Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါတို့ မသေမျိုးဖြစ်သွားတဲ့အခါ မင်းကို သေချာပေါက် လာရှာမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းတို့ကိုခေါ်ပြီး မသေမျိုးတွေကို သွားရှာချင်တယ်"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်က သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>အခြားသူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရှောင်မိုမှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံး ခေါင်းကုတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး၊ မသေမျိုးတွေကို သွားရှာမယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"</p> <p>အစ်ကိုသုံး ထန်ခွမ်းက သူ၏အစ်ကိုကြီး ပြောနေသည့်စကားကို သိပ်နားမလည်ခဲ့ချေ။</p> <p>"ညီလေးသုံး၊ စာသားအတိုင်းပဲလေ"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်က ခေါင်းမော့ကာ အဝေးရှိ မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"အားနည်းသူကို အားကြီးသူက ဝါးမျိုတယ်ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ အရည်အချင်းရှိရင် အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တယ် အရည်အချင်းမရှိရင်တော့ ဘာမှမရှိဘူး။</p> <p>အခု ငါတို့ဆီမှာ ရွှေတွေရှိနေပေမယ့် ဒီရွှေတွေက တစ်သက်လုံး ခံပါ့မလား။</p> <p>ဟင့်အင်း၊ မခံနိုင်ဘူး</p> <p>တကယ်တော့ အခုလောလောဆယ် ငါတို့ ဒီရွှေတွေကို လော့ဖုန်းမြို့မှာ သုံးလို့တောင် မရသေးဘူး။</p> <p>ငါတို့ဆီမှာ ရွှေတွေရှိတယ်ဆိုတာ တခြားသူတွေ သိသွားရင် ငါတို့ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား။</p> <p>မနေ့ညကတောင် ညီလေးငါး ဒုက္ခရောက်တော့မလို့ပဲ"</p> <p>အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။</p> <p>"ဒါကြောင့်"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်၏ လေသံက ပိုမို ပြတ်သားလာလေသည်။</p> <p>"ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်လာရမယ် တခြားသူတွေက ငါတို့ကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တာမျိုး အဖြစ်မခံဘဲ ငါတို့ကသာ တခြားသူတွေရဲ့ ဘဝတွေကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်ရမယ်"</p> <p>အစ်ကိုကြီး၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း အများစုမှာ သွေးဆူလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။</p> <p>"ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီး၊ မသေမျိုးတွေကို ရှာဖို့ ငါတို့ ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲ"</p> <p>အစ်ကိုလေး ချန်ကျိန်းဟောင်က အနည်းငယ် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>မသေမျိုးတွေကို ရှာမယ်၊ မသေမျိုးတွေကို ရှာမယ်ဆိုပေမယ့် မသေမျိုးတွေက ဘယ်မှာလဲ။ ဤလောကတွင် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းနိုင်ပြီး မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်နိုင်သော မသေမျိုးများ ရှိသည်ဟု ၎င်းတို့အားလုံး ကြားဖူးခဲ့ကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ...</p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် လော့ဖုန်းမြို့ကို ရောက်တုန်းက မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားရင် နဂါးနက်ဂိုဏ်းလို့ ခေါ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒီမှာ မသေမျိုးတွေ ရှိရမယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောနေတာကို ငါ ကြားခဲ့ရတယ်</p> <p>မသေမျိုးတစ်ပါးပါးက ငါတို့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလာအောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။</p> <p>ပြီးတော့ ဒီရွှေတွေကို ငါတို့ရဲ့ ခရီးစရိတ်အဖြစ် သုံးလို့ရတာပေါ့"</p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် လိုက်မယ်"</p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်"</p> <p>အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသည်ကို မြင်သောအခါ ညီအစ်ကိုများအားလုံး လက်ထောင်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>ဤပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ရွာကလေးက မဆိုးလှသော်လည်း။</p> <p>၎င်းတို့က ဤသို့သော ရွာမျိုးတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်သွား၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>ထို့အပြင် အစ်ကိုကြီးပြောသည်က မှန်ပေသည်။</p> <p>ငွေဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ခန်းသွားမည်သာ ဖြစ်ပြီး မသေမျိုးတစ်ပါး ဖြစ်လာမှသာ ငတ်မွတ်ခြင်းဘေးမှ ကင်းဝေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ" ကျန်းရှန်းဟန်က သူ၏ ပေါင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ "ဒီလိုဆိုမှတော့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဒီရွှေတွေကို အတုံးလေးတွေဖြစ်အောင် ခွဲလိုက်မယ်၊ အရာအားလုံးကို အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ပြီး မြောက်ဘက်ကို ခရီးဆက်ကြတာပေါ့"</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... အဲဒါက... ကျွန်တော်..." ထိုအချိန်တွင် ရှောင်မိုက အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်၊ "ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ နေခဲ့ချင်တယ်"</p> <p>"ဟင်"</p> <p>အခြား ညီအစ်ကိုများအားလုံးက ရှောင်မိုကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>"ညီလေးငါး၊ မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..." ကျန်းရှန်းဟန်က သူ အကြားအာရုံ မှားယွင်းသွားသည်ဟု ထင်လိုက်မိလေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ နေခဲ့ချင်တယ်၊ မသေမျိုးတွေကို သွားမရှာတော့ဘူး"</p> <p>ရှောင်မိုက လေးနက်စွာ ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီလောကကြီးက အားနည်းသူကို အားကြီးသူက ဝါးမျိုတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ၊ လုံလောက်တဲ့ အရည်အချင်းရှိမှသာ ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်နိုင်မယ်</p> <p>ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်မှာ မသေမျိုးတွေကို သွားရှာဖို့ ရည်ရွယ်ချက် တကယ်ကို မရှိလို့ပါ"</p> <p>စကားပြောနေရင်း ရှောင်မိုက ပြုံးကာ သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်လေသည် "အစ်ကိုကြီး၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို သွားရှာချင်တယ်၊ သူတို့ လျန်တိုင်းပြည်မှာ ရှိလောက်တယ်"</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ရှောင်မို၌ မည်သည့် ဦးလေး သို့မဟုတ် အဒေါ်မျှ မရှိချေ၊ ၎င်းက ရှောင်မို ဖန်တီးထားသော ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည် "ညီလေးငါး၊ မင်း သေချာလို့လား။ ငါတို့ ထွက်သွားတာနဲ့ မင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာနော်"</p> <p>"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မိသားစုကို တကယ် ရှာတွေ့ချင်တယ်၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုတို့ကိုလည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။</p> <p>ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ယာယီ ခွဲခွာရပေမယ့် အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံတွေ့ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"</p> <p>"ကောင်းပါပြီလေ... ညီလေးငါးက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုတော့လည်း အစ်ကိုကြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်က သူ၏ ညီလေးငါးကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ အခြားဘာမျှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ညီလေးငါးတွင် မိသားစု ရှိနေသေးသည်။</p> <p>ညီလေးငါးအတွက်မူ မိသားစုကို ရှာဖွေခြင်းက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော မသေမျိုးတာအိုထက် အမှန်တကယ်ပင် ပို၍ လက်တွေ့ကျပေသည်။</p> <p>အခြား ညီအစ်ကိုများက ညီလေးငါးနှင့် မခွဲခွာချင်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ဆက်လက် ဖျောင်းဖျကြသော်လည်း ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် အားလုံးကို ငြင်းဆန်ခဲ့လေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ညီလေးငါး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က အမှန်တကယ်ပင် ခိုင်မာနေကြောင်း ၎င်းတို့ သိရှိသွားကြလေသည်။</p> <p>လေးရက်ကြာပြီးနောက် အားလုံးက ရွှေများကို အတုံးသေးသေးလေးများဖြစ်အောင် ခွဲလိုက်ကြပြီး အိတ်ငါးအိတ်ခန့် အကြမ်းဖျင်း ပြည့်သွားလေသည်။</p> <p>"ညီလေးငါး၊ ဒီရွှေတွေကို ယူထားလိုက်။ သုံးတဲ့အခါတိုင်း သတိထားဖို့ မှတ်ထား။ တစ်နေရာတည်းမှာ ဆက်တိုက်မသုံးနဲ့၊ ပြီးတော့ မသုံးခင် ငွေစလေးတွေနဲ့ အရင်လဲသုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ကျန်းရှန်းဟန်က ရှောင်မိုထံသို့ အိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ၎င်းကို ယူကာ အလေးချိန်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေအိတ်က တစ်ကျင်းခန့် အလေးချိန်ရှိမည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက များလွန်းတယ်၊ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ မနေ့ညက သူ ထိုမျှလောက် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်ဟု မယုံကြည်သဖြင့် ဤမျှများများ မရသင့်ဟု ထင်မှတ်နေလေသည်။</p> <p>"ယူဆိုရင် ယူထားလိုက်စမ်းပါ"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်က အိတ်ကို ရှောင်မို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါတို့ ညီအစ်ကို ငါးယောက် တစ်ယောက် တစ်အိတ်စီ ရတာပဲ</p> <p>ဒါ့အပြင် မင်းကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူလည်း မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီရွှေတွေကို ချွေချွေတာတာ သုံး။</p> <p>မိဘတွေကို ရှာမတွေ့ရင်တောင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငတ်မွတ်ခြင်းဘေးကနေ ကင်းဝေးနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p>"အစ်ကိုကြီး"</p> <p>"ညီလေးငါး မင်း ထပ်ပြောနေမယ်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီး ဒေါသထွက်တော့မယ်နော်"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်က ရှောင်မို၏ စကားများကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ" ရှောင်မိုက အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"</p> <p>"ဟားဟားဟား၊ မင်းက ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါတို့ ညီအစ်ကို ငါးယောက်ကြားမှာ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့တွေ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်က ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ညီလေးငါး၊ ငါတို့ သွားတော့မယ်။ မင်းကိုယ်မင်း သေချာ ဂရုစိုက်နော် မှတ်ထား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်အောင် နေရမယ်။ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အရာအားလုံးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်၊ သေသွားရင်တော့ အားလုံး ပြီးသွားပြီပဲ"</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်"</p> <p>"သွားကြစို့ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ တစ်နေ့နေ့ ပြန်ဆုံရမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"</p> <p>ကျန်းရှန်းဟန်က အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူ၏ညီကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ညီလေးငါး၊ ဂရုစိုက်နော်"</p> <p>"ညီလေးငါး၊ ကျန်းမာအောင် နေနော်"</p> <p>"ငါတို့ မသေမျိုးအဖြစ် ရောက်ရှိသွားတဲ့အခါ မင်းကို သေချာပေါက် လာရှာမယ်"</p> <p>အခြား အစ်ကိုကြီးများကလည်း ရှောင်မိုကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပွေ့ဖက်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မခွဲခွာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများက ရှောင်မိုအတွက် အစားအသောက် အများစုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် အနည်းငယ်မျှသာ ယူဆောင်ကာ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့၏ ကျောပြင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေပြီးမှသာ ရှောင်မိုက သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ဤဘဝတွင် သူက မိသားစုတစ်ရာထံမှ စွန့်ကြဲစာကို စားရတော့မည် မဟုတ်သော်လည်း အသေအရှင် အတူတူကြုံဖူးသော ညီအစ်ကို လေးယောက်ကို ရရှိခဲ့သည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။</p> <p>နောက်ရက်များတွင်။</p> <p>ရှောင်မိုက ရွာကလေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ကာ တောင်ပေါ်မှ တူးဖော်လာသော တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုများ ချန်ထားခဲ့သော အစားအသောက်များကို စားသောက်ရင်း မိန်းကလေးငယ် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။</p> <p>သို့သော် လေးရက်သာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဤစွန့်ပစ်ခံရွာကလေးသို့ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရောက်လာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>ဘဝတစ်ရာကျမ်းက ပြောခဲ့သော "မကြာမီ" ဆိုသည့် အချိန်က အမှန်တကယ် မည်မျှကြာမည်ကို ရှောင်မို စတင်၍ တွေးတောလာမိလေသည်။</p> <p>နှစ်အနည်းငယ်ဆိုလျှင်တောင် မကြာမီ ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းများလား။</p> <p>ထို့နောက် ရှောင်မို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော ပဉ္စမမြောက်နေ့၏ ညနေခင်းတွင်။</p> <p>သူ၏ အခန်းထဲတွင် အိပ်နေသော ရှောင်မိုက ရုတ်တရက် ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save