Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၆၃)</h2> <h2 style="text-align:center">အောင်မြင်သော ကယ်ဆယ်မှု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်မှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့မှာ မတတ်နိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွား၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ချီစွမ်းအင်များ ပစ်လွှတ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် လျှို့ဝှက်အခန်းထဲ၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...</p> <p> </p> <p>စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်များ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရိုက်ခတ်သွားပြီး ထိခိုက်မှုတိုင်းတွင် အသံတစ်သံစီ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားက လျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် ပေါ်လာသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာကို ရင်းနှီးနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူမ သေချာ မမှတ်မိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားသည် တာအိုတံဆိပ်အား လက်ထဲတွင်ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကောင်းသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားသည် ရွှီနင်၏ ချီအငွေ့အသက်ကို လုံးဝ အာရုံမခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်”</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ရွှီနင်သည် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်မထားသဖြင့် ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်နှစ်ယောက်မှာ သူ့အား ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ စကားမပြောနိုင်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်နှစ်ယောက်မှာ ရွှီနင်တစ်ယောက် နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... မင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားသည်လည်း ရွှီနင်ကို တဖြည်းဖြည်း မှတ်မိစပြုလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူငယ်သည် ဝေ့မိသားစုဝင် သုံးဦးနှင့်အတူ ဖမ်းဆီးခံရပြီး မီးလျှံပုံဆောင်ခဲသတ္တုတွင်းသို့ အပို့ခံခဲ့ရသည့် သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်လေး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘သူက အခု သတ္တုတွင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။’</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားသည် ရွှီနင်ကို ထိုနေရာ၌ ထားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ အခြေအနေကို ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရွှီနင် ထွက်ပြေးသွားပြီဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခပဲ”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်းက ပေါင့်ရှင်းရွှမ်ကို သတ်ခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားသည် ရွှီနင်ထံမှ အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို စတင် ခံစားလာရသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ရှင်းရွှမ်ကို သတ်ခဲ့သူမှာ ရွှီနင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပေါင့်ချုံးဟွား သဘောပေါက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူက လက်စားချေဖို့ ရောက်လာတာပဲ။’</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွား နားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပေါင့်မိသားစုတစ်ခုလုံးအား ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပေါင့်ချုံးဟွားနှင့် ပေါင့်ရှင်းရွှမ်တို့ကိုသာ ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူက တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်က သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်တာင် ဖြစ်နေပြီလေ”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွား ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ကျိဖုန်းစီရင်စုကို ဖမ်းခေါ်လာတုန်းက သူက သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်လေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေရတာလဲ။’</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... ကျုပ် ပေါင့်ရှင်းရွှမ်ကို သတ်ခဲ့တာ။ အခု ခင်ဗျား သေရမယ့် အလှည့်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအင်များကို ဆူပွက်လာစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားသည် ဂုဏ်သတ္တိနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကဲ့သို့ သူ၏ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်ဖြင့် သူမအား သတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က လက်မြှောက်လိုက်ရာ လေဟာပြင်ထဲမှ အပြာရောင် ဓားတံဆိပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါင့်ချုံးဟွား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဗြစ်...</p> <p> </p> <p>သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်ကုန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားမှာ ခုခံချင်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နယ်ပယ်တစ်ဆင့်သာ ကွာခြားသော်လည်း ဂုဏ်သတ္တိနယ်ပယ်နှင့် တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ နောက်တစ်ဆင့်သည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်၏ အချိုးအကွေ့တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွားသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောချီနှင့် ဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအင်များအား အပြာရောင် ဓားတံဆိပ်မှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများဖြင့် လုံးဝ ချိတ်ပိတ်ခံလိုက်ရကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့က လူတွေကို ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးလို သတ်ခဲ့သလို ခွေးတွေလိုလည်း ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ပေါင့်ချုံးဟွားအား အသက်ရှင်ရန် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ မပေးတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ဓားတံဆိပ်တစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး ပေါင့်ချုံးဟွား၏ နှလုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားရာ သူမ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားလေသည်။ သူမ သေဆုံးသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရန်သူနှစ်ဦးဖြစ်သော ပေါင့်ရှင်းရွှမ်နှင့် ပေါင့်ချုံးဟွားတို့ကို ရွှီနင် လုံးဝ ရှင်းလင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တပ်မှူးဝေ့... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင် သုံးခုသည် အကျဉ်းသားသုံးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူတို့ သုံးဦးအား ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က သူတို့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... မင်း...”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်နှစ်ယောက်မှာ ရွှီနင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က သူတို့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူတို့အား ကယ်တင်ခဲ့ရုံသာမက အဘွားအိုကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦးမှာ အနည်းငယ် မူးဝေနေသလို ခံစားနေရသည်။ ဤအခြေအနေတစ်ရပ်လုံးမှာ အစစ်အမှန် မဟုတ်သကဲ့သို့ပင် ခံစားနေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဘွားအိုသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရွှီနင်နှင့် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က လမ်းခွဲခဲ့စဉ်တွင် ရွှီနင်မှာ သာမန်လူသားနယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ ပါရမီမှာ ထူးချွန်လွန်းလှသော်လည်း တစ်နှစ်တည်းနှင့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်နှစ်ယောက်သည် ရွှီနင်၏အကြောင်းကို သေချာ မသိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရွှီနင်သည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားရုံသာမက ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်တွင် ရှိနေကြောင်းကိုပါ သိလိုက်ရပါက သူတို့မှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“စကားမများကြနဲ့တော့... ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်ကို ကျွန်တော် ခေါ်ထုတ်သွားမယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် တာအိုတံဆိပ် ကျောက်စာတိုင်အား ပခုံးပေါ်တွင် ဦးစွာ ထမ်းတင်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဝါးပေါ်တွင် မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ချုံးဟွား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးတောက်လောင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ပေါင့်ချုံးဟွားအား ရေစီးပမာဓားသိုင်းတံဆိပ်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဖန်းကျဲ့ မမှတ်မိစေရန်အတွက် ရွှီနင်က သက်သေအထောက်အထားကို ဖျောက်ဖျက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က သူတို့သုံးဦးကို မြေအောက်အကျဉ်းထောင်ထဲမှ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် မြေအောက်အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ်က အစောင့်အားလုံးကို မေ့မြောအောင် လုပ်ခဲ့သဖြင့် အထွက်လမ်းတွင် တားဆီးမည့်သူ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ဇစ်ချန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နီရဲလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် နေ့အလင်းရောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်မမြင်တွေ့ရတော့ဘဲ လတ်ဆတ်သော လေကိုလည်း ရှူရှိုက်ခွင့် မရတော့ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့မှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အခြေအနေများမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ဇစ်ချန် တစ်ယောက်တည်းသာမက ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ဝေ့ပင်လင်တို့မှာလည်း ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကြောင့်သာ ရွှီနင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသော်လည်း အဆုံးတွင် ရွှီနင်က သူတို့ကို ငရဲတွင်းထဲမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လေချွန်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမလင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်သည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တက်ကြပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က သူတို့သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဧရာမလင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဧရာမလင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲကြီးမှာ ကျင်းလိစီရင်စုအနီးရှိ တောင်ကြားတစ်ခုတွင် ရွှီနင်က သူ့အား သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေထားသော မိစ္ဆာသားရဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်၏ အခြေခံအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် ရွှီနင်က လွယ်ကူစွာ ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရွှီနင်သည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် မိစ္ဆာသားရဲများအား အဆင့်တက်စေရန် ကူညီပေးနိုင်သော ဆေးပြားအချို့ကို ဖော်စပ်ထားခဲ့ရာ ၎င်းက ရွှီနင်ထံ နာခံရန် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤမိစ္ဆာသားရဲဖြင့်ဆိုလျှင် ရွှီနင်နှင့် အခြားသူများသည် ဖေးယွင်ပြည်နယ်သို့ အလွယ်တကူ ပြန်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခပဲ... အိမ်တော်ထဲကို တစ်ယောက်ယောက် ခိုးဝင်လာတယ်”</p> <p> </p> <p>ဧရာမလင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲကြီး ပေါင့်မိသားစုအိမ်တော်ထဲသို့ ဆင်းသက်လာစဉ် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်များက တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နေရာအနှံ့တွင် လူများ စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲကို ပျံသန်းရန် တိုက်ရိုက်ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်မိသားစုအိမ်တော်မှ အစောင့်များသည် သူတို့၏ မိစ္ဆာသားရဲများဖြင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးလျှင်ပင် မီနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဧရာမလင်းယုန်ကြီးသည် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်နှစ်ယောက်မှာ ဧရာမလင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေပြည်များကို ခံစားနေကြသည်။ လွတ်လပ်မှု၏ အရသာက သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကို တဖြည်းဖြည်း ချေဖျက်ပေးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မောင်လေးရွှီ... အခု ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ဇစ်ချန်က ရွှီနင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ဇစ်ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွှီနင်အပေါ် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ကျိဖုန်းစီရင်စုမှာ ရောက်နေတာပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟိုလူနှစ်ယောက်က ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကနေ တစ်ခါတည်း ဖမ်းခေါ်လာခဲ့တာလေ”</p> <p> </p> <p>‘ငါတို့တွေ ကျိဖုန်းစီရင်စုကို ခေါ်လာခံရတာပဲ’</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် မိသားစုထံမှ မည်သည့်သတင်းမျှ မရခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ တခြားပြည်နယ်တစ်ခုသို့ အခေါ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့သည် ထိုထူးဆန်းသော နေရာမှ ဘယ်သောအခါမှ ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ညီလေးရွှီ... ငါတို့ ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ကြမှာလား”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ပင်လင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ပြန်လိုသော ဆန္ဒ ပြင်းပြမှုများ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျိဖုန်းစီရင်စုမှာ ကျွန်တော် လုပ်စရာလေးတွေ နည်းနည်းကျန်သေးလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... မင်းအလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ပါကွာ... ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ဖို့က သိပ်မလောပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းသည် လွတ်မြောက်လာခြင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းက ရွှီနင်၏ အဆင့်အတန်းကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ ခွန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဖေးယွင်ပြည်နယ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်တိုင် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း တည်ရှိရာ ယွင်ယင်းမြို့တွင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရွှီနင်က သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သေးသည်။ ရွှီနင်မှာ သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ကို ခဏလောက် နေလို့ရမယ့် လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပေးပါမယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် လုပ်စရာရှိတာတွေ ပြီးသွားရင် ခင်ဗျားတို့ကို ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ခေါ်သွားပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်နှစ်ယောက်မှာ မွေးရပ်မြေကို လွမ်းဆွတ်နေကြသည်သာမက ရွှီနင်ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့အိမ်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် ပေါင့်ဝေကျင်းအတွက် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးရန် အချိန်အနည်းငယ် နေခဲ့ရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ ပေါင့်မိသားစုတွင် ရာထူးမြင့်မြင့် ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရွှီနင်က သူ့အား မိသားစုခေါင်းဆောင်နေရာသို့ မြှင့်တင်ပေးလိုသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနည်းအားဖြင့် ရွှီနင်သည် ကျိဖုန်းစီရင်စု၏ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် အင်အားအကြီးဆုံး လူသားအင်အားစုကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရွှီနင်သည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်နှစ်အတွင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နှစ်အတွင်း သာမန်လူသားနယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်မှ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းသည် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းတွင်ပင် အလွန်မြန်ဆန်လှသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမေးခွန်းအတွက် ရွှီနင်က ဆင်ခြေတစ်ခု ကြိုတွေးထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုလူနှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ကျိဖုန်းစီရင်စုကို ဖမ်းခေါ်သွားပြီးတော့ သတ္တုတွင်းတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ပို့လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အခွင့်အရေးရလို့ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပြီး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ကျိဖုန်းစီရင်စုက ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားတာပါ”</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းထဲ ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီတွေက လုံးဝ ပွင့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီးရလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းကလည်း ပိုပိုမြန်လာခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ခွန်အား လုံလောက်ပြီလို့ ခံစားရတဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ စုံစမ်းနေခဲ့တာ။ သတင်းရရချင်းပဲ လာကယ်တာပါ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားများမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆင်ခြေတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဪ... ဒီလိုကိုး”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်း နားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်ကို ယွင်ယင်းမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် တွေးခဲ့ခြင်းမှာ ရွှီနင်အား ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ထောက်ခံပေးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပါပဲ... ပါရမီရှင်ဆိုတာ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် သူတို့ရဲ့ အလားအလာတွေကို ထုတ်ပြနိုင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမလင်းယုန်ကြီးက ဆက်လက်ပျံသန်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှုစီရင်စု…</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှုစီရင်စုသည် ကျင်းလိစီရင်စုနှင့် သိပ်မဝေးလှဘဲ ပေါင့်မိသားစု၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များအတွက် ပထမဆုံးနားခိုရာနေရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လတ်တလောတွင် သူတို့သည် ယွင်ရှုစီရင်စုရှိ မိသားစုတစ်စုနှင့်အတူ နေထိုင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့ကလည်း ပေါင့်မိသားစုဝင်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားပြီး သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခပဲ”</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် အနားယူနေသော ဖန်းကျဲ့သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ပုံဆောင်ခဲတုံးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း ၎င်းအပေါ်ရှိ နောက်ဆုံး အလင်းတန်းလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင့်ချုံးဟွားတော့ ဒုက္ခရောက်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့နှင့် ပေါင့်ချုံးဟွားတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အာရုံခံနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ရူရွမ်းနှင့် ချန်ရှောင်းယိတို့သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ၌ ရှိနေစဉ်ကလည်း ဤပစ္စည်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ပေါင့်ချုံးဟွားအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား တာအိုတံဆိပ်အတွက် ပို၍ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ မြန်မြန် ပြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်’</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save