Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၈၁</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းတို့ကိုခေါ်ပြီး မသေမျိုးတွေကို သွားရှာချင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုညတွင်။</p> <p>ရှောင်မိုသည် လော့ဖုန်းမြို့မြောက်ပိုင်းရှိ ခြံဝင်းတစ်ခု၏ဝင်ပေါက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူတို့အဖွဲ့မှာ မျက်နှာကို အဝတ်များဖြင့် စည်းထားကြလေသည်။</p> <p>ဤခြံဝင်းသည် အတော်အတန် ဝေးလံခေါင်ဖျားသောနေရာတွင် တည်ရှိပြီး အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူလည်း နည်းပါးလှသည်။</p> <p>"ညီလေးလေး၊ ညီလေးငါး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ အစောင့်နေကြ။ တစ်ခုခုထူးခြားတာရှိရင် ကြောင်အော်သံအတိုင်း အော်လိုက်။ ညီလေးနှစ်နဲ့ ညီလေးသုံးကတော့ ငါနဲ့အတူ အထဲလိုက်ခဲ့။"</p> <p>အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ ကျန်းရှန်းဟန်က တာဝန်များကို ခွဲဝေပေးနေလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုသည် သတ္တိကြောင်သော ညီလေးလေးကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်အားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ရသည့် အစောင့်အဖြစ် တာဝန်ယူရလေ့ရှိသည်။</p> <p>အဓိကမှာ ရှောင်မိုက အသက်ငယ်လွန်းနေပြီး အစ်ကိုလေး ချန်ကျိန်းဟောင်ကလည်း သတ္တိအလွန်ကြောင်လွန်းသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် ခွန်အားမလိုသည့် သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ်မရှိသည့် တာဝန်များကိုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"နားလည်ပြီ အစ်ကိုကြီး။" အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။</p> <p>"လှုပ်ရှားကြစို့"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုနှင့် အစ်ကိုလေးတို့သည် ခြံဝင်းငယ်ရှိရာ လမ်းမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အစောင့်နေကြလေသည်။</p> <p>ကျန်သုံးဦးမှာမူ ချိတ်ပါသောကြိုးကို ခြံဝင်းနံရံပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပစ်တင်လိုက်ပြီးနောက် မျောက်များကဲ့သို့ သွက်လက်စွာဖြင့် နံရံပေါ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။</p> <p>ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အစ်ကိုလတ် လိုထိုက်သည် သူဌေးဖန် ပိုက်ဆံဖွက်ထားသည့်နေရာကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့သုံးဦးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ဂေါ်ပြားများဖြင့် ချက်ချင်းပင် စတင်တူးကြလေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင်။</p> <p>ရှောင်မိုသည် အဝေးမှ ၎င်းတို့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသော ရထားလုံးတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ရှောင်မိုသည် ၎င်းမှာ သူဌေးဖန် ဟုတ်မဟုတ် သေချာမသိသော်လည်း ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ခြံဝင်းနံရံဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားကာ ကြောင်အော်သံကို အတုခိုးလိုက်လေသည်။</p> <p>"မြောင်... မြောင်..." ကြောင်အော်သံလေးမှာ ညအမှောင်ထုထဲတွင် တိုးညင်းစွာ ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။</p> <p>ခြံဝင်းထဲရှိ သုံးဦးမှာ လန့်သွားကြသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်မထွက်လာကြသေးဘဲ ဆက်လက်တူးနေကြဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>တူးနေရင်းနှင့် ကျန်းရှန်းဟန်က "ဒီစောက်ကျိုးနည်း မြေပိုင်ရှင်က ဘာလို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဒီလောက်အထိ နက်နက်ကြီး မြှုပ်ထားရတာလဲ" ဟု ညည်းတွားနေလေသည်။</p> <p>"မြောင်... မြောင်..."</p> <p>၎င်းတို့ ပြန်ထွက်မလာသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုသည် ပို၍စိုးရိမ်လာပြီး နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်အော်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ရထားလုံးက ပို၍နီးကပ်လာသောကြောင့် ရှောင်မိုမှာ သစ်ပင်တစ်ပင်၏နောက်တွင် ပုန်းနေလိုက်ရရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။</p> <p>သေချာပေါက်ပင် ရထားလုံးသည် ခြံဝင်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p>ရထားလုံး၏အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ရထားလုံးမောင်းသူနှင့် အိမ်စေတို့သည် အောက်သို့ဆင်းကာ ခြေနင်းခုံကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"သခင်ကြီး၊ ရောက်ပါပြီ။"</p> <p>အိမ်စေ၏စကားအဆုံးတွင် ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် အဆီပြန်နေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာလေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် ပြည့်တန်ဆာမလေးတစ်ဦးသည် လိုက်ကာကို မဖယ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာလေသည်။</p> <p>သို့သော် သူမအဆင်းတွင် မတော်တဆခြေချော်သွားပြီး ရှေ့သို့ ယိုင်လဲသွားကာ သူဌေးဖန်၏ ဗိုက်ပူပူကြီးပေါ်သို့ ကျသွားလေသည်။</p> <p>"အို... မိန်းကလေးလေးရယ်၊ သတိထားမှပေါ့။"</p> <p>"သခင်ကြီးက လူဆိုးကြီးပဲ..." အမျိုးသမီးက သူမ၏လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူဌေးဖန်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အမျိုးသမီး၏ သွယ်လျသောခါးကို ပွေ့ဖက်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ရထားလုံးမောင်းသူနှင့် အိမ်စေတို့က ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်နေကြလေသည်။</p> <p>ရှောင်မို၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာလေသည်၊ သူတို့ ကောင်းကောင်းပုန်းနိုင်ပြီး သူဌေးဖန်၏ အတွေ့မခံရပါစေနှင့်ဟုသာ သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းထဲမှ သူဌေးဖန်၏ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည် "မင်းတို့ ကောင်စုတ်လေးတွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ငါ့ရွှေတွေကို ချထားလိုက်စမ်း ချထား"</p> <p>ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံကို ကြားရသည်နှင့် ရထားလုံးမောင်းသူနှင့် အိမ်စေတို့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။</p> <p>"မင်းတို့ ကောင်စုတ်လေးတွေ မပြေးနဲ့"</p> <p>"ငါ့ရွှေတွေကို ချထားစမ်း"</p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ ခွေးခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးပစ်တာ ကြည့်နေလိုက်"</p> <p>မကြာမီ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>အစ်ကိုလေးမှာ ထိုအသံများကို ကြားရသဖြင့် တုန်လှုပ်နေလေသည်။ သူသည် အစ်ကိုကြီးနှင့် အခြားသူများအတွက် စိုးရိမ်နေသော်လည်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ကူရန်လည်း မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရှောင်မိုသည် တုတ်တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုလတ်၊ သူတို့ကို ဂေါ်ပြားနဲ့ ရိုက်"</p> <p>"သူတို့ကို ခဲနဲ့ပစ်"</p> <p>"ခြံထဲကနေ အပြင်ကို အတင်းတိုးထွက်"</p> <p>"ပြေး မြန်မြန်ပြေးကြ"</p> <p>ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အစ်ကိုကြီး ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်လာကြလေသည်။</p> <p>"ညီလေးလေး ရထားလုံးကို မောင်းထွက်သွား"</p> <p>အစ်ကိုလေးကို မြင်သည်နှင့် ကျန်းရှန်းဟန်က လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။</p> <p>အစ်ကိုကြီး၏အသံကို ကြားရသည်နှင့် ချန်ကျိန်းဟောင်သည် သူ၏တုတ်ဖြင့် မြင်း၏တင်ပါးကို အတင်းရိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p>လန့်သွားသော မြင်းသည် တဟီဟီအော်ကာ ရှေ့သို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်သွားသဖြင့် ရထားလုံးမှာလည်း ပါသွားလေတော့သည်။</p> <p>၎င်းတို့အုပ်စုသည် အခြားလမ်းကြားလေးတစ်ခုသို့ အတင်းပြေးဝင်သွားကြလေသည်။</p> <p>သို့သော် ပြေးနေရင်းနှင့် ၎င်းတို့ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ညီလေးငါး ဘယ်မှာလဲ။" ကျန်းရှန်းဟန်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ညီလေးငါး ထွက်မလာနိုင်တာလား။" အစ်ကိုသုံးလည်း ယခုမှ သတိဝင်လာလေသည်။</p> <p>"ညီလေးငါး အဖမ်းခံလိုက်ရတာလား။" အစ်ကိုလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။</p> <p>"တောက် ငါ ညီလေးငါးကို သွားပြန်ကယ်မယ်"</p> <p>"ငါလည်း လိုက်မယ်"</p> <p>"ညီလေးလေး၊ မင်း ဒီသေတ္တာကို ဒီမှာ စောင့်နေ။ ဒီထဲမှာ ရွှေတွေ အပြည့်ပဲ။ ငါတို့ အခု ညီလေးငါးကို သွားကယ်မယ်။ ငါတို့ ပြန်ထွက်မလာရင် မင်း ချက်ချင်း ပြေးတော့"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် ပေါက်ပြား၊ ဂေါ်ပြားများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လှည့်သွားကြလေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှောင်မိုမှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ သူဌေးဖန်၏ အချည်ခံထားရလေသည်။</p> <p>"ကောင်စုတ်လေး၊ အခု ပြေးကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဘာလို့ မပြေးတော့တာလဲ။ ထပ်ပြေးကြည့်ဦးလေ ဟောဒီကောင်ကတော့..."</p> <p>သူဌေးဖန်က ရှောင်မို၏ဗိုက်ကို ကန်လိုက်သဖြင့် ရှောင်မိုသည် အစာအိမ်မှ ပြန်တက်လာသည့် ခါးသက်သော အရည်များကို ထွေးထုတ်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>"ငါ့ကို မြန်မြန်ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ ကောင်စုတ်တွေ ဘယ်မှာ နေကြတာလဲ။ မပြောရင်တော့ ငါ မကြာခင်မှာ..."</p> <p>"ဒီဝက်ပုပ်ကြီး ငါ့ညီလေးငါးကို လွှတ်လိုက်စမ်း"</p> <p>"သေပေတော့ ဝက်ပုပ်ကြီးရဲ့"</p> <p>သူဌေးဖန် စကားမဆုံးသေးမီ ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာကြပြန်သည်။</p> <p>မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးသော ထန်ခွမ်းသည် သူ၏ဂေါ်ပြားဖြင့် ရထားလုံးမောင်းသူ၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီးနောက် သူဌေးဖန်ကိုပါ ကန်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ကျန်းရှန်းဟန်သည် ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ညီလေးငါးနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>"လိုက်ကြ မြန်မြန်လိုက်ကြစမ်း အို... ငါ့ဘုရား... ငါ့ပိုက်ဆံတွေ"</p> <p>သူဌေးဖန်နှင့် အိမ်စေအိုကြီးတို့သည် ခြံဝင်းထဲမှ လိုက်လာကြသော်လည်း ငယ်ရွယ်ဖျတ်လတ်သော ဤလူငယ်များကို မည်သို့မှ မမီနိုင်ကြချေ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။</p> <p>အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် ရွာကလေးသို့ ပြန်ရောက်လာကြလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့ငါးဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေကြပြီး သေမင်းလက်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>"ညီလေးလေး၊ သေတ္တာကို မြန်မြန်ဖွင့်ကြည့်စမ်း။ မင်းနဲ့ ညီလေးငါးက ဒီအထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မမြင်ရသေးဘူး မဟုတ်လား။" အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ကျန်းရှန်းဟန်က မရှည်မလျား ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်သည် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>အတွင်း၌ ဝင်းဝါတောက်ပနေသော ရွှေတုံးကြီးများ ရှိနေသည် စုစုပေါင်း အလေးချိန် လေးပိဿာခန့် ရှိလေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး ငါတို့ ချမ်းသာပြီ"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်သည် တံတွေးကို ခိုးမြိုလိုက်ပြီး အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>လေးပိဿာ</p> <p>ဒါ ရွှေလေးပိဿာကြီးတောင်</p> <p>ဒါနဲ့ဆိုရင် ဆန်တွေ၊ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ ငါးတွေ၊ အသားတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဝယ်စားလို့ ရလိုက်မလဲ</p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် ချန်ကျိန်းဟောင်သည် စိုးရိမ်လာပြန်သည် "အစ်ကိုကြီး၊ သူဌေးဖန်က ငါတို့ကို လိုက်ရှာမှာလား။"</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီလေးလေး၊ သူ ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>အစ်ကိုလတ် လိုထိုက်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ပထမအချက်က လော့ဖုန်းမြို့က အရမ်းကြီးပြီး တောင်းရမ်းစားသောက်သူတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။</p> <p>ဒုတိယအချက်က ငါတို့ရွာက အရမ်းဝေးလံခေါင်ဖျားတယ်၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီအထိ လမ်းရှာတွေ့မှာလဲ။</p> <p>ဒါ့အပြင် ဒီရွှေအနည်းငယ်က သူဌေးဖန်တို့ မိသားစုအတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူ ငါတို့ကို လူသိရှင်ကြား လိုက်ရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလို လိုက်ရှာလို့ သူ့ရဲ့ ကျားမကြီး သိသွားရင်တော့... ဟီးဟီးဟီး..."</p> <p>အစ်ကိုလတ်၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ကြားရသည်နှင့် ချန်ကျိန်းဟောင်သည် လုံးဝ စိတ်အေးသွားလေတော့သည်။</p> <p>"ကဲ... ဒီနေ့ ငါတို့ တကယ်ပဲ အကြီးအကျယ် ရလိုက်တာပဲ ဒါပေမယ့် သံသယမဖြစ်စေဖို့အတွက် ဒီပိုက်ဆံတွေကို လော့ဖုန်းမြို့မှာ သွားသုံးလို့ မရသေးဘူး။</p> <p>ပြီးတော့ ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်၊ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ သဘောထားကို သိချင်တယ်"</p> <p>"ပြောပါ အစ်ကိုကြီး။" ထန်ခွမ်းက တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပွစိတက်ကာ ဖူးရောင်နေသော်လည်း ရွှေတွေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နာကျင်မှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်သည် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို တစ်ဦးချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်</p> <p>"ငါ မင်းတို့ကိုခေါ်ပြီး မသေမျိုးတွေကို သွားရှာချင်တယ်"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save