Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးကြီးအဘွားကြီး စုံတွဲအား ယန်ချင်း၏ ကမ်းလှမ်းမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... အဘိုးတို့ အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲကို...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက စားပွဲကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူတို့၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ရန် အလျင်အမြန် သွားလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးလီချင်ကတော့ သူ့ထက်ပင် အရင်ရောက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးတို့သာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ရီ နေမကောင်းတုန်းက တန်ဖိုးကြီး ဆေးပင်သုံးပြီး ကုပေးခဲ့တာတွေ၊ ပြီးတော့ နေစရာပေးပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကူညီထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာတွေလေ...”</p> <p> </p> <p>“အဘိုးတို့ ရှိနေပေးလို့သာ နေ့ရက်တိုင်းကို ဆက်ပြီး ရှင်သန်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တာ... အဘိုးတို့ရယ်၊ တခြား ဖောက်သည်တွေရယ်ကြောင့်သာ နေ့ရက်တွေကို တောင့်ခံဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့တာပါ...”</p> <p> </p> <p>“အဘိုးတို့ ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ကို အများကြီး ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအတွက် အဘိုးဝမ်၊ အဘွားဝမ်တို့ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ သူတို့၏ လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျိုးလီချင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီကလည်း ပြုံးရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေစရာ မလိုပါဘူး... အဲဒီတုန်းက အဘိုးတို့ ကူညီမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က အရမ်းခေါင်းမာပြီး မာနကြီးလွန်းလို့ လက်ခံခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>အဘွားဝမ်က ကျလာမည့် မျက်ရည်များကို ဖျောက်ဖျက်ရန် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရင်း နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မင်းက တော်တော်တုံးအတာတော့ အမှန်ပဲ ကျစ်တာ... ရော့လန်လေးနဲ့တော့ တခြားစီပဲ”</p> <p> </p> <p>“သူသာ မရှိရင် မြို့စားမင်းရဲ့ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ မင်း အရိုးဆွေးနေလောက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>စောစောက ကျိုးလီချင် စကားပြောစဉ် အမှားအယွင်းလေးကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် အဘိုးဝမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးလည်း တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားပုံရတယ်နော်... ရီလေး...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရီက အနေရခက်စွာ ရယ်မောရင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ “အင်း... ပြောပြစရာလေးတွေ နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက သူတို့ကို ဝင်မနှောင့်ယှက်ဘဲ အစားအသောက်များ မအေးသွားခင် အရသာခံကာ အကုန်စားပစ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသော သွေးမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကိုတော့ အားလုံးက မေ့လျော့နေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေမှုသာ မရှိလျှင် ထိုနေရာတွင် ရှိနေမှန်းပင် မည်သူမျှသိလိုက်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင်တော့ ကျိုးမောင်နှမနှစ်ဦးက သူတို့၏ အတိတ်အကြောင်းကို အဘိုးကြီးအဘွားကြီး စုံတွဲအား အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးဝမ်က သူတို့၏ ခေါင်းများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မင်းတို့လေးတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးယန်ချင်း... မြွေပွေးနက်ဂိုဏ်းရော မိုမျိုးနွယ်စုကိုပါ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်၊ စိတ်ချလက်ချ နေပါ..”</p> <p> </p> <p>“မိုမျိုးနွယ်စုက အရမ်းဘဝင်မြင့်နေတာ၊ နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ရှိရုံလေးနဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဧကရာဇ်မိသားစုနဲ့ အာဏာတူတယ်လို့ ထင်နေကြတာ...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သိပ်သည်းလှသော လူသတ်ချင်စိတ်များ လင်းလက်သွားရင်း ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒီအရိုးဟောင်းတွေက တိုက်ပွဲမဝင်ရတာ ကြာလို့ ယားယံနေတာ ကြာပြီ...”</p> <p> </p> <p>အဘွားဝမ်ကလည်း ထပ်တူညီသော အေးစက်စက် ရက်စက်မည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင်တော့ ငါတို့က တကယ့်စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်စစ်စစ်တွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးဝမ်က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး သဘောကျမိနေတာတော့ အမှန်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခရမ်းမြို့တော်အတွင်းရှိ သူတို့၏ ဖုံးကွယ်ထားမှုများ အားလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မောင်နှမနှစ်ဦး၏ အတိတ်အကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက်၊ မိမိတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများအတွက်နှင့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေလိုက်မည်ဆိုလျှင် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အန္တရာယ်မှန်သမျှကို ဂရုမစိုက်တော့ရန် သူတို့ သဘောတူဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထက်လူကြီးများထံမှ ပြစ်ဒဏ် တစ်ခုခုခံရနိုင်ခြေ ရှိမရှိကို ယန်ချင်းက မေးမြန်းလိုက်သောအခါ၊ သူတို့တွင် အကျိုးဆောင်မှတ်အများအပြားနှင့် နက်ရှိုင်းသော အဆက်အသွယ်များ ရှိကြောင်း၊ ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်မှာ အင်ပါယာ၏ နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင် ဖြစ်ကြောင်း ဝင့်ကြွားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဆိုးဆုံးပြစ်ဒဏ်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များက မည်မျှပေါ့ဆပြီး စည်းကမ်းမဲ့ကြောင်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ ပိုမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စပြီးလျှင် အနားယူကာ ဖုံးကွယ်ရန်နေရာတစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်တော့ဘဲ တကယ့်စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်စစ်စစ်များအဖြစ်သာ နေထိုင်သွားရန်ပင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးမောင်နှမက သူတို့ကို ဝမ်းသာစကား ပြောကြားနေချိန်တွင် ကျိုးလီချင်က ယန်ချင်းထံသို့ တောင်းဆိုနေသော အကြည့်များဖြင့် အချက်ပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးလီချင်၏ သိသာလွန်းသော အချက်ပြမှုများကြောင့် သူမ လည်ပင်း ကျိုးမသွားခင် ယန်ချင်းက ကမ်းလှမ်းမှုကို စတင် ပြောဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဘာများလဲ... သခင်လေးယန်ချင်း...”</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စတွေ ပြီးတာနဲ့ နောက် မိနစ်အနည်းငယ်လောက်နေရင် ကျွန်တော်က ထွက်သွားတော့မှာ...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ကျိုးမောင်နှမကလည်း ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျိုးမျိုးနွယ်စု နဲ့ သူတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုရယ် အဲဒီကနေ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေရယ်ကြောင့် သူတို့အနေနဲ့ ကျိုးမျိုးနွယ်စုနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးမှာ နေတာက ပိုပြီးဘေးကင်းလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“မျိုးနွယ်စုက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ယူဆရင်တောင်၊ သူတို့ကို အသုံးချဖို့ ဒါမှမဟုတ် ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ဖို့ နည်းနည်းလေးတောင် တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်တဲ့ ကျိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရန်သူတွေကတော့ အဲဒီလို နေမှာမဟုတ်ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ထွက်သွားတာက အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ ပြီးတော့ အသစ်ကနေ ပြန်စရတာလည်း သူတို့အတွက် ဆိုးမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးကိုပါ အတူတူ ခေါ်သွားချင်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း သဘောတူပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ချက်တဲ့ အစားအသောက်တွေက အရမ်းကောင်းတယ်၊ ကျွန်တော် လာတဲ့နေရာမှာလည်း ဒီလို အရသာမျိုးကို သေချာပေါက် သဘောကျကြမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးဝမ်က ဝမ်းနည်းသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါဆို မင်းတို့လေးတွေ ထွက်သွားကြတော့မှာပေါ့... ဒါက ပညာရှိတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုပါပဲ...”</p> <p> </p> <p> အဘွားဝမ်ကလည်း သူ၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အတိတ်က အတွေ့အကြုံများနှင့် ဤအင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ပတ်သက်မှုများအရ၊ အခြေအနေများ မည်မျှအထိ ရှုပ်ထွေးသွားနိုင်သည်နှင့် မောင်နှမနှစ်ဦး လက်ရှိလျှောက်လှမ်းနေရသော လမ်းက မည်မျှအန္တရာယ်များကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးမျိုးနွယ်စု၏ ပိုင်နက်ထဲမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သည် ဆိုသော်လည်း အဝေးကြီးရောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> မေပယ်နီအင်ပါယာနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော ကလိုဗာတိုင်းပြည်မှာ ကျိုးမျိုးနွယ်စု၏ လက်အောက်ခံ တိုင်းပြည်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မေပယ်နီအင်ပါယာအတွင်းတွင်လည်း သူတို့၏ သူလျှိုများ အများအပြား ဖြန့်ကြက်ထားရှိကာ အထူးသဖြင့် ခရမ်းမြို့တော်ကဲ့သို့ အရေးပါသော နေရာမျိုးတွင် ပို၍ပင် များပြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အဆက်အသွယ်များနှင့်ပင် ကလေးနှစ်ဦး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို အာမခံနိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားဝမ်က မေးလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးကျန်နေသော ကြက်သွန်မြိတ်ပန်ကိတ်ကို ကိုက်စားရင်း ယန်ချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဖွဲ့အစည်းဆီကိုပါ...”</p> <p> </p> <p> ကျိုးမောင်နှမက သူတို့၏ အတိတ်အကြောင်းကို ပြောပြနေသည့် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် သူက စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက် အားလုံးကို ပြောင်စင်အောင် စားပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ကျိုးမောင်နှမ ချန်ထားခဲ့သော ဘယ်ရီကိတ်မုန့် အကြွင်းအကျန်ကို မျက်စပစ်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးမောင်နှမကလည်း အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်ကာ ကျန်နေသော ကိတ်မုန့်ကို နှစ်ယောက် ခွဲယူလိုက်ပြီး ဂျင်ဂိုလက်ဖက်ရည်နှင့်အတူ မျိုချပစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွတ်...</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တောက်ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကြီးအဘွားကြီး စုံတွဲမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသို့ ဖြစ်သွားသည်မှာ သူတို့ချည်းသာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒူးထောက်နေသော သွေးမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမှာလည်း တုန်ယင်နေမှုများ ရပ်တန့်သွားကာ အေးခဲနေသော ရုပ်အလောင်း တစ်လောင်းလို ငြိမ်သက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းက ဆွံ့အမှင်တက်နေသော ထိုဇနီးမောင်နှံကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့ချင်လား...”</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများက မောင်နှမနှစ်ဦးထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြင်ကွင်းကျယ်လေလေ၊ ပိုသိလေလေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခင်အတွေ့အကြုံများအရ၊ ပုံပြင်ပြောသူများ၏ ဇာတ်လမ်းများအပေါ် အခြေခံ၍သာ သိထားကြသော ကလေးနှစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ အဖွဲ့အစည်းက မည်မျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်းကို သူတို့က သေသေချာချာ သိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အလုပ်လုပ်ပုံကို ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးသူများအတွက်တော့ ကွာခြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အပြစ်ရှိသူဘက်မှ ဆိုလျှင် အချိန်အများစုတွင် ၎င်းသည် ခမ်းနားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ဦးချင်း၊ မျိုးနွယ်စု၊ တိုင်းပြည်၊ အင်ပါယာ၊ ဂိုဏ်း၊ လွတ်လပ်သောကျင့်ကြံသူ စသည်ဖြင့် မည်သည့် အုပ်စုထဲတွင် ပါဝင်နေပါစေ... အဖွဲ့အစည်း၏ အကြည့်က သင့်အပေါ် ကျရောက်လာပြီဆိုလျှင်၊ သူတို့၏ ဧရာမ သံတူကြီးက သင့်ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နစ်နာသူဘက်မှ ဆိုလျှင်သာ ကရုဏာသက်ဝင်သော အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အခြားတစ်ဖက်မှ ဆိုလျှင်တော့ အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်မည့်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော၊ ခွင့်လွှတ်မှု ကင်းမဲ့ပြီး အရှုံးမပေးတတ်သည့် မီးတောက်ကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save