Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝံပုလွေအုပ်စုတစ်ခုလုံး ထပ်မံတိုးတက်လာကြပြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေ့သို့ ထပ်မံခရီးဆက်လာကြခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချီနဂါး၏ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများသည် ပင်လယ်နက်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသော ကြယ်ရောင်များအလား လင်းထျန်းလုံ၏ စိတ်ထဲတွင် အနောက်ဘက်ဧရိယာ၏ မှုန်ဝါးပြီး အန္တရာယ်များသော ပုံကြမ်းတစ်ခုကို ပုံဖော်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိပ်မောကျနေသော ရှေးဟောင်းအရာများ၊ ပြင်ပလူများ၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒေါသများနှင့် ပင်ကိုဗီဇတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ကာကွယ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ။ </p> <p> </p> <p>ဤအပိုင်းအစများသည် သူ၏ရှေ့ရှိ နှင်းခဲအရိုးစုမိစ္ဆာဝံပုလွေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဧရာမအကြွင်းအကျန်များနှင့် တဖြည်းဖြည်း ထပ်တူကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်း သွေးမျိုးဆက်ရှိသော ဤဝံပုလွေသားရဲသည် ဤနေရာတွင် အမှတ်မထင် ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းက “ရှေးဟောင်း အရိုးဝံပုလွေနယ်မြေ” ဟုခေါ်သော ဤပိုင်နက်၏ အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော “အမည်မသိ သက်ရှိများ” ၏ ပစ်မှတ်မှာလည်း ဤအစောင့်အရှောက်များ ကာကွယ်နေသည့် အရာတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်ခြေ များသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသိစိတ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး မိုးပြာနက်နဲဘုရင်မျက်ဝန်း များ၏ အေးစက်သော အပြာရောင် အလင်းတန်းများက ဝံပုလွေအုပ်စုအပေါ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းဝံပုလွေတိုင်း အသက်အောင့်ထားကြပြီး သေခြင်း၊ တိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် နှင်းခဲအရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသော တိုက်ပွဲနိုင်ရာမှရသည့် ပစ္စည်းများကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများက တောက်လောင်နေကာ လေထုထဲတွင် စွမ်းအားတောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံသည် ဤရိတ်သိမ်းမှုကို အုပ်စု၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားအဖြစ် အကျိုးရှိရှိ ပြောင်းလဲပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန့်မြဲ့...” သူ၏ အတွေးက တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား တည်ငြိမ်နေပြီး ရန့်မြဲ့၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမိစ္ဆာဝံပုလွေရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ပုံသွင်းခံထားရပြီး မပျက်မစီး ကျန်ရစ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ အရိုးစုပဲ၊"</p> <p> </p> <p>အဲဒီအထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ ရှေးဟောင်း ခုခံရေး လျှို့ဝှက်ချက်တွေက မင်းရဲ့ ရေခဲကြေးခွံချပ်ဝတ်တန်ဆာ စွမ်းရည်နဲ့ တူညီမှုတွေ ရှိတယ်၊ မင်းက အ‌သားခွဲဝေတာကို ဦးဆောင်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုနဲ့ အရိုးဖွဲ့စည်းပုံတွေကို သေချာ ခံစားကြည့်ပါ၊”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအထဲက အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလေးကိုပဲ နားလည်သွားရင်တောင် မင်းရဲ့ ခုခံမှုက ခိုင်ခံ့တဲ့ ဒိုင်းကာတစ်ခု သက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ ရိုက်ခတ်မှု အားလုံးကို တွန်းလှန်နိုင်တဲ့ ရေခဲတောင်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ရန့်မြဲ့သည် တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဧရာမ ဝံပုလွေခေါင်းကြီးကို လေးနက်စွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်မြဲ့သည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး သူ၏ ထက်ရှသော လက်သည်းများက အတိကျဆုံး ပန်းပုဓားတစ်လက်အလား ကျောက်စိမ်းဖြူရောင် အရိုးများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်သွားကာ သတ္တုအလား မာကျောမှုနှင့် အတွင်းရှိ လေးလံသော စွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရိုးစုမှာ အသက်စွမ်းအင်ကင်းမဲ့နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းတွင် အလွန်နှေးကွေးသော စွမ်းအင်များက ရှေးဟောင်း လမ်းကြောင်းအချို့အတိုင်း လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း အရိုးခန္ဓာ ၏ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထျန်းပင်း...” လင်းထျန်းလုံ ထျန်းပင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ အသားတွေက သေမင်းနှင်းခဲစွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်ဝနေတယ်၊ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေက မင်းရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လမ်းစဉ်နဲ့ နည်းနည်း ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပေမယ့် စွမ်းအင်ပမာဏကတော့ အတော်လေးကြီးမားလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို ဝါးမြိုတာက မင်းအတွက် ပုံသွင်းတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ် ဒီ သေမင်းအငွေ့အသက်ကို ကြိတ်ချေပစ်ဖို့ မင်းရဲ့ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို အသုံးပြုပါ၊”</p> <p> </p> <p> မင်း အဲဒါကို အောင်မြင်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းချက် မရှိတော့ဘူး၊ မင်းရဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ ညွှန်ပြလိုက်တဲ့ နေရာတိုင်းက သက်ရှိတွေ ညှိုးနွမ်းသွားလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ဤသည်က အန္တရာယ်များသော ကြိုးစားမှုတစ်ခု ဖြစ်သော်ငြား ထျန်းပင်းအပေါ် ထားရှိသော အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုလည်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိန်ခေါ်လိုသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်လောင်လာခဲ့သည်။  </p> <p> </p> <p>သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာဝံပုလွေ၏ အတုတ်ခိုင်ဆုံး နောက်ခြေထောက်ကို ခုန်အုပ်လိုက်ကာ ကြမ်းတမ်းသော အမွေးအမျှင်များကို သူ၏ အစွယ်များဖြင့် ရက်စက်စွာ ကိုက်ဖြတ်ပြီး မီးခိုးဖြူရောင် အေးစက်စက် အသားများကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် အေးစက်စက် သေခြင်းစွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရေခဲဆူးတစ်ချောင်းအလား ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ သူ့ကို မရည်ရွယ်ဘဲ တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထို့နောက် သူ၏ နှင်းမုန်တိုင်းတိုက်ပွဲဝိညာဉ်မှာ အပြည့်အဝ အသက်ဝင်လာပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော ရွှေရောင် သွေးများက ချော်ရည်များအလား ပွက်ပွက်ဆူလာကာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော အအေးဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကမှာ နာကျင်သော်လည်း ထိရောက်မှုရှိပြီး သူ၏ ကြွက်သားမျှင်များသည် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း စက်ဝန်းမှတစ်ဆင့် ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ယင်းဖုန်း...” လင်းထျန်းလုံက နောက်ဆုံးတွင် ယင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ လမ်းစဉ်က အမြန်နှုန်းနဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းပဲ၊ ဒီမိစ္ဆာဝံပုလွေရဲ့ အရွတ်တွေက အသက်ရှင်စဉ်က သူ့ရဲ့ အလျင်နဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုစည်းထား၊”</p> <p> </p> <p>“အသက်စွမ်းအင် ပျောက်ကွယ်သွားတာတောင်၊ ထက်ရှတဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အရိပ်အယောင်လေးတွေ ကျန်နေသေးတယ်၊ အဲဒါတွေကို စုပ်ယူလိုက်၊ မင်းရဲ့ အရိပ်ကို ပိုမြန်အောင် လုပ်ပြီး မင်းရဲ့ နှာခေါင်းနဲ့ ‘သေခြင်း’  အရှိန်အဝါကို အနံ့ခံလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ယင်းဖုန်း အသစ်ရရှိထားသော သဘာ၀အာရုံ ခြေရာခံခြင်း စွမ်းရည်အတွက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖုန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်က မှုန်ဝါးဝါး မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖုန်းသည် မိစ္ဆာဝံပုလွေ၏ ကျောရိုးရှိ အဓိက အရွတ်အချို့ကို တိကျစွာ ရှာဖွေလိုက်ပြီး သူ၏ ထက်ရှသော လက်သည်းဖျားများဖြင့် သတိကြီးစွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ အနီးအနားရှိ အရိပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူသွားပြီး စားသောက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> အေးစက်သွက်လက်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားကာ လေစီးကြောင်း အမြန်နှုန်းမြှင့်တင်ခြင်း၏ စွမ်းအားကို ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်ကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် လောကကြီး၏ အသံများက သူ၏ အာရုံထဲတွင် ပိုမိုပြီးပြည့်စုံလာခဲ့သည်—အနံ့များသာမက စွမ်းအင်များ ဆွေးမြည့်သွားသည့် ဖြစ်စဉ်ကပင် ခြေရာများ ချန်ရစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သူကြီးသုံးဦး ၎င်းတို့၏ အပိုင်းအသီးသီးကို အာရုံစိုက်နေကြလေသည်။ လင်းထျန်းလုံသည် အခြားသော ဝံပုလွေအုပ်စု အဖွဲ့ဝင်များကို ငြိမ်နေခွင့် မပေးပေ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာဝံပုလွေ၏ ကျန်ရှိနေသော အသားနှင့် ကလီစာများကို ခွဲဝေယူရန် သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင်များမှာ အဓိက အစိတ်အပိုင်းများလောက် မသန့်စင်သော်လည်း ဘုရင်အဆင့် ရှေးဟောင်းသားရဲတစ်ကောင်၏ အသားက သာမန် နှင်းဝံပုလွေများနှင့် ရေပြာကြေးခွံအစောင့်အရှောက်များအတွက် အကောင်းဆုံး အားဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> အရိုးတောအုပ်ထဲရှိ ကွင်းပြင်တစ်ဝိုက်တွင် ကျေနပ်စွာ မျိုချသံများနှင့် စွမ်းအင်ကြေညက်အောင် လုပ်နေသော တိုးညင်းသည့် ညည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝံပုလွေအုပ်စု၏ အရှိန်အဝါက ဒီရေအလား တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စွတ်ဖားလှည်းပေါ်ရှိ ရှောင်ယင်းသည် ဦးလေးထျန်းပင်း ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် ပဋိပက္ခဖြစ်မှုများကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် နာကျင်စွာ သွားဖြီးနေသည်ကို ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက ၀တ်စုံအစွန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှောင်လန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လန်၊ ဦးလေးထျန်းပင်းက အဲဒီအသားကို စားရတာ အရမ်းနာကျင်နေပုံပဲ... သူ ဗိုက်နာနေမလား...” သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လန်၏ အကြည့်မှာ ဦးလေးရန့်မြဲ့ သေချာ လေ့လာနေသော ကျောက်စိမ်းဖြူရောင် အရိုးစုပေါ်တွင်သာ အချိန်ကြာကြာ ရပ်တန့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရိုးများက သူမကို အလွန် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေပြီး ခိုင်ခံ့မှုနှင့်အတူ အလိုအလျောက် ကြောက်ရွံ့စိတ် ပေါက်စေသော အေးစက်သည့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းများကိုလည်း ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ စွမ်းအားက... ဝံပုလွေဖေဖေရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ မတူဘူး၊ ဦးလေးတို့ သတိထားမှ ဖြစ်မယ်...” မိသားစုအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် သူမပြာရာခက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံသည် သမီးငယ်လေးများ စိုးရိမ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးစေရန် အတွေးတစ်ခု ပြန်လည် ပေးပို့လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်ကမူ မိစ္ဆာဝံပုလွေ၏ ပျက်စီးနေသော ဦးခေါင်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မိုးပြာနက်နဲဘုရင်မျက်ဝန်းများဖြင့် ဦးခေါင်းခွံ၏ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ကျန်ရစ်နေသော စွမ်းအင် အမှတ်အသားများကို အသေးစိတ် သေချာစစ်ဆေးနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံသည် ဤရှေးဟောင်း သက်ရှိ၏ ဇီဝဖဲ့စည်းပုံမှတစ်ဆင့် စွမ်းအားအရင်းအမြစ် သဲလွန်စများကို ရှာဖွေချင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာဝံပုလွေ၏ အရိုးများထဲရှိ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးပြီး သဘာ၀စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများအလား လုပ်ဆောင်ပေးနေကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အချို့သော အရိုးအဆစ်များက သဘာ၀စွမ်းအင်များကို ချဲ့ထွင်ပေးနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဥပဒေသတွေကို သယ်ဆောင်နိုင်ဖို့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံပဲ... အဲဒါကို အတုခိုးနိုင်ရင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်...” အနာဂတ် ဝံပုလွေအုပ်စု၏ အလုံးစုံ စွမ်းအားမြှင့်တင်ရေးအတွက် မှုန်ဝါးဝါး အယူအဆတစ်ခု သူ၏ ရင်ထဲတွင် စတင် ပေါက်ဖွားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာဝံပုလွေ၏ အကြွင်းအကျန်များပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသော အလွန်ပါးလျသည့် “ထူးဆန်းသော အနံ့” မှာ ယင်းဖုန်း ဖော်ပြခဲ့သော “အမည်မသိ သက်ရှိများ” ၏ သဲလွန်စများနှင့် တူညီနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> မူလအရင်းအမြစ် တူညီသော်လည်း... “‌‌ ရှေးဟောင်းဆန်သော” ခံစားချက်တစ်ခု ထပ်မံ ပါဝင်နေကြောင်းကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသက်ရှိများက ဤမိစ္ဆာဝံပုလွေကဲ့သို့ အမျိုးအစားမျိုးနှင့် လွန်ခဲ့သော အချိန်များကတည်းက ထိတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ပဋိပက္ခပင် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးနိုင်ကာ ဤအနံ့က ချန်ရစ်ခဲ့သော အမှတ်အသား သို့မဟုတ် ဖိနှိပ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု  ဖြစ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတွေ့ရှိချက်ကြောင့် သူတို့ ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် အရာများကို သူ ပို၍ပင် သတိထားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ဝံပုလွေအုပ်စု၏ ဝါးမြိုစားသောက်ပွဲကြီးမှာ ပြီးဆုံးသွား‌လေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သူကြီးသုံးဦး၏ တိုးတက်မှုများက အသိသာဆုံး ဖြစ်သည်။ ရန့်မြဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေခဲကြေးခွံချပ်ဝတ်တန်ဆာ အရောင်မှာ ပိုမိုငြိမ်သက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်ဖန်ရန်ခါ ကျောက်စိမ်းဖြူရောင် အရိုးများနှင့် ဆင်တူသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာတတ်ကာ သူ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပင်းမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး သူ၏ အသက်ရှူငွေ့ထဲတွင် ရေခဲနှင့် မီး ယှက်နွယ်နေသော ပူလောင်သည့် မီးဓာတ် ပါဝင်နေကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အင်အားမှာလည်း ကြီးကြီးမားမား တိုးတက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ယင်းဖုန်းမှာမူ ဘာစွမ်းရည်မှ ထုတ်မသုံးလျှင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရိပ်များထဲသို့ ပေါင်းစပ်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး သေချာအာရုံမခံပါက သူ၏ တည်ရှိမှုကို သိရှိရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဘုရင်မင်းမြတ်...” ရန့်မြဲ့က ပထမဆုံး သတင်းပို့လိုက်သည်။ သူ၏ အတွေးများထဲတွင် အကျိုးအမြတ်များရရှိလိုက်ခြင်းကြောင့် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ အရိုးစွမ်းအားကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အကြမ်းဖျင်းနားလည်သွားပါပြီ၊ အဲဒါကို အတည်ပြုပြီး ပေါင်းစပ်အသုံးပြုဖို့အတွက် အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲတစ်ခု လိုအပ်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်...” လင်းထျန်းလုံက ချီးကျူးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အရှိန်အဝါများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ယင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အခု ငါတို့ကို ခြေရာတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်ဆီ ခေါ်သွားတော့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ...” ယင်းဖုန်း၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာပြီး လမ်းပြရန်အတွက် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေအုပ်စုသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာလာကြပြီး ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန်များ ပြည့်နှက်နေသော ကွင်းပြင်ကို စွန့်ခွာကာ အနောက်ဘက်ဧရိယာ အနက်ထဲသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save