Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၂၁၉</h2> <h2 style="text-align:center">ပုန်ကန်သူအစစ် (၅)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယူဂျွန်ဟော့သည် ‘လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားမှု’ နှင့် ‘ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံ’ ကို အသုံးပြု၍ စက်မှုဇုန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>[သင်သည် ပင်မဇာတ်ဝင်ခန်း နယ်မြေအသစ်သို့ ဝင်ရောက်လာပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ စက်မှုဇုန်။ သူသည် ဒုတိယအကြိမ် နောက်ပြန်ဆုတ်စဉ်က မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ လာရောက်ဖူးသော်လည်း ဤတစ်ခေါက်နောက်ပြန်ဆုတ်မှုအတွင်း ရောက်ရှိလာခြင်းမှာမူ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထိုနယ်မြေတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော မြို့သူမြို့သားများကို မြင်တွေ့ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဇာတ်ဝင်ခန်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီး ကမ္ဘာကြီးအပေါ် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းမှာ ယူဂျွန်ဟော့အနေဖြင့် အခြားသူများနှင့် သံယောဇဉ် တွယ်ရန် ခဲယဉ်းရသည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသို့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမျိုးကို မဝေမျှလိုပေ။ ဤခံစားချက်မှာ နောက်ပြန်ဆုတ်သူတစ်ဦးအတွက် အဆိပ်အတောက်အဖြစ်ဆုံး စိတ်ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>'ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုငြိမ်နေပါလား။ ကင်ဒေါ့ဂျာကြောင့် နယ်မြေတစ်ခုလုံး ဗရုတ်သုတ်ခတွေ ဖြစ်နေမယ်လို့ ထင်ထားတာ'</p> <p> </p> <p>သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ကင်ဒေါ့ဂျာဟု ထင်ရသူကို မတွေ့ရပေ။ ကင်ဒေါ့ဂျာသာ ရှိနေပါက သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူများကြောင့် အလွယ်တကူ သတိပြုမိနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယူဂျွန်ဟော့သည် ကင်ဒေါ့ဂျာ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်လျက် ရှိမရှိကိုပင် တွေးတောမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"...စိတ်ရှုပ်စရာပဲ။ အရမ်းကြီးလွန်းနေတယ်"</p> <p> </p> <p>[‘မိစ္ဆာကဲ့သို့ မီးလျှံတရားစီရင်သူ’ နက္ခတ်က သင်သည် မလိုအပ်သော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုမျိုး မပြုလုပ်ရန် မျှော်လင့်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပါးဖောင်းနေသော ယူရီအယ် အရုပ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယူဂျွန်ဟော့သည် သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံစူးစိုက်ကာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူသည် နတ်ခေါင်ချုပ်၏ ကိုယ်စားပြု ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>'မြို့သူမြို့သား တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖမ်းမေးရင် ကောင်းမလား...'</p> <p> </p> <p>သူသည် အာရုံများကို စုစည်းလိုက်စဉ် မြို့သူမြို့သားများအကြား ပုန်းအောင်းနေသော မဟူရာစွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစွမ်းအင်မှာ မိစ္ဆာများ၏ ဝိသေသလက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မိစ္ဆာတစ်ဦး ဖြစ်နေပါက နတ်ခေါင်ချုပ်အနေဖြင့် ဘာမှ ပြောစရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>'သူတို့ဆီမှာ သတင်းအချက်အလက် အများကြီး ရှိနေမှာပဲ'</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ မိစ္ဆာတစ်ဦးမှာ အင်အားကြီးမားလှသည်။ သို့သော်လည်း ယူဂျွန်ဟော့မှာမူ အဆင့်ကျော်လွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ ထောက်ပံ့သူထံမှ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းခြင်း မပြုဘဲ ဤနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ နက္ခတ်တစ်ခုနှင့် အဆင့်တူညီသူ မဟုတ်ပါက ယူဂျွန်ဟော့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သူ အလွန်နည်းပါးလှ၏။</p> <p> </p> <p>'ဟိုတစ်ယောက်ကိုဖမ်းမေးရင် အဆင်ပြေလောက်မယ်ထင်တယ်'</p> <p> </p> <p>ယူဂျွန်ဟော့သည် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ပင် အရိပ်များအကြား လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ အလိုရှိသော ပစ်မှတ်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ လန့်ဖျန့်သွားသော မိစ္ဆာအမတ်မှာ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယူဂျွန်ဟော့က စွမ်းအင်ကို အရင်ဆုံး အသက်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[သီးသန့်စွမ်းရည် ‘အသံလှိုင်းတားဆီးခြင်း’ အဆင့် ၁၀ အသက်ဝင်လာပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအမတ်၏ လည်ပင်းမှာ အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။ ယူဂျွန်ဟော့က ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုကစပြီး ငါ့မေးခွန်းတွေကို သေသေချာချာ ဖြေမယ်ဆိုရင် မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည် မိစ္ဆာကို အသက်ချမ်းသာပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း ဤသို့သာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ပြောခြင်းက ပိုမို ထိရောက်ကြောင်းကို သူ၏ အတွေ့အကြုံများအရ သိရှိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မိစ္ဆာအမတ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."</p> <p> </p> <p>"အားးးး။ အဲဒါက..."</p> <p> </p> <p>ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်မှုများက မိစ္ဆာအမတ်ထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် စုတ်ပြတ်သတ်သွားခဲ့သည်။ မိစ္ဆာအမတ်သည် မဟူရာသွေးများကို အန်ထုတ်ရင်း ကျိန်ဆဲမှု အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ငါးမိနစ်မပြည့်မီမှာပင် သူ၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မေး... မေးပါ။ မင်း သိချင်တာ အကုန်မေးပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ယူဂျွန်ဟော့က မေးခွန်းစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကင်ဒေါ့ဂျာ..."</p> <p> </p> <p>ယူဂျွန်ဟော့ စကားပြောနေရင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ‘ကင်ဒေါ့ဂျာ’ သည် ဤနေရာတွင် သူ၏ အမည်ရင်းကို သေချာပေါက် ထုတ်ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယူဂျွန်ဟော့က မေးခွန်းကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <div> <p>"ယူဂျွန်ဟော့ ဘယ်မှာလဲ"</p> </div> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘ယူဂျွန်ဟော့ ကြေညာချက်’ ကို ပြုလုပ်လိုက်ပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>[တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘ယူဂျွန်ဟော့ ကြေညာချက်’ ကို ပြုလုပ်လိုက်ပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>မြောက်မြားလှစွာသော မြို့သူမြို့သားများက ‘ယူဂျွန်ဟော့’ ဟူသော အမည်ကို အော်ဟစ်နေကြသည်။ စက်မှုဇုန်တစ်ခုလုံး ‘ယူဂျွန်ဟော့’ များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ကျနော် သတိပြန်ကပ်ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် စက်ရုံကြီးဆီသို့ ချီတက်နေကြသော ရေတွက်၍မရသည့် ‘ယူဂျွန်ဟော့’ များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ယူဂျွန်ဟော့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါက အစစ်အမှန် ယူဂျွန်ဟော့ကွ"</p> <p> </p> <p>ကျနော်သည်လည်း သူတို့ကြားထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားလာရင်း လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယူဂျွန်ဟော့…ဝိုး..."</p> <p> </p> <p>ယူဂျွန်ဟော့သာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။</p> <p> </p> <p>သူသာ ဤနေရာမှာ ရှိနေခဲ့လျှင် ဘယ်လိုမျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်နေမလဲဆိုသည်ကို ကျနော် သိချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>[‘ပုန်ကန်သူ ယူဂျွန်ဟော့’ ၏ အမည်မှာ ၇၃ ခုမြောက် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့နေပါသည်။]</p> <p>ကြယ်တာရာ ရုပ်သံထုတ်လွှင့်မှု ဆိုသည်မှာ ဇာတ်လမ်းများ၏ ကမ္ဘာပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ မြို့သူမြို့သား အမြောက်အမြားက ယူဂျွန်ဟော့၏ အမည်ကို ဟစ်ကြွေးနေကြသောကြောင့် သူသည် အတော်အတန် အဆင့်ရှိသော ဇာတ်လမ်းများကို ရရှိနေပေလိမ့်မည်။ မြို့သူမြို့သားတွေ ဘာစိတ်ကူးပေါက်ပြီး ထအော်နေကြမှန်း ကျနော်မသိသော်လည်း သူကတော့ဖြင့် အလျှံပယ် စားသုံးနေရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ထူးဆန်းသော မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>[သင်၏ ကျော်ကြားမှု မြင့်တက်လာနေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ဟင်</p> <p> </p> <p>[၇၃ ခုမြောက် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း ‘ကင်ဒေါ့ဂျာ’ ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>မက်ဆေ့ချ်များမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>...ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ။ ငါက ငါ့နာမည်ကို တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောခဲ့​ဘူးလေ</p> <p> </p> <p>[ဒီ... ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေကတော့ကွာ...]</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ စော်ဘွား စစ်ဝစ်ဇ်သည် အလုံးအရင်းနှင့် တက်လာသော လူအုပ်ကြီးကြောင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>[နောက်ဆုံး ကွပ်မျက်သူ သေဆုံးသွားပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>[စော်ဘွား စစ်ဝစ်ဇ်၏ ‘အုပ်စိုးသူ’ အာနိသင် ရပ်ဆိုင်းသွားပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ဂျန်ဟာယောင်းသည် သူ၏ တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျနော် သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>[စက်မှုဇုန်အတွင်းရှိ ကွပ်မျက်သူအားလုံး သေဆုံးသွားပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>[စက်မှုဇုန်အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် အုပ်စိုးသူအား ‘စီရင်ပိုင်ခွင့်’ ရရှိသွားပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>[ယခုအချိန်မှစ၍ ‘ပုန်ကန်မှုည’ စတင်ပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>ပုန်ကန်မှုည။ မြို့သူမြို့သားများသည် သူတို့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးသည့် ဤမက်ဆေ့ချ်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ စော်ဘွားကို စီရင်ပိုင်ခွင့်။ သူတို့တွင် အုပ်စိုးသူကို တိုက်ရိုက် အပြစ်ပေးနိုင်သည့် စွမ်းအား ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယေး…. သွားကြမယ်ဟေ့"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဆောင်များကို ရိုက်ခတ်သည့် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ပင် မြို့သူမြို့သားများသည် စက်ရုံကြီးဆီသို့ စုပြုံတိုးဝှေ့သွားကြသည်။ မြို့သူမြို့သားများမှာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေပြီး များစွာသော လူတို့မှာ စက်ရုံကြီး၏ နင်းခြေခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းကပင် မြို့သူမြို့သားတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမို တောက်လောင်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြ"</p> <p> </p> <p>ဤသံပုံကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရုံသာ လိုအပ်သည်ဟု မြို့သူမြို့သားများက တွေးနေကြသည်။ ဤသံမဏိ တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရုံနှင့် စော်ဘွားကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်နိုင် ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>「 သို့သော် မြို့သူမြို့သားများ မသိရှိကြသည်မှာ - ဤစက်ရုံကြီးသည် ဤပုန်ကန်မှု၏ အကြီးမားဆုံးသော အတားအဆီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ 」</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ကြိတ်စက်ကြီးက စတင် လည်ပတ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြို့သူမြို့သားများမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အားးးးး"</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုတ်ကြ"</p> <p>ပုန်ကန်မှု ဇာတ်ဝင်ခန်းတွင် ပုန်ကန်မှုည ဆိုသည်မှာ စော်ဘွား အားအနည်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စက်မှုဇုန်ရှိ မြို့သူမြို့သားတိုင်း စော်ဘွားကို သတ်နိုင်သည့် စွမ်းအား ရရှိသွားသောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေ၏။ စော်ဘွားသည် စက်ရုံကြီးအတွင်းမှ ထွက်လာရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချီး။ ဒါက အရမ်းမာလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>စက်ရုံကြီး၏ အခွံမှာ မည်မျှပင် ထုရိုက်ပါစေ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။ စော်ဘွားက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[မိုက်မဲလိုက်ကြတာ]</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က သူသည်လည်း ပုန်ကန်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုးအတွက် ဘယ်သောအခါမှ မတွေးထားခဲ့ပေ။ ပုန်ကန်မှုည ဆိုသည်မှာ စော်ဘွားတစ်ဦးအတွက် အန္တရာယ်အရှိဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စက်ရုံကြီးထဲက ထွက်မလာသရွေ့ စော်ဘွားသည် အကြွင်းမဲ့ လုံခြုံနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>[ဒီစက်ရုံကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့အရာ ဘာမှ မရှိဘူး]</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် စော်ဘွားသည် သူ၏ စက်ရုံကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမာကျောဆုံး ပုံစံဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စက်ရုံကို ငရဲပြည်ရှိ ဘီလူးစစ်သည်တော်ကို အခြေခံ၍ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဤဇာတ်လမ်း လက်နက်ကို မြို့သူမြို့သားများ၏ စွမ်းအားနှင့် ဖျက်ဆီးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>စော်ဘွား၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် ကရုဏာတရား အနည်းငယ်မျှ မပါချေ။ ကြိတ်စက်ကြီး လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း မြို့သူမြို့သားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်ကုန်သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ သွယ်ဝိုက်သော မက်ဆေ့ချ်များမှာ မိုးရေစက်များကဲ့သို့ ရွာသွန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>[‘နုဗာရစ်ချ် ဆရာမြွေကြီး’ နက္ခတ် သည် သွေးချောင်းစီးနေသော စစ်မြေပြင်တွင် ယစ်မူးနေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>[‘လက်သည်းစား ကြွက်’ နက္ခတ် သည် လူသတ်ပွဲကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>မြို့သူမြို့သားများ၏ တပ်စုများ ပြိုကွဲသွားသည်နှင့်အမျှ ဒင်္ဂါး မက်ဆေ့ချ်များမှာလည်း တရစပ် ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အားးးးး"</p> <p>ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ခိုင်မာသည့် အပြင်ဘက်တံတိုင်းကြီးရှေ့တွင် ပုန်ကန်မှုကြီးမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အိုင်လင်း။ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>"ယာယီ ပြုပြင်တာတွေတော့ ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲက..."</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ ငါ တစ်ကြိမ်လောက် လှုပ်ရှားဖို့ပဲ လိုတော့တာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျနော်က ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြန်ပြောကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ဤသည်က ဇာတ်လမ်းပြုပြင်မှုဖြင့် ကျနော် တောင့်ခံနိုင်သည့် အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>[ဘယ်မှာ ပုန်းနေကြတာလဲ။ မာနထောင်လွှားတဲ့ ပုန်ကန်မှု ကြေညာချက်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ရွတ်ပြကြစမ်းပါဦး]</p> <p>စော်ဘွား၏ အသံကို နားထောင်ရင်း ရှေ့သို့ ကျနော်တိုးထွက်လိုက်သည်။ ‘မကျိုးပဲ့နိုင်သောယုံကြည်မှု’ဓါး ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ခြေတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလာခဲ့သည်။ လွန်ကဲသော ဖြစ်နိုင်စွမ်း အသုံးပြုမှုကြောင့် စက်ရုံကြီး၏ အပြင်ဘက်အခွံ ပတ်ပတ်လည်တွင် လျှပ်စစ်မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စက်ရုံကြီးသည် သိသာထင်ရှားစွာပင် ဇာတ်ဝင်ခန်း၏ ပြင်ပမှ စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ တရားမျှတမှုမရှိသော ဤဇာတ်ဝင်ခန်းကို ထောက်ပံ့နေကြသူများမှာ နက္ခတ်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>「 ကင်ဒေါ့ဂျာက တွေးနေမိသည် - တကယ်လို့ စော်ဘွားက ဇာတ်ဝင်ခန်းပြင်ပက စွမ်းအားနဲ့ လူတွေကို နှိပ်စက်နေတာဆိုရင် ငါလည်း အဲဒီလို  လုပ်နိုင်ရမှာပဲ 」</p> <p> </p> <p>"ဘီယူ"</p> <p>ပုန်းအောင်းနေသော ဘီယူသည် [ဘတ်] ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရုပ်သံလိုင်းရဲ့ လှိုင်းနှုန်းကို ငရဲပြည်အထိ ချဲ့လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ယခုလက်ရှိ ဘီယူအတွက်မူ ဤသည်မှာ ခက်ခဲကောင်း ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း ဤသို့မလုပ်ဆောင်ပါက ကျနော် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"နင် လုပ်နိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ဘီယူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ရသော်လည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြရှာသည်။</p> <p> </p> <p>[ဘတ်]</p> <p>ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နောက်ဆုံးလက်နက် ဖြစ်သည်။ ကျနော် ငရဲပြည်သို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့စဉ်က မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။</p> <p> </p> <p>— ဒါက ဧရာမ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကို ဖန်တီးဖို့အတွက် သော့ချက်ပဲ။ နားလည်လား။</p> <p> </p> <p>— အိုး... ဒီလိုကိုး။ ဟေ့... တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>— ကောင်းပြီလေ။ တကယ် ကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုရင် ထုတ်လုပ်သူနေရာမှာ ငါ့နာမည်ကို ထည့်ပေးပါ။</p> <p> </p> <p>ကျနော်သည် ဤဇာတ်လမ်းလက်နက်ကို ယခုအချိန်အထိ အသုံးမပြုခဲ့ခြင်းမှာ ထိုလက်နက်သည် အလွန်ကြီးမားသော ဖြစ်နိုင်စွမ်းကို ဝါးမျိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုဇာတ်လမ်းလက်နက်သည် ဆင့်ခေါ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဖြစ်နိုင်စွမ်း မုန်တိုင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် လက်နက်မျိုး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ‘ဂိုင်ဂန်တိုမာခီယာ’ ဇာတ်ဝင်ခန်း မဟုတ်ပါက ဤလက်နက်မှာ ဖြစ်နိုင်စွမ်းအားဖြင့် ကန့်သတ်ခံထားရလေသည်။ ကျနော့်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော ဓါး ရှိနေလျှင်ပင် ဤလက်နက်ကို ဆင့်ခေါ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ရွှေခေါင်းကွင်း၏အကျဉ်သား"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျနော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါက ဇာတ်လမ်းမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>[‘ရွှေခေါင်းကွင်း၏အကျဉ်သား’ နက္ခတ်က သင့်ကို ကြည့်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>"ကျနော့်ကို ကူညီပေးပါဦး"</p> <p>ကောင်းကင်တစ်မျှ မဟာပညာရှိ၏ အကူအညီနှင့်ပင် ထိုလက်နက်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလက်နက်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ရုံမျှဖြင့် ကျနော် အနိုင်ရရှိနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>[‘ရွှေခေါင်းကွင်း၏အကျဉ်သား’ နက္ခတ်က ဤသည်မှာ ဇာတ်ဝင်ခန်း၏ တရားမျှတမှုကို ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု ဆိုပါသည်။]</p> <p> </p> <p>"ကျနော်က ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းကို ပြောင်းလဲပစ်ချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျနော် စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လျှပ်စစ်မီးပွားများ ပျံ့လွင့်နေသော စက်ရုံကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြို့သူမြို့သားများသည် စီရင်ပိုင်ခွင့်များကြောင့် အစွမ်းတိုးလာနိုင်သော်လည်း စော်ဘွားကိုမူ လက်ဖျားနှင့်ပင် မထိနိုင်ကြသေးပေ။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက စက်မှုဇုန်ရှိ လူဦးရေအားလုံးမှာ နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သုတ်သင်ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ပြီးတော့ ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းက တရားမျှတမှု မရှိတော့တာ တော်တော်ကြာနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>[‘ရွှေခေါင်းကွင်း၏အကျဉ်သား’ နက္ခတ်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ချီး။ ငါတို့ နည်းနည်း ပိုပြီးရင်းနှီးသွားပြီလို့ ထင်ထားတာ။</p> <p> </p> <p>မူလကပင် ကောင်းကင်တစ်မျှ မဟာပညာရှိသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် အလွယ်တကူ ပါဝင်ပတ်သက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူ ကျနော့်စကားကို နားထောင်နေခြင်းမှာပင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်တွေကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားတော့မှာလား။ သူတို့က ဖြစ်နိုင်စွမ်းကို အရင်ဆုံး လုယူခဲ့တဲ့သူတွေလေ"</p> <p>[‘နုဗာရစ်ချ် ဆရာမြွေကြီး’ နက္ခတ်သည် ရောထွေးနေသော အခြေအနေကြောင့် ဝမ်းမြောက်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>"သူတို့ကို တားဆီးဖို့ ဒီမှာ ဒိုကဲဘီတွေလည်း မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တစ်မျှ မဟာပညာရှိသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသည် ‘ဘုရင်မဲ့ကမ္ဘာ၏ဘုရင်’ ဇာတ်လမ်းစဉ်အတွင်းမှာပင် ကျနော့်ကို ဖြစ်နိုင်စွမ်း ငှားရမ်းပေးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျနော်သည် တားမြစ်ချက်တစ်ခုကို ချိုးဖောက်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစောပိုင်းက ထူးဆန်းတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သေးလား"</p> <p> </p> <p>[‘ရွှေခေါင်းကွင်း၏အကျဉ်သား’ နက္ခတ်က သင် ဘာကို ဆိုလိုသနည်းဟု မေးမြန်းနေပါသည်။]</p> <p>"ကျနော်လည်း အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အမွေးအမျှင်တွေအကြောင်းလို့ ထင်တာပဲ —"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ ထစ်ချုန်းနေသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်တစ်မျှ မဟာပညာရှိ၏ အမျက်ဒေါသပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျနော်က ထိုအမျက်ဒေါသကို ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါကို ပို့လိုက်တဲ့သူတွေက သူတို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>[‘နုဗာရစ်ချ် ဆရာမြွေကြီး’ နက္ခတ်က သင့်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>[‘လက်သည်းစား ကြွက်’ နက္ခတ်သည် မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေကြောင့် လက်သည်းများကို ကိုက်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>[‘ရွှေခေါင်းကွင်း၏အကျဉ်သား’ နက္ခတ်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ထိုခဏမှာပင် ကျနော့်အိတ်ကပ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ကောင်းကင်တစ်မျှ မဟာပညာရှိ၏ အမွေးအမျှင်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ ကျနော်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"...ကျနော် ဒါကို ကောင်းကောင်း အသုံးချပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျနော်သည် ထိုအမွေးအမျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ထဲထဲဝင်ဝင် စုစည်းနေသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်၏ စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအမွေးအမျှင်ထဲတွင် မွေးရာပါ စွမ်းအင်များ ပါရှိနေသည်။ ကောင်းကင်တစ်မျှ မဟာပညာရှိ၏ အစွမ်းကို တိုင်းတာရန် ကျနော့်အတွက် ခက်ခဲလှသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ...</p> <p> </p> <p>ကျနော် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ ‘စတင်ခြင်း စကားလုံးများ’ ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"... အိပ်မောကျနေသော ဘီလူးကြီးကို ခုတ်ဖြတ်ရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် ဓါး"</p> <p> </p> <p>ကျနော် ပထမဆုံး စကားလုံးများကို စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ယံ၏ အရောင်မှာ ပြောင်းလဲလာသည်။ တိမ်တိုက်များသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော လက္ခဏာများကို ပြသနေပြီး နိမိတ်မကောင်းသော အရှိန်အဝါအသစ်တစ်ခုက ညကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။</p> <p>[မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ နက္ခတ်များသည် သင်၏ တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိသွားပါပြီ။]</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ ကျနော် အမိခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သတိမပြုမိပါက ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။ ပါစီဖုန်းနှင့် ဟေးဒီးစ်တို့က ကျနော့်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မည်ဟု ကျနော် မျှော်လင့်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ဒီကို ဆင်းသက်ခဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>အရောင်ပြောင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။ ထိုအက်ကြောင်းကြားတွင် ဧရာမ မျက်လုံးနှစ်လုံးက ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>[ဧရာမ စစ်သည်တော် ‘ပလူတို’ သည် သင်၏ ဆင့်ခေါ်မှုကို တုံ့ပြန်လိုက်ပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော ဖြစ်နိုင်စွမ်း လျှပ်စီးမီးစများက ကျနော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျနော်သည် လျှပ်စစ်လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်သွားပြီး ကျနော့်မျက်လုံးများမှ သွေးနီရောင်များ စီးကျလာသည်။ ကျနော် အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း အော်ဟစ်ခွင့်ပင် မပေးသော နာကျင်မှုမျိုး ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>[‘ရွှေခေါင်းကွင်း၏အကျဉ်သား’ နက္ခတ်သည် သင်၏ ဖြစ်နိုင်စွမ်းကို ခွဲဝေယူနေပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ကျနော့်၏ စုတ်ပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း ပြိုကွဲမသွားခြင်းမှာ ကောင်းကင်တစ်မျှ မဟာပညာရှိက ကျနော့်အစား ထိုပေးဆပ်မှုကို ဝေမျှခံစားပေးနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>[မိစ္ဆာနယ်မြေမှ မိစ္ဆာဘုရင်များသည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖြစ်နိုင်စွမ်း မုန်တိုင်းကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြပါသည်။]</p> <p> </p> <p>[နက္ခတ်အချို့မှာ ဇာတ်ဝင်ခန်းအတွင်းရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများကြောင့် အံ့သြနေကြပါသည်။]</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော အခြား ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ မြို့သူမြို့သား အချို့မှာ သတိပြုမိသွားပြီး ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြူးကျယ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"က... ကပ်ဘေးကြီး..."</p> <p> </p> <p>စော်ဘွားသည်လည်း ယခုမှ သတိပြုမိသွားပြီး အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကွဲအက်နေသော ကောင်းကင်ယံမှ မဟူရာ ဓာတ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာ၏ အခွံမှာ မဟူရာနဂါး၏ အကြေးခွံများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောက်ပမှုမျိုး ရှိနေသည်။ စော်ဘွားသည် ထိုအရာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ဒါ... ဒါက... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...]</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>[ဒါက မပြည့်စုံသေးဘူးလို့ ငါ ကြားထားတာလေ]</p> <p>တစ်ချိန်ကတော့ မပြည့်စုံခဲ့တာ မှန်သည်။ အတိအကျ ပြောရလျှင် ကျနော် ငရဲပြည်သို့ မသွားရောက်မီ အချိန်အထိပေါ့။</p> <p>「 ငရဲဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်၊ ဧရာမ စစ်သည်တော် ‘ပလူတို’ 」</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အမြင့် ၃၀ မီတာရှိသော ဧရာမ သံချပ်ကာ လက်နက်ကြီးသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save