Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">စစ်ပွဲအန္တရာယ်နှင့် ထောင်ရွာသို့ အပြန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဖေးယွင်ပြည်နယ်…</p> <p> </p> <p>ခန်းယွင်ခရိုင်…</p> <p> </p> <p>ထောင်ရွာ…</p> <p> </p> <p>“ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထုပ်ပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းက ထော့နဲ့ထောနဲ့ ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ရွှီလျန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့မှာပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီလျန်က ပြန်ဖြေရင်း ပစ္စည်းများကို ဆက်လက်ထုပ်ပိုးနေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရွှီလျန်မှာ အတော်လေး နွမ်းနယ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ယခင်ကကဲ့သို့ တောက်ပခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ ခြံထဲရှိ ကြက်များကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းကြတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ထောင်ရွာတစ်ခုလုံး ပြောင်းရွှေ့ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က ခန်းယွင်ခရိုင်၊ ချိုးယွင်ခရိုင်နှင့် တင့်ယွင်ခရိုင်တို့ အနီးတွင် ဖေးယွင်ပြည်နယ်၏ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့နှင့် လျဲ့ဝုစီရင်စု၏ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းတို့အကြား စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစစ်ပွဲမှာ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့၏ အောင်ပွဲဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့ အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း ဖေးယွင်ပြည်နယ်နှင့် လျဲ့ဝုစီရင်စုအကြား ပွတ်တိုက်မှုများမှာ အဆုံးမသတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖေးယွင်ပြည်နယ်၏ အရှေ့တောင်ဘက်တွင်သာမက ဖေးယွင်ပြည်နယ်နှင့် လျဲ့ဝုစီရင်စုတို့၏ နယ်စပ်တစ်ခုလုံးတွင် စစ်မီးများ တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ နှစ်ဖက်လုံး၏ ပဋိပက္ခများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လျဲ့ဝုစီရင်စုအတွင်းရှိ ပဋိပက္ခများကို လျှော့ချရန်အတွက် ထိုစီရင်စုရှိ ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် မိသားစုကြီးများသည် အချင်းချင်း ပူးပေါင်းကာ ဖေးယွင်ပြည်နယ်ရှိ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းကို စတင်ဖိအားပေးလာပြီး ဖေးယွင်ပြည်နယ်အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှာလည်း လုံးဝအလျှော့ပေးမည်မဟုတ်ရာ ပြည်နယ်နှစ်ခုကြား စစ်ပွဲများမှာ ပိုမိုအကြိမ်ရေများလာပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က စစ်ပွဲတွင် အနိုင်ရပြီးနောက် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့သည် တပ်စခန်းများ ချထားပြီး အင်အားကို ထပ်မံချဲ့ထွင်ကာ ချိုးယွင်ခရိုင်နှင့် တင့်ယွင်ခရိုင်တို့ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်တွင် သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသည် အင်အားတိုးချဲ့လာပြီး ချိုးယွင်နှင့် တင့်ယွင်ခရိုင်တို့ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရန်သူ့အင်အားမှာ များပြားလှပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခရိုင်နှစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ခန်းယွင်ခရိုင်ဘက်သို့ ဦးတည်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် ခန်းယွင်ခရိုင်ရှိ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့၏ တပ်မှူးအသစ်သည် ခန်းယွင်ခရိုင်ကို စွန့်ခွာရန် အမိန့်ပေးခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့က ခန်းယွင်ခရိုင်ကို စွန့်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ထောင်ရွာသည်လည်း တစ်ရွာလုံး ပြောင်းရွှေ့ရန် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ခန်းယွင်ခရိုင်ရှိ ရွာကြီးသုံးရွာမှာ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသာ ခန်းယွင်ခရိုင်အား အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပါက မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သော ရွာသုံးရွာမှ လူများကို သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အနိဋ္ဌာအာရုံများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ထောင်ရွာမှ လူများသည် သူတို့၏ ဇာတိရပ်ရွာကို စွန့်ခွာကာ အခြားဘေးကင်းရာရွာတစ်ခုတွင် ခိုလှုံရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထောင်ရွာတစ်ခုလုံး ပြောင်းရွှေ့ရန် တစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မနက်ဖြန် မိုးမလင်းမီတွင် ထောင်ရွာသည် ရွာသားအားလုံးကို စုစည်းကာ အတူတကွ စတင်ထွက်ခွာကြတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ မနက်ဖြန် သွားကြတော့မှာလား”</p> <p> </p> <p>ပန်းပွင့်ပုံစံ အင်္ကျီလေး ဝတ်ဆင်ထားသော ထောင်ထောင်က လျှောက်လာပြီး ထောင်ယွင်ချွမ်းကို အသာအယာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ထောင်မှာ ယခုအခါ ခြောက်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ကာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကထက် အရပ် အနည်းငယ် ပိုရှည်လာသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာလည်း ပိုရှည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အေးပေါ့ သမီးရဲ့ မနက်ဖြန် သွားကြမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းက သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ထောင် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သွားပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို သမီးတို့ ဦးလေးကို မစောင့်တော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းထုပ်နေသော ရွှီလျန်လည်း ထောင်ထောင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပစ္စည်းထုပ်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ထောင်ယွင်ချွမ်းနှင့် ရွှီလျန်တို့ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် အိမ်မှ ထွက်သွားသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး ယွင်ယင်းမြို့သို့ ခရီးစတင်နေချိန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ညတွင် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ရောက်လာကာ ရွှီနင်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း လာရောက်အကြောင်းကြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ပျောက်ဆုံးသွားသည့် နေရာတွင်လည်း အစောင့်များမှာ အသတ်ခံထားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှီလျန်မှာ နေရာ၌တင် မေ့လဲသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ ထားခဲ့ရသော မောင်လေးမှာ အနာဂတ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရွှီလျန်သည် မိသားစုအတွက် မောင်ဖြစ်သူ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးကာ နွေးထွေးသော အမှတ်တရများကို သတိရရင်း ထိုဒဏ်ကို မခံစားနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူမ အပြင်းအထန် ဖျားနာခဲ့ပြီး ပြန်လည်ကျန်းမာလာရန် လအတော်ကြာအောင် ကုသခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ရွှီလျန်သည် ရွှီနင် အိမ်ပြန်လာနိုးဖြင့် နေ့တိုင်း ထောင်ရွာ၏ အဝင်ဝတွင် အချိန်အကြာကြီး ရပ်စောင့်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရွှီလျန်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးကလေ...”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်ရသည်။ “သူ ငါတို့ဆီ ပြန်လာမှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဦးလေးက သမီးတို့ ဘယ်သွားတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ထောင်ထောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းမှာ ထောင်ထောင်ကို မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အစ်မလျန် ယောက်ဖ”</p> <p> </p> <p>အိမ်တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကောယယ်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပြီးပြီလား ကျွန်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲ”</p> <p> </p> <p>ကောယယ်က ထောင်ယွင်ချွမ်းရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကောယယ်မှာ ရွှီနင် ပျောက်ဆုံးနေသည့်အကြောင်းကို သိထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောယယ်သည် သူ၏ သူငယ်ချင်း ဒုက္ခရောက်နေသည့်အပေါ် အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် ကောယယ်သည် ရွှီနင်၏ ညီအရင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တာဝန်ယူပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အိမ်သို့ မကြာခဏ လာရောက်ကာ ရွှီလျန်နှင့် ထောင်ယွင်ချွမ်းတို့ကို အိမ်မှုကိစ္စများ ကူညီပေးလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က မိသားစုအတွက် လုံလောက်သော ငွေကြေးနှင့် အစားအစာများ ထားရစ်ခဲ့သော်လည်း ကောယယ်ကမူ အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်နှင့် အားဆေးများကိုပါ အခါအားလျော်စွာ ပေးပို့ကာ ရွှီနင်၏ မိသားစုကို အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သလောက် ရှိပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီလျန် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ထောင်ယွင်ချွမ်းကို တွဲကူပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မောင်လေးရဲ့ မိသားစုကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ တို့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>ရွှီလျန်နှင့် ထောင်ယွင်ချွမ်းတို့သည် ကောယယ်၏ စေတနာကို နားလည်ပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် မှတ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မလျန် ယောက်ဖ”</p> <p> </p> <p>ကူညီစရာ ဘာမှမရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကောယယ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ကျွန်တော် မြည်းလှည်းတစ်စီး ယူလာခဲ့မယ်။ ပစ္စည်းတွေကို အဲဒီလှည်းပေါ် တင်လိုက်ကြတာပေါ့။ လမ်းမှာလည်း ကျွန်တော်တို့ အတူတူသွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ကြမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကောယယ်က အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစောင့်တွေ ပါလာမယ်ဆိုပေမဲ့ မြင်းစီးဓားပြတွေ မရောက်လာနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူမှ အာမ မခံနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဦးလေး နားမှာနေတာက အန္တရာယ်အကင်းဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပါပဲ ကောယယ်ရာ”</p> <p> </p> <p>ရွှီလျန်နှင့် ထောင်ယွင်ချွမ်းတို့က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော် သွားလိုက်ဦးမယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ကောယယ်မှာ လုပ်စရာမရှိတော့သဖြင့် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် ရှိတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ကောယယ် ထွက်သွားပြီးနောက် ရွှီလျန်နှင့် ထောင်ယွင်ချွမ်းတို့သည် ပစ္စည်းများကို ဆက်လက် ထုပ်ပိုးကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ထောင်ကတော့ အိမ်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးကို ထောက်လျက် ရှေ့မှ လမ်းကလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလမ်းလေးမှာ ရွှီနင် အိမ်ပြန်လာလျှင် အမြဲတမ်း ဖြတ်လျှောက်လာတတ်သော လမ်းလေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကို ရောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်နှင့် ဝေ့ချန်ချင်းတို့မှာ ဖေးယွင်ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဇာတိရပ်ရွာနှင့် တစ်နှစ်ခန့် ကွာဝေးသွားပြီးနောက် သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဝေ့ ပင်လင် ဇစ်ချန် ကျွန်တော် အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ကြည့်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က သူတို့ သုံးယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ရွာမှာ ဖေးယွင်ပြည်နယ်၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး ကျိဖုန်းစီရင်စုနှင့် ပိုမိုနီးကပ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့ သွားလေ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ဖြစ်ချင်သည်ကို သူတို့က လိုက်လျောပေးကြမည်သာ။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ဖေးယွင်ပြည်နယ်မှ ထွက်သွားချိန်တွင် သူနှင့်အတူ ဆွေမျိုး တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပါမလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦးမှာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု ခံခဲ့ရသော်လည်း သူတို့သည် အမြဲတမ်း အတူရှိနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p> </p> <p>ကျိဖုန်းစီရင်စုနှင့် ဖေးယွင်ပြည်နယ် နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် လင်းယုန်ကြီးသည် ခေတ္တမျှ ပျံသန်းနေလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စစ်ပွဲ ထပ်ဖြစ်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခံစစ်ပြင်ဆင်မှုများနှင့် ကင်းစောင့်တပ်ဖွဲ့များကို ရွှီနင် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မိသားစုအတွက် စိုးရိမ်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမရှိဘဲနှင့် မိသားစုမှာ ထိုကဲ့သို့သော စစ်ပွဲဒဏ်ကို ခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဟေး မြန်မြန်သွားစို့”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က လင်းယုန်ကြီးကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယုန်ကြီးမှာ မီးခိုးရောင် အမွေးအတောင်များ ရှိသောကြောင့် သူ့ကို ရှောင်ဟေးဟု အမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ အမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် ရှောင်ဟေးသည် တောင်ပံများကို ပိုမိုအားယူကာ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ထောင်ရွာ၏ အဝင်ဝတွင်…</p> <p> </p> <p>မနက်ဖြန်တွင် ထောင်ရွာတစ်ခုလုံး အခြားရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့ကြတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ရွာ၏ ကင်းစောင့်မှုမှာ အလွန်တင်းကျပ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသူမှာ သာမန်လူသားနယ်ပယ် လေးဆင့်မြောက် ချီလှုပ်ရှားမှုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိထားသော ထောင်ယွင်မန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန်မှာ ထောင်ရွာ၏ မဏ္ဍိုင်ဖြစ်ပြီး ယခင်ကလည်း ရွှီနင်ကို များစွာ ကူညီပေးခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သတိထားကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန်က ကင်းလှည့်နေသော ရွာသားများကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ “လတ်တလော ခန်းယွင်ခရိုင်ထဲမှာ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးနေပြီး မြင်းစီးဓားပြတွေ နေရာအနှံ့ လုယက်နေကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ထန်ရွာက လူတွေ ပြောင်းရွှေ့တုန်းက ပေါ့ဆလို့ ဓားပြတိုက်ခံရပြီး အထိနာခဲ့သလို သေဆုံးဒဏ်ရာရတာတွေပါ ရှိခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ဓားပြတွေ ငါတို့ကို လုယက်လို့မရအောင် ငါတို့ သေသေချာချာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p> </p> <p>ကင်းစောင့်များ၏ မျက်နှာမှာလည်း တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ လက်ရှိအခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိထားကြရာ တစ်ရွာလုံး၏ လုံခြုံရေးအတွက် အထူး နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွီ…</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ထက်မှ အော်မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံမှာ ကြည်လင်ပြီး ကျယ်လောင်လှကာ ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါမျိုး ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန်နှင့် ကင်းစောင့်သားများမှာ ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဘာကြီးလဲ”</p> <p> </p> <p>မျက်စိလျင်သော အစောင့်တစ်ဦးက ထောင်ရွာဘက်သို့ ပျံသန်းလာသော အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက...”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန်မှာ သန်မာသူဖြစ်၍ ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးခိုးရောင် လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင် ထောင်ရွာဘက်သို့ ပျံသန်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ အန္တရာယ် ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ “ဒါက မိစ္ဆာသားရဲပဲ”</p> <p> </p> <p>”မိစ္ဆာသားရဲ ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အစောင့်များမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ ခြေထောက်များပင် တုန်ရီလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ အများစုမှာ ပြင်ပသိုင်းကိုသာ လေ့ကျင့်ထားကြပြီး အတွင်းအား လေ့ကျင့်ထားသူမှာ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်... မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေကို သွားပြောလိုက်”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန်က ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများလည်း ထိုလင်းယုန်ကြီးကို မြင်လောက်ပြီဟု ထောင်ယွင်မန် တွေးလိုက်မိသော်လည်း သတိပေးရန် လူတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ထားကြ”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထောင်ယွင်မန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာလုပ်ရမည်မှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာသားရဲကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူ မည်သို့ ခုခံရမည်ကိုပင် စဉ်းစားမရပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူး… ဝူး…</p> <p> </p> <p>လင်းယုန်ကြီးမှာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော လေတိုက်နှုန်းကြောင့် ထောင်ယွင်မန်နှင့် အစောင့်များမှာ ဟန်ချက်မညီ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ဒီမိစ္ဆာသားရဲက ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိနေတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန်မှာ မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော လေတိုက်နှုန်းအပြင် လင်းယုန်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိအားကြောင့် ထောင်ယွင်မန်မှာ ရင်တုန်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော ဖိအားမျိုးကို ရွာလူကြီးပင်လျှင် မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းယုန်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်မန်ကတော့ အစွမ်းကုန် သတိထားနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းယုန်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save