချို့မှာမူ လက်အုပ်ချီကာ ဆုတောင်းနေကြသည်။ အိုင်လင်းနှင့် မာ့ခ်တို့ကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။ တစ်ဦးချင်းစီမှာ မတူညီကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ဆင်တူသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။</p> <p>「 ပုန်ကန်သူ တိုက်ပွဲဝင်နေပြီ။ 」</p> <p> </p> <p>ဤမျှ တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>「 ပုန်ကန်မှုဆိုတာ ရှိတယ်။ 」</p> <p> </p> <p>အစစ်ဖြစ်စေ၊ အတုဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ လူသားတို့ ယုံကြည်ထားသော အရာများသည် စွမ်းအားရှိကြောင်း မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင် ရေးသားထားတာ ရှိသည်။ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်သည် လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>[ဇာတ်လမ်းအပေါ် သင်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် စက်ရုံကြီး၏ ဧရာမ လက်မောင်းကြီးက ကျနော့်၏ တိုက်ကွက်ကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုလှိုင်းက ကျနော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>[မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ကောင်းမွန်ပေမဲ့ အနိုင်တော့ မရနိုင်ဘူး။ မင်းက အတုပဲ။]</p> <p> </p> <p>ကျနော်သည် ပျက်စီးနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထူမတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပြောသလိုပဲ။ ငါက ပုန်ကန်သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပုန်ကန်မှုဆိုတာတော့ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>[အဲဒီလိုအရာမျိုးက တည်ရှိမနေဘူး။]</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အဲဒီလို ထင်ရတာလဲ။ မင်းကိုယ်တိုင်က အစပိုင်းမှာ ‘ပုန်ကန်သူ’ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လို့လား"</p> <p> </p> <p>[...]</p> <p> </p> <p>" ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့ရင်တောင်မှ အဆုံးမရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်မှု သံသရာကပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေမယ်လို့ နောက်ဆုံးတော့ ထင်သွားတာလား"</p> <p> </p> <p>စော်ဘွား စစ်ဝစ်ဇ်၏ ခံစားချက်ကို ကျနော် နားလည်နိုင်ပါသည်။ ‘ပုန်ကန်မှု ဇာတ်ဝင်ခန်း’ ၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာများကို ကျနော် ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။ အဘယ်အရာက ပုန်ကန်သူတစ်ဦးကို ပုန်ကန်သူ ဖြစ်စေသနည်း။</p> <p> </p> <p>"ကျရှုံးခဲ့တာက မင်းပါ၊ တခြားသူတွေ အားလုံး မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇာတ်ဝင်ခန်းများ ရှိသည်။ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ရာ ဇာတ်ဝင်ခန်းများ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း —</p> <p> </p> <p>"အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းဆိုတာ မရှိဘူး။"</p> <p> </p> <p>မည်မျှပင် အသုံးမကျသော ဇာတ်ဝင်ခန်း ဖြစ်ပါစေ၊ လူသားများသည် ထိုဇာတ်ဝင်ခန်းအတွင်းမှာပင် ရှင်သန်နေထိုင်ကြရသည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်ကြသည် သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းကြသည်။ မဖြစ်နိုင်သောအရာများကို ရုန်းကန် အန်တုကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားချိန်တွင် အခြားတစ်ယောက်က တစ်စုံတစ်ဦးကို ကယ်တင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ကျနော် သိထားတဲ့ Ways of Survival ထဲက ဇာတ်ဝင်ခန်းပင်။ ထို့ကြောင့်မလို့လည်း ကျနော်က Ways of Survival ကို ဆက်ပြီး ဖတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသာ။</p> <p> </p> <p>ကျနော့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားရ ပိုမို ခက်ခဲလာသည်။ အကယ်၍ ကျနော်သာ မူလ ဝတ္ထုအတိုင်း လိုက်နာခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့ ဒုက္ခရောက်နေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>「 ယူဂျွန်ဟော့က တွေးခဲ့ဖူးသည်။ တကယ်လို့ သူသာ ပုန်ကန်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးဆိုရင်၊ ပုန်ကန်သူ ပေါ်မလာမချင်း အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲပေါ့။ 」</p> <p> </p> <p>၁၁၁ ကြိမ်မြောက် နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်းမှ ယူဂျွန်ဟော့သည် နောက်ဆုံးတွင်  အဆိုးရွားဆုံး ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျနော်ကတော့ ဤကဲ့သို့ မလုပ်လိုပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျနော် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စော်ဘွားက နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ကျနော့်ကျောပြင်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ကျနော့်ထံသို့ စက်ရုံကြီး၏ ဧရာမလက်ကြီးများက ထပ်ခါတလဲလဲ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>[မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းက တော်တော်လေးကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ။ ငါ မင်းကို စားပစ်မယ်]</p> <p> </p> <p>သူသည် ငရဲပြည်သို့ သွားရောက်ကာ ကောင်းမွန်သော ဇာတ်လမ်းများကို မြည်းစမ်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကျနော့်ကို ကြည့်ကာ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။ ဧရာမ လက်ကြီးက ကျနော့်ကို ဖမ်းဆွဲတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အားကုန်သုံးကာ ကျနော့်ထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ကျနော့်ကို ပွေ့ဖက်ကာ လှိမ့်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်မှုန့်များ ထနေသော နေရာတွင် ရင်းနှီးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မြို့ပြကောင်စီ၏ ဥက္ကဋ္ဌ အိုင်လင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျနော်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နံရံကို အမှီပြုကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖယ်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>"ရှင် လုပ်နိုင်သလောက် လုပ်ပြီးပြီ"</p> <p>အိုင်လင်းက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ အိုင်လင်း၏ ပြတ်သားသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျနော့်နှလုံးသား၏ ထောင့်တစ်နေရာမှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏလေး၊ မဟုတ်မှလွဲရော ပုန်ကန်သူက...</p> <p> </p> <p>[ဟားဟားဟား။ ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပုန်ကန်သူလို့ ကြွေးကြော်နေတဲ့ကောင်]</p> <p> </p> <p>စော်ဘွား၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အိုင်လင်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အိုင်လင်း ဘာလုပ်တော့မည်ကို ကျနော် သိရှိသွားပြီး အိုင်လင်းနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။ အိုင်လင်းသည် စော်ဘွား၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည် -</p> <p> </p> <p>"ပုန်ကန်သူက ဒီမှာဟေ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသူကို ကျနော် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>[တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘ပုန်ကန်မှု ကြေညာချက်’ ကို ပြုလုပ်လိုက်ပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>သူသည် မြို့ပြကောင်စီဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သလို၊ ပုန်းအောင်းနေသော မြို့သူမြို့သားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။ ကျနော်သည် ပုန်ကန်သူ၏ အမည် သို့မဟုတ် မျက်နှာကို မသိပေ။ ထိုသူတို့မှာ Ways of Survival ထဲတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်း မခံရသော ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဇာတ်ပို့များသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>[ဘာ...]</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး၊ ကျမကမှ ပုန်ကန်သူပါ"</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤမျက်နှာများကို ကျနော် မသိပေ။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အော်ဟစ်နေစဉ် တုန်ယင်နေသော်လည်း မားမားမတ်မတ် ရပ်နေဆဲပင်။ ဤသည်မှာ အစပြုခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့အပြားမှ အသံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>[တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘ပုန်ကန်မှု ကြေညာချက်’ ကို ပြုလုပ်လိုက်ပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>[တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘ပုန်ကန်မှု ကြေညာချက်’ ကို ပြုလုပ်လိုက်ပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>အိုင်လင်းနှင့် မာ့ခ်တို့သည်လည်း ထို့အတူပင်။ မြို့သူမြို့သားများသာ မကပေ။ အိမ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော ကိုယ်စားလှယ်များစွာသည်လည်း အော်ဟစ်လာကြသည်။ သူတို့သည် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ မတားဆီးနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြွေးကြော်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ပုန်ကန်သူပဲ။ ငါ့ကို သတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော မြို့သူမြို့သားများ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ လက်နက်အမျိုးမျိုး ကိုင်ဆောင်ထားသော မြို့သူမြို့သား အမြောက်အမြားမှာ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား စက်ရုံကြီးဆီသို့ ချီတက်လာကြသည်။ ကျနော် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသောကြောင့် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>「 ဤမြင်ကွင်းမှာ ယူဂျွန်ဟော့ ရှင်သန်ခဲ့သော Ways of Survival ထဲတွင် မတွေ့ရှိခဲ့ရသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။ 」</p> <p> </p> <p>နှမြောစရာကောင်းလှသည်။ ကျနော်သည် ၁၁၁ ကြိမ်မြောက် နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်းမှ ယူဂျွန်ဟော့ကို ဤမြင်ကွင်းအား ပြသချင်မိ၏။ အကယ်၍ သူသာ ဤအရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ပါက သူသည် ကွဲပြားသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို သေချာပေါက် ပြုလုပ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ပုန်ကန်သူ ယူဂျွန်ဟော့ပဲ"</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ယူဂျွန်ဟော့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး။ ငါက…."</p> <p> </p> <p>...ဘာတွေလဲဟ။ မဟုတ်သေးဘူး။ ခဏနေဦး။</p> <p> </p> <p>"ငါက ယူဂျွန်ဟော့ပဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ။ ယခုအခါ လူများသည် ‘ပုန်ကန်သူ’ ဟူသော အမည်အစား အမည်တစ်ခုကိုသာ ကြွေးကြော်နေကြသည်။ စက်မှုဇုန်တစ်ခုလုံးတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ယူဂျွန်ဟော့များ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>[တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘ယူဂျွန်ဟော့ ကြေညာချက်’ ကို ပြုလုပ်လိုက်ပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ဘူး... ခဏနေဦး။</p> <p> </p> <div> <p>[ကြယ်တာရာ ရုပ်သံထုတ်လွှင့်မှု၏ အောင်မြင်မှုစနစ်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပါသည်။]</p> </div> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။</p> <p> </p> <p>ပခုံးပေါ်တွင် အရုပ်မလေးတစ်ရုပ် တင်ထားပြီး မဟူရာ ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စက်မှုဇုန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် စက်မှုဇုန်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"...ဒါက ကင်ဒေါ့ဂျာ ရှိနေတဲ့ နေရာလား"</p> <p> </p> <p>[‘မိစ္ဆာကဲ့သို့ မီးလျှံတရားစီရင်သူ’ နက္ခတ်သည် ရှက်သွေးဖြန်းလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြနေပါသည်။]</p> <p> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save