Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျိုးမောင်နှမ၏ အတိတ် (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ရောက်တော့ ဝန်မခံချင်ပေမဲ့ အဖေက နောက်ထပ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာနိုင်ခြေက အရမ်းနည်းသွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုက်တာကတော့ မိသားစုအခွဲကလာတဲ့ လူက အဆင့် ၇၁ ကို ရောက်သွားတဲ့ အချိန်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအထိ ရောက်တဲ့သူ မရှိတာ အနှစ် ၂၀,၀၀၀ တောင် ရှိနေပြီ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်မှာ သူက ကျိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ အဲဒီအထိ ရောက်ဖူးတဲ့ တတိယမြောက်လူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ရောက်တော့ မျှော်လင့်နိုင်တာဆိုလို့ အဖေလက်လျှော့ပြီး အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အဖေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာသရွေ့တော့ ကျွန်မတို့ ပင်မမိသားစုမှာ ဆက်နေခွင့် ရဦးမှာပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“ယှဉ်ပြိုင်သူ သေဆုံးသွားမှ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝပြန်မကောင်းနိုင်တော့တဲ့ သေရာပါ ဒဏ်ရာတွေ ရသွားမှသာ နှင်ထုတ်ခံရမယ့် စည်းမျဉ်းက အကျုံးဝင်တာကိုး”</p> <p> </p> <p>“အဖေသာ လက်လျှော့လိုက်ရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာ... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အချိန်အကြာကြီး ယူလိုက်ရပေမဲ့ အဖေက အဆင့် ၆၇ ကို ရောက်အောင် သွားနိုင်ခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စုရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံး အဲဒီအထိ ရောက်ဖူးတဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်လူ ဖြစ်လာတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလောက် အောင်မြင်မှုမျိုး ရထားပြီဆိုတော့ အဖေလက်လျှော့ဖို့ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ...”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအဆင့်နှစ်ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ အဖေအချိန်ဘယ်လောက် ယူလိုက်ရလဲ ဆိုတာကို ကြည့်ရင် အဖေ့အတွက် ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ်ဆိုတာ သိသာနေတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဖေက အဆင့် ၆၈ ကို ဆက်ပြီး စိန်ခေါ်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါးမိနစ် အကြာမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အကြည့်များက မှုန်ရီဝေဝါးသွားရင်း  နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာရင်း နာကျင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်တုန်းက အဖေ ဘာတွေတွေးနေခဲ့မလဲ မသိဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းကြောင့် ယန်ချင်းတစ်ယောက် လေးပင်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ခံစားနေရသော ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို သက်သာရာရစေရန် သို့မဟုတ် နာကျင်မှု လျော့ပါးသွားစေရန် သူ လုပ်ပေးနိုင်သည်မှာ ဘာမှမရှိပေ။</p> <p> </p> <p> တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်နေသော ချိုချဉ် ဝက်သားနီနှပ်ကို လှမ်းယူရန်ပင် အနေရခက်နေသလို ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျောက်စာတိုင်ပေါ်မှာ အဖေ့ရဲ့ အခြေအနေက ‘သေဆုံး’ လို့ ပြလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အမေက ရတနာထဲကို ပြေးဝင်သွားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အမေက အဆင့် ၄၈ မှာ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်... သူတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကိုတောင် မမြင်လိုက်ရဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အဖေသေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ စမ်းသပ်မှုလုပ်နေတုန်း အမေကဇွတ်ဝင်သွားတဲ့အတွက် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရွေးချယ်ပွဲကို နှောင့်ယှက်မှုနဲ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ရာ ရောက်သွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“အမေက အဲဒီထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တော့ ပြစ်ဒဏ်က ကျွန်မတို့အပေါ် ကျရောက်လာတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဘိုးက ကျွန်မတို့အတွက် ရပ်တည်ပေးခဲ့ပြီး ပြစ်ဒဏ်ကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ ခံယူခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်တွေကလည်း အဲဒီ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံခဲ့ကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဖေ့အပေါ်မှာ ထားရှိခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်နဲ့ လေးစားမှုတွေ နည်းနည်းပါးပါး ကျန်နေသေးလို့ နေမှာပါ”</p> <p> </p> <p>“အဘိုးက နှစ် ၅၀၀၀ ပြစ်ဒဏ် ကျခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီ နှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး မျိုးနွယ်စုရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေတွေထဲက တစ်ခုမှာ အကျဉ်းကျခံနေရမှာ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေရာက နန်းတော်အဆင့် အောက်က ဘယ်သူမဆို ပို့ခံရရင် တစ်ပတ်အတွင်း သေသွားနိုင်တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာကြီးပဲ”</p> <p> </p> <p>ဇာတ်သိမ်းပိုင်းကို ကျိုးရီက ဆက်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒီလို ဇာတ်သိမ်းမျိုးကြုံရအောင် အတိတ်ဘဝက အကုသိုလ်တွေ အများကြီးလုပ်ခဲ့လို့ နေမှာပါ... တစ်ရက်တည်းနဲ့တင် မိသားစုဝင် သုံးယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်...”</p> <p> </p> <p> မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ အရောင်လက်နေရင်း ဝမ်းနည်းမှု၊ ဒေါသများနှင့်အတူ အက်ကွဲနေဆဲဖြစ်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“လီချင်နဲ့ ကျွန်တော်က ပင်မမိသားစုကနေ နှင်ထုတ်ခံရပြီး တခြားမိသားစုအခွဲဆီမှာ အသစ်ကနေ သွားစဖို့ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ပဲ ရလိုက်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိသားစုအခွဲတွေကလည်း ပင်မမိသားစုရဲ့အမြင်ကို ကြောက်လို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ချင်ကြဘူး...”</p> <p> </p> <p>“သူတို့အမြင်မှာတော့ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ကလေးတွေကို ခိုလှုံခွင့် ပေးထားတာက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အသစ်ရဲ့ အမြင်မှာ သိပ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မိဘနှစ်ပါးလုံး သေဆုံးသွားပြီး အဘိုးကလည်း အကျဉ်းကျခံနေရတော့ အဲဒီမိသားစုအခွဲတွေ ပြန်စဉ်းစားလာအောင် အားကိုးစရာနောက်ခံကလည်း ဘာမှမရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကြောင့် ညီမလေးနဲ့ ကျွန်တော်က ကျိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျက်စိအောက်ကနေ အဝေးတစ်နေရာရာမှာ အသစ်ကနေ ပြန်စဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာ...”</p> <p> </p> <p>“လက်ရှိမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်တို့အပေါ် ဘာအငြိုးမှ မရှိနိုင်ပေမဲ့ သူ့ဆီက မျက်နှာသာရဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် အရင်က အဖေ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ နေခဲ့ရလို့ အဖေ့အပေါ် အငြိုးတကြီး ဖြစ်နေတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေကတော့ အဲဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>“အရင်ကလည်း နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ မိသားစုအခွဲတွေဆီ မရောက်ခင် ‘လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အခြေအနေ’ တွေအောက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“မျိုးနွယ်စုရဲ့ အတွင်းရော အပြင်မှာပါ လုံးဝအပယ်ခံ ဖြစ်သွားကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အရင်ကမြင်ရင် ဖားယားတတ်တဲ့ မျက်နှာတွေကနေ ရန်လိုမှုတွေ လှောင်ပြောင်မှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“မျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ အဘိုးနဲ့ အဖေ့အပေါ် သဘောထား ကောင်းခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲ အနည်းငယ်ကြောင့်သာ မျိုးနွယ်စုပိုင်နက်ထဲမှာတင် တိတ်တဆိတ် လက်စအဖျောက်မခံခဲ့ရတာ”</p> <p> </p> <p>“မိဘတွေရဲ့ ဈာပန ပြီးတဲ့အခါ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပိုင်နက်ထဲကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်သွားနိုင်ဖို့အရေး လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ရတနာအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးရင်း ကျိုးရီက ဆက်ပြောသည်။ “ထွက်သွားဖို့ ကူညီပေးတဲ့ အမှတ်မထင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ‘ကုန်သည်’ ဆိုတာကလည်း တကယ်တော့ စမ်းသပ်မှု မတိုင်ခင်ကတည်းက အဖေ စီစဉ်ပေးခဲ့တဲ့ သူဆိုတာ နောက်မှ သိခဲ့ရတာ...”</p> <p> </p> <p>“အဖေ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ရင်ဆိုပြီး ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့တဲ့ အရေးပေါ် အစီအစဥ်တစ်ခုပဲ”</p> <p> </p> <p>“တမလွန်ကနေတောင် အဖေက ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတုန်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးလီချင်က ပြုံးရင်း ညင်သာစွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေက အမြဲတမ်းစိုးရိမ်တတ်ပြီး ကိစ္စတွေကို  ကြိုတင်စီစဉ်တတ်တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဒီလို စီစဉ်ထားမှုက အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း သဘောတူလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်... အဖေက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဖေတို့ အမေတို့ကို လွမ်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ...”</p> <p>….</p> <p>ယန်ချင်းက သူတို့ကို အချိန်အနည်းငယ် ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ကျိုးမောင်နှမနှင့် အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုများအပေါ် အခြေခံ၍ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် အဖြစ်ဆိုး တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ဆိုးရွားနေမည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသမျှ အရာအားလုံးက သူတို့ မျိုးနွယ်စု၏ စည်းမျဉ်းများအတွင်းတွင်သာ ရှိနေသဖြင့် အဖွဲ့အစည်းအနေဖြင့် သူတို့ကိစ္စတွင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခွင့် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့လျှင် ၎င်းတို့၏ လုပ်ပိုင်ခွင့် နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်ရာ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးကလည်း ထိုသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမျိုးကို လိုလားမည် မဟုတ်ဟု ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>မတ်တပ်ရပ်ကာ အရိုအသေပေးရင်း ယန်ချင်းက ပြောလိုက်ရာ မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ အတိတ်ကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>အခုချိန်တွင် သူတို့ဆီ၌ မရှိတော့သော နောက်ခံကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် ယန်ချင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် ယှဉ်ပါက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မျှသာရှိသော ပုရွက်ဆိတ်လေးများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက မိမိထက် အားနည်းသူများကို အထူးသဖြင့် ဆွေမျိုးရင်းချာများ ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ အရိုအသေပေးသည်ဆိုသည်မှာ  စိတ်ကူးနှင့်ပင် မတွေးရဲသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာကြီးသည် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုများ ရှိပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆက်ဆံရာတွင် များသောအားဖြင့် ခွန်အား သို့မဟုတ် နောက်ခံအပေါ်တွင်သာ မူတည်လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးတွင် အဲဒီနှစ်ခုလုံး မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက ပြုံးရင်း ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က ဒီလို အရိုအသေပေးတာနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ အစ်ကို လာတဲ့နေရာမှာတော့ ဒီလို လုပ်တာက တော်တော်လေး ပုံမှန်ပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို သိပ်ပြီး အရေးမထားဘူး။ အဲဒီအစား လူရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပဲ လေးစားမှု ပြသကြတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာမှာ နယ်မြေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ရှိနေရင်တောင် သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ပုပ်ပွနေတယ်ဆိုရင် အရိုအသေပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအရိုအသေ ပေးတာက မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးရယ် မိဘတွေရယ် ပြီးတော့ အဘိုး အတွက်ပါ”</p> <p> </p> <p>“မြင်ရကြားရသလောက်တော့ သူတို့က လေးစားမှုနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့၊ တကယ့်ကို အတုယူစရာကောင်းတဲ့ လူတွေပဲ... ခွန်အား ဒါမှမဟုတ် အာဏာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးလီချင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့... အစ်ကိုကြီးယန်ချင်းက ဘယ်ကလာတာလဲ ဆိုတာ မပြောပြရသေးဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီကလည်း စိတ်ဝင်စားနေပုံရပြီး စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ကာ ကော်ပြန့်ကြော်များ အပြည့်ထည့်ထားသော ပန်းကန်ကိုပင် တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယန်ချင်းက အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ပန်းကန်ကို နေရာပြန်ထားလိုက်နိုင်သော်လည်း သူ၏ အပင်ပန်းခံမှုအတွက် ကော်ပြန့်ကြော် တစ်ခုကိုတော့ ယူလိုက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက သူတို့၏ အမူအရာများကို နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် အကဲခတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထပ်မိတ်ဆက်အုံးမယ်။ အစ်ကို့နာမည်က ယန်ချင်းပါ။ အဖွဲ့အစည်းက တရားသူကြီး တစ်ယောက်ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား  ဖြစ်သွားပြီး ကျိုးလီချင်မှာလည်း နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသည့် ချောက်နက်ရေခဲတုံးကြီး တစ်တုံးကဲ့သို့ အေးခဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ တုံ့ပြန်နိုင်ရန် မိနစ်အနည်းငယ် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက တံတွေးများ စင်ထွက်လာသည်အထိ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေ... နေပါဦး အစ်ကိုကြီးယန်ချင်း၊ တကယ်ပဲ အဖွဲ့အစည်းကလား... နာမည်တူနေတဲ့ တခြားအဖွဲ့အစည်း တစ်ခုခု မဟုတ်ဘဲ အဲဒီအဖွဲ့အစည်း အစစ်ကလား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်း၏ အရှေ့တွင် ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ့ဘက်သို့ လွင့်စင်လာသော တံတွေးအားလုံးကို အငွေ့ပျံသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးလီချင်မှာမူ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်၊ မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးထဲသို့ပင် တံတွေးများ စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူသတ်ချင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် အံကြိတ်ကာ အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျိုးရီ….”</p> <p> </p> <p>ထိုအော်သံကြောင့် ကျိုးရီမှာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက အနေရခက်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆောရီးပါ လီချင်ရယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်... အဖွဲ့အစည်းကပါ...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဝတ်ရုံကို တရားခွင်တွင် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော တရားဝင် ဝတ်စုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြလိုက်ပြီးနောက် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံအဖြစ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောင်းလဲနေစဉ်အတွင်း မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးမှာ ထိုင်ခုံများမှ ထလာကြပြီး ယန်ချင်း၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် ညှပ်ထိုင်ကာ ဝတ်ရုံကို တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အနီးကပ် လေ့လာနေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မိုက်တယ်...”</p> <p> </p> <p> ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တံတွေးများ ဟိုစင်ဒီစင် မဖြစ်စေရန် သတိထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးလီချင်မှာမူ မျက်လုံးများက ဝတ်ရုံပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ ကပ်ငြိနေသဖြင့် ဘာကိုမျှ သတိထားမိမည့် အခြေအနေတွင် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်တိုင်း တွန့်ဆုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကိုင်ကြည့်ချင်ရင် ကိုင်ကြည့်လို့ ရပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးလီချင်က အားကျစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အရမ်း နူးညံ့တာပဲ... မျိုးနွယ်စုမှာ တွေ့ဖူးတာတွေထက်တောင် ပိုပြီးနူးညံ့သေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်း၏ ခွန်အားကို သတိရသွားချိန်တွင် ကျိုးရီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးယန်ချင်း... မကောင်းဆိုးဝါး အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ယောက်များလား...”</p> <p> </p> <p> မျိုးနွယ်စုရှိ နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အများစုမှာ အသက်ကြီးကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာ သူ၏ အဘိုးဆိုလျှင် အသက် ၅၀ အရွယ် လူတစ်ယောက်နှင့် တူသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အသက် ၁,၂၀၀ ရှိပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်း၏ ငယ်ရွယ်သောအသွင်အပြင်ကို အနီးကပ် မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အသက်အရွယ်နှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းများ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> ကလေးဘဝတုန်းက စီနီယာအချို့၏ အသက်ကို ခန့်မှန်းသည့် ကစားနည်းမျိုး ကစားလေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စီနီယာတစ်ယောက်ယောက် သိသွားချိန်တိုင်း သူတို့အတွက်  အဆုံးသတ်ကောင်းလေ့ မရှိသော်လည်း ပျော်စရာကောင်းသော ကစားနည်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် ကျိုးရီက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လီချင်... လုပ်ကြမလား...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးလီချင်က နောက်မဆုတ်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့... လောင်းကြေးက...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့စွာ ပြုံးရင်းဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှုံးတဲ့သူက ကျန်နေတဲ့ ဂျင်ဂိုလက်ဖက်ရည်တွေကို တစ်ကျိုက်တည်း အကုန်သောက်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးလီချင်က သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကောင်းပြီလေ... ရှုံးရင်ဆင်ခြေပေးလို့ မရဘူးနော်။ အရင်စည်းမျဉ်းတွေ အတိုင်းပဲ၊ အတိုးအလျော့ ၁၀၀...ပဲ”</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောလာခဲ့သော ရှက်တတ်သည့် ကောင်မလေးမှာ ရုတ်တရက် အကြောက်အလန့်ကင်းမဲ့သော နဂါးမလေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယန်ချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်လုံးက လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> “သဘောတူတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို သုံးအထိ ရေတွက်မယ်... တစ်... နှစ်... သုံး... ၇၀၀...”</p> <p> </p> <p>“၂၀၀...”</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဘာလုပ်နေကြသလဲ ဆိုတာကို ယန်ချင်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက အနိုင်ရရှိသွားပြီဟူသော မျက်နှာထားဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အစ်ကိုကြီးယန်ချင်း အသက်က ဘယ်လောက်လဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အော်... အဲဒါကြောင့်ကိုး။ ငါ့ကို အဲဒီလောက် အသက်ကြီးပြီလို့ ထင်နေကြတာ မယုံနိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းခါယမ်းရင်း ယန်ချင်းက ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အသက် ၂၃ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟင်….”</p> <p> </p> <p>မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံး အကျယ်ကြီးအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသံလုံအတားအဆီး ရှိနေသေးသဖြင့် သူတို့၏ အော်သံများမှာ အတားအဆီး အတွင်းတွင်သာ ပိတ်လှောင်ခံထားရလေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save