Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်နယ်လုံးကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသူတစ်ဦး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဒီဆေးပြားကို ငါ မလိုချင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ကြွေပုလင်းလေးကို ခေတ္တမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် ထောင်ယွင်ချွမ်းက နုပျိုခြင်းစွမ်းအင်ဆေးပြားကို စားပွဲပေါ်သို့ မထင်မှတ်ဘဲ ချထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယောက်ဖ... ဘာလုပ်... ” ရွှီနင်တစ်ယောက် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ နေလာတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်တောင် ရှိနေပြီပဲ၊ ကျင့်သားရနေပါပြီ” ထောင်ယွင်ချွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဒီဆေးပြားက အဲဒီလောက် အာနိသင်ရှိတယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် သာမန်ဆေးပြားတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ငါ စားလိုက်ရင် အရမ်းနှမြောစရာ ကောင်းနေလိမ့်မယ်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဒဏ်ရာရတာက ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ပဲလေ။ ဒါကို မင်းအတွက် အာမခံချက်တစ်ခုအနေနဲ့ သုံးတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်း၏ စကားများကြောင့် ရွှီနင် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယောက်ဖ... ဒီဆေးပြားနာမည်က နုပျိုခြင်းစွမ်းအင်ဆေးပြားလို့ ခေါ်တယ်။ တခြားသူတွေအတွက် ရှားပါးရတနာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီလောက် တန်ဖိုးမကြီးပါဘူး” ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနုပျိုခြင်းစွမ်းအင်ဆေးပြားကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတာပါ”</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဆေးဖော်စပ်တတ်တယ် ဟုတ်လား”</p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းက ရွှီနင်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဒဏ်ရာမရခင်က သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဆေးဆရာတစ်ဦး၏ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်နှစ်အတွင်း ကျွန်တော် အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလို အများကြီးလည်း ရရှိခဲ့ပါတယ်” ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယောက်ဖ... ဒီနုပျိုခြင်းစွမ်းအင်ဆေးပြားကို သောက်လိုက်ပါ။ အစ်မနဲ့ ထောင်ထောင့်အတွက် ယောက်ဖ ဒီလိုလုပ်မှဖြစ်မယ်။ နောက်လာမယ့် နှစ်တွေမှာလည်း သူများပြုစုတာကို ငြိမ်ခံချင်နေတာမဟုတ်ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ စကားများက ထောင်ယွင်ချွမ်း၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခကို မကြောက်သော်လည်း မိသားစု ဒုက္ခရောက်သည်ကိုမူ မြင်ရက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီဆေးကို မင်း တကယ် ဖော်စပ်နိုင်တာ သေချာလား” ထောင်ယွင်ချွမ်းက အတည်ပြုမေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် တခြားဆေးပြားတွေကိုလည်း ဖော်စပ်နိုင်ပါသေးတယ်။ ယောက်ဖခန္ဓာကိုယ် ပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါ သိုင်းပညာ ပြန်လေ့ကျင့်နိုင်အောင် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်စေမယ့် ဆေးပြားတချို့ကိုပါ ဖော်စပ်ပေးဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ နုပျိုခြင်းစွမ်းအင်ဆေးပြားများကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီလိုအခြေအနေရောက်နေမှတော့ ဒီဆေးကို ငါ သုံးလိုက်ပါတော့မယ်လေ...’ ထောင်ယွင်ချွမ်းမှာ အနည်းငယ် အားနာနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ကြွေပုလင်းကို ဖွင့်ကာ ထောင်ယွင်ချွမ်းအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီထဲမှာ ဆေးပြား ခြောက်ပြား ပါပါတယ်။ အရင်ဆုံး သုံးပြား သောက်လိုက်ပါ၊ ပြီးရင် တစ်ရက်ခြား တစ်ပြားစီ သောက်ပါ။ အကုန်သောက်ပြီးသွားရင် လဝက်လောက်နေတဲ့အခါ ဆေးအာနိသင်တွေ အပြည့်အဝ စုပ်ယူပြီးသွားလို့ ယောက်ဖ လုံးဝ ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် ကြွေပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် သူ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြွေပုလင်းထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသော ပြင်းရှရှ ဆေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် နုပျိုခြင်းစွမ်းအင်ဆေးပြား သုံးပြားကို ထုတ်ယူကာ မြိုချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နုပျိုခြင်းစွမ်းအင်ဆေးပြား သုံးပြားသည် ထောင်ယွင်ချွမ်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပျော်ဝင်သွားပြီး နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဆင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ဒဏ်ရာရထားသော သူ၏ လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်တို့တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့လက်မောင်း... ငါ့ခြေထောက်...” ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် သူ၏ ဒဏ်ရာဟောင်းများ စတင် ယားယံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသား၊ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများမှာ စတင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယောက်ဖ... ဘယ်လိုနေလဲ” ရွှီနင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့လက်မောင်းတွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကို စိတ်ကြိုက်ခိုင်းစေလို့ရသလိုမျိုး ခွန်အားတွေ အပြည့်ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်း၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေဟန် ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်” ထောင်ယွင်ချွမ်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ပေါ့ပါးသွက်လက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသော်လည်း ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ လမ်းလျှောက်လာလေသည်။ သူ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အပူရှိန်များသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာဟောင်းများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည့် ခံစားချက်မှာ ပိုမို၍ လက်တွေ့ဆန်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ထောင်ယွင်ချွမ်း၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန် သွက်လက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရုပ်ဆိုးလှသော ဒဏ်ရာဟောင်းများပေါ်ရှိ အမာရွတ်များမှာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချောမွေ့သွားကြောင်းကိုလည်း ထောင်ယွင်ချွမ်း သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... ငါ...”</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် ရုတ်တရက် မည်သို့ ဖော်ပြရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ဘဝသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ယောက်ဖ... စိတ်အေးအေးထားပါ၊ လဝက်လောက်နေရင် လုံးဝ ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်။ သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ပြေးလွှား ခုန်ပေါက်နိုင်တော့မှာပါ”</p> <p>ရွှီနင်က ထောင်ယွင်ချွမ်းကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မုန့်ပြားကြော်တွေ ရပြီနော်”</p> <p>ရွှီလျန်က လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မုန့်ချပ်များကို ယူဆောင်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး အခန်းထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေသော ထောင်ယွင်ချွမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ခြေဆွဲ၍ လမ်းလျှောက်လေ့ရှိသော ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် ယခုအခါ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးလေးလံနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ရွှီလျန် သတိထားမိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွင်ချွမ်း... ရှင် ဘာလုပ်နေ...”</p> <p> </p> <p>ရွှီလျန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ထောင်ယွင်ချွမ်းကို ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ရွှီနင်ကို ထောင်ရွာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ထောင်ယွင်ချွမ်းနှင့် စတင်လက်ထပ်ချိန်ကတည်းက ထောင်ယွင်ချွမ်းမှာ ဒဏ်ရာရရှိနေပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ပျောက်သွားပြီ” ထောင်ယွင်ချွမ်းက ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ သွားများပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်က ကိုယ့်ရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ ဆေးတစ်မျိုး ပေးခဲ့တယ်။ လဝက်လောက်နေရင် ကိုယ် သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှီလျန်၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည်နီရဲလာပြီး “ကောင်းတယ်” ဟူ၍သာ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီလျန် ဤမျှပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှီနင်လည်း ဝမ်းသာနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလျန်... ကြက်တစ်ကောင်လောက် သွားသတ်ပြီး ဟင်းတစ်ခွက် လုပ်လိုက်၊ ပြီးတော့ အရက်ပါ ထုတ်ခဲ့။ ခဏနေ ကောယယ် လာတဲ့အခါ သေသေချာချာ စားသောက်ကြတာပေါ့”</p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းက စကားကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်နဲ့တော့... ကိုယ်ပဲ သွားလုပ်လိုက်မယ်။ ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားလုပ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်းသည် မိမိ၏ ခြေလက်များကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရရှိလာသည့် ခံစားချက်တွင် နစ်မြောနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>ထောင်ယွင်ချွမ်း၊ ရွှီလျန်၊ ထောင်ထောင်၊ ကောယယ်နှင့် ရွှီနင်တို့သည် ထမင်းစားစားပွဲတွင် အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ပြန်ရောက်နေပြီဟု ထောင်ထောင် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကောယယ်တစ်ယောက် အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပျောက်ဆုံးနေသော သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ကောယယ်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အတန်ကြာမှသာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောယယ်... ငါ မရှိတဲ့အချိန် ငါ့အစ်မ၊ ယောက်ဖနဲ့ ထောင်ထောင့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ မင်းကို တစ်ခွက်လောက် တိုက်ပါရစေ”</p> <p>ရွှီနင်သည် အရက်တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် ကောယယ်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားနေသော်လည်း ရွှီနင်သည် ကောယယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ယခင်ကအတိုင်း သဘောထားမျိုး ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်ကွာ”</p> <p> </p> <p>ကောယယ်ကလည်း အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။</p> <p>အရက်ခွက်ကို ချပြီးနောက် သူက ရွှီနင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ရွှီနင်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်အတွင်း မင်း ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကောယယ် မေးလိုက်ပြီးနောက် ထောင်ယွင်ချွမ်း၊ ရွှီလျန်နှင့် ကြက်ခြေထောက် ကိုက်နေသော ထောင်ထောင်ပါမကျန် ပန်းကန်နှင့် တူများကို ချကာ ရွှီနင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောရရင်တော့ ဇာတ်လမ်းက ရှည်တယ်”</p> <p>ရွှီနင်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က အချို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုတော့ ကျော်သွားခဲ့သည်။ ဝေ့မိသားစုဝင်များကြောင့် သူ့ကို ကျိဖုန်းစီရင်စုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အလုပ်ကြမ်းများ လုပ်ခိုင်းခဲ့ကြောင်းကိုသာ သူ ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဉာဏ်သုံးကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ကာ သိုင်းပညာများ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ကြောင်း ပြောပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်တန်သောအခါ ဝေ့မိသားစုဝင် သုံးဦးကို ကယ်တင်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ရွှီနင်သည် အန္တရာယ်များအကြောင်း ပြောဆိုခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ပြီး သူ ရရှိခဲ့သော အကျိုးအမြတ်များကိုသာ ပြောပြခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က ထိုသို့ပြောခဲ့သော်ငြား ထမင်းဝိုင်းရှိ လူတိုင်းမှာမူ ရွှီနင်၏ ခရီးစဉ်မှာ ထိုမျှ ချောမွေ့ခြင်း မရှိကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိထားကြသည်။ သူသည် သိသိသာသာကို ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါတွေအားလုံးက ပြီးသွားပါပြီ၊ အနည်းဆုံးတော့ အခု ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ပြန်ဆုံရပြီပဲဟာ”</p> <p>ရွှီနင်က ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ အားလုံး ပြန်လည်ဆုံစည်းရပြီပဲ” ကောယယ်က ပြောပြီးနောက် ခေတ္တရပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ ရွှီနင်... မနက်ဖြန်ကျရင် တစ်ရွာလုံး ပြောင်းရွှေ့ကြတော့မှာ။ အဲဒါကြောင့် အစ်မလျန် ပစ္စည်းသိမ်းတဲ့အခါ ကူညီပေးလိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ပြောင်းရွှေ့ရမယ် ဟုတ်လား”</p> <p>ရွှီနင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ စောစောက ရွာထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရွာသူရွာသားအချို့သည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ခြံဝင်းထဲတွင် ချထားပြီး စီစဉ်နေကြသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကောယယ်သည် ခန်းယွင်ခရိုင်၊ တင့်ယွင်ခရိုင်နှင့် ချိုးယွင်ခရိုင်တို့၏ အခြေအနေများကို ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခံစစ်အကာအကွယ်များ ရှိနေခြင်းနှင့် တပ်စွဲထားသော တပ်ဖွဲ့များအကြား တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရွှီနင် ယခုမှပင် နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဩော်... ဒီလိုကိုး”</p> <p>ရွှီနင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို သိရှိသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကိစ္စအတွက် စိတ်မပူကြပါနဲ့။ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ကျွန်တော် သွားရှာလိုက်ပါ့မယ်” ရွှီနင်က သူ၏ မိသားစုနှင့် ကောယယ်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ကောယယ်တစ်ယောက် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က သူ၏ ခွန်အားများ များစွာ တိုးတက်လာပြီဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ကောယယ်၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် ခန်းယွင်ခရိုင်ရှိ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် အဆင့်တူလောက်သာ ရှိဦးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ထို့ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်ကိုမူ သူ တွေးပင် မတွေးရဲချေ။</p> <p> </p> <p>“မကြာခင် မင်း သိလာမှာပါ” ရွှီနင်သည် မိသားစုနှင့်အတူ ဆက်လက် စားသောက်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ညစာစားပြီးနောက် ရွှီနင်သည် အိမ်တွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ထောင်ကျင်ရှင်ကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ကျင်ရှင်နှင့် အခြားသော မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲများသည် ဝေ့ချန်ချင်းအပါအဝင် ဝေ့မိသားစုဝင် သုံးဦးနှင့်အတူ ထမင်းစားနေကြဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ အကြီးအကဲတို့”</p> <p>ရွှီနင်သည် တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာမှုကို မည်သူကမျှ အပြစ်မတင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်တစ်ယောက် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် ထောင်ရွာအကြီးအကဲများ အားလုံးသည် ရွှီနင်အပေါ် ပိုမို စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အပြင်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသော်ငြား ရွှီနင်ကို ထောင်ရွာ၏ အဓိကမဏ္ဍိုင်ကြီးအဖြစ်ပင် ဝိုးတဝါး ရှုမြင်နေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ရွာပြောင်းရွှေ့မယ့် အစီအစဉ်နဲ့ လက်ရှိအခြေအနေတွေကို ကျွန်တော် သိပြီးပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအခြေအနေကို ကျွန်တော် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို တစ်ရွာလုံး ပြောင်းရွှေ့မယ့်ကိစ္စ ရပ်တန့်ဖို့ပဲ အကြောင်းကြားပေးပါ။ ကျန်တာကို ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးပါပဲကွာ</p> <p>ထောင်ကျင်ရှင်က အခြေအနေကို ရွှီနင်အား နောက်မှ ရှင်းပြရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ရွှီနင်က ဦးဆောင်၍ ဤသို့ တောင်းဆိုလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီမှန်း သိလိုက်ရပြီးနောက် ထောင်ရွာနှင့် ခန်းယွင်ခရိုင်တစ်ခုလုံး ဘေးကင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထောင်ကျင်ရှင် သိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... အခု ခန်းယွင်ခရိုင်ကို ဘယ်သူ တာဝန်ယူထားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တပ်မှူးဝေ့ချန်ချင်းရဲ့ တူဖြစ်တဲ့ ဝေ့ပင်ချီပါ”</p> <p>ထောင်ကျင်ရှင်က ပြောပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းကလည်း ဝင်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေ့ပင်ချီက ငါ့အစ်ကိုရဲ့ သားပါ၊ ပင်လင်နဲ့ ဇစ်ချန်တို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲလေ။ သူက ဒီမှာ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူးအဖြစ် လာနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါတို့ သုံးယောက်ရဲ့ သတင်းကို စောင့်ဖို့ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထောင်ကျင်ရှင်က ထိုအကြောင်းကို ဝေ့ချန်ချင်းအား ပြောပြထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုမှတော့ ခရိုင်မြို့မှာရှိတဲ့ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဆီသွားပြီး အခြေအနေ သွားမေးကြည့်ကြတာပေါ့” ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ အခုပဲ သွားကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရွှီနင်သည် ဝေ့မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားဝိုင်းတွင် ထောင်ရွာမှ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်က အရမ်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာတာပဲ...” ထောင်ကျင်ဖန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ သူ့ရဲ့ အတွင်းအားကျင့်စဉ်ကို ငါက သင်ပေးခဲ့တာလေ” ထောင်ကျင်လုက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ရွှီနင်က တကယ်ပဲ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်ပါ့မလား” မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ကျင်ရှင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ရဲ့ စွမ်းအားဆိုတာက...”</p> <p> </p> <p>“တစ်နယ်လုံးကို တစ်ယောက်တည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်လေ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save