Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖန်းကျဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်း၊ မိုင်တစ်ထောင်ခြေရာခံဆေးပြား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် သူနှင့်အတူပါလာခဲ့သော သားရဲကိုစီးကာ ပေါင့်မိသားစုအိမ်တော်သို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းပြန်လာခဲ့သည်။ ဤခရီးမှာ တစ်နာရီပင် မကြာလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဖန်းကျဲ့သည် မြေအောက်အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်သွားလေသည်။ အကျဉ်းထောင်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို အာရုံခံမိပြီးနောက် ဖန်းကျဲ့၏ မျက်နှာမှာ အတော်လေး ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင့်ချုံးဟွား သေသွားပြီပဲ... တာအိုတံဆိပ် ကျောက်စာချပ်လည်း အလုခံလိုက်ရပြီ။”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် အမှန်တရားကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ “အဲဒီ တံဆိပ်တော်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ရဲ့ ပစ်မှတ်က ပေါင့်မိသားစုဝင်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ တာအိုတံဆိပ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>‘ငါ အိမ်တော်ကနေ ထွက်သွားတာက အဲဒီလူအတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်သွားတာပဲ။ ဂုဏ်သတ္တိနယ်ပယ်ပဲရှိသေးတဲ့ ပေါင့်ချုံးဟွား တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သူ့အတွက် သတ်ရတာ လွယ်မှာပေါ့။ တာအိုတံဆိပ်ကလည်း အလုံပိတ်ထားတာ မပွင့်သေးတော့ သွေးမျိုးဆက် လိုအပ်နေတဲ့ အကျဉ်းသားတွေကိုပါ ခေါ်သွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။’</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့မှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။ တာအိုတံဆိပ် ဆိုသည်မှာ ရှားပါးလွန်းလှရာ ယခုတစ်ကြိမ်သာ လက်လွတ်သွားပါက နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုတာ မသေချာနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>‘ပေါင့်ချုံးဟွားက တာအိုတံဆိပ် ရှိတာကို လျှို့ဝှက်ထားနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ သူက အစကတည်းက ပစ်မှတ်ထားခံနေရတာပဲ။’</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ချိန်ဆနေသကဲ့သို့ အလေးအနက် စဉ်းစားနေလေသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ဖန်းကျဲ့သည် အံကြိတ်ကာ အပြာရောင်ဆေးပြား တစ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိုင်တစ်ထောင် ခြေရာခံဆေးပြား။”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် မဆိုင်းမတွပင် ဆေးကို မျိုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိုင်တစ်ထောင် ခြေရာခံဆေးပြားမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးပြီး ဝေးကွာသောနေရာသို့ ထွက်ပြေးသွားသည့် ရန်သူများကို ခြေရာခံရာတွင် အလွန်အသုံးဝင်လှသည်။ ရန်သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အားနည်းလေလေ၊ လွတ်မြောက်ရန် နီးကပ်လေလေ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ ပိုမို ကြည်လင်လေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးပြားသည် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စွမ်းအင်ကြောများနှင့် သွေးများမှတစ်ဆင့် ဖန်းကျဲ့၏ နဖူးဆီသို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် ရုတ်တရက် စိတ်ကြည်လင်သွားကာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများလည်း လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် အကျဉ်းထောင်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော အငွေ့အသက်များကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ထိုအငွေ့အသက်များသည် ချည်မျှင်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ အဝေးတစ်နေရာဆီသို့ လွင့်ပါးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ရွှီနင် ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကံကောင်းလို့ သိပ်မဝေးသေးတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း လောဘဇောများဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ ထိုလူသည် အာရုံမရနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာသွားမည်ကို ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် တာအိုတံဆိပ် ကျောက်စာချပ်ကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ရုံသာမက အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသော မိုင်တစ်ထောင် ခြေရာခံဆေးပြားကိုပါ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>‘အဲဒီတံဆိပ်ကို ငါ သေချာပေါက် ရအောင်ယူရမယ်။’</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် မြေအောက်အကျဉ်းထောင်ထဲမှ ထွက်လာကာ အခြား သားရဲတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ရွှီနင်နောက်သို့ လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဖန်းကျဲ့ သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို မသိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် အခြားသူများကို လူသူဝေးသော တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂူတစ်ခုကို ရှာတွေ့ကာ သူတို့ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တပ်မှူးဝေ့... ဦးလေးတို့ သုံးယောက် ခဏလောက် ဒီမှာ နားနေကြပါဦး။ ကျွန်တော် ကိစ္စပြီးတာနဲ့ ပြန်လာခေါ်ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် သူတို့ကို ကျင်းလိစီရင်စုနှင့် ဝေးဝေးတွင် ထားလိုသဖြင့် အထူး သတိထားနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ။”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းသည် မကန့်ကွက်ပေ။ အရင်က သူတို့ နေခဲ့ရသော ပြင်းထန်လှသည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤဂူမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... ငါ့ကို တပ်မှူးဝေ့လို့ ခေါ်မနေပါနဲ့တော့၊ ငါ့နာမည်အတိုင်းပဲ ခေါ်ပါ။”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ရာ ထိုသို့ ခေါ်ခြင်းမှာ မသင့်တော်တော့ဟု သူ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ဦးလေးဝေ့။”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့မှာ ရွှီနင်နှင့် သူငယ်ချင်းလို ဖြစ်သော်လည်း ဝေ့ချန်ချင်းမှာ အသက်ကြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် ရွှီနင်က ဦးလေးဟုသာ ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က သူ့ကို လူကြီးသူမတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်လက် ဆက်ဆံနေသဖြင့် ဝေ့ချန်ချင်းမှာ ဝမ်းသာသွားသည်။ ဝေ့ချန်ချင်းအတွက်မူ ရွှီနင်နှင့် ဆက်လက် ရင်းနှီးနေခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက ဦးလေးတို့အတွက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဆေးအိတ် နှစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ တစ်အိတ်မှာ အစာခံဆေးပြားများ ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်အိတ်မှာ သွေးအားဖြည့်ဆေးပြားများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအိတ်ထဲက ဆေးတွေက ဗိုက်ဆာတာကို ပြေပျောက်စေမှာပါ၊ နောက်တစ်အိတ်ကတော့ ချီနဲ့ သွေးကို ပြန်ဖြည့်ပေးလိမ့်မယ်။ ဦးလေးတို့ အဆင်ပြေသလို သောက်လိုက်ကြပါ။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” ဝေ့ချန်ချင်းက လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးနောက် ရွှီနင်သည် လင်းယုန်ကြီးပေါ်သို့ တက်ကာ သူတို့၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုရွှီက တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲ။”</p> <p>ဝေ့ပင်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက ငါတို့ သူ့ကို ကူညီခဲ့တာက သေးသေးလေးပါ၊ အခုတော့ သူက ငါတို့ကို အများကြီး ပြန်ကူညီပေးနေပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်...” ဝေ့ဇစ်ချန်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ရောက်ရင် မိသားစုကို အသိပေးပြီး ညီအစ်ကိုရွှီအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးရမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင် ပေးထားတဲ့ ဆေးတွေကို အရင် သောက်လိုက်ကြဦး။” ဝေ့ချန်ချင်းက ဆေးပြားများကို ခွဲဝေပေးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း သောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးပြားကို သောက်ပြီးနောက် သူတို့၏ အင်အားနှင့် စွမ်းအင်များ သိသိသာသာ ပြန်လည် အားပြည့်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့သည် နံရံကို မှီကာ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေသော်လည်း ယခင်ကထက် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူတို့သည် ရွှီနင် သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်မည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် လင်းယုန်ကြီးကို စီးနင်းကာ ကျင်းလိစီရင်စုသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်း ပြန်ရောက်လျှင် ပေါင့်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာစေရန် ရွှီနင် ကူညီရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် တာအိုတံဆိပ် ကျောက်စာချပ်ကို သူ၏ နံရိုးသိုလှောင်နေရာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းတို့ကို လျှို့ဝှက်ချက်များ မသိစေချင်သဖြင့် ယခုမှသာ ထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အောက်တွင် တောင်တန်းကြီးများ ရှိနေပြီး မကြာမီ ကျင်းလိစီရင်စုသို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်။”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရွှီနင်သည် သူ၏အနားသို့ အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု တိုးကပ်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအငွေ့အသက်က... ဖန်းကျဲ့ပဲ။” ရွှီနင် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖန်းကျဲ့ ရောက်နေပြီလား။ သူက ယွင်ရှုစီရင်စုကို သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>“ငါ ပေါ့ဆသွားတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘ပေါင့်ချုံးဟွားနဲ့ ဖန်းကျဲ့ကြားမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အာရုံခံနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိနေမှာပဲ။ ပေါင့်ချုံးဟွား အသတ်ခံရတာကို ဖန်းကျဲ့ သိသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ သူက တစ်နည်းနည်းနဲ့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာပဲ။’</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို ရှောင်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဖန်းကျဲ့ကို ကြောက်သည်မဟုတ်သော်လည်း သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားမည်ကို မလိုလားပေ။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် လင်းယုန်ကြီးကို လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မထူးခြားပေ။ ဖန်းကျဲ့၏ အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ပင် နီးကပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် စီးလာသော လင်းယုန်မှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်သာ ရှိပြီး ဖန်းကျဲ့ စီးလာသော သားရဲမှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်သဖြင့် အမြန်နှုန်းမှာ များစွာ ကွာခြားနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှေ့ကလူ... တာအိုတံဆိပ်ကို ပေးလိုက်ရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့၏ အသံကို အနီးနားတွင် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူ အမီလိုက်လာပြီပဲ။’ ရွှီနင်သည် လင်းယုန်ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ မီတာတစ်ရာကျော် အမြင့်မှ ခုန်ချခြင်းကို ရွှီနင် ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ရွှီနင်သည် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ဖန်းကျဲ့သည် သားရဲပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရွှီနင်၏ ရှေ့တွင် လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... မင်းပဲ။”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ရွှီနင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ နောက်ဆုံးတော့ အမီလိုက်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မင်း ပေါင့်ချုံးဟွားကို သတ်ပြီး တာအိုတံဆိပ်ကို ယူသွားတာ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ ရှေ့ကလူမှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ခုနစ်ဆင့်မြောက်သာ ဖြစ်ပြီး သူကမူ ရှစ်ဆင့်၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>“စကားမပြောဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအားများ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့အပြင် သူ၏အနားတွင်လည်း ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုလည်း ဝဲပျံနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါက ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ရှစ်ဆင့်‌မြောက် အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ရဲ့ စွမ်းအားလား...’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအားမှာ ဂုဏ်သတ္တိအနှစ်သာရ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ အနှစ်သာရ ဆိုသည်မှာ ကာယခွန်အားမျိုး မဟုတ်ဘဲ မမြင်နိုင်သော ထောက်ပံ့မှုမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ဆန္ဒပါသောာ ဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအားသည် စိတ်ဆန္ဒမပါသော ဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအားကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“စကားမပြောလည်း ရပါတယ်။ မင်းခေါင်းကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်ရင်တော့ တာအိုတံဆိပ် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်းပြောလာမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လေထုကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ထူးဆန်းသော မျဉ်းကြောင်းများပါသည့် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရွှီနင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ချက်ချင်း ရှောင်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် လက်ဝါးကြီးတစ်ခုမှာ ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီရေလက်သီး။”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ရှောင်ရန်မလွတ်တော့သဖြင့် ဒီရေလက်သီးဖြင့် ခုခံလိုက်ရသည်</p> <p>သို့သော် ရွှီနင်၏ နယ်ပယ်မှာ ဖန်းကျဲ့ထက် တစ်ဆင့်နိမ့်နေသဖြင့် ဒီရေလက်သီးမှာ ဖန်းကျဲ့၏ လေလက်ဝါးကြီးအောက်တွင် ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဂုဏ်သတ္တိအနှစ်သာရရဲ့ စွမ်းအားလား။”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးနှင့် လက်ဝါး ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ရွှီနင်သည် ပြင်းထန်သော ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ဒီရေလက်သီးမှာ ပျက်စီးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... ဖန်းကျဲ့က ငါ့ကို တကယ် သတ်ချင်နေတာပဲ။’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဖန်းကျဲ့၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့၏ လေလက်ဝါးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားရာများကဲ့သို့ ထွင်းဖောက်နိုင်သော အရာများကလည်း မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ရွှီနင်ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဖျက်ဆီးလိုစိတ်၊ တိုက်စားလိုစိတ်များ ပါဝင်သော လေဆင်နှာမောင်းလေးများကလည်း ရွှီနင်ကို ဝိုင်းရံလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ ဘယ်သူဆိုတာကို ဖော်ပြရတော့မှာပဲ။’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် သူ၏ လက်ကာကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား အနီရောင် သံချပ်ကာက ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒီရေလက်သီး၊ ရေစီးပမာဓားသိုင်းနှင့် ဖြာထွက်မီးလျှံဓားသိုင်း အမှတ်အသားများသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံလာကာ ဖန်းကျဲ့၏ လေဂုဏ်သတ္တိ တိုက်ကွက်များကို တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။ တာအိုလက်နက်၏ အကူအညီကြောင့် ရွှီနင်၏ စွမ်းအားမှာ ဖန်းကျဲ့ထက် မနိမ့်ကျတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ အင်အားမှာ ရုတ်တရက် တိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖန်းကျဲ့ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အစွမ်းထက်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီဓားသိုင်းတွေက...’</p> <p> </p> <p>“ဒါ ရေစီးပမာဓားသိုင်းနဲ့ ဖြာထွက်မီးလျှံဓားသိုင်းပဲ။”</p> <p> </p> <p>ဟယ့်မင်ယဲ့၏ ရန်သူဟောင်း ဖြစ်သဖြင့် ဖန်းကျဲ့သည် ဤသိုင်းကွက်များကို ကောင်းစွာ သိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ရေစီးပမာဓားသိုင်းနဲ့ ဖြာထွက်မီးလျှံဓားသိုင်းက အရမ်းရှားပါးတဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်တွေပဲ။ ဒီလူက အဲဒါတွေကို သုံးနိုင်တယ်ဆိုရင် ဟယ့်မင်ယဲ့နဲ့ ပတ်သက်နေမှာပဲ။’</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဂိုဏ်းချုပ် မီရှင်းယယ်က မကြာသေးခင်ကမှ ရွှီနင်ဆိုတဲ့ အမည်ခံတပည့်တစ်ယောက်ကို လက်ခံခဲ့တယ်။ အဲဒီလူကလည်း ရေနဲ့ မီး တွဲဖက်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တယ်လို့ ကြားမိတယ်။’</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ ရွှီနင်ရဲ့ အဆင့်က ပေါင့်ရူရွမ်းနဲ့ပဲ တူတာ၊ အခု ရှေ့ကလူက တံဆိပ်တော်နယ်ပယ် ဖြစ်နေတယ်...’</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံကမူ ဤမျက်နှာဖုံးစွပ်လူမှာ ဟယ့်မင်ယဲ့၏ ဂိုဏ်းတူညီလေး ဖြစ်ကြောင်း ပြောနေ‌လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ရွှီနင်လား။”</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save