Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်မို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အနိုင်သာ ကျင့်ပါတော့...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အစ်မကြီး၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး သူက လျင်မြန်စွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်၊ "အဲဒါ မလိုပါဘူး"</p> <p>အစ်မကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကလေးလေး၊ မင်း ဒီမှာ သခင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် စားဖို့သောက်ဖို့နဲ့ အဝတ်အစားအတွက် ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ကြီးလာတဲ့အခါ ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်က မိန်းကလေးတွေထဲက သဘောတူတဲ့ ဘယ်သူနဲ့မဆို ပျော်ပါးလို့ရတယ်"</p> <p>ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးက တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ ခင်ဗျားက ကောင်းကျိုးတွေကိုပဲ ပြောနေပြီး လုံယန် (ယောက်ျားအချင်းချင်း) သဘောကျတဲ့ ဧည့်သည်တွေအကြောင်းကိုတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘူးပဲ</p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ သေချာစဉ်းစားပြီးရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့လို့ရပါတယ်။ ဒီမြေပုံကို ယူသွားလိုက်၊ အဲဒီမှာ တန်ယန်ဂိုဏ်းရဲ့ တည်နေရာကို မှတ်သားထားတယ်။ မင်းက ရုပ်လေးချောလို့ အဲဒီအတွက် ငါ ပိုက်ဆံမယူတော့ဘူး" အစ်မကြီးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ကျောရှိ ဘီဒိုထဲမှ မြေပုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး"</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကြိုးတုပ်ပြီး ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်မိုက မြေပုံကို ဆွဲယူကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူ စုံစမ်းရရှိခဲ့သော သတင်းများကို ကျန်းရှင်းအား ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p>အစ်မအာဇီ ဘေးကင်းကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက သက်သာရာရသွားပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်သွားပုံရလေသည်။</p> <p>ကြင်နာတတ်သော ဤမိန်းကလေးငယ်အတွက် အစ်မအာဇီနှင့် အခြားသူများ အဆင်ပြေနေသည်ဆိုခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်မိုကမူ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရလေသည်။</p> <p>အစ်မအာဇီက တန်ယန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်များလား။</p> <p>သူမက မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ တန်ယန်ဂိုဏ်းကို သွားရမှာလဲ။</p> <p>အကယ်၍ အာဇီက ကိစ္စအချို့ကို ဖြေရှင်းရန် ပြန်လာသော တန်ယန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ယောက်ဆိုလျှင် သူမက အဘယ်ကြောင့် အခြားကလေးများကိုပါ ခေါ်သွားရသနည်း။</p> <p>သူတို့ ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရနိုင်အောင်လို့ သူတို့ကို တပည့်အဖြစ် ခေါ်သွားတာများလား။</p> <p>ဒါပေမယ့် သူမက ဘာလို့ ကျန်းရှင်းကို မစောင့်ခဲ့ရတာလဲ။</p> <p>ထိုအချိန်က ကျန်းရှင်းသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခူးယူရန်သာ သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အာဇီက ကျန်းရှင်းကို ရှောင်ဖယ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>"ရှောင်မို၊ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်တွေမှာ ကျွန်မကို ကျွေးမွေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ တန်ယန်ဂိုဏ်းကို သွားတော့မယ်"</p> <p>ရှောင်မို တွေးတောနေချိန်မှာပင် ကျန်းရှင်းက သူ့ကို စကားပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်း တကယ် သွားချင်လို့လား" ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းရှင်း မသွားရန် အတွင်းစိတ်ထဲမှ မျှော်လင့်နေမိလေသည်။</p> <p>"ကျွန်မ သွားရမယ်" ဟု ကျန်းရှင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မအာဇီနဲ့ တခြားသူတွေက ကျွန်မရဲ့ မိသားစုပဲ။ သူတို့က ကျွန်မကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်။ အစ်မအာဇီက ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူးဆိုရင်တောင် ကျွန်မ သူတို့ကို တရားဝင် နှုတ်ဆက်သင့်တာပေါ့။</p> <p>ဒါ့အပြင် တန်ယန်ဂိုဏ်းကို သွားနေတဲ့ လူတွေက တကယ်ပဲ အစ်မအာဇီနဲ့ တခြားသူတွေ ဟုတ်မဟုတ် ကျွန်မ မသိဘူးလေ။</p> <p>အဲဒီကို သွားမှပဲ ကျွန်မ စိတ်အေးနိုင်မှာပါ"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ" သူမ၏ အနည်းငယ် ခေါင်းမာနေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ "ဒါဆို အခု ရိက္ခာ နည်းနည်း ထပ်သွားဝယ်ကြမယ်၊ ပြီးရင် မနက်ဖြန် တန်ယန်ဂိုဏ်းကို ထွက်ကြတာပေါ့"</p> <p>"ရှောင်မို၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သွားလို့ရပါတယ်။ ရှင် ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်လာစရာ မလိုပါဘူး" ကျန်းရှင်းက လျင်မြန်စွာ လက်ကာပြလိုက်လေသည်။</p> <p>"ရပါတယ်။ အစ်မအာဇီရဲ့ သတင်းတစ်ခုခုရရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ရှာပေးမယ်လို့ အရင်က သဘောတူထားခဲ့တယ်လေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ တခြား လုပ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး" ဟု ရှောင်မိုက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဘယ်လိုငတ်သေသွားမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>ပြောပြီးနောက် ရှောင်မိုက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရာ ကျန်းရှင်း၏ ငြင်းဆန်မှုက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှင်းက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖွဖွလေး ဖိထားကာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးလေးများက ညင်သာစွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>"ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ။ သွားကြစို့" ရှောင်မိုက လှည့်ကာ ကျန်းရှင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျွန်မ... ကျွန်မ လာပြီ..." မိန်းကလေးငယ်က ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က ဈေးထဲတွင် မြည်းတစ်ကောင် ဝယ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>မြည်းက ငွေသုံးအောင်စနှင့် နှစ်မူး ကျသင့်လေသည်။</p> <p>လော့ဖုန်းမြို့ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင်ပင် ဤဈေးနှုန်းက အနည်းငယ် ဈေးကြီးသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြည်းက လိမ္မာယဉ်ကျေးလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှောင်မိုက ရိက္ခာနှင့် အစားအသောက် အမျိုးမျိုးအပြင် အဝတ်အစား အချို့ကိုပါ ဝယ်ယူလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို မြည်းကလေးအပေါ် တင်ဆောင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူပြီးနောက် ရှောင်မိုက လော့ဖုန်းမြို့တွင် ဆက်မနေတော့ချေ။ သူက ရွာသို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး ကျိုးပဲ့နေသော ရွှေစများ ပါဝင်သည့် အိတ်ကို ယူကာ ကျန်းရှင်းနှင့်အတူ မြည်းကလေးကို စီး၍ တန်ယန်ဂိုဏ်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ရှောင်မိုက မြည်းကလေးကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြေးစေရန် ရံဖန်ရံခါ ကြာပွတ်ကို အသုံးပြု၍ နှင်လေသည်။</p> <p>လော့ဖုန်းမြို့မှ လီနှစ်ဆယ်ခန့် ခရီးထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်မိုက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူကမျှ နောက်ယောင်ခံ လိုက်မလာကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။ သူက မြည်းကလေးပေါ်မှ ဆင်းကာ ၎င်းကို အနားပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ရှောင်မို၊ ခုနက ဘာလို့ အဲဒီလောက် အလျင်လိုနေတာလဲ" ဟု ကျန်းရှင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"အရူးမလေး။ ငါတို့က ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ထားတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်လေ။ ငါတို့ အဲဒီမှာ ကြာကြာနေလေ လူဆိုးတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ချေ ပိုများလေပဲပေါ့"</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်မိုက သူဌေးဖန်အတွက် စိုးရိမ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မြို့ထဲတွင် တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ကလေးနှစ်ယောက်က ငွေကို ဖြုန်းတီးကာ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူနေခြင်းက သူဌေးဖန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့သေးချေ။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူဌေးဖန် သိသွားလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိချေ၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ရွာသို့ ပြန်သွားတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး။ ဒါ ညစာပဲ"</p> <p>ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းထံသို့ ပေါက်စီကြီးတစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ "ရှောင်မို၊ ရှင်ပဲ ပေါက်စီကို စားလိုက်ပါ။ ကျွန်မက မုန့်ပေါင်းပဲ စားပါ့မယ်"</p> <p>"ရပါတယ်။ ငါ အရင်က ငါ့ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ အလုပ်ကြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာ၊ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိတယ်"</p> <p>"ကျွန်မ တကယ်ပဲ မုန့်ပေါင်းစားရုံနဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ကျန်းရှင်းက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"စားဆိုရင် စားလိုက်စမ်းပါ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် လက်ပေါက်ကတ်ရတာလဲ" ရှောင်မိုက ပေါက်စီကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။ "မင်း စားမှာလား မစားဘူးလား။ မစားဘူးဆိုရင် ငါ ဒေါသထွက်တော့မယ်နော်"</p> <p>"ကျွန်မ... ကျွန်မ စားပါ့မယ်..."</p> <p>ရှောင်မို၏ ဆူပူသော လေသံက ကျန်းရှင်းကို လန့်သွားစေသည်။ သူမက အသားပေါက်စီကို လျင်မြန်စွာ ပွေ့ပိုက်လိုက်ပြီး တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် စားလေတော့သည်။</p> <p>ရှောင်မိုကလည်း ပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူကာ စတင် ဝါးစားလေတော့သည်။</p> <p>လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ကုန်လွန်ပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးလေးများကို မော့ကြည့်လာသည်။ "ရှောင်မို၊ ကျွန်မ စားလို့ ပြီးသွားပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်ပြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့တော့နော်..."</p> <p>"ဒါဆို နောက်ထပ် နှစ်လုံး စားလိုက်ဦး။ မင်း စားပြီးသွားရင် ငါ ဒေါသမထွက်တော့ဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဝနေပြီ..."</p> <p>"မြန်မြန်စား"</p> <p>"ဪ... အိုဝူး..."</p> <p>ကျန်းရှင်းက အသားပေါက်စီကို ထပ်မံ ကောက်ကိုင်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>စားနေစဉ် ကျန်းရှင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "အရင်က ရှင် ကျွန်မကို အနိုင်မကျင့်ဘူးလို့ သဘောတူထားခဲ့တယ်လေ..."</p> <p>"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ရှောင်မိုက ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက ချက်ချင်း မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ပလုတ်တုတ်တစ်ခုအလား သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဘာမှမပြောပါဘူး..."</p> <p>ရှောင်မိုက သူမကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ ဘူးသီးခြောက်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ "ရေနည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး"</p> <p>ကျန်းရှင်းက တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတော်လေး ခေါင်းမာတတ်သော်လည်း သူ့ကို အနည်းငယ် အနိုင်ကျင့်လိုက်ပါက လိမ္မာသွားတတ်သည်ဟု ရှောင်မို တွေးလိုက်မိလေသည်။</p> <p>"ဝပြီလား။ နောက်ထပ် တစ်လုံး စားချင်သေးလား"</p> <p>ကျန်းရှင်း အသားပေါက်စီ သုံးလုံး စားပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူမ၏ စူထွက်နေသော ဗိုက်လေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျွန်မ ဝပါပြီ၊ တကယ် ဝသွားပါပြီ" ဟု ကျန်းရှင်းက လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ ထပ်မစားနိုင်တော့ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ၊ မင်း ဝပြီဆိုရင် ငါတို့ ဆက်သွားကြတာပေါ့"</p> <p>ရှောင်မိုက မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ တင်ပါးကို ပုတ်ခါလိုက်ပြီး မြည်းကလေးကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p>"ရှောင်မို၊ ကျွန်မကို စောင့်ပါဦး..."</p> <p>ကျန်းရှင်းက လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်အောက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြလေသည်။ ရှောင်မိုက သူ၏ လက်ထဲရှိ မြေပုံကို ကြည့်နေပြီး ကျန်းရှင်းက မြည်းကလေးကို မြက်ကျွေးနေလေသည်။</p> <p>ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်း၏ မင်နီရောင် အလင်းတန်းက ၎င်းတို့၏ အရိပ်များကို မြေပြင်ထက်တွင် အရှည်ကြီး၊ အရှည်ကြီးဖြစ်အောင် ဆွဲဆန့်ထားလေသည်...</p> <p>ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရလေသည်။</p> <p>သို့သော် စကားလုံးများ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်လာတိုင်း ကျန်းရှင်းက သူမ၏ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းများကို ပိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရှင်းက သတ္တိမွေးကာ တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်လေသည်၊ "ရှောင်မို"</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မိုက သမ်းဝေလိုက်လေသည်။</p> <p>"ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို စွန့်ပစ်သွားမှာလား" ကျန်းရှင်းက ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"မလုပ်ပါဘူး" မြေပုံကို လေ့လာနေသော ရှောင်မိုက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးက သဲ့သဲ့မျှ ကွေးတက်သွားလေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ သတ္တိများ အနည်းငယ် ပိုတိုးလာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>"ဒါဆို ရှောင်မို၊ ရှင် ကျွန်မကို အနိုင်မကျင့်ဘဲ နေပေးလို့ ရမလား"</p> <p>ရှောင်မိုက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို စွန့်ပစ်တာ၊ တစ်ခုရွေး"</p> <p>"..."</p> <p>မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများက အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ လျင်မြန်စွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရာ အတော်လေး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက အတွင်းစိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို နောက်ပြောင်ရသည်မှာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>အဓိကအားဖြင့် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ရုပ်သွင်နှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက လူများကို သူမအား အနိုင်ကျင့်ရန် မတွန်းလှန်နိုင်အောင် အမှန်တကယ် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာလေသည်။ ညကို မည်သည့်နေရာတွင် ကုန်ဆုံးရမည်ကို ရှောင်မို တွေးတောနေချိန်မှာပင်၊</p> <p>ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်၊ "ရှောင်မို"</p> <p>"ဟင်"</p> <p>"ကျွန်မ... ကျွန်မ စဉ်းစားပြီးသွားပြီ..."</p> <p>"ဘာကို စဉ်းစားပြီးသွားတာလဲ"</p> <p>"ရှောင်မို၊ ရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အနိုင်သာ ကျင့်ပါတော့..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save