Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖေးယွင်ပြည်နယ်သို့ ပြန်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>‘ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဖန်းကျဲ့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို သိပ်ပြီး စိတ်မပူမိပေ။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့သည် ပေါင့်ချုံးဟွား၏ သေဆုံးမှုကို အထူးကိရိယာတစ်ခုမှတစ်ဆင့် သိရှိနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဆရာကြီးကူကျွမ့်ကမူ ဖန်းကျဲ့၏ သေဆုံးမှုအကြောင်းကို သေသေချာချာ သိရှိနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။ သိရှိခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းသည် ရွှီနင့်လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ရန်မှာ ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော ကိရိယာများသည် အကွာအဝေး အကန့်အသတ် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသည် ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းနှင့် အလွန်ဝေးကွာသဖြင့် ဖန်းကျဲ့ကို သတ်ပြီးနောက် ရွှီနင်၏ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဖန်းကျဲ့က တကယ့်ကို ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် တပည့်ရင်းပီသပါပေတယ်။ တာအိုလက်နက် အကူအညီ ပါတာတောင်မှ သူ့ကို အလစ်တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ပဲ သတ်နိုင်ခဲ့တာ။’</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်သည် ဤရလဒ်ကို ကျေနပ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တာအိုလက်နက်၏ အကူအညီကို ယူခဲ့ရသော်လည်း လက်ရှိတွင် တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်၌သာ ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူသာ အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပါက တာအိုလက်နက် မပါဘဲ ဖန်းကျဲ့ကို အနိုင်ယူရန် မခက်ခဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် တာအိုလက်နက်နှင့် တာအိုတံဆိပ်တော် ကျောက်ပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဖန်းကျဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထူးခြားသော ဆေးလုံးများနှင့် ကိရိယာအချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် ရွှီနင့်အတွက် သိပ်တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း အရန်ပစ္စည်းအနေဖြင့် အသုံးဝင်နိုင်သဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် အသုံးပြုနိုင်ရန် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများစွာ မရရှိခဲ့သော်လည်း ရွှီနင် စိတ်ပျက်မသွားပေ။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့အနေဖြင့် တာအိုတံဆိပ်တော် ကျောက်ပြားအတွက် ဤမျှ ကြိုးပမ်းနေသည်မှာ သူ့ထံတွင် တခြားတန်ဖိုးရှိသော ရတနာများ မရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်က ရွှီနင်သည် မည်မျှပင် ချမ်းသာနေကြောင်းကိုလည်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုလက်နက် ငါးခုနှင့် တာအိုတံဆိပ်တော် နှစ်ခုမှာ ဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်းတစ်ဦး မဆိုထားနှင့် ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများပင် ရွှီနင်ကို လိုက်မမီနိုင်သော ပိုင်ဆိုင်မှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဖန်းကျဲ့၏ အလောင်းကို ဖျောက်ပစ်ပြီးနောက် လင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲကြီးကို ခေါ်ကာ ကျင်းလိစီရင်စုသို့ ပြန်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကနှင့် ယှဉ်လျှင် လင်းယုန်သားရဲကြီးမှာ ပိုမို လိမ္မာလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အစောပိုင်း၌ တိုက်ပွဲမြေပြင်နှင့် မဝေးလှသဖြင့် ရွှီနင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ခွန်အားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ရွှီနင်က ၎င်းထက် သန်မာသော အလယ်အလတ်အဆင့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် မိစ္ဆာသားရဲကို သတ်ပြလိုက်သည့်အခါ လင်းယုန်ကြီးမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်ကို ကြောက်ရွံ့သွားသလိုပင် ရွှီနင်သည် လူသားသိုင်းပညာရှင်များထဲမှ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို တိုးတက်စေမည့် ဆေးလုံးများ ရရှိရန်အတွက် နာခံခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ၎င်း သိသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်သည် အဆင့်တက်ရန်အတွက် ပြင်ပအကူအညီများအား မှီခိုလေ့မရှိပေ။ မိစ္ဆာသားရဲများအတွက် ထိရောက်သော ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နိုင်သော ဆေးဆရာများမှာ ဆေးဆရာလောက၏ ထိပ်တန်းပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် လင်းယုန်ကြီးကို စီးနင်းကာ မှောင်မိုက်သော ညကောင်းကင်ယံအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>လဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>ပေါင့်မိသားစု၏ အကြီးတန်းပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံး ကျင်းလိစီရင်စုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော လဝက်အတွင်း ပေါင့်မိသားစုဝင်အားလုံး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး အကြီးအကဲ ပေါင့်ရှင်းရွှမ် အသတ်ခံရပြီးနောက် မဟာအကြီးအကဲ ပေါင့်ချုံးဟွားမှာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်း ဖန်းကျဲ့မှာလည်း နှုတ်ဆက်ခြင်းမရှိဘဲ ထွက်သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ရူရွမ်းကို ဆုံးရှုံးထားရသည့် ပေါင့်မိသားစုမှာ ယခုအခါ ပိုမို အားနည်းသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်တိုင်းမှာ စိတ်ပူနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်မိသားစုအနေဖြင့် ဖန်းကျဲ့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ကြပေ။ ဖန်းကျဲ့သည် ယွင်ရှုစီရင်စုမှ ထွက်ခွာစဉ် မည်သူ့ကိုမျှ ပြောမသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ရှစ်ဟွေးကမူ ဤကိစ္စကို သံသယဝင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဖန်းကျဲ့က ပေါင့်ချုံးဟွားကို သတ်ပြီး တာအိုတံဆိပ်တော်ကို ယူကာ ထွက်ပြေးသွားသည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ရှင်းရွှမ်ကို သတ်သူမှာလည်း ဖန်းကျဲ့သာ ဖြစ်ပြီး တံဆိပ်တော်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ဟူသည်မှာ မရှိဟု သူ ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ထင်ရခြင်းမှာလည်း အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ ပေါင့်ရှစ်ဟွေးသည် ထိုသိုင်းပညာရှင်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သလို ဖန်းကျဲ့သည်လည်း တာအိုတံဆိပ်တော်အကြောင်း သိသွားချိန်မှစ၍ အလွန် တက်ကြွနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဖန်းကျဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လဝက်အတွင်း ပေါင့်မိသားစုတွင် မည်သည့် မတော်တဆမှုမျှ ထပ်မံ မဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းဆိုလျှင် ပေါင့်မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားသူသာ ရှိပါက အင်အားအနည်းဆုံး အချိန်တွင် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လာရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ ပေါင့်မိသားစုမှာ စိုးရိမ်နေရသော်လည်း သိသာထင်ရှားသော ဆုံးရှုံးမှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပေါင့်ရှစ်ဟွေးသည် ဤအတွေးကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောဝံ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်မိသားစုသည် ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံ ထိပ်တန်းမိသားစု မဟုတ်တော့ပေ။ ပေါင့်ရူရွမ်း၏ ရာထူးမရှိတော့သဖြင့် ပေါင့်မိသားစုသည် ဖန်းကျဲ့ကို သံသယဝင်ရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဖန်းကျဲ့ သို့မဟုတ် ဆရာကြီးကူကျွမ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပါက ပေါင့်မိသားစုသည် ကြီးစွာသော ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မဟာအကြီးအကဲ ပေါင့်ချုံးဟွား ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း ဂိုဏ်းသို့ သတင်းပို့သည့်အခါ ဖန်းကျဲ့ ရောက်လာခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပေါင့်ရှစ်ဟွေး တမင် ထိန်ချန်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစာထဲတွင် ပေါင့်ချုံးဟွား ပျောက်ဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းပေးရန်သာ ပေါင့်ရှစ်ဟွေးက တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သတင်းပို့စာကို လွန်ခဲ့သည့် လဝက်ကတည်းက ပို့ထားခဲ့သဖြင့် ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းမှ လူများ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ပေါင့်ရှစ်ဟွေး ခန့်မှန်းထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပေါင့်မိသားစုရှိ လူတိုင်းကတော့ လက်ရှိအခြေအနေကို စိုးရိမ်မနေကြပေ။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သည့် လဝက်အတွင်း ရွှီနင်ကို မတွေ့ရသော်လည်း မဟာအကြီးအကဲ ပေါင့်ချုံးဟွား ပျောက်ဆုံးမှုသည် စီနီယာထောင်နှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ထိုမဟာအကြီးအကဲအပေါ် မည်သည့်သံယောဇဉ်မျှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူ မိသားစုအတွင်း ဒုက္ခရောက်နေချိန်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်ဓာတ်ကျကာ ကွယ်လွန်သွားချိန်တွင် ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံးသော အကြီးအကဲများသည် သူ့ကို လှည့်ပင် မကြည့်ခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ စီနီယာထောင်သည် သူ၏ အနိမ့်ဆုံးအချိန်၌ ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ သူ၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော လဝက်အတွင်း ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ရွှီနင်ပေးထားသော ဆေးလုံးများကို သောက်သုံးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်ပေးထားသော ဆေးလုံးများတွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိမှန်း သူ သိထားသဖြင့် စိတ်ချလက်ချ သောက်သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော ဆေးစွမ်းအင်များ၏ အကူအညီဖြင့် ပေါင့်ဝေကျင်းသည် စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နောက်ထပ် တစ်လှမ်းတည်းနှင့် ဝိညာဉ်နိုးထခြင်းနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်တော့မည်ဖြစ်ရာ ပေါင့်မိသားစု၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး လူငယ်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်း၏ ခွန်အား တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့ဘက်တွင် ရပ်တည်သူများလည်း ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ယခုအခါ ပေါင့်မိသားစုတွင် ခိုင်မာသော ရာထူးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိသားစုအတွင်းရှိ သူ၏ ဩဇာအာဏာကို အသုံးချကာ ချွမ်းသခင်မကို စတင် ပစ်မှတ်ထားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချွမ်းသခင်မနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့သော တာဝန်ခံကို ပေါင့်ဝေကျင်းက ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတာဝန်ခံထံမှတစ်ဆင့် မိခင်ဖြစ်သူသည် ချွမ်းသခင်မကြောင့် ကွယ်လွန်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပေါင့်ဝေကျင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ပေါင့်ဝေကျင်းကို ပိုမို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး ချွမ်းသခင်မအပေါ် အမုန်းတရားများ ပိုမို တိုးပွားလာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံကို သတ်ပစ်ပြီးနောက် ပေါင့်ဝေကျင်းသည် သူ၏ အင်အားကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ ခွန်အားနှင့် ရာထူး တိုးတက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းထားသော အမုန်းတရားများကို လက်စားချေရန် ချွမ်းသခင်မကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘စီနီယာထောင်ကို သွားတွေ့ရမယ်။’</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာကို တစ်နေ့လုံး လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ယစ်မူးနွေဦးဆောင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ အခန်းမှာ သပ်ရပ်နေပြီး ပစ္စည်းအချို့ကို သိမ်းဆည်းထားသည်ကို ပေါင့်ဝေကျင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲ တင်းကျပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာထောင်”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းက ရွှီနင်ကို အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မကြာခင် ထွက်သွားတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ... အသင်က...”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်း၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မိသားစုအကြီးအကဲများနှင့် ရန်ငြိုးများ ပြေလည်သွားပြီးနောက် စီနီယာသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ... ကျွန်တော့်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားပေးလို့ မရဘူးလားခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို သုံးရက်... မဟုတ်ပါဘူး... နာရီဝက်လောက်ပဲ အချိန်ပေးပါ။ ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး ချွမ်းသခင်မကို သတ်ပြီးတာနဲ့ စီနီယာ့နောက်ကို လိုက်ပါပြီး အခိုင်းအစေအဖြစ် အမှုထမ်းပါ့မယ်။ စီနီယာ သဘောတူပေးပါခင်ဗျာ။”</p> <p> </p> <p>မိသားစုအတွင်း ရာထူးတိုးလာမှုက သူ့ကို တွန့်ဆုတ်စေသော်လည်း ရွှီနင်၏နောက်သို့ လိုက်လိုသော ဆန္ဒက ပိုမို ပြင်းပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့နောက် လိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့မှာ အခိုင်းအစေတွေ မလိုဘူး”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “သိပ်ပြီး ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့။ ဒီတစ်ခါ ခွဲခွာရပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြန်ဆုံဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ပေါင့်ဝေကျင်းကို လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့နှင့် ပေါင့်ချုံးဟွားတို့ သေဆုံးမှုတွင် ပေါင့်ဝေကျင်းသည် အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် ရွှီနင်က ကျိဖုန်းစီရင်စုတွင် ချန်ထားခဲ့သော နယ်ရုပ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနာဂတ်တွင် ပေါင့်ဝေကျင်း၏ အကူအညီ လိုအပ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>”တကယ်လားခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ပေါင့်ဝေကျင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အနာဂတ်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ဦးမည်ဆိုလျှင် ပေါင့်ဝေကျင်း လက်ခံနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ကြွေပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ”အရင်ပေးထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေက ဝိညာဉ်နိုးထခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်ဖို့ပဲ လုံလောက်တာ။ ဒီဆေးလုံးတွေကိုတော့ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်ပြီးမှ သောက်ပါ”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ဒီဆေးလုံးတွေကို သောက်ပြီး သုံးလအတွင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို သေချာပေါက် ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ပေါင့်ဝေကျင်းကို ပေါင့်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာအောင် ပံ့ပိုးပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခွန်အားသည်သာ အရာရာဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်...”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ကြွေပုလင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။ အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ဝေးကွာလှသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စီနီယာထောင်က သူ့ကို ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ နယ်ပယ်ကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာ တိုးတက်အောင် လုပ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မထွက်ခွာခင် မင်းရဲ့ မိသားစုရာထူး တည်မြဲအောင် ငါ ကူညီပေးနိုင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က မေးလိုက်သည်။ “မင်းအတွက် ငါ့ကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်လဲ”</p> <p> </p> <p>”စီနီယာ... စီနီယာက ကျွန်တော့်အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ ပြန်မဆပ်နိုင်တော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်တာတွေကိုတော့ ကျွန်တော့်ဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီနင် ဇွတ်မတိုက်တွန်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ဧည့်သည်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းသည် မချင့်မရဲဖြင့် ယစ်မူးနွေဦးဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာထောင်... ကျွန်တော် စီနီယာ့ကို လုံးဝ စိတ်မပျက်စေရပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းသည် ယစ်မူးနွေဦးဆောင်ကို ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>ပေါင့်ဝေကျင်းကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ရွှီနင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရောင်များ ဖြာထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ရွှီနင်သည် ယစ်မူးနွေဦးဆောင်မှ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းလိစီရင်စုမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ရွှီနင်သည် လင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲကြီးကို ခေါ်ကာ ဝေ့မိသားစုဝင်များ ပုန်းအောင်းနေသည့် တောင်တန်းဆီသို့ ပျံသန်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်”</p> <p> </p> <p>“ညီလေးရွှီ”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာ ရွှီနင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ပြန်ရမည့် အချိန်ရောက်ပြီမှန်း သူတို့အားလုံး သိလိုက်ကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... ကျိဖုန်းစီရင်စုက ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ပြီးပါပြီ”</p> <p>ရွှီနင်က ခောင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ စကားကြောင့် ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်လူများ ပြုံးပျော်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လေးဦးသား လင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယုန်ကြီးသည် တစ်ချက်အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တောင်ပံများကို ခတ်ကာ တိမ်တိုက်များကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဖေးယွင်ပြည်နယ်ရှိရာဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိဖုန်းစီရင်စုသို့ မလာမီက သူသည် သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အဆင့်မြင့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ထောင်ထောင်... အစ်မ... ယောက်ဖ... ကောယယ်...”</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးလှသော မျက်နှာများ ရွှီနင်၏ အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ... ပြန်လာပြီ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save