Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးကြီးအဘွားကြီး စုံတွဲ၏ အဆက်အသွယ်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“စီနီယာ... အာ... သခင်လေးယန်ချင်း... ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ၊ ကျုပ်တို့တတ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာအတွင်းကဆိုရင် ဝမ်းသာအားရ ကူညီပေးပါ့မယ်...” အဘိုးဝမ်က ပြတ်သားစွာပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုထူးဆန်းသော ဇနီးမောင်နှံ၏ အကြည့်များက ဒူးထောက်နေသော သွေးမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်သွားတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စသည် သွေးမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများနှင့် ပတ်သက်နေမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသဖြင့် သူတို့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရပြီး၊ တကယ်လို့သာ ဟုတ်နေခဲ့မည်ဆိုလျှင်  ခေါင်းကိုက်စရာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သွေးမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများကို အဆက်မပြတ် လိုက်လံနှိမ်နင်းနေမှုများက သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရ အခက်ခဲဆုံး ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အလွန်မြင့်မားသည့် အသက်စွမ်းအင်များ ရှိကြပြီး အသက်အန္တရာယ်ကို အမြဲတမ်းခြိမ်းခြောက်ခံနေရသဖြင့် ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အသေခံ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဖမ်းဆီးခံရပါက သေသည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အတူတကွ သေဆုံးသွားမည့် အခြေအနေအထိပင် စွန့်စား တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသော တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများကြောင့် လူအများစုမှာ သွေးမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သတိကြီးစွာ ထားတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> အန္တရာယ်ကို အတူတကွခွဲဝေယူနိုင်ရန် အများအားဖြင့် အဖွဲ့လိုက်သာ ရင်ဆိုင်လေ့ရှိပြီး တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်လေ့မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အတွေးများကို ဖတ်သိနေသည့်အလား ယန်ချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သိပ်ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... အထူးသဖြင့် ခင်ဗျားတို့လို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ သူတွေအတွက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းလိုက်လို့ ရပေမဲ့ အချိန်သိပ်မရလို့ရယ်၊ ပြီးတော့ တတ်နိုင်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အာရုံစိုက်မခံရအောင် ရှောင်ချင်လို့ပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့..”</p> <p> </p> <p>“ သွေးမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး၊ သူကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ေခါ်သွားမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးအဘွားကြီး စုံတွဲမှာ အပြင်ပန်းတွင် မပြသသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ခရမ်းမြို့တော်အကြောင်း ဘယ်လောက်သိလဲ...”</p> <p> </p> <p>အတွေ့အကြုံရင့် မြေခွေးအိုကြီးများဖြစ်သည့်အလျောက် ထိုဇနီးမောင်နှံက ယန်ချင်း၏ မေးခွန်းနောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မေပယ်နီအင်ပါယာအတွင်းတွင် သူတို့၏ အဆက်အသွယ်များ မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းသနည်းဟု တကယ်တမ်းမေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားဝမ်က အနည်းငယ် တက်ကြွနေသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလိမ်ပါဘူး... တကယ်လို့ မြို့စားမင်းကို ငါတို့ရဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ အိမ်လေးမှာ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူက ဝမ်းသာအားရနဲ့ လက်ခံပါလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသော ကွပ်မျက်မှုက နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက စိတ်ထဲမှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ “အင်း... ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>အဘွားဝမ်၏ စကားကြောင့် ကျိုးရီနှင့် ကျိုးလီချင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူမကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းနှင့် ဝမ်ဇနီးမောင်နှံတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟုလည်း ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “အဘွားဝမ်... အဘွားကမြို့စားမင်းကို သိတာလား...”</p> <p> </p> <p>မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောရင်း အဘိုးဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “သူ့ကိုယ်သူတောင် ကြောက်နေတဲ့ အရိုးပေါ်အရေတင် လူငယ်လေးဘဝတုန်းက သူ့ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>ရှုပ်ထွေးနေသော ကျိုးရီက တွက်ချက်ကြည့်ရန် ကြိုးစားရင်း ရိုးသားစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါပေမဲ့ အဘိုးတို့က အခြေတည်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်လေ... ပြီးတော့ မြို့စားမင်းက အဘိုးတို့ထက် အသက်ပိုကြီးနိုင်တယ်... နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ထက် ပိုအိုတဲ့ပုံ ပေါက်နေရင်တောင်မှ...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဘွားဝမ်၏ အန္တရာယ်များသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရုတ်တရက် တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးများ လခြမ်းပုံစံ ဖြစ်သွားသည်အထိ အတတ်နိုင်ဆုံး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြင့် အဘွားဝမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျစ်တာလေး... မင်းအတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဂျင်ဂိုလက်ဖက်ရည် စည်ပိုင်းတစ်လုံး ကျန်သေးတယ် ထင်တယ်၊ အဲဒါ အကုန်မသောက်ရမချင်း ပြန်ခွင့် မရှိဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက အနေရခက်စွာ ရယ်မောရင်း သီချင်းညည်းကာ ကိတ်မုန့်ကို ကိုက်စားရင်း တမင်လျစ်လျူရှုနေသော ကျိုးလီချင်ထံသို့ အကူအညီတောင်းသည့် အချက်ပြမှုများ အဆက်မပြတ် ပို့လွှတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဇနီးမောင်နှံနှင့် ကျိုးမောင်နှမတို့၏ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်ရင်း ယန်ချင်းက တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး လိုက်လာမယ်ဆိုရင် ကောင်းမယ်... ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို ခွဲထားခဲ့ရတာက နှမြောစရာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါဆို ကိစ္စတွေ ပိုလွယ်သွားပြီ... မြွေပွေးနက်ဂိုဏ်းက ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မိုမျိုးနွယ်စုက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခိုင်းစေချက်ကြောင့်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အကူအညီလိုချင်တာက မြွေပွေးနက်ဂိုဏ်းနဲ့ မိုမျိုးနွယ်စုက အဲဒီလူကို ရှင်းပေးဖို့ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ မြို့စားမင်းဆီက အဆက်အသွယ်တွေဆိုရင် ဒါက လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>လက်ထဲရှိ ဇွန်းကို ပြုတ်ကျသွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကျိုးလီချင်က ရုတ်တရက်ဝင်ပြောလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p> “အစ်ကိုကြီးယန်ချင်း... အဘိုးဝမ်နဲ့ အဘွားဝမ်တို့က အခြေတည်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာလေ”</p> <p> </p> <p>“အလယ်အလတ် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ရှိတဲ့ မြွေပွေးနက်ဂိုဏ်း လိုမျိုး အန္တရာယ်များတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ရှိတဲ့ မိုမျိုးနွယ်စုဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး၊ သူတို့ သေသွားလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီကလည်း ဝင်ပြောချင်နေပုံရသော်လည်း အခွင့်အရေး မရခင်မှာပင် ယန်ချင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မောင်နှမနှစ်ဦး၏ အပြစ်တင်နေသော အကြည့်များကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာပြုံးရင်း ယန်ချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “တစ်ခုခုကို အထင်လွဲနေကြပုံပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက အဘိုးကြီးအဘွားကြီး စုံတွဲကို ယဉ်ကျေးစွာပင် မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ရှင်းပြမလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်ပဲ ရှင်းပြရမလား...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးဝမ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ပဲ ရှင်းပြပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>သူတို့ကိုယ်စား နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ပြန်လည် ချေပပြောဆိုနေကြသော ကျိုးမောင်နှမနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်များ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားဝမ်က ရယ်မောရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပါပဲ... နွားသူငယ်လေးတွေက ခြင်္သေ့ကိုတောင် မကြောက်ကြဘူးပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အတိအကျတူညီနေသော ငွေရောင်အဆောင်ပြား နှစ်ခုကို ဖြုတ်ချလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ဖြုတ်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်အပြင်များမှာ မပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အုတ်ဂူထဲ ခြေတစ်ဖက် ကျနေသူများကဲ့သို့ မထင်ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက...”</p> <p> </p> <p> ကျိုးရီမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျိုးလီချင်ကလည်း အဘိုးဖြစ်သူ ကြည့်လေ့ရှိသော ကြင်နာသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် သူတို့ကို ပြုံးကြည့်နေဆဲဖြစ်သည့် အဘိုးကြီးအဘွားကြီး စုံတွဲကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးလီချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လေဟယ်ဆီက ထွက်လာတဲ့ ဖိအားထက်တောင် ပိုပြီး အားကောင်းနေသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက မယုံနိုင်သေးဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဘိုးတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေလား...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးဝမ်က ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို လှည့်စားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေတွေက ငါတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် သရုပ်ကို ထုတ်ပြခွင့် မပေးလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ခရမ်းမြို့တော်မှာ ငါတို့ပေးအပ်ခံရတဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ခရမ်းမြို့တော်အတွင်းက မြေအောက်အဖွဲ့အစည်း အများစုကို ပတ်ဝန်းကျင်က မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ ထိပ်တန်းအဖွဲ့အစည်း အနည်းငယ်က တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း ထောက်ပံ့ပေးထားတာမို့၊ မြွေပွေးနက်ဂိုဏ်း ကိစ္စမှာ မင်းတို့ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မကူညီနိုင်ခဲ့တာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဝင်ပါလိုက်တာနဲ့ မရည်ရွယ်ဘဲ ငါတို့ရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတာတွေ ပေါ်သွားလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကူညီနိုင်လျက်နဲ့ မကူညီခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးဝမ်ရော အဘွားဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်ပါ နောင်တရနေမှုများကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save